0113-KDIPT1-2.4012.869.2026.2.PRP
Niepodleganie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług sprzedaży udziału w działkach.
Interpretacja indywidualna
– stanowisko nieprawidłowe
Szanowna Pani,
stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest nieprawidłowe.
Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
11 września 2026 r. wpłynął Pani wniosek z 8 września 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku od towarów i usług w zakresie niepodlegania opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług sprzedaży udziału w działkach. Uzupełniła go Pani – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 13 października 2026 r. (wpływ 14 października 2026 r.).
Treść wniosku jest następująca:
Opis zdarzenia przyszłego
Wnioskodawczyni jest osobą fizyczną mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, posiada nieograniczony obowiązek podatkowy na terenie kraju. Wnioskodawczyni prowadzi pozarolniczą działalność gospodarczą. Jest zarejestrowana jako podatnik VAT czynny. Wnioskodawczyni nie prowadzi i nie prowadziła działalności rolniczej.
W 2008 roku, Wnioskodawczyni nabyła udział w nieruchomości od swojego brata wraz z inną osobą fizyczną oraz ze spółką kapitałową (dalej współwłaściciele). Ci ostatni, również nabyli udział w nieruchomości od brata Wnioskodawczyni.. Nieruchomość w znacznej części leżała odłogiem do 2025 r. za wyjątkiem dzierżawy części nieruchomości pod masz antenowy, będący własnością spółki telekomunikacyjnej. Umowę dzierżawy pod maszt antenowy zawarła spółka kapitałowa - jeden ze współwłaścicieli (jako wydzierżawiający). Stroną umowy była spółka kapitałowa - jako wydzierżawiający i spółka telekomunikacyjna jako dzierżawca. Umowa ta została zawarta za zgodą Wnioskodawczyni.
W 2025 roku Wnioskodawczyni udzieliła pełnomocnictwa do przeprowadzenia czynności związanych z podziałem nieruchomości na mniejsze działki i uzyskania warunków zabudowy. Działki po podziale stanowią działki niezabudowane, dla których została wydana decyzja o warunkach zabudowy, za wyjątkiem:
a) działki, która jest zabudowana starym budynkiem wybudowanym w 1981 roku, na rzecz którego spółka kapitałowa (współwłaściciel) poniósł niewielkie nakłady, nieprzekraczające 30% wartości początkowej. Budynek jest wykorzystywany w działalności gospodarczej spółki kapitałowej.
b) działki, na której znajduje się masz telekomunikacyjny będący własnością spółki telekomunikacyjnej, z którą spółka kapitałowa (współwłaściciel) zawarła umowę dzierżawy (o którym mowa powyżej).
Przedmiotowa nieruchomość, którą nabyła Wnioskodawczyni wiele lat temu, nie została nabyta w celu jej dalszej odsprzedaży, bardziej Wnioskodawczyni upatrywała dla siebie zabezpieczenie finansowe na późniejsze lata życia.
W 2025 roku, współwłaściciele nieruchomości podjęli decyzję o sprzedaży nieruchomości, w tym Wnioskodawczyni wyraziła zgodę na zbycie swoich udziałów w przedmiotowej nieruchomości.
W celu dokonania sprzedaży Wnioskodawczyni nie będzie podejmowała żadnych czynności. Wnioskodawczyni wobec niewielkiej ilości udziałów w nieruchomości, będzie przybierała rolę bierną. Wszelkie czynności typu: ogrodzenie nieruchomości, podłączenie niezbędnych mediów, ogłoszenia o sprzedaży zostaną podjęte przez innego współwłaściciela – spółkę kapitałową. Wnioskodawczyni nie zajmuje się zawodowo obrotem nieruchomościami.
Wnioskodawczyni w przeszłości nabywała nieruchomości:
1) w wyniku darowizny Wnioskodawczyni nabyła udział w nieruchomości w której mieszkała wraz z rodzicami. Po śmierci mamy Wnioskodawczyni, sprzedała wraz z bratem tą nieruchomość i nabyła w zamian udział w nieruchomości stanowiącej majątek osobisty Wnioskodawczyni – obecnie wystawiony na sprzedaż. Pozostali współwłaściciele nieruchomości to brat Wnioskodawczyni i spółka kapitałowa. Nieruchomość ta jest zarządzana przez jednego ze współwłaścicieli – spółkę kapitałową, która wynajmuje lokale w tej nieruchomości. Wynagrodzenie z czynszu najmu nieruchomości proporcjonalnie do swojego udziału otrzymuje Wnioskodawczyni i pozostali współwłaściciele.
Zatem w majątku osobistym Wnioskodawczyni posiada ww. udział w nieruchomości z pkt 1 powyżej oraz udział w nieruchomości, której dotyczy niniejszy wniosek o wydanie interpretacji prawa podatkowego.
Wnioskodawczyni jest współwłaścicielem innych nieruchomości wraz z mężem w udziale bo małżonkowie zawarli umowę o rozdzielność majątkową ale nabyli je w trakcie trwania wspólności ustawowej małżeńskiej:
a) lokal mieszkalny,
b) dwie działki rolne,
c) dom jednorodzinny, gdzie Wnioskodawczyni zamieszkuje wraz z mężem i dziećmi.
Wnioskodawczyni nie ma na ten moment żadnych planów odnośnie tych ww. nieruchomości wskazanych w pkt a), b), c).
Ponadto, w odpowiedzi na zadane w wezwaniu pytania o treści:
1) Proszę jednoznacznie wskazać numery geodezyjne działek będących przedmiotem planowanej sprzedaży?
Odp. Cała nieruchomość obejmuje następujące działki …
2) Czy posiadane przez Panią udziały w nieruchomości, o której mowa we wniosku, były/są wykorzystywane w Pani działalności gospodarczej?
Odp. Posiadane przez Wnioskodawczynię udziały nie są i nie były wykorzystywane do prowadzonej działalności gospodarczej.
3) W związku z informacjami wskazanymi we wniosku, że: „Nieruchomość w znacznej części leżała odłogiem do 2025 r. za wyjątkiem dzierżawy części nieruchomości pod masz antenowy, będący własnością spółki telekomunikacyjnej. Umowę dzierżawy pod maszt antenowy zawarła spółka kapitałowa - jeden ze współwłaścicieli (jako wydzierżawiający). Stroną umowy była spółka kapitałowa - jako wydzierżawiający i spółka telekomunikacyjna jako dzierżawca. Umowa ta została zawarta za zgodą Wnioskodawczyni.”, proszę wskazać:
a) w jakim okresie (kiedy) ww. część nieruchomości była/jest udostępniana spółce telekomunikacyjnej?
Odp. Część nieruchomości jest udostępniana na zasadzie umowy najmu (nie dzierżawy) spółce telekomunikacyjnej w okresie od 27.04.2021 r. do 26.04.2034 r.
b) czy umowa dzierżawy ma charakter odpłatny?
Odp. Przedmiotowa umowa najmu zawarta pomiędzy spółkami ma charakter odpłatny.
c) czy z tytułu ww. umowy dzierżawy uzyskiwała/uzyskuje Pani czynsz dzierżawny proporcjonalnie do posiadanego udziału w ww. nieruchomości?
Odp. Z tytułu umowy najmu Wnioskodawczyni nie uzyskuje żadnego czynszu, uzyskuje go wyłącznie spółka kapitałowa zawierająca umowę.
4) W związku z informacją zawartą we wniosku, że: „W 2025 roku Wnioskodawczyni udzieliła pełnomocnictwa do przeprowadzenia czynności związanych z podziałem nieruchomości na mniejsze działki i uzyskania warunków zabudowy.”, proszę wskazać:
a) komu udzieliła Pani pełnomocnictwa?
Odp. Wnioskodawczyni udzieliła pełnomocnictwa geodecie oraz osobie fizycznej, która pełni funkcję Prezesa spółki kapitałowej (jednemu ze współwłaścicieli).
b) do uzyskania jakich konkretnie decyzji i pozwoleń, oprócz wskazanych wyżej, tj. podział i uzyskanie warunków zabudowy, udzieliła Pani pełnomocnictw?
Odp. Geodecie Wnioskodawczyni udzieliła pełnomocnictwa do uzyskiwania wszelkich czynności związanych z podziałem i uzyskiwaniem warunków zabudowy, z kolei osobie fizycznej, pełniącej funkcję prezesa zarządu spółki kapitałowej pełnomocnictwa do wszelkich czynności związanych z Jej udziałem w nieruchomości dotyczących zarządu i administrowania nieruchomością, włącznie z jej sprzedażą czy nieodpłatnym przeniesieniem własności;
c) jakich czynności dokonano w związku z udzielonym pełnomocnictwem?
5) Czy udzieliła Pani pełnomocnictwa spółce kapitałowej (współwłaścicielowi) do wykonania czynności typu: ogrodzenie nieruchomości, podłączenie niezbędnych mediów, ogłoszenia o sprzedaży?
Odp. Na ten moment dokonano podziału nieruchomości na mniejsze działki i uzyskano warunki zabudowy, mają być podłączone media. Tak, Wnioskodawczyni udzieliła pełnomocnictwa spółce do podłączenia mediów; ogrodzenia, wszelkich czynności związanych z zarządem nieruchomością.
6) Czy zamierza Pani zawrzeć z nabywcą/nabywcami umowę przedwstępną lub inny dokument, na podstawie którego zobowiąże się Pani sprzedać udziały w działkach, objętych zakresem zadanego pytania we wniosku? Jeżeli odpowiedź na pytanie jest twierdząca, to należy jednoznacznie wskazać:
- jakie prawa i obowiązki wynikające z postanowień ww. umowy lub innego dokumentu zawartego z nabywcą, będą ciążyły na kupującym a jakie na sprzedającym?
- czy w umowie przedwstępnej sprzedaży lub innym dokumencie zostaną ustalone warunki, które będą musiały zostać spełnione w celu zawarcia ostatecznej umowy sprzedaży, przenoszącej prawo własności działek, objętych zakresem zadanego pytania we wniosku, na nabywcę? Jeśli tak, to jakie?
Odp. Na ten moment nie została jeszcze żadna decyzja odnośnie podpisywania umów przedwstępnych, w dużej mierze zależy to od potencjalnego nabywcy. Jeśli takiej umowy nabywca zażąda, to wszelkie prawa i obowiązki oraz warunki tej umowy będą dopiero ustalane w indywidualnych negocjacjach. Z pewnością czynności w tym zakresie podejmie nie Wnioskodawczyni a spółka kapitałowa. Wnioskodawczyni kupiła przedmiotową nieruchomość, ale nie podejmuje w stosunku do niej aktywnych działań, oprócz udzielenia pełnomocnictw, o których mowa powyżej.
Pytanie
Czy Wnioskodawczyni dokonując sprzedaży opisanych we wniosku nieruchomości (udziału) będzie działała jako podatnik podatku od towarów i usług w rozumieniu art. 15 ust. 1 u.p.t.u., a ich sprzedaż będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT?
Pani stanowisko w sprawie
Wnioskodawczyni dokonując sprzedaży udziałów w nieruchomości nie będzie działała jako podatnik podatku od towarów i usług w rozumieniu art. 15 ust. 1 u.p.t.u., wobec czego transakcje zbycia przedmiotowych nieruchomości będą neutralne podatkowo dla Wnioskodawczyni – tj. poza podatkiem od towarów i usług. Planowana transakcja zbycia nieruchomości stanowi dla Wnioskodawczyni wyłącznie zarząd majątkiem prywatnym i nie nosi cech pozarolniczej działalności gospodarczej na gruncie podatku od towarów i usług.
Według art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.t.u. (Dz.U. 2025 poz. 775 ze zm.) opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”, podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
W świetle art. 2 pkt 6 u.p.t.u. przez towary rozumieć należy rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
Zgodnie natomiast z art. 7 ust. 1 przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.
Dostawa towarów podlega opodatkowaniu wyłącznie wówczas, gdy dokonywana jest przez podmiot mający status podatnika VAT i działającego w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji.
Zgodnie z art. 15 ust. 1 u.p.t.u. podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Z kolei stosownie do treści art. 15 ust. 2 u.p.t.u. działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
W świetle przedstawionych wyżej regulacji prawnych, stwierdzić należy, iż uznanie, że osoba fizyczna dokonując sprzedaży gruntów działa jako podatnik prowadzący działalność gospodarczą, wymaga ustalenia, że jej działalność ma charakter zawodowy (profesjonalny), stały (charakteryzujący się powtarzalnością czynności) i zorganizowany.
Kwestii prawidłowej kwalifikacji prawnej transakcji sprzedaży nieruchomości na gruncie podatku od towarów i usług dotyczy bogate orzecznictwo sądowe. Dokonując wykładni postanowień art. 15 ust. 1 i 2 u.p.t.u. należy odwołać się do kryteriów określonych przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) w wyroku z dnia 15 września 2011 r. w sprawach połączonych C-180/10 i C-181/10. Zgodnie z tym orzeczeniem jeżeli osoba, w celu dokonania sprzedaży nieruchomości, podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi dyrektywy VAT, należy uznać ją za podmiot prowadzący "działalność gospodarczą" w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku VAT. TSUE podkreślił także, iż sama liczba i zakres transakcji sprzedaży nie ma charakteru decydującego dla oceny okoliczności podlegania pod opodatkowanie. Zakres transakcji sprzedaży nie może bowiem stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Dużych transakcji sprzedaży można dokonywać również jako czynności osobistych. We wskazanym wyżej wyroku TSUE zaznaczył również, że: "okoliczność, iż przed sprzedażą zainteresowany dokonał podziału gruntu na działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej sama z siebie nie jest decydująca. Nie ma takiego charakteru również długość okresu, w jakim te transakcje następowały, ani wysokość osiągniętych z nich przychodów. Całość powyższych elementów może bowiem odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym zainteresowanego." W świetle opisanego zdarzenia przyszłego, planowana przez Wnioskodawczynię transakcja sprzedaży nieruchomości nie może być uznana za porównywalną do działań podmiotów profesjonalnie zajmujących się obrotem nieruchomościami, co przekłada się na fakt, iż Wnioskodawczyni nie działa dla tej transakcji jak podatnik o którym mowa w treści art. 15 u.p.t.u. a podejmowane przez Nią czynności nie stanowią działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 u.p.t.u. W szczególności podkreślić należy, iż Wnioskodawczyni nie dokonała zakupu nieruchomości w celu jego odprzedaży, zamiar Wnioskodawczyni był zupełnie odmienny. Wnioskodawczyni w momencie zakupu zamierzała zabezpieczyć się poprzez aktywo w postaci nieruchomości na przyszłość. Nie miała zamiaru obrotu nieruchomością, o czym przesądza długi okres czasu, gdzie nieruchomość praktycznie nie była wykorzystywana (za wyjątkiem dzierżawy masztu telekomunikacyjnego, gdzie wydzierżawiającym był inny współwłaściciel nieruchomości). Wnioskodawczyni przez wiele lat od zakupu nieruchomości nie podejmowała żadnych czynności świadczących o tym, że działa bądź zamierza działać jak handlowiec/przedsiębiorca. W zasadzie zakupiła udziały w nieruchomości i na tym jej czynności poprzestały. Teraz przy sprzedaży, Wnioskodawczyni będzie zobowiązana do przystąpienia do aktu notarialnego przenoszącego własność jej części nieruchomości na kupującego. Ponadto wyeksponować należy, iż sam zakup nieruchomości nie cechuje się częstotliwością i natężeniem jak dla czynności charakterystycznych dla przedsiębiorcy prowadzącego działalność gospodarczą w zakresie obrotu nieruchomościami.
Wnioskodawczyni realizuje swoje prawo wyzbycia się własności nieruchomości. W tym miejscu podkreślić należy, że pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na gruncie analizowanych przepisów ustawy, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2 ustawy, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291/92 (Finanzamt Uelzen V. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży przez osobę, będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów prywatnych.
„Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej. Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części nieruchomości w ramach majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania nieruchomości mogłoby być np. wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych. Potwierdzone to zostało również w wyroku TSUE z 21 kwietnia 2005 r., sygn. akt C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek prywatny to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych.
Z kolei przyjęcie, że dany podmiot sprzedając grunt działa w charakterze podatnika prowadzącego handlową działalność gospodarczą (jako handlowiec) wymaga ustalenia, czy jego działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną). Przejawem zaś takiej aktywności określonej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami, która może wskazywać, że jej czynności przybierają formę zorganizowaną może być np.: nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działki, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym, na tego rodzaju aktywność „handlową” wskazywać musi ciąg powyżej przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich. To przesądza o fakcie zarządu majątkiem prywatnym. Należy również zwrócić uwagę na poszczególne aspekty mogące mieć wpływ na sprawę:
1) Rozmiar transakcji
W wyroku TSUE z dnia 20 czerwca 1996 r., Wellcome Trust Ltd, C-155/94, EU:C:1996:243, pkt 31–36 Trybunał wskazał, że sam fakt posiadania lub zbywania majątku (w tamtym przypadku udziałów, per analogiam nieruchomości) przez fundację powierniczą w celu realizacji jej celów statutowych, nawet jeśli przybiera znaczne rozmiary, nie stanowi sam w sobie działalności gospodarczej w rozumieniu unijnego prawa podatkowego. Czynności te mieszczą się w sferze zarządzania majątkiem prywatnym, o ile podmiot nie angażuje się w aktywny obrót handlowy.
2) Rozdzielenie struktury, brak prawa do odliczenia naliczonego VAT przy nabyciu W wyroku TSUE z dnia 4 października 1995 r., Dieter Armbrecht, C-291/92, EU:C:1995:304, pkt 16–20 Trybunał przesądził o możliwości rozdzielenia struktury majątkowej podmiotu na sferę gospodarczą i sferę osobistą/majątku prywatnego (lub statutowego niekomercyjnego). Jeśli dany składnik majątku od początku nie był wprowadzony do przedsiębiorstwa i nie przysługiwało od niego prawo do odliczenia, jego późniejsze zbycie nie wchodzi w zakres przedmiotowy opodatkowania VAT. W kolejnym wyroku TSUE z dnia 8 marca 2001 r., László Bakcsi, C-415/98, EU:C:2001:136, pkt 24–27 Trybunał potwierdził zasadę, że zbycie rzeczy nabytej bez prawa do odliczenia, która była alokowana do majątku prywatnego (tu: statutowego), nie generuje obowiązku podatkowego w VAT, chroniąc tym samym podstawowy postulat neutralności podatkowej dla konsumenta końcowego, jakim w tym segmencie pozostaje Fundacja.
3) Zwykłe nabycie prawa własności i sprzedaż z prawem do zysku nie stanowi działalności gospodarczej zwykłe nabycie lub sprzedaż rzeczy nie stanowi wykorzystywania w sposób ciągły majątku rzeczowego w celu uzyskania z tego tytułu dochodu w rozumieniu art. 9 ust. 1 dyrektywy VAT, jako że jedynym przychodem z takich transakcji może być ewentualny zysk ze sprzedaży tej rzeczy. Takie transakcje nie stanowią zaś same z siebie działalności gospodarczej w rozumieniu dyrektywy VAT (zob. wyroki TSUE z dnia: 29 kwietnia 2004 r. EDM, C 77/01, EU:C:2004:243, pkt 58; 21 października 2004 r. BBL, C 8/03, EU:C:2004:650, pkt 39). Samo nabywanie i dzierżenie akcji spółek nie powinno być uznawane za działalność gospodarczą w rozumieniu dyrektywy VAT powodującą, że wykonujący ją uzyskują przymiot podatnika. W konsekwencji samo dzierżenie tytułów uczestnictwa innych przedsiębiorstw nie stanowi wykorzystywania dóbr w sposób ciągły do celów zarobkowych, ponieważ ewentualna dywidenda będąca pożytkiem z tego uczestnictwa skutkuje prostym nabyciem własności dóbr i nie stanowi działalności gospodarczej w rozumieniu tej dyrektywy (zob. wyroki TSUE z dnia: 6 lutego 1997 r. Harnas & Helm, C-80/95, EU:C:1997:56, pkt 15; 26 czerwca 2003 r. KapHag, C 442/01, EU:C:2003:381, pkt 38).
4) Czynności podejmowane przez sprzedającego jak podział działek, ogłoszenia są niezbędnymi czynnościami podejmowanymi w celu sprzedaży majątku osobistego
W wyroku NSA z dnia 28 maja 2026 r. sygn. I FSK 1385/23 wyraźnie wskazał, że sprzedaż nieruchomości w ramach zarządu majątkiem prywatnym również wymaga określonych działań, przy czym działania te choć ich przedmiot jest identyczny jak przy prowadzeniu działalności gospodarczej (czyli są te same czynności), to jednak ich zakres, rozmiar, częstotliwość, zorganizowanie przybiera zupełnie inny rozmiar. Sąd zajął następujące stanowisko: „skarżący uzyskał warunki zabudowy, podzielił działki, wydzielił drogi wewnętrzne, ustanowił na działkach stanowiących drogę wewnętrzną nieodpłatną służebność gruntową prawa przejścia, przejazdu oraz przeprowadzenia wszelkich mediów, wyciął drzewa, wystąpił o wydanie zaświadczenia o zapewnieniu dostaw energii elektrycznej, zamieścił oferty sprzedaży w Internecie. Sąd pierwszej instancji zasadnie uznał, że powyższe czynności są związane z zarządem majątkiem prywatnym. Podział działek był niezbędny dla ich sprzedaży. Nie sposób wymagać aby skarżący sprzedawał działkę kilkuhektarową. Podobnie należy ocenić jako działania przygotowawcze i niezbędne dla sprzedaży w postaci wystąpienia o warunki zabudowy, wydzielenie drogi dojazdowej i ustanowienie na niej służebności drogi koniecznej, wycięcie drzew, wystąpienie o wydanie zaświadczenia o zapewnieniu dostaw energii elektrycznej. Bez tych czynności sprzedaż działek byłaby niemożliwa lub bardzo utrudniona. Również umieszczenie ogłoszenia w internecie jest typowym działaniem. Aktualnie jest to podstawowy i niemal wyłączny kanał komunikacyjny wystawiania ofert sprzedaży wszelkich towarów sprzedawanych przez osoby fizyczne nie prowadzące działalności gospodarczej. W podejmowanych przez skarżącego działaniach nie sposób zidentyfikować takiego ich natężenia właściwego dla działań przedsiębiorcy.” Słusznie niniejszy Sąd skonkludował, iż każda osoba dokonując sprzedaży majątku prywatnego podejmuje określone czynności zmierzające do osiągnięcie jak najwyższe ceny sprzedaży. Jest to bowiem racjonalne działanie, właściwe dla człowieka. Dlatego też nie każde działanie osoby fizycznej, mające na celu ułatwienie sprzedaży nieruchomości, podniesienie atrakcyjności działek, należy utożsamiać z działaniami charakterystycznymi dla przedsiębiorcy.
W rezultacie, zbycie przedmiotowych udziałów w nieruchomości przez Wnioskodawczynię, stanowić dla niej będzie wyłącznie zarząd majątkiem prywatnym, pozostającym poza systemem podatku od towarów i usług.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest nieprawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2026 r., poz. 1263 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”, podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).
Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:
Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach – rozumie się przez to rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
Według art. 2 pkt 22 ustawy:
Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży – rozumie się przez to odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
Należy więc przyjąć, że w oparciu o definicję zawartą w art. 2 pkt 6 ustawy, zbycie nieruchomości gruntowych (działek), traktowane jest jako czynność odpłatnej dostawy towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy, podlegającej opodatkowaniu na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.
Towarem jest także udział w prawie własności lub użytkowania wieczystego nieruchomości. Jest to zgodne z normami unijnymi, bowiem w myśl art. 15 ust. 2 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11.12.2006 s. 1, ze zm.), zwanej dalej „Dyrektywą 2006/112/WE”:
Państwa członkowskie mogą uznać za rzeczy:
1) określone udziały w nieruchomości,
2) prawa rzeczowe dające ich posiadaczowi prawo do korzystania z nieruchomości,
3) udziały i inne równoważne udziałom tytuły prawne dające ich posiadaczowi prawne lub faktyczne prawo własności lub posiadania nieruchomości lub jej części.
Problematyka współwłasności została uregulowana w art. 195-221 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 795) zwanej dalej „Kodeks cywilny”.
Na mocy art. 195 ustawy Kodeks cywilny:
Własność tej samej rzeczy może przysługiwać niepodzielnie kilku osobom (współwłasność).
Jak stanowi art. 196 § 1 ww. ustawy Kodeks cywilny:
Współwłasność jest albo współwłasnością w częściach ułamkowych, albo współwłasnością łączną.
Na podstawie art. 196 § 2 ww. ustawy Kodeks cywilny:
Współwłasność łączną regulują przepisy dotyczące stosunków, z których ona wynika. Do współwłasności w częściach ułamkowych stosuje się przepisy niniejszego działu.
W świetle art. 46 § 1 ustawy Kodeks cywilny:
Nieruchomościami są części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot własności (grunty), jak również budynki trwale z gruntem związane lub części takich budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu przedmiot własności.
Art. 198 ustawy Kodeks cywilny stanowi, że:
Każdy ze współwłaścicieli może rozporządzać swoim udziałem bez zgody pozostałych współwłaścicieli.
Podkreślenia więc wymaga, że współwłaściciel ma względem swego udziału pozycję wyłącznego właściciela, a rozporządzanie udziałem polega na tym, że współwłaściciel może zbyć swój udział.
Należy podkreślić, że zakres opodatkowania podatkiem VAT wyznacza nie tylko czynnik przedmiotowy – opodatkowaniu podlega odpłatna dostawa towarów lub odpłatne świadczenie usług, ale także czynnik podmiotowy – czynności muszą być wykonywane przez podatnika.
Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i usług, zostały określone w art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy.
Należy zauważyć, że zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy:
Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
W rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy:
Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności, konieczne jest, aby czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności będzie działał jako podatnik. Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie, ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Ponadto, działalność gospodarczą stanowi wykorzystywanie towarów w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
Przez ciągłe wykorzystywanie składników majątku należy rozumieć takie wykorzystywanie majątku, które charakteryzuje się powtarzalnością lub długim okresem trwania. Zatem, czerpanie dochodów ze składnika majątku wskazuje na prowadzenie działalności gospodarczej.
Analizując powyższe przepisy stwierdzić należy, że dostawa towarów podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu do konkretnej dostawy, mamy do czynienia z podatnikiem podatku od towarów i usług jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy.
Na podstawie art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE:
„Podatnikiem” jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej działalności. „Działalność gospodarcza” obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą uznaje się w szczególności wykorzystywanie w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu.
Jednocześnie, w art. 12 ust. 1 lit. b) Dyrektywy 2006/112/WE Rady wskazano, że:
Państwa członkowskie mogą uznać za podatnika każdego, kto okazjonalnie dokonuje transakcji związanej z działalnością, o której mowa w art. 9 ust. 1 akapit drugi, w szczególności dostawy terenu budowlanego.
Zgodnie z art. 12 ust. 3 Dyrektywy 2006/112/WE Rady:
„Teren budowlany” to każdy grunt nieuzbrojony lub uzbrojony, uznawany za teren budowlany przez państwa członkowskie.
Na podstawie art. 2 ust. 1 lit. a) Dyrektywy 2006/112/WE Rady:
Opodatkowaniu VAT podlega odpłatna dostawa towarów na terytorium państwa członkowskiego przez podatnika działającego w takim charakterze.
Z przytoczonych regulacji prawa wspólnotowego wynika, że podatnikiem podatku od towarów i usług może być każda osoba, która okazjonalnie dokonuje czynności opodatkowanych, przy czym czynności te winny być związane z działalnością zdefiniowaną jako działalność gospodarcza, tj. wszelką działalnością producentów, handlowców i osób świadczących usługi, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie.
Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług w świetle powyższych przepisów jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie: po pierwsze dana czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, po drugie – czynność została wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
Właściwym zatem jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, bądź wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej ani też nie został wykorzystany w trakcie jego posiadania na cele działalności gospodarczej.
W kontekście powyższych rozważań nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej czy zarejestrowanej działalności gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się majątku osobistego. Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności.
Przyjęcie, że dany podmiot sprzedając grunt działa w charakterze podatnika prowadzącego działalność gospodarczą wymaga ustalenia, czy jego działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną). Przejawem zaś takiej aktywności określonej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami, która może wskazywać, że jej czynności przybierają formę zorganizowaną może być np.: nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym, na tego rodzaju aktywność „gospodarczą” wskazywać musi ciąg powyżej przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich.
Zatem, w kwestii podlegania opodatkowaniu sprzedaży udziału w nieruchomości, objętej zakresem zadanego pytania, istotne jest, czy w celu dokonania jego sprzedaży podjęła Pani aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producenta, handlowca i usługodawcę w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy.
Dodatkowo należy wskazać, że działalność gospodarcza powinna cechować się stałością, powtarzalnością i niezależnością jej wykonywania, bowiem związana jest z profesjonalnym obrotem gospodarczym. Nie jest natomiast działalnością handlową, a zatem i gospodarczą, sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, czy też prowadzenia działalności, ani też w trakcie posiadania nie został wykorzystany do działalności gospodarczej.
Z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15 września 2011 r. w sprawach połączonych Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-181/10) wynika, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Sama liczba i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą.
Inaczej jest natomiast – wyjaśnił Trybunał – w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy. Zatem za podatnika należy uznać osobę, która w celu dokonania sprzedaży gruntów angażuje podobne środki wykazując aktywność w przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalną do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem, tj. działania wykraczające poza zakres zwykłego zarządu majątkiem prywatnym.
Pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na gruncie analizowanych przepisów ustawy o VAT, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291/92 (Finanzamt Uelzen v. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży przez osobę będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej. Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części nieruchomości w ramach majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania nieruchomości mogłoby być np. wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych. Potwierdzone to zostało również w wyroku TSUE z dnia 21 kwietnia 2005 r., sygn. akt C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek prywatny to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych.
Ze wskazanych powyżej orzeczeń wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania nieruchomości w ramach majątku osobistego.
Uznanie, że dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik podatku od towarów i usług, wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności faktycznych danej sprawy.
Ponadto należy zwrócić uwagę na kwestię udzielania pełnomocnictw, która to została uregulowana w Tytule IV Działu VI Przedstawicielstwo, Rozdział I Przepisy ogólne, Rozdział II Pełnomocnictwo, Kodeksu cywilnego.
Zgodnie z art. 95 § 1 Kodeksu cywilnego:
Z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych albo wynikających z właściwości czynności prawnej, można dokonać czynności prawnej przez przedstawiciela.
W świetle art. 95 § 2 Kodeksu cywilnego:
Czynność prawna dokonana przez przedstawiciela w granicach umocowania pociąga za sobą skutki bezpośrednio dla reprezentowanego.
W myśl art. 96 Kodeksu cywilnego:
Umocowanie do działania w cudzym imieniu może opierać się na ustawie (przedstawicielstwo ustawowe) albo na oświadczeniu reprezentowanego (pełnomocnictwo).
Stosownie do art. 98 Kodeksu cywilnego:
Pełnomocnictwo ogólne obejmuje umocowanie do czynności zwykłego zarządu. Do czynności przekraczających zakres zwykłego zarządu potrzebne jest pełnomocnictwo określające ich rodzaj, chyba że ustawa wymaga pełnomocnictwa do poszczególnej czynności.
Według art. 99 § 1 i § 2 Kodeksu cywilnego:
Jeżeli do ważności czynności prawnej potrzebna jest szczególna forma, pełnomocnictwo do dokonania tej czynności powinno być udzielone w tej samej formie.
Pełnomocnictwo ogólne powinno być pod rygorem nieważności udzielone na piśmie.
Na mocy art. 108 Kodeksu cywilnego:
Pełnomocnik nie może być drugą stroną czynności prawnej, której dokonuje w imieniu mocodawcy, chyba że co innego wynika z treści pełnomocnictwa albo że ze względu na treść czynności prawnej wyłączona jest możliwość naruszenia interesów mocodawcy. Przepis ten stosuje się odpowiednio w wypadku, gdy pełnomocnik reprezentuje obie strony..
Z regulacji art. 109 Kodeksu cywilnego wynika, że:
Przepisy działu niniejszego stosuje się odpowiednio w wypadku, gdy oświadczenie woli ma być złożone przedstawicielowi.
Jak wynika z przepisów art. 95 do art. 109 Kodeksu cywilnego, pełnomocnictwo – to jednostronne oświadczenie osoby (mocodawcy), na mocy którego inna osoba (pełnomocnik) staje się upoważniona do działania w imieniu mocodawcy. Zatem każda czynność wykonana przez pełnomocnika w imieniu mocodawcy i w zakresie udzielonego pełnomocnictwa wywoła skutki bezpośrednio w sferze prawnej mocodawcy.
Z opisu sprawy wynika, że w 2008 roku nabyła Pani udział w nieruchomości od swojego brata wraz z inną osobą fizyczną oraz ze spółką kapitałową (dalej współwłaściciele). Ci ostatni, również nabyli udział w nieruchomości od Pani brata. Część nieruchomości jest udostępniana na zasadzie umowy najmu spółce telekomunikacyjnej w okresie od 27.04.2021 r. do 26.04.2034 r. Umowę zawarła spółka kapitałowa - jeden ze współwłaścicieli. Przedmiotowa umowa najmu zawarta pomiędzy spółkami ma charakter odpłatny. Umowa ta została zawarta za Pani zgodą. Ponadto udzieliła Pani pełnomocnictwa do przeprowadzenia czynności związanych z podziałem nieruchomości na mniejsze działki i uzyskania warunków zabudowy. Udzieliła Pani pełnomocnictwa geodecie oraz osobie fizycznej, która pełni funkcję Prezesa Zarządu spółki kapitałowej (jednemu ze współwłaścicieli). Udzieliła Pani pełnomocnictwa spółce do podłączenia mediów; ogrodzenia, wszelkich czynności związanych z zarządem nieruchomością.
Jak wyjaśniono wyżej – odwołując się zarówno do treści przepisów ustawy, jak i stanowiska judykatury – w przypadku osób fizycznych, które dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży bądź wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej, należy szczególnie wnikliwie przeanalizować okoliczności w jakich będzie realizowana transakcja. Co do zasady bowiem osoby fizyczne, które dokonują transakcji w ramach zarządu majątkiem prywatnym, wykluczone są z grona podatników VAT.
Analiza sprawy w kontekście powołanych przepisów oraz wyroków TSUE prowadzi do wniosku, że sprzedaż udziału w nieruchomości będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
W tym miejscu należy wskazać, że na mocy art. 659 § 1 i § 2 ustawy Kodeks cywilny:
§ 1. Przez umowę najmu wynajmujący zobowiązuje się oddać najemcy rzecz do używania przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a najemca zobowiązuje się płacić wynajmującemu umówiony czynsz.
§ 2. Czynsz może być oznaczony w pieniądzach lub w świadczeniach innego rodzaju.
Z przywołanego przepisu wynika, że najem jest umową dwustronnie zobowiązującą i wzajemną. Odpowiednikiem świadczenia wynajmującego, polegającego na oddaniu rzeczy do używania, jest świadczenie najemcy, polegające na płaceniu umówionego czynszu. Wynika z tego, że umówiony między stronami czynsz jest wynagrodzeniem za możliwość korzystania z cudzej rzeczy i stanowi świadczenie wzajemne, należne za używanie gruntu przez najemcę. Zatem, odpłatne udostępnianie nieruchomości innemu podmiotowi skutkuje uzyskiwaniem korzyści majątkowej po stronie wynajmującego, a tym samym stanowi odpłatne świadczenie usług, o którym mowa w art. 8 ust. 1 ustawy i podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na mocy przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy. W konsekwencji wypełnia określoną w art. 15 ust. 2 ustawy definicję działalności gospodarczej.
Podkreślić należy, że najem stanowi odpłatne świadczenie usług, a zawarcie umowy najmu powoduje wyłączenie nieruchomości z majątku osobistego.
W sprawie istotny jest wskazany wcześniej wyrok TSUE C-291/92. Z orzeczenia tego wynika bowiem, że aby uznać daną nieruchomość za majątek osobisty muszą istnieć obiektywne dowody potwierdzające przeznaczenie danej nieruchomości wyłącznie do celów prywatnych w całym okresie jej posiadania. Pomimo, że udział w nieruchomości został nabyty przez Panią wiele lat temu, z przeznaczeniem na zabezpieczenie finansowe na późniejsze lata życia oraz że umowa najmu została zawarta przez jednego ze współwłaścicieli a spółką telekomunikacyjną, to jednak wyraziła Pani zgodę na zawarcie umowy najmu. Oznacza to, że prawa i obowiązki wynikające z umowy najmu dotyczą również Pani posiadającej udziały ww. nieruchomości.
Ponadto wskazać należy, że współwłaściciel – Spółka kapitałowa dokonała i będzie dokonywała określonych czynności w związku ze sprzedażą przez współwłaścicieli udziałów w nieruchomości opisanej we wniosku będącej we współwłasności. Pomimo, że wskazane wyżej czynności były i będą wykonywane głównie przez współwłaściciela – Spółkę kapitałową, to faktyczny właściciel nieruchomości musi wystąpić z wnioskiem lub udzielić stosownych pełnomocnictw (zgody/upoważnienia w sprawach dotyczących nieruchomości) innemu podmiotowi, tak aby mógł on działać w jego imieniu. Jak wskazano wyżej udzieliła Pani pełnomocnictwa do przeprowadzenia czynności związanych z podziałem nieruchomości na mniejsze działki i uzyskania warunków zabudowy, a także udzieliła Pani pełnomocnictwa Spółce do podłączenia mediów; ogrodzenia, wszelkich czynności związanych z zarządem nieruchomością.
Zatem fakt, że ww. działania nie będą podejmowane bezpośrednio przez Panią ale przez współwłaściciela – Spółkę kapitałową, nie oznacza, że pozostaną bez wpływu na Pani sytuację prawną. Po udzieleniu pełnomocnictwa czynności wykonane przez współwłaściciela – Spółkę kapitałową wywołują skutki bezpośrednio w sferze prawnej mocodawcy (Pani). Współwłaściciel – Spółka kapitałowa, dokonując działań dotyczących podziału nieruchomości na mniejsze działki, uzyskania warunków zabudowy czy podłączenia mediów, ogrodzenia uatrakcyjni działki wydzielone z nieruchomości. Działania te, dokonywane za Pani pełną zgodą wpłyną generalnie na podniesienie atrakcyjności działek wydzielonych z nieruchomości jako towaru i wzrost ich wartości. Wszystkie te czynności z punktu widzenia podatku VAT zostaną „wykonane” w Pani sferze podatkowo-prawnej.
W związku z powyższym stwierdzić należy, że udzielenie przez Panią stosownego pełnomocnictwa współwłaścicielowi - Spółce kapitałowej skutkować będzie tym, że wszystkie ww. czynności podejmowane przez współwłaściciela będą podejmowane w Pani imieniu i na Pani korzyść, ponieważ to Pani jako współwłaściciel nieruchomości na zasadach współwłasności będzie stroną w postępowaniu o uzyskanie stosownych decyzji, pozwoleń oraz dokonanie wszelkich czynności z nią związanych.
Biorąc pod uwagę treść przytoczonych przepisów oraz przedstawiony opis sprawy stwierdzić należy, że planowana przez Panią sprzedaż udziału w nieruchomości będzie zgodnie z art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy, dostawą dokonywaną przez podatnika w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Ponadto, dokonując opisanych we wniosku czynności, będzie Pani podejmowała działania podobne do tych, jakie wykonują podmioty zajmujące się profesjonalnie obrotem nieruchomościami, o których mowa w orzeczeniu w sprawach połączonych C-180/10 i C-181/10, tj. będzie wykazywała Pani aktywność w przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalną do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem.
Z uwagi na powyższe, w tej konkretnej sytuacji nie można uznać, że przedmiotem dostawy będzie składnik Pani majątku osobistego, a sprzedaż udziału w nieruchomości będzie stanowiła realizację prawa do rozporządzania majątkiem osobistym.
Podsumowując, dokonując sprzedaży udziału w ww. nieruchomości, będzie Pani działała w charakterze podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy, prowadzącego działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. Czynność ta będzie stanowiła odpłatną dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 7 ust. 1 ustawy podlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT.
Zatem, Pani stanowisko uznałem za nieprawidłowe.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
Informuję, że wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (zapytania). Inne kwestie przedstawione we wniosku, które nie zostały objęte pytaniem nie mogą być – zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej – rozpatrzone.
Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku opisem sprawy. Ponosi Pani ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym jego przedstawieniem. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem sprawy podanym przez Panią w złożonym wniosku. Zatem, należy zaznaczyć, że wydając przedmiotową interpretację oparłem się na wynikającym z treści wniosku opisie sprawy. W konsekwencji w przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku w opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
Ponadto, interpretacja rozstrzyga wyłącznie w zakresie zastosowania przepisów regulujących podatek od towarów i usług względem Pani, a nie wywiera skutków prawno-podatkowych dla pozostałych współwłaścicieli.
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
· Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem sprawy i zastosuje się Pani do interpretacji.
· Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
1) z zastosowaniem art. 119a;
2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
· Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
· w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
· w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).
Podstawa prawna dla wydania interpretacji
Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.
Rozliczaj podatki zgodnie z przepisami — w programie TaxMachine
Interpretacje pomagają zrozumieć przepisy; TaxMachine pomaga je zastosować w praktyce — prowadzi księgi, liczy podatki i generuje deklaracje, a stawki, druki i przepisy aktualizuje na bieżąco.
- ✓ Księga przychodów i rozchodów, ryczałt oraz pełna księgowość
- ✓ Faktury i e-faktury KSeF, JPK_V7 i JPK_KR
- ✓ PIT, CIT, VAT i inne deklaracje + wysyłka e-Deklaracje z pobraniem UPO
- ✓ Środki trwałe i amortyzacja, płace i ZUS
- ✓ Automatyczne aktualizacje stawek, druków i przepisów