0113-KDIPT1-2.4012.817.2026.2.PRP

Interpretacja indywidualna
– stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

26 sierpnia 2026 r. do Krajowej Informacji Skarbowej wpłynęło pismo przekazujące złożony przez Państwa wniosek z 24 sierpnia 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej – celem załatwienia zgodnie z właściwością, który dotyczy nieuwzględnienia obrotu z tytułu sprzedaży lokalu mieszkalnego i miejsca parkingowego przy wyliczaniu proporcji, o której mowa w art. 90 ust. 3 ustawy. Uzupełnili go Państwo – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 28 września 2026 r. (wpływ 28 września 2026 r.) oraz pismem z 30 września 2026 r. (wpływ 30 września 2026 r.).

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Spółka prowadzi działalność gospodarczą polegającą m.in. na nabywaniu lokali mieszkalnych i innych nieruchomości, wykorzystywaniu ich w prowadzonej działalności gospodarczej poprzez odpłatny najem, a następnie – po okresie wykorzystywania nieruchomości w działalności gospodarczej – ich sprzedaży. Model działalności Spółki ma charakter powtarzalny, Spółka regularnie nabywa lokale, wykorzystuje je przez okres kilku lat w działalności gospodarczej, w szczególności poprzez ich odpłatny najem opodatkowany VAT, a następnie dokonuje ich sprzedaży. Nie są to zatem składniki majątku wykorzystywane prywatnie ani składniki pozostające poza działalnością gospodarczą Spółki. Nieruchomości stanowią element majątku wykorzystywanego w ramach prowadzonej przez Spółkę działalności gospodarczej i przez okres ich posiadania generują przychody z najmu opodatkowanego VAT.

Przedmiotem planowanej sprzedaży są w szczególności następujące składniki majątkowe:

1)    Lokal mieszkalny nabyty w 2019 r. i wprowadzony do ewidencji środków trwałych w listopadzie 2019 r. Przy nabyciu lokalu Spółce przysługiwało prawo do odliczenia podatku VAT, z którego Spółka skorzystała. Lokal został zaliczony do środków trwałych Spółki i był amortyzowany zgodnie z obowiązującymi wówczas przepisami, czyli do końca 2022 r. Od 1 stycznia 2023 r., w związku ze zmianą przepisów dotyczących amortyzacji lokali mieszkalnych, lokal nie podlega dalszej amortyzacji na podstawie art. 16c pkt 2a ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Jednocześnie lokal nadal stanowi składnik majątku Spółki wykorzystywany w prowadzonej działalności gospodarczej, jest przez Spółkę wynajmowany, a najem jest opodatkowany podatkiem VAT według stawki 23%. Najem nie korzysta ze zwolnienia od podatku VAT. Lokal nie był wykorzystywany na potrzeby osobiste wspólników, członków organów Spółki ani innych osób niezwiązanych z działalnością gospodarczą Spółki. Spółka zamierza sprzedać lokal po upływie co najmniej dwóch lat od jego pierwszego zasiedlenia. Sprzedaż będzie zatem korzystała ze zwolnienia od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT.

2)    Miejsce parkingowe nabyte na podstawie odrębnego aktu notarialnego w lipcu 2023 r. Przy nabyciu miejsca parkingowego Spółka odliczyła podatek VAT naliczony według stawki 23%. Miejsce parkingowe jest wykorzystywane przez Spółkę w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, w szczególności pozostaje związane z lokalem mieszkalnym - najemca lokalu mieszkalnego ma prawo do określonego miejsca parkingowego w garażu. Ponieważ od 1 stycznia 2023 r., lokal mieszkalny nie podlega dalszej amortyzacji na podstawie art. 16c pkt 2a ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych również przynależne mu miejsce parkingowe nie było amortyzowane. Nie jest bowiem osobnym prawem, nie posiada osobnej Księgi Wieczystej. Miejsce parkingowe jest również objęte odpłatnym wykorzystaniem związanym z działalnością Spółki, a związane z nim czynności są opodatkowane podatkiem VAT. Spółka zamierza dokonać sprzedaży miejsca parkingowego po upływie co najmniej dwóch lat od jego pierwszego zasiedlenia. Sprzedaż będzie korzystała ze zwolnienia od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT, przy założeniu spełnienia wszystkich przesłanek tego zwolnienia.

Wnioskodawca podkreśla, że opisane nieruchomości nie zostały nabyte wyłącznie z zamiarem ich natychmiastowej odsprzedaży.

Spółka wykorzystuje nieruchomości przez okres ich posiadania w prowadzonej działalności gospodarczej, w szczególności poprzez ich odpłatny najem opodatkowany podatkiem VAT.

Nieruchomości generują zatem w okresie ich posiadania obrót z działalności opodatkowanej VAT.

Dopiero po kilkuletnim okresie wykorzystywania nieruchomości w działalności gospodarczej i przy uwzględnieniu sytuacji na rynku nieruchomości, a także sytuacji ekonomicznej Spółki podejmuje ona decyzję o ich ewentualnej sprzedaży. Jednocześnie poszczególne nieruchomości, w okresie pomiędzy ich nabyciem a sprzedażą, są faktycznie wykorzystywane w działalności gospodarczej Spółki poprzez odpłatny najem opodatkowany VAT.

Ponadto, w odpowiedzi na zadane w wezwaniu pytania o treści:

1.    Czy jesteście Państwo zarejestrowani jako czynny podatnik VAT?

Odp. Spółka jest czynnym podatnikiem VAT.

2.    W związku z informacją wskazaną we wniosku, że „Spółka prowadzi działalność gospodarczą polegającą m.in. na nabywaniu lokali mieszkalnych i innych nieruchomości (…), proszę wskazać od kiedy (dzień, miesiąc i rok) i w jakim konkretnie zakresie prowadzą Państwo działalność gospodarczą?

Odp. Spółka została zarejestrowana w KRS. Podstawowe PKD to: 68.20.Z - wynajem i zarządzanie nieruchomościami własnymi lub dzierżawionymi, 68.10.Z - kupno i sprzedaż nieruchomości na własny rachunek, 68.32.Z - zarządzanie nieruchomościami wykonywane na zlecenie.

3.    Czy planowana sprzedaż lokalu mieszkalnego i miejsca parkingowego, o których mowa we wniosku, będzie stanowić zwykłą i podlegającą opodatkowaniu VAT Państwa działalność?

Odp. Sprzedaż lokalu i miejsca parkingowego korzysta ze zwolnienia od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10.

4.    Czy planowana sprzedaż lokalu mieszkalnego i miejsca parkingowego, o których mowa we wniosku, będzie bezpośrednim, stałym i koniecznym rozszerzeniem Państwa działalności gospodarczej?

Odp. Sprzedaż lokalu i miejsca parkingowego nie stanowi rozszerzenia działalności Spółki.

5.    Jakie będą Państwa obroty z tytułu planowanej sprzedaży lokalu mieszkalnego i miejsca parkingowego, o których mowa we wniosku, w stosunku do obrotów z Państwa podstawowej działalności?

Odp. Obroty z tytułu tej sprzedaży będą stanowiły około …% obrotów Spółki.

6.    Jakie będzie zaangażowanie zasobów ludzkich oraz kosztowych służących realizacji czynności związanych ze zbyciem lokalu mieszkalnego oraz miejsca parkingowego, o ktorych mowa we wniosku?

Odp. W sprzedaż ww. nieruchomości zaangażowany jest zarząd Spółki, a Spółka nie poniosła dodatkowych kosztów związanych ze sprzedażą.

7.    Czy czynności związane ze zbywaniem nieruchomości mają charakter stały i powtarzalny?

Odp. Spółka wykorzystuje nieruchomości przez okres ich posiadania w prowadzonej działalności gospodarczej, w szczególności poprzez ich odpłatny najem opodatkowany podatkiem VAT. Nieruchomości generują w okresie ich posiadania obrót z działalności opodatkowanej VAT. Dopiero po kilkuletnim okresie wykorzystywania nieruchomości w działalności gospodarczej i przy uwzględnieniu sytuacji na rynku nieruchomości, a także sytuacji ekonomicznej Spółki podejmuje ona decyzję o ich ewentualnej sprzedaży. Jednocześnie poszczególne nieruchomości, w okresie pomiędzy ich nabyciem a sprzedażą, są faktycznie wykorzystywane w działalności gospodarczej Spółki poprzez odpłatny najem opodatkowany VAT.

Pytania

1.    Czy w przedstawionym stanie obrót uzyskany przez Spółkę z tytułu sprzedaży lokalu mieszkalnego nabytego w 2019 r., zaliczonego do ewidencji środków trwałych w listopadzie 2019 r., który do końca 2022 r. podlegał amortyzacji, a od 2023 r. nie podlega amortyzacji na podstawie art. 16c pkt 2a ustawy o CIT, a który przez cały okres posiadania był wykorzystywany przez Spółkę w prowadzonej działalności gospodarczej poprzez odpłatny najem opodatkowany VAT, będzie podlegał wyłączeniu z obrotu, o którym mowa w art. 90 ust. 3 ustawy o VAT, na podstawie art. 90 ust. 5 tej ustawy?

2.    Czy w przedstawionym stanie obrót uzyskany przez Spółkę z tytułu sprzedaży miejsca parkingowego nabytego w dniu lipcu 2023 r., wprowadzonego do ewidencji środków trwałych i wykorzystywanego przez Spółkę w prowadzonej działalności gospodarczej, będzie podlegał wyłączeniu z obrotu, o którym mowa w art. 90 ust. 3 ustawy o VAT, na podstawie art. 90 ust. 5 tej ustawy?

Państwa stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawcy, odpowiedź na oba pytania powinna być twierdząca.

W ocenie Spółki, obrót uzyskany z tytułu obu sprzedaży opisanych nieruchomości nie powinien być uwzględniany przy ustalaniu proporcji, o której mowa w art. 90 ust. 3 ustawy o VAT, ponieważ spełnione są przesłanki określone w art. 90 ust. 5 ustawy o VAT.

Zgodnie z art. 90 ust. 3 ustawy o VAT proporcję określa się jako udział rocznego obrotu z tytułu czynności, w związku z którymi podatnikowi przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego, w całkowitym obrocie uzyskanym z tytułu czynności dających oraz niedających takiego prawa.

Jednocześnie zgodnie z art. 90 ust. 5 ustawy o VAT do obrotu, o którym mowa w art. 90 ust. 3, nie wlicza się obrotu uzyskanego z dostawy towarów i usług, które na podstawie przepisów o podatku dochodowym są zaliczane przez podatnika do środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji, oraz gruntów i praw wieczystego użytkowania gruntów, jeżeli są zaliczane do środków trwałych podatnika – używanych przez podatnika na potrzeby jego działalności.

W ocenie Wnioskodawcy, w przypadku opisanych nieruchomości spełnione są przesłanki zastosowania tego przepisu.

Lokal mieszkalny został nabyty przez Spółkę i wprowadzony do ewidencji środków trwałych w 2019.

W momencie nabycia i wprowadzenia do ewidencji lokal spełniał warunki środka trwałego podlegającego amortyzacji na podstawie przepisów o podatku dochodowym. Co istotne, lokal faktycznie podlegał amortyzacji podatkowej do końca 2022. Brak możliwości dalszego dokonywania odpisów amortyzacyjnych od 2023 wynika wyłącznie ze zmiany przepisów podatkowych dotyczących lokali mieszkalnych, a nie z utraty przez lokal statusu składnika majątku wykorzystywanego w działalności gospodarczej Spółki. Brak możliwości amortyzowania miejsca parkingowego również wynika wyłącznie ze zmiany przepisów podatkowych dotyczących lokali mieszkalnych.

Najnowsze wyroki NSA (z 14 stycznia 2026 sygn. akt II FSK 490/23) wskazują, że ograniczenie możliwości dokonywania odpisów amortyzacyjnych stanowi naruszenie konstytucyjnych zasad ochrony praw nabytych oraz interesów w toku, a także niedziałania prawa wstecz. Amortyzacja jest bowiem przedsięwzięciem rozłożonym w czasie pozwalającym na stopniowe odzyskanie funduszy zainwestowanych w zakup środków trwałych. Podatnik, który raz nabył do niej prawo powinien mieć możliwość dalszego dokonywania odpisów.

Dlatego w interpretacji z 3 lipca 2026 (nr 0114-KDIP2-1.4011.339.2022.8.S/KW) zostało uznane prawo podatnika do kontynuowania odpisów amortyzacyjnych od lokali mieszkalnych do momentu pełnego zamortyzowania.

W ocenie Spółki, nie można utożsamiać aktualnego braku możliwości podatkowej amortyzacji lokalu mieszkalnego i przynależnego mu miejsca parkingowego z brakiem spełnienia przesłanki dotyczącej środka trwałego podlegającego amortyzacji w rozumieniu art. 90 ust. 5 ustawy o VAT, w sytuacji gdy w momencie nabycia i zaliczenia lokalu do środków trwałych przepisy o podatku dochodowym przewidywały jego amortyzację, a Spółka faktycznie dokonywała odpisów amortyzacyjnych.

Przeciwne stanowisko prowadziłoby do sytuacji, w której zmiana przepisów podatku dochodowego dokonana kilka lat po nabyciu środka trwałego powodowałaby zmianę zasad ustalania proporcji VAT przy jego późniejszej sprzedaży, mimo że przez cały okres jego posiadania składnik ten był wykorzystywany w działalności gospodarczej podatnika. W ocenie Spółki taka wykładnia nie odpowiada celowi art. 90 ust. 5 ustawy o VAT.

Drugą istotną przesłanką art. 90 ust. 5 jest wykorzystywanie środka trwałego przez podatnika na potrzeby jego działalności. W przedmiotowej sprawie przesłanka ta jest spełniona w sposób jednoznaczny.

Lokal mieszkalny oraz miejsce parkingowe przez cały okres posiadania są wykorzystywane w działalności gospodarczej Spółki poprzez odpłatny najem opodatkowany VAT według stawki 23%.

Nieruchomość nie była zatem składnikiem majątku nieużywanym, prywatnym ani pozostającym poza działalnością gospodarczą.

Wręcz przeciwnie – nieruchomość była źródłem regularnych przychodów z działalności gospodarczej opodatkowanych VAT.

Art. 90 ust. 5 ustawy o VAT stanowi implementację art. 174 ust. 2 lit. a Dyrektywy 2006/112/WE, którego celem jest niedopuszczenie do sytuacji, w której jednorazowa sprzedaż dóbr inwestycyjnych o znacznej wartości zniekształca proporcję służącą do ustalenia zakresu prawa do odliczenia podatku naliczonego.

W ocenie Spółki, należy zatem uwzględniać ekonomiczny charakter wykorzystania danego składnika majątku.

W analizowanym przypadku nieruchomości były przez lata wykorzystywane w działalności gospodarczej Spółki i generowały obrót z tytułu opodatkowanego VAT najmu. W konsekwencji uwzględnienie jednorazowego obrotu z ich sprzedaży w kalkulacji proporcji mogłoby prowadzić do istotnego zniekształcenia proporcji, która ma odzwierciedlać strukturę działalności Spółki w zakresie czynności dających i niedających prawa do odliczenia VAT.

Zdaniem Wnioskodawcy:

1.    obrót z tytułu sprzedaży lokalu mieszkalnego nabytego w 2019 powinien zostać wyłączony z obrotu uwzględnianego przy ustalaniu proporcji, o której mowa w art. 90 ust. 3 ustawy o VAT, na podstawie art. 90 ust. 5 tej ustawy;

2.    obrót z tytułu sprzedaży miejsca parkingowego powinien zostać wyłączony z obrotu uwzględnianego przy ustalaniu proporcji, o której mowa w art. 90 ust. 3 ustawy o VAT na podstawie art. 90 ust. 5 ustawy o VAT.

W związku z powyższym Wnioskodawca wnosi o potwierdzenie prawidłowości przedstawionego stanowiska.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 1263), zwanej dalej „ustawą”:

Stosownie do art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy:

Z powyższego wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, tzn. takich, których następstwem jest określenie podatku należnego (powstanie zobowiązania podatkowego).

Tak skonstruowana zasada wyklucza możliwość dokonania obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z usługami i towarami, które nie są w ogóle wykorzystywane do czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich wykorzystania do czynności zwolnionych od podatku VAT oraz niepodlegających temu podatkowi.

Ustawodawca stworzył podatnikowi prawo do odliczenia podatku naliczonego, pod warunkiem spełnienia przez niego zarówno przesłanek pozytywnych, wynikających z art. 86 ust. 1 ustawy oraz niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy. Przepis ten określa listę wyjątków, które pozbawiają podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.

Na zakres prawa do odliczeń w sposób bezpośredni wpływa pojmowanie statusu danego podmiotu jako podatnika podatku od towarów i usług wykonującego czynności opodatkowane. Tylko podatnik ma prawo do odliczenia podatku naliczonego. Co do zasady, status podatnika związany jest z prowadzeniem przez dany podmiot działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy.

Art. 15 ust. 1 ustawy stanowi, że:

Na mocy art. 15 ust. 2 ustawy:

Wyrażoną w art. 86 ust. 1 ustawy generalną zasadę uprawniającą do odliczenia podatku naliczonego, uzupełniają regulacje zawarte w art. 90 ustawy.

W myśl art. 90 ust. 1 ustawy:

Jak stanowi art. 90 ust. 2 ustawy:

Na podstawie art. 90 ust. 3 ustawy:

Według art. 90 ust. 4 ustawy:

Zgodnie z art. 90 ust. 5 ustawy:

Zatem, w oparciu o powyższy przepis należy stwierdzić, że do obrotu, o którym mowa w ust. 3, nie wlicza się obrotu uzyskanego z:

1)    dostawy towarów i usług, które na podstawie przepisów o podatku dochodowym są zaliczane przez podatnika do środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji,

2)    gruntów i praw wieczystego użytkowania gruntów, jeżeli są zaliczane do środków trwałych podatnika,

3)    powyższe środki trwałe muszą być używane przez podatnika na potrzeby jego działalności.

Wyłączenie, o którym mowa w art. 90 ust. 5 ustawy ma na celu uniknięcie wypaczania współczynnika sprzedaży przez transakcje, które nie powinny mieć wpływu na wysokość odliczenia podatku naliczonego. Współczynnik sprzedaży ma na celu możliwie precyzyjne określenie udziału działalności, która daje prawo do odliczenia w wykorzystywanych przez podatnika zasobach przedsiębiorstwa. Powinien on jak najwierniej odzwierciedlać więc charakter działalności gospodarczej podatnika z punktu widzenia czynności dających prawo do odliczenia oraz tych, które takiego prawa nie dają. Uwzględnienie sprzedaży dóbr inwestycyjnych zniekształcałoby te proporcje wówczas, gdy sprzedaż ta nie wchodzi w zakres działalności podatnika sensu stricte, lecz stanowi jego działalność poboczną (okazjonalną).

W oparciu o art. 90 ust. 6 ustawy:

W konsekwencji należy stwierdzić, że obrót ustalony w oparciu o zasady wynikające z art. 90 ust. 1 i ust. 2 ustawy – zgodnie z ust. 5 i ust. 6 tego artykułu – pomniejsza się o wartość:

·         obrotu z tytułu dostawy środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji oraz gruntów i praw wieczystego użytkowania gruntów, jeżeli są one zaliczane do środków trwałych podatnika, używanych przez podatnika na potrzeby jego działalności,

·         pomocniczych transakcji w zakresie nieruchomości i pomocniczych transakcji finansowych,

·         usług wymienionych w art. 43 ust. 1 pkt 7, 12 i 38-41, w zakresie, w jakim transakcje te mają charakter pomocniczy.

Należy zauważyć, że ustawodawca zarówno w ustawie, jak i w rozporządzeniach wykonawczych do ustawy, nie zdefiniował pojęcia charakteru „pomocniczego”. W takim przypadku, w pierwszej kolejności, zastosować zatem należy wykładnię językową. Dopiero gdy wykładnia językowa nie doprowadzi do jednoznacznych rezultatów, dopuszczalne jest skorzystanie z pozajęzykowych dyrektyw interpretacyjnych.

Według słownika języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego, „pomocniczy” to „służący jako pomoc, wspomagający co, współdziałający w czym ubocznie, dodatkowo; posiłkowy, dodatkowy”.

Powyższe regulacje dotyczące proporcjonalnego odliczenia podatku naliczonego – stanowią implementację do polskiego porządku prawnego prawa unijnego.

Zgodnie z art. 173 ust. 1. Dyrektywy 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE. L. Nr 347 z 11.12.2006 s. 1 ze zm.):

Jednakże w myśl art. 173 ust. 2 Dyrektywy 2006/112/WE:

Stosownie zaś do art. 174 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE:

Natomiast zgodnie z art. 174 ust. 2 Dyrektywy 2006/112/WE:

Pojęcie „dóbr inwestycyjnych” – zawarte w art. 174 ust. 2 lit. a Dyrektywy 2006/112/WE – z których korzysta podatnik w swoim przedsiębiorstwie nie może obejmować tych dóbr, których sprzedaż ma dla danego podatnika charakter zwykłej działalności gospodarczej. Gdy sprzedaż ta stanowi zwykłą i podlegającą opodatkowaniu działalność podatnika, należy uwzględnić uzyskany z niej obrót przy obliczaniu części podlegającej odliczeniu.

Nie budzi zatem wątpliwości, że podstawowym kryterium wyłączającym obrót uzyskany z dostawy dóbr inwestycyjnych z mianownika współczynnika sprzedaży, o którym mowa w art. 90 ust. 3 ustawy – jest użycie tych dóbr inwestycyjnych przez podatnika na potrzeby jego działalności gospodarczej (przedsiębiorstwa). Kryterium to, obok konieczności zaliczenia towarów do środków trwałych podatnika oraz ubocznego (okazjonalnego) charakteru dostawy tych dóbr w ramach podejmowanej przez niego działalności, ma kluczowe znaczenie dla zakwalifikowania obrotu do zakresu stosowania wspomnianych norm podatkowych i systemu VAT. Ustawodawca krajowy i prawodawca unijny nie przewidział w tym wypadku żadnego innego kryterium, które mogłoby stanowić o zastosowaniu wspomnianego odstępstwa przy obliczaniu proporcji podlegającej odliczeniu.

Należy podkreślić, że celem ww. przepisu art. 174 ust. 2 Dyrektywy 2006/112/WE jest uniknięcie sytuacji, w której istotna wartościowo transakcja dokonywana pomocniczo, niezwiązana z zasadniczą działalnością podatnika, spowodowałaby znaczące zwiększenie lub zmniejszenie proporcji wyznaczającej kwotę podatku naliczonego podlegającego odliczeniu. W szczególności przepis ten ma zapobiegać znaczącemu pogorszeniu tej proporcji u podatników prowadzących w większości działalność opodatkowaną, którzy, dokonując transakcji zwolnionej od podatku o charakterze pomocniczym, mogliby obniżyć kwotę podatku naliczonego podlegającego odliczeniu w stopniu niemającym uzasadnienia z punktu widzenia faktycznej struktury sprzedaży i zakupów.

Państwa wątpliwości dotyczą kwestii nieuwzględnienia obrotu z tytułu sprzedaży lokalu mieszkalnego i miejsca parkingowego przy wyliczaniu proporcji, o której mowa w art. 90 ust. 3 ustawy.

W rozpatrywanej sprawie lokal mieszkalny nabyty przez Państwa w 2019 r. został wprowadzony do ewidencji środków trwałych w listopadzie 2019 r. Lokal stanowi składnik Państwa majątku wykorzystywany w prowadzonej działalności gospodarczej, jest przez Państwa wynajmowany, a najem jest opodatkowany podatkiem VAT. Również miejsce parkingowe nabyte przez Państwa na podstawie odrębnego aktu notarialnego w lipcu 2023 r. i wprowadzone do ewidencji środków trwałych jest wykorzystywane przez Państwa w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, w szczególności pozostaje związane z lokalem mieszkalnym.

Jak wynika z powołanego art. 90 ust. 5 ustawy do obrotu, o którym mowa w ust. 3 ustawy, nie wlicza się obrotu ze zbycia towarów zaliczonych przez podatnika na podstawie przepisów o podatku dochodowym do środków trwałych podlegających amortyzacji, które są używane na potrzeby jego działalności gospodarczej.

Zatem stwierdzić należy, że w analizowanej sytuacji zostaną spełnione przesłanki wskazane w art. 90 ust. 5 ustawy. Lokal mieszkalny wraz z miejscem parkingowym, który planują Państwo zbyć są środkami trwałym w Państwa działalności i są używane na potrzeby tej działalności.

Tym samym, w rozpatrywanej sprawie obrót uzyskany przez Państwa z tytułu sprzedaży lokalu mieszkalnego nabytego w 2019 r., zaliczonego do ewidencji środków trwałych w listopadzie 2019 r., który do końca 2022 r. podlegał amortyzacji, a od 2023 r. nie podlega amortyzacji na podstawie art. 16c pkt 2a ustawy o CIT, a który przez cały okres posiadania był wykorzystywany przez Spółkę w prowadzonej działalności gospodarczej poprzez odpłatny najem opodatkowany VAT, będzie podlegał wyłączeniu z obrotu, o którym mowa w art. 90 ust. 3 ustawy o VAT, na podstawie art. 90 ust. 5 ustawy.

Ponadto, obrót uzyskany przez Państwa z tytułu sprzedaży miejsca parkingowego nabytego w lipcu 2023 r., wprowadzonego do ewidencji środków trwałych i wykorzystywanego przez Państwa w prowadzonej działalności gospodarczej, będzie podlegał wyłączeniu z obrotu, o którym mowa w art. 90 ust. 3 ustawy o VAT, na podstawie art. 90 ust. 5 tej ustawy.

Podsumowując, Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1 i nr 2 uznałem za prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.

Informuję, iż wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (zapytania). Inne kwestie poruszone we wniosku, które nie zostały objęte pytaniami – nie mogą być zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej – rozpatrzone.

Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku opisem sprawy. Ponoszą Państwo ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym jego przedstawieniem. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem sprawy podanym przez Państwa w złożonym wniosku. Zatem, należy zaznaczyć, że wydając przedmiotową interpretację oparłem się na wynikającym z treści wniosku opisie sprawy. W konsekwencji w przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku w opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Jednocześnie podkreślam, że niniejsza interpretacja została wydana na podstawie przedstawionego we wniosku opisu sprawy co oznacza, że w przypadku gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem sprawy i zastosują się Państwo do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·         Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·         w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·         w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.