0113-KDIPT1-2.4012.675.2026.1.KC

Interpretacja indywidualna
– stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

14 lipca 2026 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie braku podlegania opodatkowaniu podatkiem VAT sprzedaży prawa własności nieruchomości Skarbu Państwa położonych w (…), oznaczonych jako działki nr (…) o powierzchni (…) ha, (…) o powierzchni (…) ha oraz (…) o powierzchni (…) ha na rzecz dotychczasowego użytkownika wieczystego.

Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

Powiat (…) jest zarejestrowanym podatnikiem VAT czynnym i składa deklarację VAT we własnym imieniu. Zgodnie z regulacją zawartą w art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami organem reprezentującym Skarb Państwa jest Starosta, wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej. Jednakże podatnikiem podatku od towarów i usług w ramach wykonywania zadań zleconych w imieniu Skarbu Państwa nie jest Starosta, który nie posiada osobowości prawnej tylko Powiat jako jednostka samorządu terytorialnego wyposażona w osobowość prawną.

Skarb Państwa – Starosta (…) na wniosek użytkownika wieczystego – (…) planuje przeznaczyć do sprzedaży w drodze bezprzetargowej prawo własności nieruchomości oddanej w użytkowanie wieczyste w trybie przepisów epizodycznych art. 198g ustawy o gospodarce nieruchomościami.

Sprawa dotyczy nieruchomości Skarbu Państwa położonych w (…), obręb ewidencyjny (…), oznaczonych według operatu ewidencji gruntów jako działki nr (…) o pow. (…) ha, (…) o pow. (…) ha oraz (…) o pow. (…) ha, dla których prowadzona jest przez Sąd Rejonowy w (…), V Wydział Ksiąg Wieczystych, księga wieczysta nr (…).

Pan (…) oświadczył, że grunt jak i budynki położone na terenie ww. nieruchomości jest wykorzystywany w celu prowadzenia działalności gospodarczej (należy przez to rozumieć działalność gospodarczą w rozumieniu art. 3 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1480). Przedmiotowe działki nie są objęte miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

Działki nr (…), (…), (…) powstały w wyniku kolejnych przekształceń.

Według stanu na dzień 27 maja 1990 r. figurowały działki nr (…) o pow. (…) ha, (…) o pow. (…) ha, (…) o pow. (…) ha i (…) o pow. (…) ha, w stosunku do których jako osobę władającą gruntem wykazano (…), oraz działki nr (…) o pow. (…) ha i (…) o pow. (…) ha.

Po 27 maja 1990 r. doszło do następujących zmian geodezyjnych:

• z działki nr (...) o pow. (…) ha wydzielono m.in. działkę nr (...) o pow. (…) ha, pb. (…) o pow. (…) ha, pb. (…) o pow. (…) ha oraz pb. (…) o pow. (…) ha (wykaz zmian gruntowych z (…) r. ks. zam. (…), nr (…). zm. (…)),
• operatem nr (…) podzielono działkę nr (...) na działkę nr (...), (...), (…),
• działka nr (…) wraz z pb. (…) zniosły się do działki nr (…), która następnie została podzielona m.in. na działkę (…) (operat nr (…) z (…) r.)
• z działek nr (…) o pow. (…) ha, (…) o pow. (…) ha, (…) o pow. (…) ha i (…) o pow(…) ha powstały działki nr (…) o pow. (…) ha i (…) o pow. (…) ha (wykaz zmian gruntowych z (…) r. zlec. (…), nr (…)),
• działka nr (…) o pow. (…) ha podzieliła się na działkę nr (…) o pow. (…) ha z kolei działka nr (…) podzieliła się m.in. na działki nr (…) o pow. (…) ha i (…) o pow. (…) ha (podział zatwierdzono decyzją Kierownika Urzędu Rejonowego w (…) z (…) r. znak: (…) (wykaz zmian działek z (…) r. nr ks. rob. (…)),
• działki nr (…), (…), (…), (…), (…) i pb. (…) i (…) wzajemnie zniosły się do działki nr (...) o pow. (…) ha (wykaz zmian gruntowych operat z (…) r. nr (…)),
• decyzją Burmistrza Miasta (…) z dnia (…) r. znak: (…/) zatwierdzono podział działki nr (...) m.in. na działki nr (...) o pow. (…) ha i (...) o pow. (…) ha (projekt podziału nr (…)),
• decyzją Burmistrza Miasta (…) z dnia (…) r. znak: (…) zatwierdzono podział działki nr (...) na działki nr (...) o pow. (…) ha i (...) o pow. (…) ha.

Zgodnie z księgą wieczystą nr (…), którą objęte są działki nr (...) i (...) prawo własności wpisane jest na rzecz Skarbu Państwa, w użytkowaniu wieczystym osoby fizycznej.

Według wyciągu z wykazu zmian gruntowych z dnia (…) r. ks. zam. (…) (nr (…)) działki nr (...) i (…) odpowiadają parcelom gr. (…), (…), (…), (…), (…), (…), (…), (…), (…) oraz parcelom bud. (…), (…), (…), (…), (…), (…), (…), (…), (…), (…), (…) z lwh (…). z kolei działki nr (…), (…) odpowiadają parcelom l. kat. odpowiednio (…), (…) (opis zmian działek w ramach mapy uzupełniającej podziału z (…) r. nr ks. rob. (…)).

Wedle zaświadczeń Sądu Rejonowego w (…), V Wydziału Ksiąg Wieczystych z dnia (…) r. Dz. Odp. (…) i Dz. Odp. (…), parcele gruntowe (…), (…), (…), (…), (…), (…), (…), (…) oraz parcele budowlane (…), (…), (…), (…), (…), (…), (…), (…), (…), (…), (…), (…), (…), (…) objęte były lwh (…) gm. kat. (…), natomiast działki (…), (…) objęte były lwh (…) gm. kat. (…).

Jak wynika z decyzji Zjednoczenia (…) „…” z siedzibą w (…) z dnia (…) r. znak: (…), wydanej na mocy par. 8 i par. 19 ust. 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 31.05.1962 r. w sprawie przekazywania terenów w miastach i osiedlach (Dz. U. z 1969 r. nr 3 poz. 19), nieruchomości objęte lwh (…) gm. kat. (...) i lwh (…) gm. kat. (…), tj. parcele gruntowe (…), (…), (…), (…), (…), (…), (…), (…) i (…) oraz parcele budowlane (…), (…), (…), (…), (…), (…), (…), (…), (…), (…), (…), (…), (…), (…) i (…), zostały przekazane w trwały zarząd i użytkowanie Zakładom (…) „…”. Następnie protokołem zdawczo-odbiorczym z dnia (…) r., nastąpiło przekazanie w trwały zarząd i użytkowanie ww. nieruchomości wraz z parcelą budowlaną (…), na rzecz Fabryki (…) „…”. Przekazanie nastąpiło w związku z zarządzeniem nr (…) Ministra Hutnictwa i Przemysłu Maszynowego z dnia (…) r., w sprawie wyłączenia z Zakładów (…) „…” Rejonu Produkcyjnego w (…) i włączenia go do Fabryki (…) „…” w (…) wraz z całością składników majątkowych.

Starostwo Powiatowe w (…) nie posiada decyzji o wygaszeniu użytkowania ustanowionego na rzecz Fabryki (…) „…” w (…) dot. działek nr (...), (...), (...).

W świetle powyższego należało uznać, że przedsiębiorstwo państwowe na podstawie wyżej opisanej decyzji z dnia (…) r. znak: (…), zarządzenia z dnia (…) r. nr (…) a także protokołu zdawczo-odbiorczego z dnia (…) r., uzyskało prawo użytkowania do przedmiotowej nieruchomości. Prawo do stosownie do art. 87 ustawy z 29.04.1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. z 1985 r. nr 22, poz. 99 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym w dniu wejścia w życie w/w ustawy, tj. 1.08.1985 r., przekształciło się z tym dniem w prawo zarządu.

Mając powyższe na uwadze, należy stwierdzić, że w dniu (…) r. nieruchomość oznaczona obecnie jako działki nr (...), (...), (...) znajdowały się w zarządzie Fabryki (…) „…” w (…).

Wojewoda (…) decyzjami z dnia (…) r. znak: (…) i (…) r. znak: (…) stwierdził nabycie z mocy prawa przez Fabrykę (…) „…” w (…) prawa użytkowania wieczystego z dniem (…) r. gruntu Skarbu Państwa oznaczonego m.in. jako działki nr (…), (…), (…), (…), (…), (…), (…), (…), (…), (…), (…), (…), (…), (…), (…), (…), (…), (…), (…), (…), (…), (…), (…), (…), (…) położonego w (…).

Zatem nieruchomości zostały oddane w użytkowanie wieczyste przed dniem 1.05.2004 r. – dniem wejścia w życie ustawy o VAT.

Zgodnie z zaleceniem (…) Urzędu Wojewódzkiego w (…) wyrażonym w piśmie znak: (…) w sprawie stosowania przepisów wprowadzonych ustawą z dnia 26.05.2023 r. o zmianie ustawy o samorządzie gminnym, ustawy o społecznych formach rozwoju mieszkalnictwa, ustawy o gospodarce nieruchomościami, ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2023 r. poz. 1463) mając na uwadze treść wyroku TSUE z 25.02.2021 sygn. C-604/19 należałoby stwierdzić, że przekształcenie dokonywane z mocy prawa stanowi odpłatną dostawę towarów, a tym samym podlega opodatkowaniu VAT. Wojewoda jednak sugeruje, aby w każdym przypadku występować o interpretację indywidualną w celu uzyskania pewności w zakresie opodatkowania danej czynności podatkiem VAT co pozwoli na uniknięcie w przyszłości konieczności ponoszenia kosztów uregulowania należności z tytułu podatku VAT.

Pytanie  

Czy sprzedaż prawa własności nieruchomości Skarbu Państwa na rzecz jej użytkownika wieczystego w trybie przepisów epizodycznych art. 198 g ustawy o gospodarce nieruchomościami będzie dostawą w rozumieniu art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361) i podlega opodatkowaniu podatkiem VAT?

Państwa stanowisko w sprawie   

Zgodnie z wyjaśnieniami Ministerstwa Finansów przedstawionymi w piśmie z dnia 17 listopada 2023 roku, znak: PT1.8102.13.2023.PSG.739 czynność sprzedaży nieruchomości będącej przedmiotem użytkowania wieczystego jest dokonywana w drodze umowy cywilnoprawnej, a nie z mocy prawa. Zatem jest to czynność, o której mowa w art. 14 ust. 1 dyrektywy 2006/112/WE.

Zgodnie z obowiązującą linią interpretacyjną organów podatkowych sprzedaż nieruchomości będącej przedmiotem użytkowania wieczystego w drodze umowy cywilnoprawnej stanowi kontynuację czynności oddania gruntu w użytkowanie wieczyste (pierwotnej dostawy towarów).

Podkreślić należy, że oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste miało miejsce w tym konkretnym przypadku przed dniem 1 maja 2004 r. (data wejścia w życie ustawy o VAT) i nie było opodatkowane podatkiem VAT. W konsekwencji również sprzedaż prawa własności w drodze umowy cywilnoprawnej, nie powinno podlegać opodatkowaniu podatkiem VAT.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej ustawą o VAT:

W myśl art. 2 pkt 6 ustawy o VAT:

Jak stanowi art. 7 ust. 1 ustawy o VAT:

W świetle przedstawionych powyżej przepisów, grunt spełnia definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy o VAT, a jego sprzedaż, jak również oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste oraz zbycie prawa użytkowania wieczystego, stanowi dostawę towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy o VAT.

Zaznaczenia wymaga, że ww. przepis art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, definiujący pojęcie „dostawa towarów” nie odwołuje się do cywilistycznych pojęć sprzedaży, czy też przeniesienia prawa własności, stąd też nie można utożsamiać dostawy towarów w rozumieniu przepisów ustawy o podatku od towarów i usług z przeniesieniem prawa własności na gruncie prawa cywilnego.

W celu przedstawienia właściwego rozumienia pojęcia „przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel” należy zaznaczyć, że dotyczy ono tego rodzaju czynności, które dają nabywcy prawo do postępowania z nią jak właściciel. Chodzi tutaj przede wszystkim o możliwość faktycznego dysponowania rzeczą, a nie rozporządzania nią w sensie prawnym.

Istotą dostawy towarów nie jest bowiem przeniesienie prawa własności, zatem wyrażenia „prawo do rozporządzania jak właściciel” nie można interpretować jako „prawo własności”.

Należy ponadto wskazać, że czynności przejęcia własności ekonomicznej nie musi towarzyszyć przejęcie własności w sensie prawnym, bowiem „dostawa towarów” nie ogranicza się wyłącznie do zbycia prawa własności rzeczy. W konsekwencji pojęcie „dostawa towarów” oraz ekonomiczne aspekty transakcji, nie muszą wiązać się ze skutkami powstającymi na gruncie cywilistycznego prawa własności. Pozwala to na uznanie danej czynności za dostawę towarów, nawet w przypadkach nałożenia na nabywcę pewnych ograniczeń we władaniu towarem. Chwilą decydującą o przejściu na odbiorcę korzyści i ciężarów związanych z nabyciem towaru jest, co do zasady, wydanie towaru.

Wobec powyższego, uwzględniając szerokie, ekonomiczne, a nie cywilistyczne rozumienie pojęcia „przeniesienie prawa do rozporządzenia towarami jak właściciel”, ustawodawca uznał, że oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste stanowi dostawę towarów, wymieniając tę czynność w art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy o VAT. W wyniku ustanowienia prawa użytkowania wieczystego dochodzi do ekonomicznego przeniesienia władztwa nad gruntem na rzecz użytkownika wieczystego, co sprawia, że może on rozporządzać nim jak właściciel. Znajduje to wyraz zarówno w swobodzie korzystania z gruntu i czerpania z niego pożytków w sposób niemalże taki, jak w przypadku właściciela tego gruntu, jak i w możliwości przeniesienia takiego władztwa na inny podmiot, jak przy dokonywaniu sprzedaży gruntu przez właściciela.

W świetle zapisów art. 15 ust. 1 ustawy o VAT:

Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy o VAT:

W myśl art. 15 ust. 6 ustawy o VAT:

Aby określić możliwość zastosowania art. 15 ust. 6 ustawy o VAT, który wyłącza organy władzy publicznej z grona podatników podatku od towarów i usług, konieczne jest określenie, czy zadania realizowane przez te organy są zadaniami, dla których zostały powołane w ramach reżimu publicznoprawnego, czy też są to czynności wykonywane na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych. Oznacza to, że decydującą przesłanką przesądzającą o uznaniu, bądź nieuznaniu organu władzy publicznej za podatnika tego podatku jest zachowanie się tego organu jako organu władzy publicznej, bądź jako podatnika w stosunku do określonych świadczeń.

Wyłączenie organów władzy publicznej z kategorii podatników ma charakter wyłączenia podmiotowo-przedmiotowego.

Aby to wyłączenie miało miejsce, muszą zostać spełnione łącznie następujące warunki:

1)    podmiotem jest wyłącznie organ władzy publicznej lub urząd obsługujący ten organ,

2)    wykonywane są czynności, które związane są wyłącznie z realizacją zadań nałożonych na ten podmiot przepisami prawa, do realizacji których został on powołany.

Innymi słowy organ będzie uznany za podatnika podatku od towarów i usług w dwóch przypadkach –gdy wykonuje czynności inne niż te, które mieszczą się w ramach jego zadań (co wynika z pierwszej części art. 15 ust. 6 ustawy o VAT) oraz gdy wykonuje czynności mieszczące się w ramach jego zadań, ale czyni to na podstawie umów cywilnoprawnych. Wyłączenie z grona podatników podatku od towarów i usług organów władzy publicznej jest możliwe tylko wtedy, gdy wykonują one czynności w ramach przypisanych im specyficznych zadań i funkcji państwowych, np. w zakresie administracji, sądownictwa, obrony narodowej. Wówczas wyłączenie z opodatkowania nie prowadzi do naruszenia zasady konkurencji.

Kwestie dotyczące prawa wieczystego użytkowania uregulowane zostały w ustawie z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 795).

W świetle art. 233 Kodeksu cywilnego:

Przepis art. 235 Kodeksu cywilnego stanowi, że:

W myśl natomiast art. 237 Kodeksu cywilnego:

W świetle ww. przepisów, użytkownik wieczysty jest właścicielem budynków i urządzeń znajdujących się na gruncie Skarbu Państwa lub gruncie należącym do gmin bądź ich związków, które sam wzniósł albo nabył zgodnie z właściwymi przepisami przy zawarciu umowy o oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste.

Przepis art. 233 Kodeksu cywilnego, a także następne tej ustawy (art. 234, art. 235, art. 237) kształtujące uprawnienia użytkownika wieczystego na wzór uprawnień właściciela, jak również długi czas trwania użytkowania wieczystego (art. 236 § 1 i § 2 Kodeksu cywilnego) wskazują, że oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste stanowi przeniesienie prawa do rozporządzania tym gruntem jak właściciel. Zatem, z regulacji zawartych w tej ustawie wynika, że użytkowanie wieczyste stanowi wprawdzie prawo do rzeczy cudzej, ale daje użytkownikowi wieczystemu uprawnienia do dysponowania rzeczą w sposób zbliżony do właściciela.

Zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 399 ze zm.):

Z przepisu art. 27 ustawy o gospodarce nieruchomościami wynika, że:

Z art. 31 ustawy o gospodarce nieruchomościami wynika, że:

Na mocy art. 32 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami:

W myśl art. 32 ust. 1a ustawy o gospodarce nieruchomościami:

Stosownie do art. 32 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami:

W świetle art. 37 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami:

Na podstawie art. 37 ust. 2 pkt 5 ustawy o gospodarce nieruchomościami:

Zgodnie z art. 69 ustawy o gospodarce nieruchomościami:

Stosownie natomiast do art. 71 ust. 1-4 ustawy o gospodarce nieruchomościami:

Na podstawie art. 3 pkt 14 ustawy z dnia 26 maja 2023 r. o zmianie ustawy o samorządzie gminnym, ustawy o społecznych formach rozwoju mieszkalnictwa, ustawy o gospodarce nieruchomościami, ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2023 r. poz. 1463) zostały wprowadzone zmiany w ustawie o gospodarce nieruchomościami. W ustawie o gospodarce nieruchomościami dodano Dział VIa „Przepisy epizodyczne dotyczące roszczenia o sprzedaż nieruchomości gruntowej na rzecz jej użytkownika wieczystego”, tj.: od art. 198g do art. 198l ustawy o gospodarce nieruchomościami.

W myśl art. 198g ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami:

W świetle art. 198g ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami:

Jak wynika z powołanych wyżej przepisów, oddanie w użytkowanie wieczyste gruntu jest czynnością odpłatną, gdyż ustawodawca w ustawie o gospodarce nieruchomościami przewidział w tym zakresie dwa rodzaje odpłatności, tj. pierwszą opłatę oraz opłaty roczne.

Przy czym należy podkreślić, że ustanowienie prawa użytkowania wieczystego gruntu przed 1 maja 2004 r. nie podlegało opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, gdyż na podstawie obowiązującej przed tym dniem ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11 poz. 50 ze zm.), grunt nie był towarem i ustanowienie prawa jego użytkowania wieczystego nie stanowiło dostawy towarów. Dopiero z chwilą wejścia w życie ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, zmieniła się definicja towaru oraz zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług. W konsekwencji, od 1 maja 2004 r. ustanowienie prawa użytkowania wieczystego gruntu stanowi czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy o VAT.

Potwierdza to m.in. treść uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 stycznia 2007 r., sygn. akt I FPS 1/06, w której uznano, iż:

Uwzględniając powołane wyżej przepisy stwierdzić należy, że w wyniku oddania gruntu w użytkowanie wieczyste (ustanowienie prawa użytkowania wieczystego gruntu) dochodzi do przeniesienia władztwa nad gruntem na rzecz użytkownika wieczystego, co pozwala mu rozporządzać nim jak właściciel. Użytkownik wieczysty może więc swobodnie korzystać z gruntu oraz czerpać z niego pożytki w sposób taki, jak w przypadku właściciela gruntu, może również „przenieść władztwo na inny podmiot” w taki sam sposób, w jaki właściciel dokonuje sprzedaży gruntu.

Analiza przedstawionego opisu sprawy oraz treści powołanych przepisów prowadzi do stwierdzenia, że skoro prawo użytkowania wieczystego w odniesieniu do nieruchomości będącej przedmiotem wniosku ustanowiono przed 1 maja 2004 r., a więc przed wprowadzeniem przepisów, którymi ustawodawca objął tę czynność opodatkowaniem, to nie podlegało ono opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, niemniej jednak nastąpiło przeniesienie prawa do rozporządzania towarem jak właściciel. W związku z powyższym, sprzedaż prawa własności nieruchomości na rzecz użytkownika wieczystego jest w istocie „przekształceniem” prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości, natomiast nie wpłynie na „władztwo do rzeczy”, które użytkownik już uzyskał.

W rozpatrywanej sprawie, dostawą towaru, w rozumieniu przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, było ustanowienie prawa użytkowania wieczystego tej nieruchomości dla pierwotnego użytkownika wieczystego, które nastąpiło przed 1 maja 2004 r. Oznacza to, że z tą chwilą użytkownik ten otrzymał prawo do faktycznego dysponowania nieruchomością, jak gdyby był jej właścicielem.

Mając powyższe na uwadze, stwierdzić należy, że w odniesieniu do przedmiotowej nieruchomości gruntowej użytkownik wieczysty otrzymał już prawo do faktycznego dysponowania tą nieruchomością, jak gdyby był jej właścicielem, z chwilą ustanowienia prawa użytkowania wieczystego tej nieruchomości.

Przepis art. 7 ust. 1 ustawy o VAT stanowi, że przez dostawę towarów rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. Okoliczności faktyczne sprawy świadczą, że przeniesienie na użytkownika wieczystego prawa do rozporządzania nieruchomością jak właściciel nastąpiło już w chwili objęcia przez pierwotnego użytkownika prawa użytkowania wieczystego tej nieruchomości. W sensie ekonomicznym nabył więc też prawo do dysponowania nieruchomością jak właściciel.

Sprzedaż nieruchomości wieczystemu użytkownikowi na podstawie przepisów epizodycznych, tj. art. 198g ustawy o gospodarce nieruchomościami, będąca w istocie przekształceniem prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości, będzie stanowiła jedynie zmianę tytułu prawnego do nieruchomości, nie będzie wpływać natomiast na „władztwo rzeczy”, które użytkownik ten uzyskał już w momencie objęcia prawa użytkowania wieczystego i nie będzie mogła być traktowana jako sprzedaż tego samego towaru.

Należy podkreślić, że czynność przekształcenia prawa użytkowania wieczystego gruntu będącego wcześniej przedmiotem użytkowania wieczystego, dla którego prawo to ustanowiono do 30 kwietnia 2004 r., nie będzie podlegała opodatkowaniu, jako ponowna dostawa towarów, ani żadna inna czynność podlegająca opodatkowaniu podatkiem VAT.

Zatem, sprzedaż nieruchomości na rzecz aktualnego użytkownika wieczystego nie może być traktowana jako ponowna dostawa tej samej nieruchomości, bowiem nie została spełniona dyspozycja art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, tj. w opisanej transakcji nie dojdzie do przeniesienia prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.

Wobec tego, sprzedaż prawa własności nieruchomości Skarbu Państwa położonych w (…), obręb ewidencyjny (…), oznaczonych według operatu ewidencji gruntów jako działki nr (...) o powierzchni (…) ha, (...) o powierzchni (…) ha oraz (...) o powierzchni (…) ha na rzecz obecnego użytkownika wieczystego, będąca w istocie przekształceniem prawa wieczystego użytkowania w prawo własności nieruchomości, stanowi jedynie zmianę tytułu prawnego do nieruchomości, nie wpływa natomiast na „władztwo rzeczy” i nie może być traktowana jako sprzedaż tego samego towaru.

Zatem, sprzedaż prawa własności nieruchomości Skarbu Państwa położonych w (…), obręb ewidencyjny (…), oznaczonych według operatu ewidencji gruntów jako działki nr (...) o powierzchni (…) ha, (...) o powierzchni (…) ha oraz (...) o powierzchni (…) ha na rzecz dotychczasowego użytkownika wieczystego w związku z tym, że ustanowienie prawa użytkowania wieczystego nastąpiło przed 1 maja 2004 r. – nie będzie stanowiła dostawy towarów w rozumieniu przepisu art. 7 ust. 1 ustawy o VAT i nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 ustawy o VAT.

Podsumowując, stwierdzam, że sprzedaż prawa własności nieruchomości Skarbu Państwa położonych w (…), obręb ewidencyjny (…), oznaczonych według operatu ewidencji gruntów jako działki nr (...) o powierzchni (…) ha, (...) o powierzchni (…) ha oraz (...) o powierzchni (…) ha na rzecz dotychczasowego użytkownika wieczystego nie będzie czynnością podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w świetle przepisów ustawy o podatku od towarów i usług.

Tym samym, Państwa stanowisko należało uznać za prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Informuję, że wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (zapytania). Inne kwestie przedstawione we wniosku, które nie zostały objęte pytaniem nie mogą być – zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej – rozpatrzone.

Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku opisem sprawy. Ponoszą Państwo ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym jego przedstawieniem. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem sprawy podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W konsekwencji w przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno–skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku w opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

• Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k – 14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem sprawy i zastosują się Państwo do interpretacji.
• Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

• Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

• w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), lub
• w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.