0113-KDIPT1-2.4012.782.2026.2.AM

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowna Pani,

stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

17 sierpnia 2026 r. wpłynął Pani wniosek z 17 sierpnia 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, w zakresie:

-        uznania wykonywanych przez Panią czynności za odpłatną dostawę towarów w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług (pytanie nr 1),

-        nieuznania Pani za podmiot ułatwiający dostawę w rozumieniu art. 7a ust. 1 ustawy (pytanie nr 2),

-        określenia miejsca opodatkowania dostaw towarów na rzecz Klientów posiadających miejsce zamieszkania w Polsce (pytania nr 3 i 4),

-        prawa do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur dokumentujących nabycie towarów i usług opodatkowanych na terytorium kraju, związanych ze sprzedażą towarów na rzecz Klientów opodatkowanych poza terytorium kraju, w okresie, w którym posiadała Pani status podatnika VAT-czynnego (pytanie nr 5).

Uzupełniła go Pani pismem z 18 września 2026 r. (wpływ 18 września 2026 r.) – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Pani A.A. (dalej jako „Wnioskodawczyni”) prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą. Głównym przedmiotem działalności gospodarczej Wnioskodawczyni zgodnie z PKD jest 47.71.Z Sprzedaż detaliczna odzieży.

Wnioskodawczyni rozpoczęła prowadzenie jednoosobowej działalności gospodarczej z dniem (…) lutego 2024 r. Wnioskodawczyni została zarejestrowana jako podatnik VAT-czynny z dniem (…) maja 2024 r. W dniu (…) lutego 2025 r. Wnioskodawczyni zawiesiła prowadzenie działalności gospodarczej. Na dzień złożenia niniejszego wniosku działalność Wnioskodawczyni jest nadal zawieszona. W związku z zawieszeniem działalności gospodarczej na okres dłuższy niż 6 miesięcy, z dniem (…) sierpnia 2025 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego wykreślił Wnioskodawczynię z rejestru podatników VAT.

Wnioskodawczyni zajmowała się w okresie aktywnego prowadzenia działalności gospodarczej, tj. od lutego 2024 r. do lutego 2025 r. sprzedażą towarów w modelu biznesowym określanym powszechnie jako dropshipping we współpracy ze Sprzedawcami z państwa trzeciego (Chiny).

W związku z powyższym, przedmiotem niniejszego wniosku jest sprzedaż realizowana we wskazanym okresie, tj. od lutego 2024 r. do lutego 2025 r. w modelu dropshippingowym we współpracy ze Sprzedawcami z państwa trzeciego (Chiny). W ramach tego modelu sprzedażowego Wnioskodawczyni sprzedawała produkty takie jak Bluzy, Koszulki, Figurki i Plecaki.

Zgodnie z przyjętym modelem działania, sprzedaż realizowana była za pośrednictwem własnych sklepów internetowych, gdzie oferowane były produkty pochodzące od zagranicznych dostawców z Chin. Odbiorcami oferowanych towarów byli konsumenci, czyli osoby fizyczne nieprowadzące działalności gospodarczej (dalej: „Klienci”) w Polsce.

Wnioskodawczyni w ich imieniu zawierała umowy kupna-sprzedaży z dostawcami, obsługiwała płatności, a następnie przekazywała zamówienia do zagranicznego kontrahenta – Sprzedawcy danego produktu – po uprzednim potrąceniu swojej prowizji. W razie potrzeby zapewniana była również pomoc dla Klientów, zarówno w zakresie zapytań dotyczących oferowanych produktów,  jak i w toku ewentualnych postępowań reklamacyjnych prowadzonych z zagranicznym Sprzedawcą.

Działalność Wnioskodawczyni koncentrowała się na organizowaniu zakupu towarów oferowanych przez Sprzedawców z państw trzecich (głównie z Chin; dalej jako: „Sprzedawcy”). Po zaksięgowaniu płatności towar został wysyłany przez zagranicznego dostawcę bezpośrednio do Klienta, przy czym to właśnie Sprzedawca odpowiadał za realizację dostawy. Zatem, działalność polegała na zamawianiu towarów oferowanych przez Sprzedawców z krajów trzecich. Po dokonaniu zapłaty przez Klienta, Sprzedawca realizował wysyłkę towaru bezpośrednio do Klienta. Produkt nie trafiał do Wnioskodawczyni, zawsze kierowany był bezpośrednio do odbiorcy końcowego. Wnioskodawczyni nie miała fizycznej styczności z towarem, natomiast uczestniczyła w organizacji procesu sprzedaży realizowanego pomiędzy Sprzedawcą a Klientem. Całość działalności opierała się na modelu, w którym obowiązki związane z logistyką pozostawały po stronie Sprzedawcy, a sprzedaż odbywała się za pośrednictwem sklepów internetowych prowadzonych przez Wnioskodawczynię.

Sklepy internetowe w ramach których dokonywane były dostawy w tym modelu były w pełni zarządzane przez Wnioskodawczynię, która sporządzała opisy produktów w języku polskim, a także dokonywała ich modyfikacji – zarówno tekstowych, jak i graficznych – w celu lepszego dopasowania prezentacji towarów do oczekiwań i potrzeb Klientów.

W sytuacji, gdy Klient złożył zamówienie za pośrednictwem sklepu prowadzonego przez Wnioskodawczynię i dokonał przedpłaty na jej rzecz, Wnioskodawczyni następnie składała zamówienie u chińskiego Sprzedawcy, przekazując mu dane Klienta niezbędne do wysyłki oraz dokonywała płatności za towar. Produkt wysyłany był bezpośrednio z Chin do Klienta, bez pośrednictwa Wnioskodawczyni w zakresie fizycznej obsługi przesyłki. W praktyce oznaczało to, że Klient przekazywał należność za towar bezpośrednio na rachunek Wnioskodawczyni, która następnie opłacała zamówienie u zagranicznego Sprzedawcy.

Wynagrodzenie Wnioskodawczyni stanowiła różnica pomiędzy kwotą wpłaconą przez Klienta, a sumą przekazaną zagranicznemu Sprzedawcy tytułem zapłaty za zamówiony towar. Kwota ta stanowiła prowizję należną Wnioskodawczyni. Zatem, realnym wynagrodzeniem Wnioskodawczyni była w tym przypadku kwota prowizji, rozumiana jako różnica między kwotą wpłaconą przez Klienta, a kwotą przekazaną do Sprzedawcy z Chin tytułem ceny za zamówiony w imieniu Klienta towar.

Wnioskodawczyni nie posiadała podpisanej umowy o współpracy w zakresie pośrednictwa z chińskim Sprzedawcą. Pomimo braku formalnej umowy, każdorazowo po dokonaniu zakupu otrzymywała od niego dokument potwierdzający zakup w postaci zestawienia zrealizowanych zamówień.

Zamówienia były składane wyłącznie za pośrednictwem sklepów internetowych prowadzonych przez Wnioskodawczynię. Przed dokonaniem zakupu Klient zobowiązany był do zaakceptowania regulaminu, wprowadzenia danych potrzebnych do realizacji dostawy oraz dokonania płatności za zamówienie. Wskazane dane następnie były przekazywane do chińskiego kontrahenta w celu bezpośredniej wysyłki towaru do Klienta.

Akceptowany przez Klienta regulamin jednoznacznie określał zasady realizacji transakcji. W szczególności wskazywał on, że Klient – jako odbiorca towaru na terytorium Unii Europejskiej – był importerem towaru. Po otrzymaniu zamówienia oraz zaksięgowaniu płatności od Klienta, Wnioskodawczyni składała zamówienie na zamówiony przez Klienta towar u Sprzedawcy. Wnioskodawczyni podawała dane adresowe Klienta jako finalnego odbiorcy i adresata przesyłki oraz dokonywała płatności ceny towaru na rzecz Sprzedawcy ze środków otrzymanych od Klienta (po potrąceniu swojej marży lub prowizji). W ten sposób Wnioskodawczyni nabywała od Sprzedawcy prawo do rozporządzania towarem jak właściciel, które następnie przenosiła na Klienta. Sprzedawca, po otrzymaniu zamówienia i płatności od Wnioskodawczyni, wysyłał towar bezpośrednio na adres Klienta wskazany przez Wnioskodawczynię. Towar nie trafiał fizycznie do Wnioskodawczyni ani nie był przez nią magazynowany na terytorium Polski. Wszystkie formalności celne i obowiązki związane z importem towaru nie spoczywały na Wnioskodawczyni. Wnioskodawczyni współpracowała i planowała współpracować z różnymi Sprzedawcami, przy czym nie miała pełnej, zweryfikowanej wiedzy ani praktycznej możliwości kontroli, czy Sprzedawcy byli zarejestrowani w procedurze IOSS. Z tego względu Wnioskodawczyni nie mogła dla celów własnych rozliczeń podatkowych polegać na potencjalnym statusie podatkowym Sprzedawców w zakresie IOSS.

Obsługa płatności realizowana była przy wykorzystaniu zewnętrznych operatorów, takich jak np. (…). Klienci przekazywali środki pieniężne na rachunek operatora płatności, skąd – po potrąceniu prowizji – środki były transferowane na konto bankowe Wnioskodawczyni.

Sprzedawcami były podmioty z Chin, a dostawy towarów do Klientów realizowane z państw trzecich, tj. spoza obszaru Unii Europejskiej (Chiny). Jak wcześniej wskazano odbiorcami towarów były osoby fizyczne nieprowadzące działalności gospodarczej, zamieszkujące na terytorium Polski.

Wnioskodawczyni na żadnym etapie nie miała fizycznego kontaktu z towarem. Produkt był wysyłany bezpośrednio od zagranicznego Sprzedawcy do końcowego odbiorcy w Polsce. Po otrzymaniu przez Wnioskodawczynię płatności od Klienta i przyjęciu zamówienia, Wnioskodawczyni składała zamówienie na dany towar u zagranicznego Sprzedawcy. Po zaksięgowaniu płatności, Sprzedawca realizował wysyłkę produktu bezpośrednio do Klienta, z pominięciem Wnioskodawczyni jako ogniwa w fizycznym łańcuchu dostaw. Zamówiony towar nigdy nie trafiał do Wnioskodawczyni – dostawa następowała zawsze bezpośrednio z zagranicy do finalnego odbiorcy. Cena opłacana przez Klienta obejmowała wartość samego towaru, koszty transportu oraz ewentualne należności podatkowe. Wnioskodawczyni dokonywała zapłaty na rzecz Sprzedawcy z wykorzystaniem środków finansowych uprzednio wpłaconych przez Klienta, które wpływały na rachunek bankowy za pośrednictwem operatora płatności. Podczas składania zamówienia u Sprzedawcy Wnioskodawczyni wskazywała dane Klienta jako odbiorcy – nie posługiwała się własnymi danymi adresowymi.

Współpraca z chińskimi kontrahentami nie była regulowana na podstawie pisemnych umów – współpraca ta opierała się na bieżącej realizacji zamówień bez formalnego zobowiązania umownego. Wynagrodzenie Wnioskodawczyni wynikało z relacji prawnej zawartej pomiędzy nią a Klientem – jej warunki były określone w regulaminie sklepu. To właśnie z Klientem zawierany był stosunek prawny, w ramach którego Wnioskodawczyni dokonywała zakupu towaru u Sprzedawcy. Z chwilą złożenia zamówienia przez Wnioskodawczynię u zagranicznego Sprzedawcy, Klient nabywał prawo do rozporządzania towarem.

Zatem, model sprzedażowy można przedstawić następującym schematem:

1.    Wnioskodawczyni wyszukiwała towary oferowane przez Sprzedawców, kierując się m.in. jakością oferowanych produktów oraz oceną ogólną Sprzedawcy (bazującą na opiniach kupujących) głównie za pośrednictwem zagranicznych platform sprzedażowych.

2.    Informacje dotyczące towarów oferowanych przez Sprzedawców (treść ofert) były pobierane, modyfikowane i prezentowane na prowadzonej przez Wnioskodawczynię stronie internetowej. Modyfikacja ta obejmowała m.in. tłumaczenie na język polski, tworzenie spersonalizowanych opisów, edycję graficzną zdjęć produktowych – wszystko w celu dostosowania oferty do potrzeb polskiego odbiorcy.

3.    Klient odwiedzał stronę internetową Wnioskodawczyni, wybierał interesujący go towar, składał zamówienie, akceptował regulamin sklepu i realizował płatność.

4.    Po otrzymaniu zamówienia i dokonaniu płatności przez Klienta, Wnioskodawczyni zamawiała towar u Sprzedawcy w Chinach (np. poprzez różne platformy sprzedażowe takie jak np. ...), przekazując wszystkie dane niezbędne do wysyłki bezpośrednio na adres Klienta. Jednocześnie Wnioskodawczyni opłacała zamówienie, potrącając swoją prowizję. W efekcie, u Wnioskodawczyni pozostała kwota odpowiadająca różnicy między ceną zapłaconą przez Klienta a kwotą przekazaną Sprzedawcy.

5.    Po opłaceniu zamówienia przez Wnioskodawczynię, Sprzedawca z Chin wysyłał towar bezpośrednio do Klienta w Polsce. Towar nie trafiał fizycznie do Wnioskodawczyni – wysyłka odbywała się bezpośrednio od Sprzedawcy do Klienta.

Klient na życzenie otrzymywał numer listu przewozowego, dzięki któremu mógł śledzić przesyłkę. W przypadku pytań lub wątpliwości dotyczących dostawy, Klient mógł skontaktować się z Wnioskodawczynią – która była w stałym kontakcie z chińskim Sprzedawcą oraz posiadała bieżący dostęp do informacji o statusie przesyłki. Wnioskodawczyni odpowiadała na zapytania Klientów drogą mailową i udostępniała dane do śledzenia przesyłki na żądanie.

W przypadku, gdy Klient zdecydował się na zwrot towaru po jego zakupie, Wnioskodawczyni przyjmowała zwracany produkt bezpośrednio do siebie. W takiej sytuacji dochodziło do rozliczenia z Klientem w związku ze zwrotem zamówienia. W praktyce, w szczególności w sytuacjach reklamacyjnych lub spornych, Klient otrzymywał zwrot pełnej kwoty uprzednio zapłaconej za zamówienie.

Towary były wysyłane bezpośrednio od chińskiego Sprzedawcy do Klienta na terytorium Polski. Sprzedawca z Chin odpowiadał za przygotowanie zamówienia, jego spakowanie, przekazanie przewoźnikowi oraz organizację transportu. Zatem pełna odpowiedzialność za proces logistyczny – od momentu skompletowania zamówienia do jego nadania – spoczywała na zagranicznym Sprzedawcy.

Transport towaru rozpoczynał się na terytorium Chin, a jego import przebiegał według jednego z następujących wariantów:

1.    Import w Polsce – towary były importowane bezpośrednio na terytorium Polski, a następnie dostarczane do Klienta posiadającego miejsce zamieszkania w Polsce.

2.    Import w innym państwie członkowskim UE – towary były importowane w innym kraju Unii Europejskiej, po czym dostarczane do Klienta na terytorium Polski.

Towar w obu tych wariantach nie trafiał fizycznie do Wnioskodawczyni – był wysyłany bezpośrednio do Klienta. Z tego względu Wnioskodawczyni nie pełniła roli importera. Status importera posiadał Klient końcowy. Wnioskodawczyni nie dokonywała zgłoszenia celnego ani nie występowała jako przedstawiciel Klienta w rozumieniu przepisów celnych – ani w charakterze przedstawiciela bezpośredniego, ani pośredniego. Obowiązki związane z dokonaniem formalności importowych nie spoczywały na Wnioskodawczyni. Wnioskodawczyni nie była importerem towaru. Zgodnie z wiedzą Wnioskodawczyni importerem był ostateczny Klient, gdyż to na jego dane realizowana była wysyłka towaru.

Wnioskodawczyni nie była i nie jest zarejestrowana w procedurze Import One-Stop Shop (IOSS)  i nie planuje takiej rejestracji.

Zgodnie z informacjami widniejącymi na zagranicznych platformach sprzedażowych, część oferowanych tam towarów mogła być objęta systemem IOSS. Wnioskodawczyni nie miała jednak wpływu na sposób rozliczania podatku VAT z tytułu importu – Wnioskodawczyni nie miała również realnej możliwości weryfikacji tych informacji.

Wnioskodawczyni począwszy od dnia rejestracji jako podatnik VAT czynny, tj. od dnia (…) maja 2024 r., odprowadzała podatek VAT od sprzedaży prowadzonej w tym modelu w stawce 23%. Niemniej jednak, w świetle przedstawionego modelu działania pojawiła się wątpliwość, czy opisane transakcje rzeczywiście podlegały opodatkowaniu VAT na terytorium Polski, a co za tym idzie czy od zrealizowanej w tym modelu sprzedaży powinna zapłacić podatek VAT należny.

W związku z powyższym, niniejszy wniosek został złożony w celu uzyskania jednoznacznej interpretacji przepisów prawa podatkowego.

Ponadto Wnioskodawczyni wskazała, że:

1.    Wnioskodawczyni składała zamówienie na określone towary i dokonywała za nie płatności. Jednocześnie wskazując Sprzedawcy adres ostatecznego klienta, na który towar miał zostać wysłany. Sprzedawca realizował wysyłkę zgodnie z tą dyspozycją. Z tego względu Wnioskodawczyni występowała wobec Sprzedawcy w roli nabywcy towarów, jednak wskazując dane do wysyłki ostatecznego odbiorcy. W konsekwencji należy uznać, że Sprzedawcy z Chin mieli pełną świadomość, iż faktycznym (końcowym) nabywcą towaru był inny podmiot niż Wnioskodawczyni.

2.    Składając zamówienie u sprzedawcy z Chin, Wnioskodawczyni nie posługiwała się swoimi danymi adresowymi jako odbiorcy towaru. Wnioskodawczyni używała swoich danych wyłącznie jako danych kupującego w sensie technicznym (tj. danych konta na platformie sprzedażowej, umożliwiających dokonanie zakupu oraz płatności). Natomiast dane adresowe wskazywane w zamówieniu jako adres dostawy zawsze należały do Klienta, który uprzednio złożył zamówienie w sklepie internetowym prowadzonym przez Wnioskodawczynię. Wnioskodawczyni każdorazowo przekazywała sprzedawcy wyłącznie te dane Klienta, które były konieczne do realizacji wysyłki — tak aby towar został dostarczony bezpośrednio do odbiorcy końcowego, zgodnie z modelem dropshippingowym. Wnioskodawczyni nie wskazywała nigdy własnego adresu do wysyłki, nie odbierała towaru i nie miała z nim fizycznego kontaktu. Cała logistyka odbywała się po stronie sprzedawcy, który wysyłał towar bezpośrednio do Klienta.

3.    Klienci mogli zakupić jedynie towar zamieszczony na sklepie internetowym. Klienci nie zlecali zakupu innych towarów niedostępnych na stronie.

4.    Sprzedawcy z Chin nie ingerowali w opisy towarów na stronie Wnioskodawczyni, ani nie dokonywali żadnych zmian. Za opis towarów zamieszczonych na stronie odpowiadała wyłącznie Wnioskodawczyni.

5.    Wyłącznie Wnioskodawczyni decydowała o tym jakie towary umieszczane były na stronie.

6.    Cenę za towar ustalała Wnioskodawczyni. Wnioskodawczyni kalkulowała cenę towaru na podstawie kwoty zakupu towaru u chińskiego sprzedawcy wraz z kosztami transportu. Na podstawie tego wyliczając swoją marże ustalała cenę, za którą oferowała towar na stronie internetowej.

7.    Co do zasady Sprzedawca wystawiał fakturę z tytułu sprzedaży. Zdarzały się jednak przypadki w zależności od dostawcy, iż ten nie wystawiał faktur i wówczas Wnioskodawczyni dysponowała jedynie potwierdzeniem złożonego zamówienia. Wnioskodawczyni nie miała wpływu na sposób wystawienia dokumentów przez Sprzedawcę.

8.    Wysokość wynagrodzenia Wnioskodawczyni nie wynikała z uzgodnień zawartych z chińskimi sprzedawcami. Wynagrodzenie Wnioskodawczyni jak wcześniej wskazano stanowiła prowizja między kwotą, która wpłacał klient tytułem zamówienia a kwotą przekazywaną do chińskiego sprzedawcy.

9.    Klient składał reklamację na uszkodzony towar bezpośrednio do Wnioskodawczyni. Reklamacja była rozpatrywana przez Wnioskodawczynię, która – w zależności od ustaleń – zwracała klientowi pieniądze lub wymieniała towar na nowy. Towar w ramach reklamacji również trafiał bezpośrednio do Wnioskodawczyni lub wysłany był bezpośrednio do Sprzedawcy z Chin.

10. Stroną umowy w przypadku odstąpienia klienta od umowy zawartej na odległość była Wnioskodawczyni. Klient zgłaszał odstąpienie bezpośrednio do Wnioskodawczyni, która przyjmowała zwrot towaru i zwraca klientowi należne środki. Towar w takim przypadku trafiał bezpośrednio do Wnioskodawczyni lub był odsyłany bezpośrednio do Sprzedawcy z Chin.

11. Przez należności podatkowe należy rozumieć w szczególności podatek od towarów i usług (VAT) z tytułu importu towarów, a także ewentualne należności celne, przy czym ze względu na wartość towarów (poniżej 150 euro) należności celne co do zasady nie powinny występować. Podmiotem zobowiązanym do rozliczenia należności podatkowych z tytułu importu był Klient jako importer towaru. Wnioskodawczyni nie była importerem towarów, ponieważ towary były wysyłane bezpośrednio od dostawcy z Chin do Klienta i nie trafiała fizycznie do Wnioskodawczyni. Wnioskodawczyni nie dokonywała zgłoszeń celnych ani nie występowała jako przedstawiciel Klienta(bezpośredni ani pośredni), wobec czego obowiązki związane z dopełnieniem formalności celnych oraz rozliczeniem podatku VAT z tytułu importu nie spoczywały na Wnioskodawczyni.

Jednocześnie Wnioskodawczyni wskazuje, że w praktyce dostawcy z Chin mogli stosować procedurę IOSS w odniesieniu do wysyłanych towarów. Wynika to z przyjętego przez nich modelu operacyjnego oraz standardowych procedur logistycznych, w ramach, których – ze względu na bezpośrednią wysyłkę do ostatecznego odbiorcy (konsumenta) – rozliczenie podatku VAT następuje na etapie sprzedaży przy wykorzystaniu tej procedury.

Powyższe nie zmienia jednak charakteru relacji prawnej i podatkowej pomiędzy stronami transakcji. W ocenie Wnioskodawczyni w pierwszej kolejności dochodziło do dostawy towarów pomiędzy dostawcą z Chin a Wnioskodawczynią (relacja B2B), a następnie do dostawy pomiędzy Wnioskodawczynią a Klientem końcowym (relacja B2C). W konsekwencji dostawca z Chin nie dokonywał sprzedaży bezpośrednio na rzecz konsumenta.

W rezultacie procedura IOSS co do zasady nie powinna mieć zastosowania do dostawy realizowanej przez dostawcę z Chin na rzecz Wnioskodawczyni. Ewentualne zastosowanie tej procedury przez dostawcę lub operatora logistycznego wynikało z ich praktyki operacyjnej i pozostawało poza wpływem Wnioskodawczyni, nie determinując prawidłowej kwalifikacji podatkowej opisanych transakcji.

12. Wnioskodawczyni zamierza odliczać podatek VAT od wydatków ponoszonych w związku z prowadzoną działalnością, które służyły sprzedaży opisanej we wniosku. Będą to w szczególności:

·         usługi księgowe,

·         koszty reklamy i marketingu związane z prowadzeniem sklepu internetowego, w tym również import usług reklamowych od podmiotów zagranicznych (np. …),

·         inne usługi i towary niezbędne do prowadzenia działalności handlowej online.

Wszystkie wskazane wydatki pozostają w bezpośrednim związku z działalnością gospodarczą Wnioskodawczyni i sprzedażą realizowaną poza terytorium kraju.

13. Wydatki ponoszone w związku z działalnością opisaną we wniosku obejmują zarówno czynności udokumentowane fakturami z wykazanym podatkiem VAT, dla których miejscem świadczenia była Polska (np. usługi księgowe nabywane od podmiotów krajowych),  jak i wydatki związane z nabyciem usług od przedsiębiorców zagranicznych, dla których – zgodnie z przepisami – miejscem opodatkowania również była Polska. W tym drugim przypadku są to usługi stanowiące dla Wnioskodawczyni import usług, np. usługi reklamowe od (…) itp.

W konsekwencji, nie wszystkie wydatki, od których Wnioskodawczyni chciałaby realizować prawo do odliczenia, były dokumentowane fakturą z wykazanym podatkiem VAT. Jednakże we wszystkich przypadkach miejscem opodatkowania nabywanych usług była Polska.

14. Zdaniem Wnioskodawczyni jest w posiadaniu dokumentów, które potwierdzają związek pomiędzy podatkiem naliczonym a dostawami towarów wykonywanymi poza terytorium kraju.

Zgodnie z art. 86 ust. 8 pkt 1 ustawy o VAT, podatnik ma prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego również w przypadku, gdy nabyte towary i usługi dotyczą dostawy towarów dokonywanej poza terytorium kraju – pod warunkiem, że gdyby czynności te były wykonywane w kraju, podatnik miałby prawo do odliczenia podatku.

Wnioskodawczyni dysponuje przede wszystkim:

·         fakturami VAT dokumentującymi nabycie usług i towarów na terytorium kraju,

·         w przypadku usług stałych (np. księgowych) – także umowami zawartymi z usługodawcami,

·         dokumenty potwierdzające import usług od podmiotów zagranicznych (np. (…) – usługi reklamowe i marketingowe).

Zdaniem Wnioskodawczyni, taki zestaw dokumentów jednoznacznie potwierdza związek pomiędzy odliczanym podatkiem naliczonym a dostawami towarów opodatkowanymi poza terytorium kraju.

15. W ocenie Wnioskodawczyni ustalenie, czy chińscy sprzedawcy, o których mowa we wniosku, spełniają definicję podatnika, o której mowa w art. 28a ustawy o podatku od towarów i usług, nie należy do Wnioskodawczyni. Kwestia ta stanowi element oceny prawnej stanu faktycznego, która leży w kompetencji organu interpretacyjnego w drodze procesu interpretacyjnego.

Zdaniem Wnioskodawczyni, w związku z tym, że Sprzedawcy z Chin w sposób ciągły i zorganizowany dokonywali sprzedaży towarów, to w jej opinii spełniali definicje podatników w rozumieniu art. 28a ustawy o VAT.

16. W związku ze sprzedażą towarów za pośrednictwem strony internetowej Wnioskodawczyni prowadziła ewidencję otrzymanych zapłat oraz z ewidencji tej wynikało jakiej dostawy dotyczyła konkretna zapłata i na czyją rzecz została dokonana dostawa.

17. Zdaniem Wnioskodawczyni, pomimo, że działa w modelu dropshippingu, bez fizycznego kontaktu z towarem, nabywała od sprzedawcy prawo do rozporządzania towarem jak właściciel (ekonomicznie), a następnie przenosiła je na klienta. Wynika to z faktu, że Wnioskodawczyni samodzielnie kształtowała oferty i ceny sprzedaży, przyjmowała płatności, nabywała towar od Sprzedawcy oraz rozpatrywała ewentualne zwroty towarów.

Pytania

1)    Czy w przedstawionym stanie faktycznym czynności wykonywane przez Wnioskodawczynię na rzecz Klientów należało uznać za odpłatną dostawę towarów czy też za odpłatne świadczenie usług?

2)    Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawczyni, iż w przedstawionym stanie faktycznym Wnioskodawczyni realizując sprzedaż towarów poprzez własne sklepy internetowe w opisanym modelu nie posiadała statusu podmiotu ułatwiającego dostawę w rozumieniu art. 7a ust. 1 ustawy o VAT?

3)    W przypadku uznania czynności dokonywanych przez Wnioskodawczynię za odpłatną dostawę towarów, w sytuacji, gdy państwem importu była Polska – czy miejscem opodatkowania dostawy na rzecz Klienta posiadającego miejsce zamieszkania w Polsce było terytorium poza UE, tj. Chiny?

4)    W przypadku uznania czynności dokonywanych przez Wnioskodawczynię za odpłatną dostawę towarów, w sytuacji, gdy państwem importu było inne państwo członkowskie UE – czy miejscem opodatkowania dostawy na rzecz Klienta posiadającego miejsce zamieszkania w Polsce było terytorium poza UE, tj. Chiny?

5)    Czy w przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie nr 3 lub 4, czyli uznania dostawy na rzecz Klientów jako dostawy opodatkowanej poza terytorium Polski, Wnioskodawczyni miała prawo do odliczenia podatku naliczonego od wydatków poniesionych w związku z taką sprzedażą w okresie w którym posiadała status podatnika VAT czynnego?

Pani stanowisko w sprawie

Ad 1.

Zdaniem Wnioskodawczyni czynności dokonywane na rzecz Klientów wypełniały znamiona handlu towarem. Efektem wykonanych czynności (istotą zamówienia) był konkretny towar w postaci produktu prezentowanego na stronie internetowej, który w takiej postaci był dostarczany bezpośrednio Klientowi (ostatecznemu nabywcy). Czynności podejmowane przez Wnioskodawczynię w celu zrealizowania zamówienia nie stanowiły dla Klientów celu samego w sobie, Klient był zainteresowany nabyciem konkretnego produktu. W chwili złożenia zamówienia u Sprzedawcy, na Klienta zostało przeniesione prawo do rozporządzania towarem jak właściciel.

Przenosząc powyższe ustalenia na grunt niniejszej sprawy należy zatem stwierdzić, że w przypadku, w którym Wnioskodawczyni dokonywała zamówienia towaru na rzecz Klientów, doszło do dostawy towarów w rozumieniu przepisów ustawy o VAT.

Ad 2.

Zdaniem Wnioskodawczyni, w opisanym modelu nie była podmiotem ułatwiającym dostawę w rozumieniu art. 7a ust. 1 ustawy o VAT.

Fikcja prawna z tego artykułu dotyczy podmiotów (interfejsów elektronicznych), które ułatwiają transakcję SOTI (do 150 euro) bezpośrednio pomiędzy dostawcą bazowym a konsumentem.

Wnioskodawczyni natomiast sama uczestniczyła w łańcuchu dostaw jako podmiot nabywający (prawo do rozporządzania) towar od Sprzedawcy (B2B) i dokonujący następnie jego dostawy na rzecz Klienta (B2C). Nie jest więc jedynie platformą łączącą strony w rozumieniu art. 7a ust. 1 w zw. z art. 5b rozporządzenia 282/2011.

Ad 3 i 4.

Zdaniem Wnioskodawczyni dostawa towarów dokonywana na rzecz Klienta nie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT w Polsce.

W związku z tym, że Wnioskodawczyni nie była podmiotem ułatwiającym dostawę w rozumieniu art. 7a ustawy o VAT oraz nie była zarejestrowana w procedurze IOSS, nie były spełnione warunki do zastosowania szczególnych zasad ustalania miejsca opodatkowania dla SOTI określonych w art. 22 ust. 1 pkt 1b i 1c ustawy o VAT.

W przypadku uznania czynności dokonywanych przez Wnioskodawczynię za dostawę towarów dochodziło do tzw. transakcji łańcuchowej. W takim przypadku na gruncie podatku VAT dochodziło do dwóch dostaw:

1.    dostawy dokonanej przez kontrahenta z Chin na rzecz Wnioskodawczyni;

2.    dostawy dokonanej przez Wnioskodawczynię na rzecz Klienta.

Zgodnie z art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT miejscem dostawy towarów jest – w przypadku towarów wysyłanych lub transportowanych przez dokonującego ich dostawy, ich nabywcę lub przez osobę trzecią – miejsce, w którym towary znajdują się w momencie rozpoczęcia wysyłki lub transportu do nabywcy.

Jednocześnie zgodnie z art. 22 ust. 1 pkt 3 ustawy miejscem dostawy towarów jest – w przypadku towarów niewysyłanych ani nietransportowanych – miejsce, w którym towary znajdują się w momencie dostawy.

Z kolei, zgodnie z art. 22 ust. 2-2d ustawy:

2.    W przypadku gdy te same towary są przedmiotem kolejnych dostaw oraz są wysyłane lub transportowane bezpośrednio od pierwszego dostawcy do ostatniego w kolejności nabywcy, wysyłkę lub transport przyporządkowuje się wyłącznie jednej dostawie.

2a. W przypadku towarów, o których mowa w ust. 2, które są wysyłane lub transportowane z terytorium kraju na terytorium państwa trzeciego przez nabywcę, który dokonuje również ich dostawy, przyjmuje się, że wysyłka lub transport są przyporządkowane dostawie dokonanej do tego nabywcy, chyba że z warunków dostawy wynika, że wysyłkę lub transport towarów należy przyporządkować jego dostawie.

2b. W przypadku towarów, o których mowa w ust. 2, które są wysyłane lub transportowane z terytorium jednego państwa członkowskiego na terytorium innego państwa członkowskiego, wysyłka lub transport tych towarów są przyporządkowane wyłącznie dostawie dokonanej do podmiotu pośredniczącego.

2c. W przypadku gdy podmiot pośredniczący przekazał swojemu dostawcy numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych nadany mu przez państwo członkowskie, z którego towary są wysyłane lub transportowane, wysyłkę lub transport przypisuje się wyłącznie dostawie dokonanej przez ten podmiot.

2d. Przez podmiot pośredniczący, o którym mowa w ust. 2b i 2c, rozumie się innego niż pierwszy w kolejności dostawcę towarów, który wysyła lub transportuje towar samodzielnie albo za pośrednictwem osoby trzeciej działającej na jego rzecz.

W świetle art. 22 ust. 2e ustawy:

W przypadku towarów, o których mowa w ust. 2, które są wysyłane lub transportowane z terytorium kraju na terytorium państwa trzeciego albo z terytorium jednego państwa członkowskiego na terytorium innego państwa członkowskiego przez:

1.    pierwszego dostawcę – wysyłkę lub transport przyporządkowuje się jego dostawie;

2.    ostatniego nabywcę – wysyłkę lub transport przyporządkowuje się dostawie dokonanej do tego nabywcy.

W myśl art. 22 ust. 3 ustawy:

W przypadkach, o których mowa w ust. 2–2c, dostawę towarów, która:

1.    poprzedza wysyłkę lub transport towarów – uznaje się za dokonaną w miejscu rozpoczęcia wysyłki lub transportu towarów;

2.    następuje po wysyłce lub transporcie towarów – uznaje się za dokonaną w miejscu zakończenia wysyłki lub transportu towarów.

W myśl art. 22 ust. 4 ustawy:

W przypadku gdy miejscem rozpoczęcia wysyłki lub transportu towarów jest terytorium państwa trzeciego, dostawę towarów dokonywaną przez podatnika, który również jest podatnikiem z tytułu importu tych towarów, uważa się za dokonaną na terytorium państwa członkowskiego importu lub zaimportowania tych towarów.

Powyższe przepisy regulują zasady ustalania miejsca opodatkowania dostaw towarów. Jednocześnie przepis art. 22 ust. 4 ustawy o VAT należy interpretować jako szczególną zasadę ustalania miejsca opodatkowania w odniesieniu do towarów importowanych. W szczególności przepis ten ustanawia zasadę, zgodnie z którą w przypadku gdy kilka podmiotów dokonuje dostawy tego samego towaru (transakcja łańcuchowa), na terytorium państwa członkowskiego UE opodatkowaniu podlega transakcja stanowiąca import towarów, a obowiązek rozliczenia cła i VAT spoczywa na importerze.

Z powyższych przepisów wynika, że w przypadku tzw. transakcji łańcuchowych, kiedy ten sam towar jest przedmiotem kolejnych dostaw, lecz faktycznie przemieszczany jest wyłącznie od pierwszego dostawcy do finalnego nabywcy, przyjmuje się, że ma miejsce tylko jedna wysyłka (transport), a zatem tylko w odniesieniu do jednej z transakcji można ustalić miejsce świadczenia w oparciu  o art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy (dostawa ruchoma).

W odniesieniu do pozostałych dostaw, którym nie można przypisać wysyłki (transportu), ustalenie miejsca świadczenia odbywa się jak dla towarów niewysyłanych, a więc według miejsca, w którym towary znajdują się w momencie dostawy (dostawa nieruchoma).

Jednocześnie, zgodnie z art. 26a ust. 1 ustawy, miejscem importu towarów jest terytorium państwa członkowskiego, na którym towary znajdują się w momencie ich wprowadzenia na terytorium Unii Europejskiej.

Należało wskazać, że w przedmiotowym przypadku występowała transakcja łańcuchowa. W transakcję tę zaangażowane były następujące podmioty: chiński dostawca, Wnioskodawczyni oraz ostateczny Klient. W ramach omawianej transakcji towar był wysyłany bezpośrednio z kraju trzeciego do Polski (państwo importu) lub z kraju trzeciego na terytorium innego niż Polska państwa członkowskiego UE (państwo importu), skąd następnie trafiał bezpośrednio do Klienta. W opisanym przypadku występowała relacja podmiotu chińskiego (dostawcy) dokonującego sprzedaży na rzecz Wnioskodawczyni (B2B), a następnie Wnioskodawczyni dokonującej sprzedaży na rzecz ostatecznego Klienta będącego osobą fizyczną (relacja B2C).

Dla ustalenia miejsca opodatkowania przedmiotowej transakcji, w której Wnioskodawczyni dokonywała sprzedaży towarów na rzecz Klienta końcowego, istotna była okoliczność, że importerem towarów był ostateczny Klient. W takiej sytuacji transakcja dokonana przez chińskiego dostawcę na rzecz Wnioskodawczyni podlegała opodatkowaniu poza terytorium UE.

Jak wcześniej wskazano, Wnioskodawczyni nie dokonywała zgłoszenia celnego ani nie występowała jako przedstawiciel Klienta (bezpośredni lub pośredni). W konsekwencji, skoro importerem nie była Wnioskodawczyni, lecz – jak przedstawiono w stanie faktycznym – ostateczny Klient, to dostawa pomiędzy Wnioskodawczynią a Klientem (B2C) nie podlegała opodatkowaniu ani w Polsce (w przypadku importu bezpośrednio do Polski), ani w innym państwie członkowskim UE (w przypadku importu w innym państwie członkowskim UE).

W takim przypadku transakcję dostawy towaru na rzecz Klienta, będącego jednocześnie importerem towaru, należało uznać – stosownie do art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy – za dokonaną i opodatkowaną w miejscu rozpoczęcia wysyłki, tj. na terytorium państwa trzeciego. Oznaczało to, że dokonywane przez Wnioskodawczynię dostawy towarów wysyłanych z terytorium państwa trzeciego do odbiorców w Polsce – niezależnie od państwa importu – nie podlegały opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług przez Wnioskodawczynię na terytorium kraju ani na terytorium innego państwa członkowskiego UE, a miejscem opodatkowania tych dostaw było terytorium państwa trzeciego, tj. Chin.

Reasumując, sprzedaż towarów przez Wnioskodawczynię nie podlegała opodatkowaniu VAT w Polsce ani na terytorium innego państwa członkowskiego UE, lecz na terytorium państwa trzeciego (Chiny).

Ad 5.

Zdaniem Wnioskodawczyni, posiadając status podatnika VAT czynnego, Wnioskodawczyni przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego od wydatków związanych z dokonywaną dostawą poza terytorium kraju, przykładowo od kosztów reklamy, kosztów księgowości oraz innych wydatków związanych z tymi dostawami.

Powyższe wynika z konstrukcji art. 86 ust. 8 ustawy o VAT, zgodnie z którym podatnik ma również prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, o której mowa w ust. 2, jeżeli importowane lub nabyte towary i usługi dotyczą:

1)    dostawy towarów lub świadczenia usług przez podatnika poza terytorium kraju, innych niż te, do których stosuje się zwolnienie, o którym mowa w art. 113b ust. 1, jeżeli kwoty te mogłyby być odliczone, gdyby czynności te były wykonywane na terytorium kraju, a podatnik posiada dokumenty, z których wynika związek odliczonego podatku z tymi czynnościami;

2)    uchylony;

3)    dostawy towarów, o której mowa w art. 43 ust. 1 pkt 16.

Zatem podatnik zachowuje prawo do odliczenia w przypadku nabycia towarów i usług, które dotyczą dostaw towarów dokonanych poza terytorium kraju, jeżeli kwoty te mogłyby zostać odliczone, gdyby czynności były wykonywane na terytorium kraju.

Przedmiotem dostaw dokonywanych przez Wnioskodawczynię były towary, których dostawa na terytorium Polski podlegałaby opodatkowaniu stawką 23%.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie należy wskazać, iż mając na uwadze, że wniosek dotyczy stanu faktycznego oraz – jak Pani wskazała – interpretacja ma dotyczyć okresu od lutego 2024 r. do lutego 2025 r. – interpretację wydano w oparciu o przepisy obowiązujące w dacie zaistnienia zdarzenia, tj. w oparciu o przepisy obowiązujące we wskazanym wyżej okresie.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1570 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:

Z powołanego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie z którą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają wymienione czynności, ale tylko w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.

W myśl art. 2 pkt 1 ustawy:

Stosownie do art. 2 pkt 3 ustawy:

Jak stanowi art. 2 pkt 5 ustawy:

W świetle art. 2 pkt 6 ustawy:

Na podstawie art. 2 pkt 22 ustawy:

Z kolei art. 2 pkt 7 ustawy stanowi, że:

Definicja ustawowa importu towarów kładzie nacisk przede wszystkim na czynność faktyczną, czyli przywóz towaru. Dla zaistnienia importu nie ma znaczenia cel przywozu, czy stosunek prawny, w ramach którego dokonano przywozu, gdyż jeżeli towar został faktycznie przywieziony, to ma miejsce import.

Stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy,

Natomiast w myśl art. 8 ust. 1 ustawy:

Przez świadczenie usług należy zatem rozumieć każde zachowanie niebędące dostawą towarów i świadczone na rzecz innego podmiotu. Powołane przepisy wskazują, że pojęcie świadczenia usług ma bardzo szeroki zakres, gdyż nie obejmuje wyłącznie działań podatnika, lecz również zobowiązanie do powstrzymania się od dokonywania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji. Pod pojęciem usługi (świadczenia) należy rozumieć każde zachowanie, na które składać się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś), jak i zaniechanie (nieczynienie bądź tolerowanie, znoszenie określonych stanów rzeczy). Należy jednak zaznaczyć, że nie każde powstrzymanie się od działania czy tolerowanie czynności lub sytuacji może zostać uznane za usługę w rozumieniu przepisów ustawy o podatku od towarów i usług.

Jak stanowi art. 5a rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu  od wartości dodanej (Dz. U. UE L 77 z 23 marca 2011, s. 1, ze zm.; dalej jako: „rozporządzenie 282/2011”):

Jak wynika z art. 7a ustawy:

W art. 7a ust. 1 i 2 ustawy zaimplementowano swego rodzaju fikcję prawną, która w istocie prowadzi do przeniesienia odpowiedzialności za zobowiązanie VAT z tytułu określonych dostaw towarów na podatników prowadzących działalność gospodarczą związaną z posiadaniem, prowadzeniem czy zarządzaniem interfejsami elektronicznymi. Regulacje obejmują swoim zakresem operatorów interfejsów elektronicznych, którzy ułatwiają dokonywanie określonych dostaw towarów, niezależnie od tego czy posiadają oni siedzibę działalności gospodarczej lub stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium UE, czy na terytorium państwa trzeciego.

Powyższy przepis wprowadza fikcję prawną (wyłącznie na potrzeby podatku VAT), polegającą na przyjęciu, że podatnik ułatwiający za pomocą interfejsu elektronicznego wyżej wskazane dostawy towarów na rzecz konsumentów, dokonywane przez tzw. dostawców bazowych:

·         samodzielnie otrzymał (nabył) te towary (fikcja prawna w postaci przyjęcia, że ma miejsce dostawa towarów B2B pomiędzy dostawcą bazowym a operatorem interfejsu elektronicznego) oraz

·         dokonał dostawy tych towarów (fikcja prawna polegająca na przyjęciu, że dochodzi do dostawy towarów B2C pomiędzy operatorem interfejsu elektronicznego a ostatecznym nabywcą tych towarów, tj. konsumentem, który faktycznie nabywa te towary).

Jak wskazano w art. 5b rozporządzenia 282/2011:

Z opisu sprawy wynika, że (…) lutego 2024 r. rozpoczęła Pani prowadzenie jednoosobowej działalności gospodarczej a z dniem (…) maja 2024 r. zarejestrowała się Pani jako czynny podatnik VAT.  W dniu (…) lutego 2025 r. zawiesiła Pani prowadzenie działalności gospodarczej. Na dzień złożenia wniosku Pani działalność jest nadal zawieszona. W związku z zawieszeniem działalności gospodarczej na okres dłuższy niż 6 miesięcy Naczelnik Urzędu Skarbowego wykreślił Panią z rejestru podatników VAT z dniem (…) sierpnia 2025 r.

W okresie aktywnego prowadzenia działalności gospodarczej, tj. od lutego 2024 r. do lutego 2025 r., zajmowała się Pani sprzedażą towarów w modelu biznesowym, określanym powszechnie jako dropshipping, we współpracy ze Sprzedawcami z państwa trzeciego (Chiny). W ramach tego modelu sprzedażowego sprzedawała Pani produkty takie jak bluzy, koszulki, figurki i plecaki.

Przedmiotem wniosku jest sprzedaż realizowana we wskazanym powyżej okresie, tj. od lutego 2024 r. do lutego 2025 r.

Zgodnie z przyjętym modelem działania, sprzedaż realizowana była za pośrednictwem własnych sklepów internetowych, gdzie oferowane były produkty pochodzące od zagranicznych dostawców z Chin. Odbiorcami oferowanych towarów byli konsumenci, czyli osoby fizyczne nieprowadzące działalności gospodarczej (dalej: „Klienci”) w Polsce.

Pani model sprzedażowy można przedstawić następującym schematem:

1.    Wyszukiwała Pani towary oferowane przez Sprzedawców, kierując się m.in. jakością oferowanych produktów oraz oceną ogólną Sprzedawcy (bazującą na opiniach kupujących) głównie za pośrednictwem zagranicznych platform sprzedażowych.

2.    Informacje dotyczące towarów oferowanych przez Sprzedawców (treść ofert) były pobierane, modyfikowane i prezentowane na prowadzonej przez Panią stronie internetowej. Modyfikacja ta obejmowała m.in. tłumaczenie na język polski, tworzenie spersonalizowanych opisów, edycję graficzną zdjęć produktowych – wszystko w celu dostosowania oferty do potrzeb polskiego odbiorcy.

3.    Klient odwiedzał Pani stronę internetową, wybierał interesujący go towar, składał zamówienie, akceptował regulamin sklepu i realizował płatność.

4.    Po otrzymaniu zamówienia i dokonaniu płatności przez Klienta, zamawiała Pani towar u Sprzedawcy w Chinach (np. poprzez różne platformy sprzedażowe takie jak np. ...), przekazując wszystkie dane niezbędne do wysyłki bezpośrednio na adres Klienta. Jednocześnie opłacała Pani zamówienie, potrącając swoją prowizję. W efekcie, u Pani pozostała kwota odpowiadająca różnicy między ceną zapłaconą przez Klienta a kwotą przekazaną Sprzedawcy.

5.    Po opłaceniu przez Panią zamówienia, Sprzedawca z Chin wysyłał towar bezpośrednio do Klienta w Polsce. Towar nie trafiał fizycznie do Pani – wysyłka odbywała się bezpośrednio od Sprzedawcy do Klienta.

Przy czym należy wskazać, że Sprzedawcami były podmioty z Chin, a dostawy towarów do Klientów realizowane z państw trzecich, tj. spoza obszaru Unii Europejskiej (Chiny). Jak wcześniej wskazano odbiorcami towarów były osoby fizyczne nieprowadzące działalności gospodarczej, zamieszkujące na terytorium Polski.

Pani wątpliwości w analizowanej sprawie w pierwszej kolejności dotyczą ustalenia, czy czynności wykonywane przez Panią na rzecz Klientów należało uznać za odpłatną dostawę towarów czy też za odpłatne świadczenie usług (pytanie oznaczone we wniosku nr 1).

Należy zauważyć, że dostawa towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy, rozumiana jest przez ustawodawcę, jako przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. W określeniu „jak właściciel” zawiera się możliwość uznania za dostawę faktycznego przeniesienia władztwa nad rzeczą. Przepis art. 7 ust. 1 ustawy, definiujący pojęcie „dostawa towarów” nie odwołuje się do cywilistycznych pojęć sprzedaży, czy też przeniesienia prawa własności, stąd też nie można utożsamiać dostawy towarów w rozumieniu przepisów ustawy o podatku od towarów i usług z przeniesieniem prawa własności na gruncie prawa cywilnego. W konsekwencji pojęcie „dostawa towarów” oraz ekonomiczne aspekty transakcji, nie muszą wiązać się ze skutkami powstającymi na gruncie cywilistycznego prawa własności. Pozwala to na uznanie danej czynności za dostawę towarów, nawet w przypadkach nałożenia na nabywcę pewnych ograniczeń we władaniu towarem.

Co więcej, czynności przejścia własności ekonomicznej nie musi towarzyszyć przejście własności w sensie prawnym, ponieważ „dostawa towarów” nie ogranicza się wyłącznie do zbycia prawa własności rzeczy.

Transakcja opisana we wniosku wpisuje się w dostawę towarów w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy. Czynności, które Pani wykonywała w ramach prowadzonej działalności wypełniały znamiona handlu towarami. Należy zauważyć, że przedmiotem nabycia przez Klientów były konkretne towary oferowane na Pani stronie internetowej, zatem posiadała Pani władztwo ekonomiczne nad tymi towarami i praktyczną możliwość dysponowania nimi jak właściciel. Ponadto, wskazała Pani, że nabywała od Sprzedawcy prawo do rozporządzania towarem jak właściciel, które następnie przenosiła na Klienta. Sklepy internetowe były w pełni zarządzane przez Panią, sporządzała Pani opisy produktów w języku polskim, a także dokonywała ich modyfikacji – zarówno tekstowych,  jak i graficznych w celu lepszego dopasowania prezentacji towarów do oczekiwań i potrzeb Klientów. Co także istotne, Klienci po zakupie przekazywali środki pieniężne na Pani konto bankowe. Nie posiadała Pani podpisanej umowy o współpracy w zakresie pośrednictwa z chińskim Sprzedawcą. W przypadku pytań lub wątpliwości związanych z dostawą Klient mógł kontaktować się bezpośrednio z Panią. W przypadku, gdy Klient zdecydował się na zwrot towaru po jego zakupie, przyjmowała Pani zwracany produkt bezpośrednio do siebie. W takiej sytuacji dochodziło do rozliczenia z Klientem w związku ze zwrotem zamówienia.

Zatem, mając na uwadze powyższe okoliczności należy uznać, że posiadała Pani ekonomiczne władztwo nad sprzedawanymi na swojej stronie internetowej towarami.

Mając na względzie okoliczności sprawy, w tym fakt, że efektem wykonanych czynności (istotą zamówienia) był konkretny towar w postaci produktu prezentowanego na Pani stronie internetowej, który w takiej postaci był dostarczany bezpośrednio Klientom (ostatecznym nabywcom), a Pani w ramach transakcji przenosiła na Klienta prawo do dysponowania towarem jak właściciel, świadczenie stanowiło dla celów podatku od towarów i usług dostawę towarów. Czynności podejmowane przez Panią w celu zrealizowania zamówienia nie stanowiły dla Klientów celu samego w sobie, Klient był zainteresowany nabyciem konkretnego produktu prezentowanego na Pani stronie internetowej.

Jak już powyżej wskazałem pojęcie „przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel” dotyczy tego rodzaju czynności, która daje otrzymującemu towar prawo do postępowania z nim jak właściciel. Zatem, chodzi tutaj przede wszystkim o możliwość dysponowania towarem w postaci np. jego sprzedaży, a nie rozporządzania nim w sensie prawnym. Co ważne, istotą dostawy towarów nie jest przeniesienie prawa własności, zatem zwrotu „prawo do rozporządzania jak właściciel” nie można interpretować jako „prawa własności”. Co więcej, czynności przejścia własności ekonomicznej nie musi towarzyszyć przejście własności w sensie prawnym, ponieważ „dostawa towarów” nie ogranicza się wyłącznie do zbycia prawa własności rzeczy.

Zatem, skoro to Pani decydowała jakie towary były oferowane na Pani stronie internetowej, tworzyła Pani ofertę poprzez modyfikację ofert Sprzedawców chińskich, decydowała Pani za jaką cenę towary były zaoferowane do sprzedaży na Pani stronie internetowej i zapłata za towar trafiała na Pani konto bankowe oraz w przypadku odstąpienia Klienta od umowy zwracała Pani pieniądze, a dodatkowo udzielała Pani również odpowiedzi Klientom na pytania związane z dostawą i przyjmowała zwroty towarów bezpośrednio do siebie, to realizowane świadczenie należy uznać za dostawę towarów dokonaną przez Panią na rzecz Klientów. Z opisu sprawy wynika, że miała Pani możliwość dysponowania rzeczą pomimo braku fizycznego kontaktu z towarem i dokonywała Pani sprzedaży (przenosiła prawo do rozporządzania towarem jak właściciel) na rzecz Klientów końcowych.

Zatem, w przedstawionym stanie faktycznym czynności wykonywane przez Panią na rzecz Klientów stanowiły odpłatną dostawę towarów.

Tym samym, Pani stanowisko w zakresie pytania nr 1 jest prawidłowe.

Kolejne Pani wątpliwości dotyczą wskazania, czy w przedstawionym stanie faktycznym, realizując sprzedaż towarów poprzez własne sklepy internetowe posiadała Pani statusu podmiotu ułatwiającego dostawę w rozumieniu art. 7a ust. 1 ustawy (pytanie oznaczone we wniosku nr 2).

Transakcja dostawy od sprzedawcy z krajów trzecich do Pani miała charakter relacji właściwej dla podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, który sprzedawał na rzecz innego podatnika (B2B), a stroną transakcji była Pani, a nie Pani Klient. Zamówienie towarów u sprzedawcy z krajów trzecich składała Pani, a nie Klient Pani firmy. Zatem te wzajemne relacje nie pozwalały uznać Pani za podmiot ułatwiający sprzedaż, tylko za podmiot, który dokonywał sprzedaży w myśl art. 7 ust. 1 ustawy.

Mając zatem na uwadze zawarte w interpretacji wyjaśnienia oraz rozstrzygnięcie w zakresie zadanego przez Panią pytania nr 1, zauważyć należy, że w przedstawionym stanie faktycznym nie znajdywały zastosowania przepisy wynikające z art. 7a ustawy. Zatem nie można było uznać Pani za podmiot ułatwiający dostawę towarów poprzez użycie interfejsu elektronicznego, w rozumieniu art. 7a ust. 1 ustawy.

W związku z powyższym, należy stwierdzić, że w przedstawionym stanie faktycznym, realizując sprzedaż towarów poprzez własne sklepy internetowe, nie posiadała Pani statusu podmiotu ułatwiającego dostawę w rozumieniu art. 7a ust. 1 ustawy

Zatem, Pani stanowisko w zakresie pytania oznaczonego we wniosku nr 2 jest prawidłowe.

Ponadto, Pani wątpliwości dotyczą wskazania miejsca opodatkowania dostaw w sytuacji, gdy:

-        państwem importu była Polska, a Klient posiadał miejsce zamieszkania w Polsce (pytanie oznaczone we wniosku nr 3),

-        państwem importu było inne państwo członkowskie UE, a Klient posiadał miejsce zamieszkania w Polsce (pytanie oznaczone we wniosku nr 4).

Odnosząc się do wątpliwości w zakresie miejsca opodatkowania realizowanych przez Panią transakcji należy wskazać, że zgodnie z art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy:

Jednocześnie zgodnie z art. 22 ust. 1 pkt 3 ustawy:

Z kolei jak stanowi art. 22 ust. 2-2d ustawy:

W świetle art. 22 ust. 2e ustawy:

Na mocy art. 22 ust. 3 ustawy:

Według art. 22 ust. 3b ustawy:

Stosownie do art. 22 ust. 4 ustawy:

W myśl art. 22 ust. 4 ustawy, w przypadku, gdy miejscem rozpoczęcia wysyłki lub transportu towarów jest terytorium państwa trzeciego, dostawę towarów dokonywaną przez podatnika, który również jest podatnikiem z tytułu importu tych towarów, uważa się za dokonaną na terytorium kraju. Powyższe przepisy regulują zasady ustalania miejsca opodatkowania dostaw towarów. Jednocześnie przepis art. 22 ust. 4 ustawy powinien być interpretowany jako specyficzna zasada ustalania miejsca opodatkowania w odniesieniu do towarów importowanych. W szczególności, powyższy przepis ustanawia zasadę, iż w przypadku, gdy kilka podmiotów dokonuje dostawy tego samego towaru (transakcja łańcuchowa) na terytorium kraju opodatkowana jest transakcja stanowiąca import towarów – to na importerze spoczywa obowiązek rozliczenia cła i VAT.

Z powyższych przepisów wynika, że w przypadku tzw. transakcji łańcuchowych, kiedy ten sam towar jest przedmiotem kolejnych dostaw, lecz faktycznie przemieszczany tylko od pierwszego dostawcy do finalnego nabywcy, wówczas przyjmuje się, że ma miejsce tylko jedna wysyłka (transport), więc tylko w odniesieniu do jednej z transakcji można ustalić miejsce świadczenia w oparciu o art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy (dostawa ruchoma). W odniesieniu do pozostałych dostaw, którym nie można przypisać wysyłki (transportu), ustalenie miejsca świadczenia odbywa się jak dla towarów niewysyłanych, a więc według miejsca, w którym towary znajdowały się w momencie dostawy (dostawa nieruchoma).

Jednocześnie w myśl art. 26a ust. 1 ustawy:

Jak wynika z opisu sprawy Klienci (osoby fizycznie nieprowadzące działalności gospodarczej posiadające miejsce zamieszkania na terytorium Polski) zamawiali od Pani towar. Jednak w chwili przyjęcia zamówienia nie posiadała Pani danego towaru i zamawiała go u Sprzedawców z Chin. Dokonywała więc Pani zamówienia u chińskiego Sprzedawcy i zlecała też temu Sprzedawcy wysłanie towaru bezpośrednio na adres Klienta.

Zatem należy wskazać, że w przedmiotowym przypadku mieliśmy do czynienia z transakcją łańcuchową. W transakcję tę zaangażowane były trzy następujące podmioty: chiński Sprzedawca sprzedający towary przez platformę sprzedażową, Pani jako podmiot prowadzący działalność gospodarczą oraz ostateczni Klienci (konsumenci). Zamawiał Pani towar u dostawcy poprzez platformę sprzedażową, a towar wysyłany był bezpośrednio z kraju trzeciego od chińskiego Sprzedawcy do ostatecznego Klienta w łańcuchu sprzedaży.

W opisanym przypadku mieliśmy do czynienia z transakcją, w której można mówić o relacji chińskiego Sprzedawcy (dostawcy) dokonującego sprzedaży na rzecz Pani (B2B), a Panią dokonującą sprzedaży na rzecz ostatecznego Klienta (B2C), a więc była to relacja B2B2C.

W takiej sytuacji nie można traktować platformy sprzedażowej jako podmiotu zobowiązanego  do rozliczenia podatku VAT w procedurze IOSS. IOSS (Import One Stop Shop) to system elektroniczny umożliwiający podatnikom dokonującym dostawy towarów wysyłanych z państw trzecich na rzecz konsumentów (co do zasady osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej) zadeklarowanie i zapłacenie podatku VAT. W opisanym we wniosku stanie faktycznym Pani, jako podatnik prowadzący działalność gospodarczą, a nie jako konsument, nabywała towary od podmiotów chińskich, celem ich odsprzedaży na rzecz konsumentów, a zatem dla rozliczenia podatku VAT nie miało znaczenia, że dostawcy chińscy sprzedają towar poprzez platformę sprzedażową.

Ponadto wskazała Pani we wniosku, że nie pełniła Pani roli importera. Importerem był ostateczny Klient. A zatem, w sytuacji gdy w stanie faktycznym opisanym we wniosku podatnikiem z tytułu importu towarów, jak sama Pani wskazała, był ostateczny odbiorca nabywający od Pani towar, to miejscem świadczenia dostawy towarów dokonanej przez Panią na rzecz tego Klienta, zgodnie z art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy, było miejsce rozpoczęcia wysyłki, tj. terytorium kraju trzeciego. Oznacza to, że dostawa towarów dokonana przez Panią na rzecz Klientów nie podlegała opodatkowaniu na terytorium Polski.

Podsumowując:

·         w sytuacji, gdy państwem importu była Polska, a dostawy realizowane były na rzecz Klienta posiadającego miejsce zamieszkania w Polsce, miejscem opodatkowania tych dostaw towarów było – zgodnie z art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy – terytorium państwa trzeciego, tj. Chiny.

·         w sytuacji, gdy państwem importu było inne państwo członkowskie UE, a dostawy realizowane były na rzecz Klienta posiadającego miejsce zamieszkania w Polsce, miejscem opodatkowania tych dostaw towarów było – zgodnie z art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy – terytorium państwa trzeciego, tj. Chiny.

W konsekwencji, Pani stanowisko w zakresie pytań oznaczonych we wniosku nr 3 i 4 jest prawidłowe.

Przedmiotem Pani wątpliwości jest także ustalenie, czy w okresie, w którym posiadała Pani status czynnego podatnika podatku VAT, miała Pani prawo do odliczenia podatku naliczonego od wydatków poniesionych w związku ze sprzedażą towarów na rzecz Klientów, która była opodatkowana poza terytorium kraju.

W myśl art. 86 ust. 1 ustawy:

Stosownie do art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy:

Zgodnie z art. 86 ust. 2 pkt 4 lit. a ustawy:

Z treści art. 86 ustawy wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, których następstwem jest określenie podatku należnego (powstanie zobowiązania podatkowego).

Przy czym na mocy art. 86 ust. 10 ustawy:

Stosownie do art. 86 ust. 10b pkt 3 ustawy:

W przypadku importu usług, warunkiem skorzystania z prawa do odliczenia podatku naliczonego jest uwzględnienie przez podatnika kwoty podatku należnego z tytułu tych transakcji w deklaracji podatkowej, w której jest on obowiązany rozliczyć ten podatek. Zatem, dla obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z tytułu importu usług istotne jest uwzględnienie kwoty podatku należnego we właściwej deklaracji podatkowej (tj. tej, w której powinno nastąpić rozliczenie podatku należnego z tytułu importu usług z uwzględnieniem terminu powstania obowiązku podatkowego).

Podkreślić należy, że warunkiem umożliwiającym podatnikowi skorzystanie z prawa do odliczenia podatku naliczonego jest związek zakupów z wykonywanymi czynnościami opodatkowanymi. Przedstawiona zasada wyklucza możliwość dokonania obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z usługami i towarami, które nie są w ogóle wykorzystywane do czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich wykorzystywania do czynności zwolnionych od podatku VAT oraz niepodlegających temu podatkowi.

Co więcej, zgodnie z art. 86 ust. 8 pkt 1 ustawy – w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2024 r.:

Stosownie do art. 86 ust. 8 pkt 1 ustawy – w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2025 r.:

Uprawnienie wynikające z powyższego przepisu odnosi się do podatników prowadzących działalność gospodarczą na terytorium kraju, którzy dokonują dostaw towarów bądź świadczenia usług opodatkowanych poza terytorium kraju, a zakupy, jakich dokonują, są związane właśnie z tymi czynnościami. Warunkiem do odliczenia podatku naliczonego związanego z czynnościami dokonywanymi poza terytorium kraju jest to, aby – hipotetycznie – w przypadku wykonywania tych samych czynności w kraju, podatnikowi przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego. Powołany przepis wymaga ponadto, aby podatnik posiadał dokumenty, z których wynikać będzie związek odliczonego podatku z czynnościami wykonywanymi poza terytorium kraju. Powinny to być przede wszystkim dokumenty potwierdzające dokonanie określonych czynności poza terytorium kraju, które będą jednocześnie opisywać te czynności.

Zauważyć również należy, że ustawodawca umożliwił podatnikowi prawo do odliczenia podatku naliczonego w całości lub w części, pod warunkiem spełnienia przez niego zarówno przesłanek pozytywnych, wynikających z art. 86 ust. 1 ustawy oraz niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy.

Z opisu sprawy wynika, że od lutego 2024 r. do lutego 2025 r., tj. w okresie, kiedy aktywnie zajmowała się Pani prowadzeniem działalności gospodarczej w zakresie sprzedaży towarów w modelu biznesowym określanym powszechnie jako dropshipping, była Pani zarejestrowana jako podatnik VAT czynny. Przy czym, jak powyżej ustaliłem, dostawa towarów dokonana przez Panią na rzecz Klientów nie podlegała opodatkowaniu na terytorium Polski. Z okoliczności sprawy wynika, że w związku z ww. dostawą towarów opodatkowaną poza terytorium kraju, ponosiła Pani wydatki w związku z prowadzoną działalnością, były to w szczególności:

•        usługi księgowe,

•        koszty reklamy i marketingu związane z prowadzeniem sklepu internetowego, w tym również import usług reklamowych od podmiotów zagranicznych (np. …),

•        inne usługi i towary niezbędne do prowadzenia działalności handlowej online.

Wszystkie wskazane wydatki pozostawały w bezpośrednim związku z Pani działalnością gospodarczą i sprzedażą realizowaną poza terytorium kraju.

Wskazać należy, że ani przepisy ustawy, ani też rozporządzeń wykonawczych do ustawy nie przewidują zwolnienia od podatku dla dostaw towarów, o których mowa we wniosku. W związku z czym, takie dostawy towarów nie korzystają ze zwolnienia z opodatkowania podatkiem VAT i tym samym, w przypadku, gdyby były realizowane na terytorium kraju, mieściłyby się w zakresie czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem VAT jako odpłatna dostawa towarów na terytorium kraju, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, niekorzystające ze zwolnienia z opodatkowania VAT.

Zatem, odnosząc się do kwestii prawa do odliczenia podatku naliczonego, należy stwierdzić,  że w analizowanej sprawie zastosowanie miał art. 86 ust. 8 pkt 1 ustawy. Odliczeniu podlegał podatek VAT naliczony związany z zakupem towarów i usług wykorzystywanych następnie do czynności dostawy towarów na rzecz Klientów, której – jak wskazałem wcześniej – miejscem świadczenia było terytorium kraju trzeciego, pod warunkiem, że posiadała Pani dokumenty,  z których wynikał związek odliczonego podatku z czynnościami wykonywanymi poza terytorium kraju.

W konsekwencji, w związku z uznaniem dostawy dokonywanej przez Panią na rzecz Klientów jako dostawy opodatkowanej poza terytorium Polski, miała Pani prawo do odliczenia podatku naliczonego od wydatków poniesionych w związku z taką sprzedażą w okresie, w którym posiadała Pani status podatnika VAT czynnego.

Tym samym, Pani stanowisko w zakresie pytania oznaczonego we wniosku nr 5 jest prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (zapytań). Inne kwestie przedstawione we wniosku, które nie zostały objęte pytaniami nie mogą być – zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej – rozpatrzone.

Zaznaczam także, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku opisem stanu faktycznego. Ponosi Pani ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu sprawy. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty opis sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem sprawy podanym przez Panią w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, wydana interpretacja traci swą aktualność.

Jednocześnie podkreślam, że niniejsza interpretacja została wydana na podstawie przedstawionego we wniosku opisu sprawy co oznacza, że w przypadku gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy  z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem sprawy i zastosuje się Pani do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·         Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·         w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·         w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.