0113-KDIPT1-2.4012.688.2026.4.JS

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

17 lipca 2026 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy:

• braku prawa do odliczenia podatku naliczonego w przypadku nabycia rzeczy przeznaczonej od chwili zakupu wyłącznie do nieodpłatnego przekazania pracownikowi na jego osobiste potrzeby i uznania, że nieodpłatne przekazanie tej rzeczy pracownikowi nie będzie podlegało opodatkowaniu VAT na podstawie art. 7 ust. 2 ustawy o VAT;
• uznania bonu kwotowego za bon różnego przeznaczenia w rozumieniu art. 2 pkt 44 ustawy o VAT oraz niepodlegania opodatkowaniu jego nieodpłatnego przekazania pracownikowi na podstawie art. 8b ust. 1 ustawy o VAT;
• braku prawa do odliczenia podatku naliczonego oraz braku obowiązku wykazania podatku należnego z tytułu nieodpłatnego świadczenia usług na podstawie art. 8 ust. 2 pkt 2 lub art. 8 ust. 2a ustawy o VAT;
• braku prawa do odliczenia podatku naliczonego w przypadku nabycia przez Państwa we własnym imieniu usługi przeznaczonej wyłącznie na osobiste potrzeby pracownika i braku obowiązku wykazania podatku należnego na podstawie art. 8 ust. 2 pkt 2 w związku z art. 8 ust. 2a ustawy o VAT oraz braku przyjęcia za podstawę opodatkowania kosztu świadczenia tej usługi zgodnie z art. 29a ust. 5 tej ustawy o VAT

oraz podatku dochodowego od osób fizycznych.

Uzupełnili go Państwo pismem z 17 września 2026 r. – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

ZDARZENIE PRZYSZŁE NR 1 (WE WNIOSKU NR 3) – VAT: ZAKUP I NIEODPŁATNE PRZEKAZANIE RZECZY

... Sp. z o.o. z siedzibą w ..., zwana dalej „Spółką”, jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług. Spółka zamierza kupować rzeczy materialne przeznaczone od chwili zakupu wyłącznie do nieodpłatnego przekazania konkretnemu pracownikowi jako okazjonalny prezent z okazji jego urodzin albo, w sytuacji opisanej w odrębnym zdarzeniu, innego ważnego wydarzenia osobistego zamiast urodzin. Mogą to być przykładowo perfumy, zegarek, książka, zestaw kosmetyków, kosz prezentowy, kwiaty, sprzęt elektroniczny lub inny przedmiot o wartości wynoszącej co do zasady około 1 000 zł brutto. Sprzedawca wystawi na Spółkę fakturę z wykazanym podatkiem VAT.

Już w chwili nabycia będzie wiadomo, że rzecz nie będzie wykorzystywana przez Spółkę w prowadzonej działalności gospodarczej, odsprzedawana ani przeznaczona do wykonywania czynności opodatkowanych VAT. Rzecz będzie przeznaczona od początku wyłącznie na osobiste potrzeby konkretnego pracownika. Spółka nie zamierza odliczać podatku naliczonego wykazanego na fakturze zakupu. Następnie rzecz zostanie nieodpłatnie przekazana pracownikowi. Spółka nie otrzyma od pracownika zapłaty ani żadnego świadczenia wzajemnego. Pracownik nie będzie miał roszczenia o otrzymanie prezentu. Jego przyznanie nie będzie zależało od wyników pracy, stanowiska, stażu pracy, frekwencji, wysokości wynagrodzenia ani innych kryteriów pracowniczych. Prezent nie będzie stanowił wynagrodzenia, premii ani nagrody.

Zakup zostanie sfinansowany ze środków obrotowych Spółki i nie zostanie zaliczony do kosztów uzyskania przychodów. Przekazanie zostanie udokumentowane kartą przekazania darowizny oraz dokumentem zakupu.

ZDARZENIE PRZYSZŁE NR 2 (WE WNIOSKU NR 4) – VAT: BON WAKACYJNY LUB INNY BON O RÓŻNYM PRZEZNACZENIU

... Sp. z o.o. z siedzibą w ..., zwana dalej „Spółką”, jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług. Spółka zamierza kupować i nieodpłatnie przekazywać pracownikom vouchery, karty podarunkowe lub bony kwotowe. Mogą to być w szczególności bony wakacyjne do biura podróży, bony do sklepów albo vouchery do usługodawców oferujących różne towary lub usługi. Przykładem będzie bon wakacyjny ... albo analogicznego biura podróży.

Spółka może nabyć jeden bon lub kilka bonów o łącznej wartości wynoszącej co do zasady około 1 000 zł. W chwili zakupu i przekazania bonu nie będzie znana konkretna impreza turystyczna, którą wybierze pracownik. Pracownik samodzielnie wybierze między innymi kierunek, termin, hotel, długość pobytu i konkretną ofertę z aktualnej oferty biura podróży. W chwili zakupu i przekazania bonu nie będzie zatem możliwe jednoznaczne określenie konkretnej usługi, która zostanie wykonana, miejsca jej opodatkowania ani kwoty podatku VAT należnego od wybranego w przyszłości świadczenia. Bon będzie mógł stanowić całość albo część zapłaty za wybraną imprezę turystyczną. Jeżeli cena wybranej imprezy będzie wyższa od wartości bonu, pracownik dopłaci różnicę z własnych środków bezpośrednio biuru podróży. Spółka nie będzie dokonywała tej dopłaty.

Spółka nie będzie stroną umowy dotyczącej konkretnej wycieczki wybranej później przez pracownika. Nie będzie uczestniczyła w dokonywaniu rezerwacji, wyborze kierunku, hotelu ani terminu. Nie będzie również otrzymywała faktury za konkretną wycieczkę wybraną przez pracownika. Bon nie będzie mógł zostać wymieniony na gotówkę. Niewykorzystana część jego wartości nie będzie wypłacana pracownikowi w pieniądzu. Zakup samego bonu przez Spółkę może być dokumentowany notą księgową, notą obciążeniową albo innym dokumentem bez wykazanego podatku VAT. Spółka nie otrzyma faktury z wykazanym podatkiem VAT dokumentującej zakup samego bonu i nie będzie odliczała podatku naliczonego.

Spółka przekaże bon pracownikowi nieodpłatnie i nie pobierze od niego żadnego wynagrodzenia. Spółka nie będzie świadczyła odpłatnej usługi pośrednictwa, dystrybucji ani promocji związanej z bonem. Spółka nie będzie podmiotem, który faktycznie wykona usługę turystyczną w zamian za bon. Usługę wykona biuro podróży lub inny podmiot realizujący bon. Bon będzie okazjonalnym prezentem o wartości wynoszącej co do zasady około 1 000 zł, niezwiązanym z wynikami pracy, stanowiskiem, stażem pracy, frekwencją ani wysokością wynagrodzenia. Pracownik nie będzie miał roszczenia o jego otrzymanie ani obowiązku wykonania świadczenia wzajemnego. Wydatek zostanie sfinansowany ze środków obrotowych Spółki i nie zostanie zaliczony do kosztów uzyskania przychodów.

ZDARZENIE PRZYSZŁE NR 3 (WE WNIOSKU NR 5) – VAT: OPŁACENIE USŁUGI NABYTEJ BEZPOŚREDNIO PRZEZ PRACOWNIKA

... Sp. z o.o. z siedzibą w ..., zwana dalej „Spółką”, jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług. Pracownik wybierze konkretną usługę przeznaczoną wyłącznie na jego osobiste potrzeby, np. wycieczkę, pobyt, masaż, zabieg SPA, kolację, bilet na wydarzenie kulturalne lub inną usługę. Umowa o wykonanie usługi zostanie zawarta bezpośrednio pomiędzy pracownikiem a usługodawcą. To pracownik, a nie Spółka, będzie nabywcą i odbiorcą usługi. Faktura, rachunek, umowa, rezerwacja albo inny dokument potwierdzający nabycie usługi zostanie wystawiony na pracownika lub będzie wskazywał pracownika jako stronę i odbiorcę świadczenia. Dokument nie zostanie wystawiony na Spółkę.

Spółka nie będzie zawierała umowy z usługodawcą, nie będzie działała przy nabyciu usługi we własnym imieniu, nie będzie odsprzedawała ani refakturowała usługi pracownikowi i nie będzie otrzymywała faktury dającej Spółce prawo do odliczenia podatku VAT. Rola Spółki ograniczy się wyłącznie do zapłacenia usługodawcy całości albo części należności obciążającej pracownika. Zapłata zostanie dokonana bezpośrednio na rachunek usługodawcy. Pracownik nie otrzyma od Spółki gotówki. Zapłata będzie stanowiła okazjonalny prezent o wartości wynoszącej co do zasady około 1 000 zł, przekazany z okazji urodzin albo innego ważnego wydarzenia osobistego zamiast urodzin. Pracownik nie będzie miał roszczenia o prezent ani obowiązku świadczenia wzajemnego. Prezent nie będzie uzależniony od wyników pracy, stanowiska, stażu pracy, frekwencji ani wysokości wynagrodzenia i nie będzie stanowił wynagrodzenia, premii ani nagrody. Wydatek zostanie sfinansowany ze środków obrotowych Spółki i nie zostanie zaliczony do kosztów uzyskania przychodów. Spółka nie będzie odliczała podatku naliczonego związanego z usługą.

ZDARZENIE PRZYSZŁE NR 4 (WE WNIOSKU NR 6) – VAT: USŁUGA NABYTA PRZEZ SPÓŁKĘ WE WŁASNYM IMIENIU NA RZECZ PRACOWNIKA

... Sp. z o.o. z siedzibą w ..., zwana dalej „Spółką”, jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług. Spółka może kupić we własnym imieniu konkretną usługę przeznaczoną od chwili zakupu wyłącznie na osobiste potrzeby konkretnego pracownika, np. wycieczkę, pobyt, masaż, zabieg SPA, kolację, bilet na wydarzenie kulturalne lub inną usługę. Umowa z usługodawcą zostanie zawarta przez Spółkę, a faktura lub inny dokument zakupu zostanie wystawiony na Spółkę. Usługa będzie jednak faktycznie wykonana na rzecz wskazanego pracownika. Spółka nie będzie wykorzystywała usługi na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej ani do wykonywania czynności opodatkowanych VAT. Już w chwili zakupu będzie wiadomo, że usługa jest przeznaczona wyłącznie na osobiste potrzeby konkretnego pracownika. Spółka nie zamierza odliczać podatku naliczonego z faktury dotyczącej usługi.

Usługa zostanie przekazana pracownikowi nieodpłatnie. Spółka nie pobierze od pracownika zapłaty ani żadnego innego świadczenia wzajemnego. Usługa będzie okazjonalnym prezentem o wartości wynoszącej co do zasady około 1 000 zł, przekazanym z okazji urodzin albo innego ważnego wydarzenia osobistego zamiast urodzin. Pracownik nie będzie miał roszczenia o prezent. Jego przyznanie nie będzie zależało od wyników pracy, stanowiska, stażu pracy, frekwencji, wysokości wynagrodzenia ani innych kryteriów związanych z zatrudnieniem. Prezent nie będzie stanowił wynagrodzenia, premii ani nagrody. Wydatek zostanie sfinansowany ze środków obrotowych Spółki i nie zostanie zaliczony do kosztów uzyskania przychodów. Przekazanie zostanie udokumentowane zgodnie z wewnętrznymi zasadami dokumentowania okazjonalnych darowizn.

Ponadto Wnioskodawca wskazał, że:

Rozpoczęcie i zakres działalności

Spółka została wpisana do KRS 1 grudnia 2021 r. Działalność handlową prowadzi od 2022 r., a pracowników zatrudnia od 1 stycznia 2023 r. Zajmuje się sprzedażą hurtową i detaliczną opakowań oraz środków utrzymania czystości, w szczególności zaopatrzeniem gastronomii i sektora HoReCa. Przeważającym przedmiotem działalności ujawnionym w KRS jest sprzedaż hurtowa niewyspecjalizowana, PKD 46.90.Z.

Regulamin przyznawania świadczeń

Spółka nie posiada i dla opisanych zdarzeń przyszłych nie przewiduje regulaminu przyznawania prezentów. Dotyczy to odrębnie: rzeczy, bonów, voucherów i kart podarunkowych, opłacenia usługi nabytej przez pracownika oraz nabycia usługi przez Spółkę na jego rzecz. Dokumentowanie dokonanej darowizny będzie służyło ewidencji i celom dowodowym; nie będzie ustanawiało zasad nabywania przez pracowników prawa do świadczeń.

Działania pracownika na rzecz Spółki

Przyznanie rzeczy nie będzie wymagało świadczenia pracownika na rzecz Spółki. Tak samo będzie w przypadku bonu, vouchera lub karty podarunkowej, zapłaty za usługę nabytą przez pracownika oraz zakupu usługi przez Spółkę na rzecz pracownika. W żadnym z tych wariantów nie będzie wymagane osiągnięcie wyniku, wykonanie dodatkowego zadania, pozostawanie w zatrudnieniu przez oznaczony przyszły okres ani inne świadczenie wzajemne.

Wskazanie preferowanego prezentu, informacji potrzebnych do realizacji usługi lub potwierdzenie odbioru będzie miało wyłącznie charakter organizacyjny lub dowodowy. Nie będzie świadczeniem na rzecz Spółki w zamian za prezent.

Podstawa przyznania świadczeń

Ani rzeczy, ani bony, vouchery i karty podarunkowe, ani opłacenie usługi nabytej przez pracownika, ani nabycie usługi przez Spółkę nie będą należne na podstawie umowy o pracę, regulaminu wynagradzania, regulaminu premiowania czy innego aktu ustanawiającego uprawnienie pracownicze. W każdym wariancie podstawą przysporzenia będzie indywidualna, dobrowolna decyzja Spółki o dokonaniu darowizny oraz jej przyjęcie przez pracownika. Pracownik będzie mógł odmówić przyjęcia.

Związek bonów z działalnością gospodarczą

Bony, vouchery i karty będą przeznaczone wyłącznie na osobiste potrzeby obdarowanego, związane z jego prywatną uroczystością. Nie będą służyły sprzedaży, reklamie, promocji oferty Spółki, wykonywaniu obowiązków pracowniczych ani motywowaniu lub wynagradzaniu za pracę. Nie będą to świadczenia służące realizacji celów gospodarczych Spółki.

Spółka będzie finansowała zakup z własnych środków obrotowych i dokument zakupu będzie wystawiony na Spółkę. Okoliczności te określają nabywcę i źródło finansowania, natomiast nie zmieniają osobistego przeznaczenia prezentu. Wydatek nie będzie zaliczany do kosztów uzyskania przychodów.

Podmioty wystawiające bony

Spółka nie będzie emitentem bonów, voucherów ani kart. Ich wystawcami będą podmioty zewnętrzne oferujące towary lub usługi: biura podróży, sklepy, restauracje, podmioty prowadzące SPA, kina lub teatry. Wskazanym we wniosku przykładowym wystawcą bonu wakacyjnego jest ... sp. z o.o. Nie wybrano zamkniętej listy przyszłych wystawców; ich dobór będzie następował każdorazowo stosownie do prezentu. Spółka będzie nabywcą i darczyńcą bonu, a świadczenie wykona podmiot realizujący bon.

Zakres wykorzystania bonów

Z bonu albo powiązanej dokumentacji, w tym warunków wykorzystania, będzie wynikał zakres towarów lub usług możliwych do nabycia bądź tożsamość podmiotów realizujących bon. Nie oznacza to wyboru konkretnego świadczenia już przy zakupie bonu. Pracownik będzie mógł wybrać je później z dopuszczonej oferty, np. określoną imprezę turystyczną. Nie będzie możliwa wymiana bonu ani wypłata niewykorzystanej wartości pracownikowi w gotówce.

Zakup we własnym imieniu i na własny rachunek

Bony, vouchery i karty podarunkowe Spółka będzie nabywała we własnym imieniu, na własny rachunek i z własnych środków, a następnie nieodpłatnie przekazywała pracownikowi. Jest to odrębny wariant od pytania nr 5 wniosku, w którym nabywcą konkretnej usługi będzie pracownik, a Spółka jedynie zapłaci usługodawcy jego należność.

Rodzaj wykonywanych czynności

Spółka jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem VAT. W ramach działalności objętej opisem wykonuje i będzie wykonywała czynności opodatkowane VAT; nie wykonuje ani nie przewiduje w tym opisie czynności zwolnionych od tego podatku.

Prezenty o małej wartości

Opisane prezenty rzeczowe nie będą prezentami o małej wartości w rozumieniu art. 7 ust. 4 ustawy o VAT. Przedmiotem wniosku są okolicznościowe prezenty o wartości co do zasady około 1000 zł, przykładowo 800 lub 900 zł, a nie drobne jednostkowe upominki objęte limitami z tego przepisu. W zakresie bonów i usług Spółka oczekuje oceny według właściwych im przepisów, zgodnie z pytaniami wniosku.

Próbki i promocja towaru

Przekazywane rzeczy nie będą próbkami w rozumieniu art. 7 ust. 7 ustawy o VAT. Ich przekazanie będzie służyło osobistemu obdarowaniu pracownika, a nie promocji towaru lub umożliwieniu oceny jego cech w celu późniejszego zakupu.

Zaspokojenie potrzeb przez próbkę

Pytanie nie znajduje zastosowania, ponieważ Spółka nie opisuje przekazywania próbek. Prezenty będą służyły osobistym potrzebom obdarowanego i nie będą elementem promocji towaru mającej skłaniać go do zakupu.

Przyjęcie bonu jako zapłaty

Z bonem, voucherem lub kartą będzie związany obowiązek przyjęcia go przez wskazanego dostawcę lub usługodawcę jako całości albo części zapłaty za objęty nim towar lub usługę, na warunkach wykorzystania instrumentu. Dotyczy to wynagrodzenia należnego sprzedawcy za świadczenie, a nie wynagrodzenia pracownika za pracę. ... nie będzie otrzymywała wynagrodzenia od pracownika za przekazanie bonu.

Ponadto w uzupełnieniu wniosku Wnioskodawca wskazał:

Zdarzenie nr 2 (we wniosku nr 4) Doprecyzowanie warunków bonów

W zakresie zdarzenia nr 4 wniosku Spółka zamierza nabywać bony kwotowe, których warunki wykorzystania już w chwili emisji dopuszczają wybór towaru lub usługi i nie pozwalają ustalić kwoty podatku należnego od świadczenia, na które bon zostanie zrealizowany. Brak ten będzie wynikał z zakresu świadczeń objętych bonem, a nie jedynie z braku wiedzy Spółki. Spółka będzie dobierała bony objęte tym wariantem na podstawie ich warunków wykorzystania. Wskazanie przykładowego wystawcy nie oznacza objęcia tym wariantem każdego rodzaju bonu znajdującego się w jego ofercie.

Spółka koryguje sformułowanie, że sam brak wyboru konkretnej wycieczki przesądza o nieznanym miejscu jej opodatkowania. Przy usługach turystyki objętych art. 119 ust. 1 miejsce świadczenia ustala się według art. 28n ustawy i może być znane już przy emisji bonu. Dla zdarzenia nr 4 istotne jest, że przy emisji nie będzie znana kwota podatku należnego od przyszłego świadczenia. Doprecyzowanie zastępuje wcześniejsze stwierdzenie o koniecznej nieznajomości obu tych elementów.

Pozostałe cechy opisane we wniosku pozostają aktualne: bon stanowi całość albo część zapłaty, pracownik może dopłacić różnicę usługodawcy, nie uzyskuje wypłaty gotówki, sam wybiera świadczenie, a Spółka nie staje się stroną jego umowy dotyczącej konkretnej wycieczki. Spółka nie pobiera wynagrodzenia za przekazanie bonu ani za pośrednictwo, dystrybucję lub promocję.

Pytania

1.    Czy w przypadku nabycia rzeczy przeznaczonej od chwili zakupu wyłącznie do nieodpłatnego przekazania pracownikowi na jego osobiste potrzeby Spółce nie będzie przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego na podstawie art. 86 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, a w konsekwencji nieodpłatne przekazanie tej rzeczy pracownikowi nie będzie podlegało opodatkowaniu VAT na podstawie art. 7 ust. 2 tej ustawy (zadane we wniosku jako pytanie trzecie)?

2.    Czy opisany bon kwotowy, którego warunki wykorzystania nie pozwalają w chwili emisji ustalić kwoty podatku należnego od świadczenia realizowanego w zamian za bon, stanowi bon różnego przeznaczenia w rozumieniu art. 2 pkt 44 ustawy o VAT, a jego nieodpłatne przekazanie pracownikowi nie podlega VAT po stronie Spółki na podstawie art. 8b ust. 1, także gdy pracownik dopłaci usługodawcy różnicę z własnych środków (zadane we wniosku jako pytanie czwarte, ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu wniosku)?

3.    Czy w sytuacji, gdy bezpośrednim nabywcą i odbiorcą konkretnej usługi będzie pracownik, dokument nabycia zostanie wystawiony na pracownika, Spółka nie będzie działała przy nabyciu usługi we własnym imieniu, a wyłącznie zapłaci usługodawcy należność obciążającą pracownika jako osoba trzecia, po stronie Spółki nie powstanie prawo do odliczenia podatku naliczonego ani obowiązek wykazania podatku należnego z tytułu nieodpłatnego świadczenia usług na podstawie art. 8 ust. 2 pkt 2 lub art. 8 ust. 2a ustawy o podatku od towarów i usług (zadane we wniosku jako pytanie piąte)?

4.    Czy w sytuacji, gdy Spółka nabędzie we własnym imieniu konkretną usługę przeznaczoną wyłącznie na osobiste potrzeby pracownika, faktura zostanie wystawiona na Spółkę, Spółce nie będzie przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego, a usługa zostanie nieodpłatnie wykonana na rzecz pracownika, Spółka będzie zobowiązana do wykazania podatku należnego na podstawie art. 8 ust. 2 pkt 2 w związku z art. 8 ust. 2a ustawy o podatku od towarów i usług, przyjmując za podstawę opodatkowania koszt świadczenia tej usługi zgodnie z art. 29a ust. 5 tej ustawy (zadane we wniosku jako pytanie szóste)?

Państwa stanowisko w sprawie

STANOWISKO WNIOSKODAWCY DO PYTANIA NR 1 (we wniosku jako stanowisko do pytania nr 3):

Zdaniem Wnioskodawcy Spółce nie będzie przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktury dokumentującej zakup rzeczy przeznaczonej od chwili nabycia wyłącznie do nieodpłatnego przekazania pracownikowi na jego osobiste potrzeby.

Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług prawo do odliczenia podatku naliczonego przysługuje w zakresie, w jakim nabyte towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych.

Już w chwili zakupu będzie wiadomo, że rzecz nie zostanie wykorzystana w działalności gospodarczej Spółki, nie będzie przeznaczona do odsprzedaży ani do wykonywania przez Spółkę czynności opodatkowanych. Zostanie nabyta wyłącznie w celu dokonania prywatnej, okazjonalnej darowizny na rzecz konkretnego pracownika. Nie będzie zatem istniał związek pomiędzy nabyciem rzeczy a wykonywaniem przez Spółkę czynności opodatkowanych, wobec czego warunek określony w art. 86 ust. 1 ustawy o VAT nie zostanie spełniony.

Zgodnie z art. 7 ust. 2 ustawy o VAT nieodpłatne przekazanie towaru, w tym przekazanie na cele osobiste pracownika lub dokonanie darowizny, jest traktowane jako odpłatna dostawa towarów, jeżeli podatnikowi przysługiwało w całości lub w części prawo do odliczenia podatku naliczonego przy jego nabyciu, imporcie lub wytworzeniu. Ponieważ w opisanej sytuacji Spółce nie będzie przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego, warunek opodatkowania nieodpłatnego przekazania rzeczy określony w art. 7 ust. 2 ustawy o VAT nie zostanie spełniony. W konsekwencji Spółka nie będzie uprawniona do odliczenia podatku naliczonego przy zakupie rzeczy i jednocześnie nie będzie zobowiązana do naliczenia podatku należnego przy jej nieodpłatnym przekazaniu pracownikowi.

Ponadto w uzupełnieniu wniosku Wnioskodawca wskazał, że:

Pytanie nr 3 Rzeczy nabyte na prezent

Zakup rzeczy przeznaczonej od początku wyłącznie na osobistą darowiznę nie daje Spółce prawa do odliczenia na podstawie art. 86 ust. 1 ustawy o VAT. Wobec braku tego prawa nie zostaje spełniony warunek opodatkowania przekazania rzeczy z art. 7 ust. 2. Stanowisko opiera się na braku prawa do odliczenia, a nie na dobrowolnym niewykorzystaniu istniejącego prawa.

STANOWISKO WNIOSKODAWCY DO PYTANIA NR 2 (we wniosku jako stanowisko do pytania nr 4, ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu wniosku):

Do doprecyzowanego pytania nr 4 wniosku Spółka zajmuje stanowisko twierdzące: opisany bon jest bonem różnego przeznaczenia, a jego wcześniejszy nieodpłatny transfer nie podlega VAT.

Zdaniem Spółki odpowiedź jest twierdząca. Art. 2 pkt 43 wymaga łącznej znajomości miejsca świadczenia i kwoty podatku przy emisji. Nieznana kwota podatku wyklucza zatem kwalifikację jako bon jednego przeznaczenia, również przy znanym miejscu świadczenia. Zgodnie z art. 8b ust. 1 wcześniejszy transfer bonu różnego przeznaczenia nie podlega VAT. Spółka nie wykonuje także odpłatnych usług wskazanych w art. 8b ust. 2. Dopłata pracownika dotyczy jego rozliczenia z usługodawcą, a nie ze Spółką. Sama nota księgowa nie rozstrzyga o kwalifikacji bonu.

STANOWISKO WNIOSKODAWCY DO PYTANIA NR 3 (we wniosku jako stanowisko do pytania nr 5):

Zdaniem Wnioskodawcy w sytuacji, gdy bezpośrednim nabywcą i odbiorcą konkretnej usługi będzie pracownik, a Spółka wyłącznie zapłaci usługodawcy należność obciążającą pracownika, po stronie Spółki nie powstanie ani prawo do odliczenia podatku naliczonego, ani obowiązek wykazania podatku należnego z tytułu świadczenia usługi. Umowa dotycząca wykonania usługi będzie zawarta bezpośrednio pomiędzy pracownikiem a usługodawcą. Dokument potwierdzający nabycie usługi zostanie wystawiony na pracownika, a nie na Spółkę. Spółka nie będzie nabywała usługi we własnym imieniu, nie będzie stroną umowy z usługodawcą, nie będzie odsprzedawała ani refakturowała usługi pracownikowi. Nie znajdzie zatem zastosowania art. 8 ust. 2a ustawy o podatku od towarów i usług, ponieważ Spółka nie będzie działała we własnym imieniu, lecz jedynie ureguluje zobowiązanie pracownika wobec usługodawcy jako osoba trzecia.

Nie znajdzie również zastosowania art. 8 ust. 2 pkt 2 ustawy o VAT. Spółka nie będzie bowiem podmiotem świadczącym usługę na rzecz pracownika. Faktycznym usługodawcą będzie podmiot, z którym pracownik zawrze umowę. Zapłata dokonana przez Spółkę będzie sposobem wykonania okazjonalnej darowizny na rzecz pracownika poprzez uregulowanie jego zobowiązania wobec osoby trzeciej. Pracownik nie otrzyma od Spółki gotówki. Ponieważ dokument nabycia nie zostanie wystawiony na Spółkę i Spółka nie będzie nabywcą usługi, nie będzie jej przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego. W konsekwencji po stronie Spółki nie powstanie ani podatek naliczony podlegający odliczeniu, ani obowiązek wykazania podatku należnego z tytułu nieodpłatnego świadczenia usługi.

Ponadto w uzupełnieniu wniosku Wnioskodawca wskazał, że:

Pytanie nr 5 wniosku - Zapłata zobowiązania pracownika

Spółka podtrzymuje brak prawa do odliczenia i brak podatku należnego po jej stronie. Pracownik będzie stroną umowy i nabywcą usługi. ... jedynie zapłaci jego należność usługodawcy jako osoba trzecia; nie nabędzie ani nie odsprzeda usługi we własnym imieniu. W ocenie Spółki nie spełnia to przesłanek art. 8 ust. 2 pkt 2 ani ust. 2a ustawy o VAT.

STANOWISKO WNIOSKODAWCY DO PYTANIA NR 4 (we wniosku jako stanowisko do pytania nr 6, z uwzględnieniem uzupełnienia wniosku):

Zdaniem Wnioskodawcy, jeżeli Spółka nabędzie konkretną usługę we własnym imieniu, faktura zostanie wystawiona na Spółkę, a usługa będzie przeznaczona wyłącznie na osobiste potrzeby pracownika, Spółka będzie zobowiązana do wykazania podatku należnego z tytułu nieodpłatnego świadczenia tej usługi. Na podstawie art. 8 ust. 2a ustawy o podatku od towarów i usług podatnik, który działając we własnym imieniu, ale na rzecz osoby trzeciej, bierze udział w świadczeniu usług, jest traktowany jako podmiot, który sam otrzymał i wyświadczył tę usługę. W opisanej sytuacji Spółka zawrze umowę z usługodawcą i otrzyma fakturę wystawioną na własne dane, natomiast faktycznym odbiorcą usługi będzie pracownik. Należy zatem uznać, że Spółka nabędzie, a następnie przekaże usługę pracownikowi. Przekazanie usługi będzie nieodpłatne i będzie służyło wyłącznie osobistym potrzebom pracownika. Nie będzie związane z działalnością gospodarczą Spółki ani z wykonywaniem jej czynności opodatkowanych.

Zgodnie z art. 8 ust. 2 pkt 2 ustawy o VAT za odpłatne świadczenie usług uznaje się także nieodpłatne świadczenie usług na cele osobiste pracownika oraz wszelkie inne nieodpłatne świadczenie usług do celów innych niż działalność gospodarcza podatnika. Przepis ten, odmiennie od art. 7 ust. 2 dotyczącego nieodpłatnego przekazania towarów, nie uzależnia opodatkowania nieodpłatnej usługi od wcześniejszego prawa do odliczenia podatku naliczonego.

Zdaniem Wnioskodawcy Spółce nie będzie przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego, ponieważ już w chwili nabycia usługa będzie przeznaczona wyłącznie na osobiste potrzeby pracownika i nie będzie związana z wykonywaniem przez Spółkę czynności opodatkowanych. Jednocześnie Spółka będzie zobowiązana do wykazania podatku należnego z tytułu nieodpłatnego świadczenia usługi na rzecz pracownika. Podstawą opodatkowania będzie koszt poniesiony przez Spółkę w związku ze świadczeniem tej usługi, zgodnie z art. 29a ust. 5 ustawy o VAT.

Ponadto w uzupełnieniu wniosku Spółka zmieniła dotychczasowe stanowisko do pytania nr 6 w części dotyczącej podatku należnego i ustalania podstawy opodatkowania. Podtrzymuje natomiast brak prawa do odliczenia podatku naliczonego. Opis zdarzenia nr 6 pozostaje bez zmian: Spółka nabędzie usługę we własnym imieniu, od początku wyłącznie na osobiste potrzeby pracownika, i udostępni ją nieodpłatnie, bez świadczenia wzajemnego.

Ostatecznie Spółka stoi na stanowisku, że w tym wariancie nie powstanie również obowiązek wykazania podatku należnego od nieodpłatnego świadczenia na rzecz pracownika. W konsekwencji nie będzie podstaw do ustalania podstawy opodatkowania według art. 29a ust. 5. Odpowiedź Spółki na pytanie nr 6, w zakresie obowiązku naliczenia VAT, jest zatem przecząca.

Zakup będzie służył wyłącznie osobistej konsumpcji pracownika i nie będzie związany bezpośrednio ani pośrednio z czynnościami opodatkowanymi Spółki. Brak prawa do odliczenia wynikać będzie z art. 86 ust. 1, a nie z rezygnacji z uprawnienia. Przy wykładni art. 8 ust. 2 pkt 2 należy uwzględnić tę okoliczność oraz zasadę neutralności VAT. Art. 8 ust. 2a określa skutki udziału w świadczeniu usługi we własnym imieniu na rzecz innej osoby; nie zwalnia jednak z oceny przesłanek opodatkowania jej nieodpłatnego udostępnienia.

Argumentem jest interpretacja Dyrektora KIS z 13 sierpnia 2026 r., nr 0112-KDIL1-3.4012.294.2026.2.KK. W odniesieniu do usług nabytych dla zaspokojenia potrzeb osobistych pracowników i ich rodzin organ powiązał brak prawa do odliczenia z brakiem obowiązku opodatkowania nieodpłatnego świadczenia usług. Spółka powołuje tę wykładnię jako argument dotyczący art. 8 ust. 2 w związku z art. 86 ust. 1; nie twierdzi, że całość okoliczności tamtej sprawy jest identyczna.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Podstawowe zasady dotyczące odliczania podatku naliczonego zostały sformułowane w art. 86 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 1263), zwanej dalej „ustawą o VAT”. W myśl tego przepisu:

Stosownie do treści art. 86 ust. 2 ustawy o VAT:

Z cytowanego wyżej art. 86 ust. 1 ustawy o VAT wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje zarejestrowany, czynny podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, tzn. takich, których następstwem jest określenie podatku należnego.

Przedstawiona wyżej zasada wyklucza zatem możliwość dokonania obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które nie są w ogóle wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich wykorzystywania do czynności zwolnionych od podatku lub niepodlegających opodatkowaniu.

Ponadto należy zauważyć, że ustawodawca stworzył podatnikowi prawo do odliczenia podatku naliczonego pod warunkiem spełnienia przez niego zarówno przesłanek pozytywnych, wynikających z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT oraz niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy o VAT. Przepis ten określa listę wyjątków, które pozbawiają podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.

Zgodnie z art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy o VAT:

Oznacza to, że podatnik nie może skorzystać z prawa do odliczenia w odniesieniu do podatku, który jest należny wyłącznie z tego względu, że został wykazany na fakturze w sytuacji, gdy transakcja nie podlega opodatkowaniu albo jest zwolniona od podatku.

W myśl art. 88 ust. 4 ustawy o VAT:

Zgodnie z powyższą regulacją z prawa do odliczenia podatku skorzystać mogą wyłącznie podatnicy, którzy są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni.

Zatem, aby podmiot mógł skorzystać z prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony związany z dokonanym nabyciem towarów i usług, w pierwszej kolejności winien spełnić przesłanki umożliwiające uznanie go – dla tej czynności – za podatnika podatku od towarów i usług, działającego w ramach prowadzonej działalności gospodarczej.

Na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy o VAT:

Stosownie do art. 15 ust. 2 ustawy o VAT:

Biorąc pod uwagę, że prawo do odliczenia powinno być realizowane natychmiast po powstaniu podatku naliczonego, decydujące znaczenie dla oceny istnienia prawa do odliczenia będzie miał zamierzony (deklarowany) związek podatku naliczonego z czynnościami opodatkowanymi. Przy czym związek ten może mieć charakter bezpośredni lub pośredni.

O związku bezpośrednim dokonywanych zakupów z działalnością podatnika można mówić wówczas, gdy nabywane towary służą, np. dalszej odsprzedaży (towary handlowe) lub też nabywane towary i usługi są niezbędne do wytworzenia towarów lub usług będących przedmiotem dostawy. Bezpośrednio wiążą się więc z czynnościami opodatkowanymi wykonywanymi przez podatnika.

Natomiast o pośrednim związku nabywanych towarów i usług z działalnością przedsiębiorcy można mówić wówczas, gdy ponoszone wydatki wiążą się z całokształtem funkcjonowania przedsiębiorstwa - mają pośredni związek z działalnością gospodarczą, a tym samym z osiąganym przez podatnika obrotem opodatkowanym.

Aby jednak można było wskazać, że określone zakupy mają chociażby pośredni związek z działalnością podmiotu, istnieć musi związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy dokonanymi zakupami towarów i usług a powstaniem obrotu. O pośrednim związku dokonanych zakupów z działalnością podatnika można mówić wówczas, gdy zakup towarów i usług nie przyczynia się bezpośrednio do uzyskania obrotu przez podatnika, np. poprzez ich odsprzedaż, lecz poprzez wpływ na ogólne funkcjonowanie przedsiębiorstwa jako całości, przyczynia się do generowania przez podmiot obrotu opodatkowanego VAT.

Istotna jest intencja nabycia - jeśli dany towar (usługa) ma służyć wykonywaniu czynności opodatkowanych wówczas - po spełnieniu wymienionych w art. 86 ustawy o VAT wymogów – odliczenie jest prawnie dozwolone. Wystarczającym zatem jest, że z okoliczności towarzyszących nabyciu towaru lub usługi, przy uwzględnieniu rodzaju prowadzonej oraz planowanej przez podatnika działalności gospodarczej wynika, że zakup ten dokonany został w celu jego wykorzystania w ramach działalności opodatkowanej.

Warunek zachowania związku zakupów z działalnością opodatkowaną, akcentowany jest w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości UE. W orzeczeniu z 6 kwietnia 1995 r. (w sprawie C-4/94, BLP Groupplc v. Commissioners of Customs & Excise), TSUE stwierdził, że powstanie prawa do odliczenia podatku jest uzależnione od bezpośredniego i niezwłocznego związku z transakcjami opodatkowanymi. Także w wyroku z dnia 8 czerwca 2000 r. (w sprawie C-98/98, Commissioners of Customs and Excise a Midland Bank plc) TSUE nie miał wątpliwości, że artykuł 2 Pierwszej Dyrektywy i artykuł 17 ust. 2, 3 i 5 Szóstej Dyrektywy w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych należy interpretować w taki sposób, aby warunkiem odliczenia przez podatnika VAT oraz podstawą do ustalenia zakresu tego prawa było zasadniczo istnienie bezpośredniego związku pomiędzy daną transakcją nabycia, a daną transakcją (lub transakcjami) sprzedaży. W wyroku z 13 marca 2008 r. w sprawie C-437/06 Securenta, TSUE stanął na stanowisku, że w sytuacji, gdy podatnik wykonuje działalność gospodarczą i działalność niemającą charakteru gospodarczego, prawo do odliczenia z tytułu ewentualnych wydatków jest dopuszczalne jedynie w zakresie, w jakim wydatki te można przyporządkować działalności gospodarczej podatnika.

Powyższe jest zgodne z utrwalonym już orzecznictwem TSUE dotyczącym prawa do odliczenia podatku naliczonego, np. z wyrokiem TSUE w sprawie C-528/19 (pkt 27), w którym m.in. stwierdzono:

Z opisu sprawy wynika, że są Państwo zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług. Zamierzają Państwo kupować rzeczy materialne przeznaczone od chwili zakupu wyłącznie do nieodpłatnego przekazania konkretnemu pracownikowi jako okazjonalny prezent z okazji jego urodzin albo innego ważnego wydarzenia osobistego zamiast urodzin. Mogą to być przykładowo perfumy, zegarek, książka, zestaw kosmetyków, kosz prezentowy, kwiaty, sprzęt elektroniczny lub inny przedmiot o wartości wynoszącej co do zasady około 1 000 zł brutto. Sprzedawca wystawi na Państwa fakturę z wykazanym podatkiem VAT. Już w chwili nabycia będzie wiadomo, że rzecz nie będzie wykorzystywana przez Państwa w prowadzonej działalności gospodarczej, odsprzedawana ani przeznaczona do wykonywania czynności opodatkowanych VAT. Rzecz będzie przeznaczona od początku wyłącznie na osobiste potrzeby konkretnego pracownika. Rzecz zostanie nieodpłatnie przekazana pracownikowi. Państwo nie otrzymają od pracownika zapłaty ani żadnego świadczenia wzajemnego. Pracownik nie będzie miał roszczenia o otrzymanie prezentu. Jego przyznanie nie będzie zależało od wyników pracy, stanowiska, stażu pracy, frekwencji, wysokości wynagrodzenia ani innych kryteriów pracowniczych. Prezent nie będzie stanowił wynagrodzenia, premii ani nagrody. Ich przekazanie będzie służyło osobistemu obdarowaniu pracownika, a nie promocji towaru lub umożliwieniu oceny jego cech w celu późniejszego zakupu. Przekazanie zostanie udokumentowane kartą przekazania darowizny oraz dokumentem zakupu.

W celu rozstrzygnięcia kwestii ustalenia czy w przypadku nabycia rzeczy przeznaczonej od chwili zakupu wyłącznie do nieodpłatnego przekazania pracownikowi na jego osobiste potrzeby nie będzie Państwu przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego na podstawie art. 86 ust. 1 ustawy o VAT należy wskazać, że przepisy tej ustawy nie definiują pojęcia „potrzeb osobistych”. Za Słownikiem Języka Polskiego uznać należy, że potrzebami „osobistymi” są takie potrzeby, które „dotyczą danej osoby” i które są jej potrzebami „prywatnymi”, tj. potrzebami niezwiązanymi z prowadzoną przez tą osobę działalnością gospodarczą, statusem pracownika, czy pełnioną funkcją. Zatem można przyjąć, że potrzebami osobistymi są te, których realizacja nie jest związana ze stosunkiem pracy, a więc potrzeby osobiste to te, których zaspokojenie wynika z dobrej woli pracodawcy. Natomiast potrzeby pracownicze to te, których spełnienie nie wynika z autonomii woli stron, ale do zaspokajania których pracodawca jest zobowiązany, np. na podstawie przepisów prawa.

We wniosku wskazali Państwo, że już w chwili nabycia będzie wiadomo, że rzecz nie będzie wykorzystywana przez Państwa w prowadzonej działalności gospodarczej, odsprzedawana ani przeznaczona do wykonywania czynności opodatkowanych VAT. Rzecz będzie przeznaczona od początku wyłącznie na osobiste potrzeby konkretnego pracownika. Ponadto z okoliczności sprawy wynika, że w żaden sposób nie będą Państwo zobowiązani do przekazywania rzeczy (prezentów) pracownikowi. Przekazywanie przez Państwa ww. rzeczy będzie dobrowolnym świadczeniem.

W świetle powyższego należy uznać, że skoro nieodpłatne przekazanie ww. rzeczy pracownikowi nie będzie czynnością bezpośrednio lub pośrednio związaną z prowadzoną przez Państwa działalnością gospodarczą, nie będzie spełniony warunek przewidziany w art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, jakim jest związek nabywanych towarów do wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług. W związku z tym, że nabywane rzeczy będą przeznaczone od chwili zakupu wyłącznie do nieodpłatnego przekazania pracownikowi na jego osobiste potrzeby, a zatem nie będą wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług, to nie będzie przysługiwało Państwu prawo do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur dokumentujących nabycie ww. rzeczy przekazywanych pracownikowi.

W odniesieniu do kwestii niepodlegania opodatkowaniu podatkiem VAT nieodpłatnego przekazania przez Państwa rzeczy (prezentów) pracownikowi należy wskazać co następuje.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT:

Przy czym, na mocy art. 2 pkt 6 ustawy o VAT:

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy o VAT:

Z treści powołanego wyżej przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT jednoznacznie wynika, że dostawa towarów, co do zasady podlega opodatkowaniu VAT jedynie wówczas, gdy czynności te są wykonywane odpłatnie.

Ustawodawca jednakże przewidział od powyższej reguły wyjątki, które zostały zawarte – w przypadku dostawy towarów – w art. 7 ust. 2 ustawy o VAT.

Na podstawie z art. 7 ust. 2 ustawy o VAT:

Art. 7 ust. 3 ustawy o VAT stanowi, że:

W oparciu o art. 7 ust. 4 ustawy o VAT:

W świetle przywołanych uregulowań, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług – co do zasady – podlega każde nieodpłatne przekazanie towarów należących do przedsiębiorstwa, z którym wiąże się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, o ile podatnikowi przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu, imporcie lub wytworzeniu tych towarów lub ich części składowych.

Wyjątek stanowi m.in. przekazanie towarów stanowiących, zdefiniowane w art. 7 ust. 4 ustawy o VAT, prezenty o małej wartości.

Jak wskazano wyżej, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na podstawie art. 7 ust. 2 ustawy o VAT nie podlega przekazanie prezentów o małej wartości, jeśli przekazanie to następuje na cele związane z działalnością gospodarczą podatnika (art. 7 ust. 3 ustawy o VAT).

Natomiast z ww. art. 7 ust. 4 ustawy o VAT wynika, że jeżeli jednostkowa cena nabycia towaru (bez podatku), a gdy nie ma ceny nabycia, jednostkowy koszt wytworzenia, określone w momencie przekazywania towaru, nie przekraczają 20 zł, jego wydanie nie będzie podlegać opodatkowaniu.

Z opisu sprawy wynika, że zamierzają Państwo kupować rzeczy materialne, które będą przeznaczone do nieodpłatnego przekazania pracownikowi jako okazjonalny prezent z okazji jego urodzin albo innego ważnego wydarzenia osobistego zamiast urodzin. Mogą to być przykładowo perfumy, zegarek, książka, zestaw kosmetyków, kosz prezentowy, kwiaty, sprzęt elektroniczny lub inny przedmiot o wartości wynoszącej co do zasady około 1 000 zł brutto. Opisane prezenty rzeczowe nie będą prezentami o małej wartości w rozumieniu art. 7 ust. 4 ustawy o VAT. Przekazywane rzeczy nie będą próbkami w rozumieniu art. 7 ust. 7 ustawy o VAT.

Mając na względzie powołane przepisy prawa oraz przedstawiony opis sprawy należy wskazać, że do nieodpłatnego przekazania ww. towarów nie znajdzie zastosowania wyłączenie, o którym mowa w art. 7 ust. 3 ustawy o VAT.

Jak wynika natomiast z powołanego powyżej przepisu art. 7 ust. 2 ustawy o VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega nieodpłatne przekazanie m.in. na cele osobiste pracownika towarów należących do przedsiębiorstwa, tj. takie, z którym wiąże się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, lub wszelkie inne darowizny, o ile podatnikowi przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu tych towarów.

Warunkiem uznania powyższych czynności za odpłatną dostawę towarów jest przysługujące podatnikowi w części lub w całości prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów, które mają być przekazane. Jeżeli zatem podatnik nie miał prawa do odliczenia podatku naliczonego, to nieodpłatne przekazanie tych towarów pozostaje neutralne podatkowo (podatnik nie musi dokonać ich opodatkowania).

Zatem w analizowanej sprawie należy stwierdzić, że skoro – jak wyżej wskazałem – nie będzie przysługiwało Państwu prawo do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur dokumentujących nabycie rzeczy (prezentów) przekazywanych nieodpłatnie pracownikowi, tym samym należy wskazać, że nieodpłatne przekazywanie przez Państwa ww. rzeczy pracownikowi, nie będzie podlegało opodatkowaniu podatkiem VAT jako dostawa towarów, o której mowa w art. 7 ust. 2 ustawy o VAT.

Tym samym Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1 uznałem za prawidłowe.

W odniesieniu do kwestii uznania bonu kwotowego za bon różnego przeznaczenia w rozumieniu art. 2 pkt 44 ustawy o VAT oraz niepodlegania opodatkowaniu jego nieodpłatnego przekazania pracownikowi na podstawie art. 8b ust. 1 ustawy o VAT, także gdy pracownik dopłaci usługodawcy różnicę z własnych środków, należy wskazać, że zgodnie z art. 2 pkt 41 ustawy o VAT:

W myśl art. 2 pkt 42 ustawy o VAT:

Na podstawie art. 2 pkt 43 ustawy o VAT:

Według art. 2 pkt 44 ustawy o VAT:

Natomiast w świetle art. 2 pkt 45 ustawy o VAT:

Wskazać w tym miejscu należy, że wprowadzenie definicji bonu na towary i usługi jest nie tylko istotne ze względu na potrzebę harmonizacji opodatkowania podatkiem VAT w odniesieniu do transakcji z wykorzystaniem bonów w Unii Europejskiej, lecz także ze względu na potrzebę unikania zakłóceń konkurencji. Celem tej definicji jest również rozróżnienie pomiędzy bonami, które można wymienić na towary i usługi a instrumentami płatniczymi, które służą wyłącznie do realizacji płatności, gdyż opodatkowanie bonów podatkiem VAT jako specyficznego środka płatniczego i instrumentów płatniczych jest różne.

Z uwagi na fakt, że bony w praktyce mogą nabierać coraz więcej cech, które charakteryzują instrumenty płatnicze, w każdym przypadku należy badać, czy płatności, przy których skorzystać można z takiego instrumentu, dotyczą ograniczonej liczby oznaczonych co do nazwy towarów lub usług lub czy tożsamość potencjalnych oferentów dostaw towarów lub usług jest znana z góry - wówczas taki instrument zachowuje swój charakter bonu. Należy przy tym podkreślić, że bon może mieć formę materialną lub elektroniczną.

Zasady dotyczące opodatkowania transferu bonów jednego przeznaczenia (SPV) i różnego przeznaczenia (MPV) zostały przedstawione w dziale II rozdziale 2a ustawy o VAT „Opodatkowanie w przypadku stosowania bonów”.

Zgodnie z art. 8a ust. 1 ustawy o VAT:

Stosownie do art. 8a ust. 2 ustawy o VAT:

Jak natomiast stanowi art. 8b ust. 1 ustawy o VAT:

W myśl art. 8b ust. 2 ustawy o VAT:

Przy korzystaniu z bonu – w zależności od jego rodzaju – podatek VAT będzie naliczany w chwili transferu bonu (przy bonach SPV) albo w chwili skorzystania z bonu, czyli podczas wymiany bonu na towary lub usługi (bony MPV).

Z opisu sprawy wynika, że zamierzają Państwo nabywać bony kwotowe, których warunki wykorzystania już w chwili emisji dopuszczają wybór towaru lub usługi i nie pozwalają ustalić kwoty podatku należnego od świadczenia, na które bon zostanie zrealizowany. Brak ten będzie wynikał z zakresu świadczeń objętych bonem, a nie jedynie z braku wiedzy Państwa. Państwo będą dobierać bony objęte tym wariantem na podstawie ich warunków wykorzystania. Ponadto wskazali Państwo, że przy usługach turystyki objętych art. 119 ust. 1 ustawy o VAT miejsce świadczenia ustala się według art. 28n ustawy o VAT i może być znane już przy emisji bonu. Przy emisji nie będzie natomiast znana kwota podatku należnego od przyszłego świadczenia. Nie będą Państwo emitentem bonów. Ich wystawcami będą podmioty zewnętrzne oferujące towary lub usługi. Bon będzie mógł stanowić całość albo część zapłaty za wybraną imprezę turystyczną. Jeżeli cena wybranej imprezy będzie wyższa od wartości bonu, pracownik dopłaci różnicę z własnych środków bezpośrednio do biura podróży. Nie będą Państwo dokonywać tej dopłaty. Nie będą Państwo stroną umowy dotyczącej konkretnej wycieczki wybranej później przez pracownika. Nie będą Państwo uczestniczyć w dokonywaniu rezerwacji, wyborze kierunku, hotelu ani terminu. Nie będą Państwo również otrzymywać faktury za konkretną wycieczkę wybraną przez pracownika. Bon nie będzie mógł zostać wymieniony na gotówkę. Niewykorzystana część jego wartości nie będzie wypłacana pracownikowi w pieniądzu. Nie otrzymają Państwo faktury z wykazanym podatkiem VAT dokumentującej zakup samego bonu i nie będą Państwo odliczać podatku naliczonego.

Przekażą Państwo bon pracownikowi nieodpłatnie i nie pobierzecie od niego żadnego wynagrodzenia. Nie będą Państwo świadczyć odpłatnej usługi pośrednictwa, dystrybucji ani promocji związanej z bonem. Nie będą Państwo podmiotem, który faktycznie wykona usługę turystyczną w zamian za bon. Usługę wykona biuro podróży lub inny podmiot realizujący bon. Bon będzie okazjonalnym prezentem niezwiązanym z wynikami pracy, stanowiskiem, stażem pracy, frekwencją ani wysokością wynagrodzenia. Pracownik nie będzie miał roszczenia o jego otrzymanie ani obowiązku wykonania świadczenia wzajemnego.

W odniesieniu do rozróżnienia bonu jednego przeznaczenia od bonu różnego przeznaczenia wskazać należy, że związane jest to z odmiennym traktowaniem tych bonów w świetle podatku VAT. Istotą tego rozróżnienia jest to, czy w momencie emisji bonu dostępnych jest wystarczająco dużo informacji, by stwierdzić, gdzie ma nastąpić opodatkowanie podatkiem VAT i z jaką stawką podatku, w związku z dostawą towarów lub świadczeniem usług, na które bon ostatecznie zostanie wymieniony.

Zatem, gdy powyższe dane są możliwe do określenia, tj. w momencie emisji bonu można określić jego miejsce opodatkowania (miejsce dostawy towarów lub świadczenia usług) oraz podatek VAT należny, to mamy do czynienia z bonem jednego przeznaczenia. Za bony jednego przeznaczenia będą więc uznane bony, w przypadku których w momencie ich emisji wiadomo już w jakim państwie członkowskim należałoby odprowadzić należny podatek VAT z tytułu dostawy towarów/świadczenia usług, których dotyczy bon, wiadomo też, jaka jest kwota należnego podatku.

W pozostałych przypadkach, tj. gdy nie można ustalić miejsca opodatkowania w momencie emisji bonu lub nie jest znana kwota podatku VAT należnego, bądź gdy nie są znane obie te informacje, mamy do czynienia z bonami różnego przeznaczenia. Zatem bon lub powiązana z nim dokumentacja już w chwili emisji powinny jasno określać charakter tego bonu.

Przenosząc powyższe na grunt tej sprawy należy zwrócić uwagę, że – jak Państwo wskazali – w chwili zakupu i przekazania bonu nie będzie znana konkretna impreza turystyczna, którą wybierze pracownik. Pracownik samodzielnie wybierze między innymi kierunek, termin, hotel, długość pobytu i konkretną ofertę z aktualnej oferty biura podróży. W chwili zakupu i przekazania bonu nie będzie zatem możliwe jednoznaczne określenie konkretnej usługi, która zostanie wykonana, miejsca jej opodatkowania ani kwoty podatku VAT należnego od wybranego w przyszłości świadczenia. Tym samym, nie będą spełnione warunki z art. 2 pkt 43 ustawy o VAT.

W związku z powyższym należy stwierdzić, że opisany bon kwotowy, którego warunki wykorzystania nie pozwalają w chwili emisji ustalić kwoty podatku należnego od świadczenia realizowanego w zamian za bon, będzie stanowić bon różnego przeznaczenia w rozumieniu art. 2 pkt 44 ustawy o VAT.

Jak wynika z powołanych przepisów, transfer bonów stanowiących bony różnego przeznaczenia, o których mowa w art. 2 ust. 44 ustawy o VAT, mając na uwadze brzmienie art. 8b ust. 1 ustawy o VAT, nie będzie stanowić czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem VAT. Tym samym, transfer bonów różnego przeznaczenia, zgodnie z art. 8b ust. 1 ustawy o VAT, czyli w tym przypadku nieodpłatne przekazanie bonu pracownikowi, nie będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem VAT. Obowiązek podatkowy powstanie dopiero w momencie faktycznej dostawy towarów i usług w zamian za ten bon. Tym samym na powyższe rozstrzygnięcie nie będzie miała wpływu okoliczność, że pracownik dopłaci usługodawcy różnicę z własnych środków.

Tym samym Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 2 uznałem za prawidłowe.

Odnosząc się do kwestii braku prawa do odliczenia podatku naliczonego oraz braku obowiązku wykazania podatku należnego z tytułu nieodpłatnego świadczenia usług na podstawie art. 8 ust. 2 pkt 2 lub art. 8 ust. 2a ustawy o VAT należy wskazać co następuje.

Zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy o VAT:

Stosownie do art. 8 ust. 2 ustawy o VAT:

Przepisy ustawy o VAT formułują zatem zasadę, że opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega co do zasady odpłatne świadczenie usług, a nieodpłatne ich świadczenie traktuje się jako odpłatne w przypadkach określonych w ww. art. 8 ust. 2 ustawy o VAT.

Dla stwierdzenia, czy konkretne nieodpłatne świadczenie usług podlega opodatkowaniu na mocy cytowanego wyżej art. 8 ust. 2 ustawy o VAT, istotne jest ustalenie celu takiego świadczenia.

Aby nieodpłatne świadczenie uznać za odpłatne świadczenie usług, tj. za podlegające opodatkowaniu podatkiem VAT, musi być ono świadczone na cele inne niż działalność gospodarcza podatnika. Konsekwentnie opodatkowaniu podlegają te nieodpłatne usługi, które nie mają związku z prowadzoną działalnością, a więc nie mają wpływu na przyszłe obroty przedsiębiorstwa, jego zyski, wizerunek, odbiór przez kontrahentów. Są to zatem te wszystkie nieodpłatne świadczenia usług, które odbywają się bez związku z potrzebami prowadzonej działalności. W przypadku nieodpłatnych świadczeń realizowanych na rzecz pracowników będą to także świadczenia, które nie są związane ze stosunkiem pracy, ale zaspokajają prywatne/osobiste potrzeby pracownika, a ich zaspokojenie przez pracodawcę wynika wyłącznie z jego dobrej woli.

Jeżeli natomiast nieodpłatne świadczenie będzie się wpisywało w cel prowadzonej działalności gospodarczej, tzn. nieodpłatne świadczenie usług będzie wykonane w związku z potrzebami prowadzonej działalności gospodarczej podatnika, potrzebami związanymi z funkcjonowaniem prowadzonego przedsiębiorstwa, wtedy przesłanka uznania takiej nieodpłatnej czynności za odpłatne świadczenie usług, podlegające opodatkowaniu nie zostanie spełniona.

Ponadto należy wskazać, że istotną kwestią dla zastosowania przepisu art. 8 ust. 2 ustawy o VAT jest ustalenie, czy występuje prawo do odliczenia podatku naliczonego. Takie podejście znajduje potwierdzenie w opinii Rzecznika Generalnego z dnia 23 października 2008 r. w powołanej wyżej sprawie C-371/07, który stwierdził, że

Mając zatem na uwadze powyższe należy stwierdzić, że w przypadku nieodpłatnego świadczenia usług na cele osobiste podatnika lub jego pracowników, w tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich domowników, członków organów stanowiących osób prawnych, członków stowarzyszenia, oraz wszelkiego innego nieodpłatnego świadczenia usług do celów innych niż działalność gospodarcza podatnika, jeżeli podatnikowi przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, wówczas zastosowanie znajduje art. 8 ust. 2 pkt 2 ustawy o VAT.

Brak prawa do odliczenia z uwagi na związek wydatków z czynnościami innymi niż działalność gospodarcza podatnika powoduje, że nie występuje obowiązek opodatkowania podatkiem od towarów i usług nieodpłatnego świadczenia usług.

Jak stanowi art. 8 ust. 2a ustawy o VAT:

Przepis ten jest implementacją art. 28 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11.12.2006 s. 1, z późn. zm.), zgodnie z którym:

Z powyższych przepisów wynika, że podmiot świadczący (sprzedający) daną usługę nabytą we własnym imieniu, lecz na rzecz osoby trzeciej traktowany jest najpierw jako usługobiorca, a następnie jako usługodawca tej samej usługi. W świetle uregulowań art. 8 ust. 2a ustawy o VAT, należy przyjąć, że nawet jeśli podmiot faktycznie nie świadczy usługi (osobiście nie wykonuje czynności), jednakże pośrednio bierze udział w jej świadczeniu to dla potrzeb podatku od towarów i usług, takie zachowanie jest traktowane na równi ze świadczeniem konkretnej usługi. Podmiot ten staje się zatem podatnikiem ze wszystkimi, wynikającymi z tego, konsekwencjami, tj. w szczególności powinien opodatkować i udokumentować tę usługę według zasad dla niej przewidzianych.

Z opisu sprawy wynika, że pracownik wybierze konkretną usługę przeznaczoną wyłącznie na jego osobiste potrzeby, np. wycieczkę, pobyt, masaż, zabieg SPA, kolację, bilet na wydarzenie kulturalne lub inną usługę. Umowa o wykonanie usługi zostanie zawarta bezpośrednio pomiędzy pracownikiem a usługodawcą. To pracownik, a nie Państwo, będzie nabywcą i odbiorcą usługi. Faktura, rachunek, umowa, rezerwacja albo inny dokument potwierdzający nabycie usługi zostanie wystawiony na pracownika lub będzie wskazywał pracownika jako stronę i odbiorcę świadczenia. Dokument nie zostanie wystawiony na Państwa. Państwo nie będą zawierać umowy z usługodawcą, nie będą działać przy nabyciu usługi we własnym imieniu, nie będą odsprzedawać ani refakturować usługi pracownikowi i nie będą otrzymywać faktury dającej Państwu prawo do odliczenia podatku VAT. Rola Państwa ograniczy się wyłącznie do zapłacenia usługodawcy całości albo części należności obciążającej pracownika. Zapłata zostanie dokonana bezpośrednio na rachunek usługodawcy. Pracownik nie otrzyma od Państwa gotówki. Zapłata będzie stanowiła okazjonalny prezent o wartości wynoszącej co do zasady około 1 000 zł, przekazany z okazji urodzin albo innego ważnego wydarzenia osobistego zamiast urodzin. Prezent nie będzie uzależniony od wyników pracy, stanowiska, stażu pracy, frekwencji ani wysokości wynagrodzenia i nie będzie stanowił wynagrodzenia, premii ani nagrody.

Mając na uwadze powyższy opis sprawy oraz powołane przepisy prawa należy stwierdzić, że skoro – jak Państwo wskazali – bezpośrednim nabywcą i odbiorcą konkretnej usługi będzie pracownik, dokument nabycia zostanie wystawiony na pracownika, to nie będą mieli Państwo prawa do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur dokumentujących nabycie usług (np. wycieczki, pobytu, masażu, zabiegu SPA, kolacji, biletu na wydarzenie kulturalne lub inną usługę), ponieważ Państwo nie będą nabywcą ww. usług. Faktury dokumentujące nabycie tych usług będą wystawiane na pracownika, zatem na inny podmiot niż Państwo.

Zatem zapłata przez Państwa usługodawcy należności obciążającej pracownika jako osoby trzeciej za usługi nabywane bezpośrednio przez pracownika nie będą stanowić odpłatnego świadczenia usług, o którym mowa w art. 8 ust. 2 ustawy o VAT, a tym samym nie będą podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Wynika to z tego, że przy nabyciu tych świadczeń nie będzie przysługiwać Państwu prawo do odliczenia podatku naliczonego.

W tej sytuacji nie znajdzie również zastosowania przepis art. 8 ust. 2a ustawy o VAT, ponieważ warunek zastosowania art. 8 ust. 2a ustawy o VAT (art. 28 Dyrektywy 2006/112/WE Rady) stanowi nabycie usługi przez podatnika we własnym imieniu, ale na rzecz osoby trzeciej. W praktyce oznacza to, że podatnik, któremu rzeczywisty wykonawca usługi wystawił pierwotną fakturę, nie korzysta z takiej usługi, lecz jej odbiorcą jest osoba trzecia, na rzecz której usługa została przez podatnika zakupiona i której podatnik wystawia kolejną fakturę, obejmującą taką samą usługę („refakturuje” usługę). W analizowanej sprawie – jak Państwo wskazali – umowa o wykonanie usługi zostanie zawarta bezpośrednio pomiędzy pracownikiem a usługodawcą. To pracownik, a nie Państwo, będzie nabywcą i odbiorcą usługi. Faktura, rachunek, umowa, rezerwacja albo inny dokument potwierdzający nabycie usługi zostanie wystawiony na pracownika lub będzie wskazywał pracownika jako stronę i odbiorcę świadczenia. Państwo nie będą zawierać umowy z usługodawcą, nie będą działać przy nabyciu usługi we własnym imieniu, nie będą odsprzedawać ani refakturować usługi pracownikowi.

Podsumowując, w sytuacji, gdy bezpośrednim nabywcą i odbiorcą konkretnej usługi będzie pracownik, dokument nabycia zostanie wystawiony na pracownika, Państwo nie będą działać przy nabyciu usługi we własnym imieniu, a wyłącznie zapłacą usługodawcy należność obciążającą pracownika, po stronie Państwa nie powstanie prawo do odliczenia podatku naliczonego ani obowiązek wykazania podatku należnego z tytułu nieodpłatnego świadczenia usług na podstawie art. 8 ust. 2 pkt 2 oraz art. 8 ust. 2a ustawy o VAT.

Zatem Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 3 uznałem za prawidłowe.

W odniesieniu do kwestii braku prawa do odliczenia podatku naliczonego w przypadku nabycia przez Państwa we własnym imieniu usługi przeznaczonej wyłącznie na osobiste potrzeby pracownika i braku obowiązku wykazania podatku należnego na podstawie art. 8 ust. 2 pkt 2 w związku z art. 8 ust. 2a ustawy o VAT oraz braku przyjęcia za podstawę opodatkowania kosztu świadczenia tej usługi zgodnie z art. 29a ust. 5 tej ustawy o VAT należy wskazać co następuje.

Stosownie do art. 29a ust. 5 ustawy o VAT:

Podstawa opodatkowania powinna obejmować koszt „robocizny” (art. 8 ust. 2 pkt 2 ustawy o VAT) wraz z kosztami wykorzystanych materiałów (art. 7 ust. 2 ww. ustawy o VAT) oraz kosztami wykorzystanego przy świadczeniu usługi majątku podatnika (art. 8 ust. 2 pkt 1 ustawy o VAT), o ile przysługiwało od ich zakupu prawo do odliczenia podatku naliczonego (vide pkt 38, 40, 42 opinii Rzecznika Generalnego w sprawie C-371/07 Danfoss).

Jak wynika z przytoczonego wyżej pkt 40 Opinii Rzecznika Generalnego w sprawie C-371/07, przyjęcie za podstawę opodatkowania kosztu dostawy, od której podatnikowi nie przysługiwało prawo do odliczenia, stanowiłoby naruszenie zasady neutralności podatku VAT dla podatnika.

Z opisu sprawy wynika, że mogą Państwo kupić we własnym imieniu konkretną usługę przeznaczoną od chwili zakupu wyłącznie na osobiste potrzeby konkretnego pracownika, np. wycieczkę, pobyt, masaż, zabieg SPA, kolację, bilet na wydarzenie kulturalne lub inną usługę. Umowa z usługodawcą zostanie zawarta przez Państwa, a faktura lub inny dokument zakupu zostanie wystawiony na Państwa. Usługa będzie faktycznie wykonana na rzecz wskazanego pracownika. Państwo nie będą wykorzystywać usługi na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej ani do wykonywania czynności opodatkowanych VAT. Już w chwili zakupu będzie wiadomo, że usługa jest przeznaczona wyłącznie na osobiste potrzeby konkretnego pracownika. Usługa zostanie przekazana pracownikowi nieodpłatnie. Państwo nie pobiorą od pracownika zapłaty ani żadnego innego świadczenia wzajemnego. Usługa będzie okazjonalnym prezentem o wartości wynoszącej co do zasady około 1 000 zł, przekazanym z okazji urodzin albo innego ważnego wydarzenia osobistego zamiast urodzin. Pracownik nie będzie miał roszczenia o prezent. Jego przyznanie nie będzie zależało od wyników pracy, stanowiska, stażu pracy, frekwencji, wysokości wynagrodzenia ani innych kryteriów związanych z zatrudnieniem. Prezent nie będzie stanowił wynagrodzenia, premii ani nagrody.

Biorąc pod uwagę przedstawiony opis sprawy oraz powołane przepisy prawa należy wskazać, że – jak Państwo wskazali –nie będą Państwo wykorzystywać usługi (np. wycieczki, pobytu, masażu, zabiegu SPA, kolacji, biletu na wydarzenie kulturalne lub innej usługi) na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej ani do wykonywania czynności opodatkowanych VAT. Już w chwili zakupu będzie wiadomo, że ww. usługa jest przeznaczona wyłącznie na osobiste potrzeby konkretnego pracownika. Tym samym w sytuacji, gdy nabędą Państwo we własnym imieniu konkretną usługę przeznaczoną wyłącznie na osobiste potrzeby pracownika, a nieodpłatne wykonanie ww. usługi na rzecz pracownika nie będzie czynnością bezpośrednio lub pośrednio związaną z prowadzoną przez Państwa działalnością gospodarczą, to nie będzie spełniony warunek przewidziany w art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, jakim jest związek nabywanych towarów do wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług. Zatem nie będzie przysługiwało Państwu prawo do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur dokumentujących nabycie ww. usług.

Wobec powyższego, należy stwierdzić, że skoro nie będzie przysługiwało Państwu prawo do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur dokumentujących nabycie ww. usług, to tym samym nieodpłatne wykonanie przez Państwa ww. usług na rzecz pracownika nie będzie podlegało opodatkowaniu podatkiem VAT jako odpłatne świadczenie usług, o którym mowa w art. 8 ust. 2 ustawy o VAT.

Zgodnie zaś z art. 8 ust. 2a ustawy o VAT, jak już wyżej wskazałem, podmiot świadczący (sprzedający) daną usługę nabytą we własnym imieniu, lecz na rzecz osoby trzeciej, traktowany jest najpierw jako usługobiorca, a następnie jako usługodawca tej samej usługi. Przeniesienie ciężaru kosztów na inną osobę, nie może być zatem w żaden inny sposób potraktowane, niż jako świadczenie usługi w tym samym zakresie.

Przepis ten reguluje zatem takie sytuacje, gdy podatnik działając we własnym imieniu zawiera umowę, na podstawie której zobowiązuje się do zrealizowania pewnego świadczenia, jednak faktycznie to świadczenie realizowane jest przez inny podmiot. Celem tej instytucji nie jest bowiem rzeczywiste wykonanie usługi przez podatnika lecz doprowadzenie do świadczenia takiej usługi przez właściwego wykonawcę. W takim przypadku, gdy podmiot nabywa usługę, a następnie odsprzedaje ją kontrahentowi w tzw. „stanie nieprzetworzonym”, uznawany jest za podatnika, który usługę taką świadczy.

Dlatego też w wymienionych wyżej przepisach prawa krajowego i unijnego (wspólnotowego) jest mowa o tym, że podatnik bierze udział w świadczeniu usług, a nie że świadczy te usługi. Z tego względu do zastosowania art. 8 ust. 2a ustawy o VAT, nie jest istotny rodzaj usługi, w świadczeniu której bierze udział podatnik, ponieważ i tak faktycznie usługa świadczona jest przez inny podmiot. Dla celów podatku od towarów i usług przyjmuje się na podstawie analizowanej normy prawnej swoistą fikcję prawną, że podatnik, który najpierw występuje jako zleceniobiorca, sam nabył usługę od faktycznego wykonawcy, a następnie wyświadczył tę usługę zleceniodawcy.

W przedstawionych okoliczności sprawy, biorąc pod uwagę brzmienie powołanego wyżej art. 8 ust. 2a ustawy o VAT należy uznać, że Państwo jako podmiot nabywający, a następnie przekazujący pracownikowi usługę (np. wycieczkę, pobyt, masaż, zabieg SPA, kolację, bilet na wydarzenie kulturalne lub inną usługę), będą występować jako usługobiorca, a następnie usługodawca tej samej usługi.

Jednocześnie – jak wyżej wskazałem - nieodpłatne wykonanie przez Państwa ww. usług na rzecz pracownika nie będzie podlegało opodatkowaniu podatkiem VAT jako odpłatne świadczenie usług, o którym mowa w art. 8 ust. 2 ustawy o VAT. Zatem w sytuacji, gdy nabędą Państwo we własnym imieniu usługę przeznaczoną wyłącznie na osobiste potrzeby pracownika, nie będą Państwo zobowiązani do wykazania podatku należnego na podstawie art. 8 ust. 2 pkt 2 w związku z art. 8 ust. 2a ustawy o VAT. W konsekwencji dla tych świadczeń nie wystąpi podstawa opodatkowania wskazana w art. 29a ust. 5 ustawy o VAT.

Tym samym Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 4 uznałem za prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem Państwa wniosku (zapytania). Inne kwestie, które nie zostały objęte pytaniem, nie mogą być – zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej – rozpatrzone.

Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku opisem sprawy. Ponoszą Państwo ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym jego przedstawieniem. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem sprawy podanym przez Państwa w złożonym wniosku. Zatem, należy zaznaczyć, że wydając przedmiotową interpretację oparłem się na wynikającym z treści wniosku opisie sprawy. W konsekwencji w przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku w opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Niniejsza interpretacja dotyczy wyłącznie podatku od towarów i usług. W zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych zostanie wydane odrębne rozstrzygnięcie.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.