0113-KDIPT1-2.4012.514.2026.1.SM

Interpretacja indywidualna
– stanowisko nieprawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

26 maja 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z 25 maja 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie obowiązku dokonania korekty kwoty podatku odliczonego w związku z ponoszonymi wydatkami opisanymi we wniosku jako wydatki zaliczane do: Kategorii 1, Kategorii 2, Kategorii 3 i Kategorii 4. Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca

…. Sp. z o.o. z siedzibą (…), ul. (…), (…), wpisana do rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego pod numerem KRS (…), REGON (…), NIP (…), dalej jako: „Spółka” lub „Wnioskodawca”.

Rodzaj sprawy

Wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku od towarów i usług, dotyczący zasad korekty podatku naliczonego na podstawie art. 91 ustawy o VAT w przypadku planowanej sprzedaży nieruchomości korzystającej ze zwolnienia od podatku VAT.

1.  Informacje o Spółce i Nieruchomości

Spółka jest czynnym podatnikiem VAT. Spółka jest właścicielem nieruchomości gruntowej zabudowanej budynkiem (…), położonej (…), dalej jako: „Nieruchomość”.

Nieruchomość obejmuje:

a)  prawo własności działek gruntu o numerach ewidencyjnych obejmującej działki nr 1, 2 oraz 3, (…), o łącznej powierzchni (…) m², dla których prowadzona jest Księga Wieczysta KW o numerze (…), dalej łącznie: „Grunt”,

b)  prawo własności budynku i budowli zlokalizowanych na Gruncie. Na Gruncie znajdują się budynek (…), dalej jako: „Budynek” oraz budowle służące Budynkowi lub do niego przynależne, niezbędne Spółce do prowadzenia działalności gospodarczej, w tym: (…), dalej jako „Budowle”.

Budynek (…) to (…). Posiada (…). Całkowita powierzchnia biurowa do wynajęcia to ok. (…) m². Do dyspozycji najemców są m.in. (…).

Budynek został wybudowany w (…). Również Budowle zostały wybudowane w (…), z wyjątkiem (…), które zostały wybudowane w (…).

Spółka nabyła prawo własności Nieruchomości w (…), na podstawie umowy sprzedaży w formie aktu notarialnego z dnia (…) Repetytorium A Nr (…). Transakcja nabycia Nieruchomości mogła zostać (w części) objęta zwolnieniem z opodatkowania podatkiem VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 Ustawy o VAT (zwolnienie fakultatywne), jednak strony ówczesnej transakcji zgodnie ze swoją wolą zrezygnowały z tego zwolnienia i wybrały opodatkowanie dostawy Nieruchomości podatkiem VAT, na podstawie art. 43 ust. 10, ust. 11 Ustawy o VAT.

Spółka miała prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego przy nabyciu Nieruchomości (wykorzystywanie przez Spółkę Nieruchomości w ramach prowadzonej działalności gospodarczej opodatkowanej podatkiem VAT, głównie w zakresie najmu powierzchni Budynku na rzecz podmiotów trzecich – najemców). Spółka skorzystała z tego prawa i odliczyła pełną kwotę podatku VAT wykazaną na fakturze dokumentującej zakup Nieruchomości, którą wystawił ówczesny sprzedający.

Podsumowując, transakcja nabycia przez Spółkę Nieruchomości podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT, a Spółka odliczyła podatek VAT naliczony na tej transakcji.

Spółka nie wykorzystywała i nie wykorzystuje Nieruchomości do prowadzenia działalności podlegającej zwolnieniu z VAT. Spółka prowadzi działalność gospodarczą w zakresie wynajmu powierzchni Budynku, podlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT.

Spółka ponosiła i ponosi wydatki na Nieruchomość. W związku z nabywaniem towarów i usług związanych z Nieruchomością, wykorzystywanych przez Spółkę do prowadzenia działalności opodatkowanej VAT (polegającej w szczególności na odpłatnym wynajmie powierzchni Nieruchomości na rzecz podmiotów trzecich - najemców), Spółce przysługiwało i przysługuje prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego przy zakupie tych towarów i usług.

Budynek oraz Budowle położone na Gruncie (tj. Nieruchomość) są wykorzystywane przez Spółkę dla celów działalności gospodarczej Spółki, polegającej na wynajmie powierzchni Nieruchomości (działalność ta prowadzona przez Spółkę podlega opodatkowaniu podatkiem VAT). Budynek jest przedmiotem umów najmu, których stroną jest Spółka (dalej „umowy najmu”). Spółka rozpoczęła świadczenie usług najmu powierzchni Budynku (i części Budowli w postaci miejsc parkingowych) od (…), gdy dokonała zakupu Nieruchomości. Przy nabyciu Nieruchomości Spółka wstąpiła w prawa i obowiązki wynajmującego (tj. ówczesnego sprzedającego Nieruchomość) wynikające z umów najmu dotyczących powierzchni w Budynku, zawartych przez poprzedniego właściciela Nieruchomości, a następnie kontynuowała wynajem tych powierzchni w ramach działalności podlegającej opodatkowaniu VAT.

Przy nabyciu Nieruchomości, Spółka wstąpiła w prawa i obowiązki z umów najmu, które dotyczyły większości powierzchni użytkowej Budynku. Pozostałe niewielkie powierzchnie, podobnie jak Budowle służyły odpowiedniemu funkcjonowaniu Nieruchomości i jej wykorzystaniu na cele wynajmu. Zawarte umowy najmu przewidywały prawo najemców do korzystania z niektórych części wspólnych Nieruchomości (obejmujących w szczególności udostępnione powierzchnie użytkowe nieprzeznaczone do wyłącznego użytku któregokolwiek najemcy). Niektóre Umowy Najmu wyróżniały/wyróżniają w przedmiocie najmu również inne powierzchnie niż powierzchnie Budynku (np. miejsca postojowe dla samochodów osobowych). Z wyłączeniem tych elementów, Budowle nie są przedmiotem oddzielnego wynajmu przez Spółkę na rzecz najemców (najemcy wynajmują od Spółki powierzchnię biurową, powierzchnię usługową wraz z przynależnymi tym powierzchniom Budowlami – miejscami postojowymi dla samochodów osobowych). Część Budowli jest udostępniona do korzystania najemcom, np. drogi wewnętrzne, chodniki, a pozostałe Budowle są niezbędne do właściwego korzystania z Budynku w celu jego wynajmu.

Nie można również wykluczyć, że części Budynku (np. pomieszczenia techniczne) – ze względu na swoją naturę – nie były, nie są i nie mogą być przeznaczone pod wynajem na rzecz najemców i nie będą przez nich bezpośrednio użytkowane. Takie powierzchnie są jednak niezbędne do właściwego funkcjonowania Budynku i – stanowiąc jego integralną część – służą działalności polegającej na wynajmie powierzchni Budynku (podlegającej opodatkowaniu VAT).

Umowy najmu zawierane przez Spółkę z najemcami przewidują również kategorię tzw. części wspólnych. W ramach części wspólnych są takie powierzchnie i pomieszczenia, które są przeznaczone do korzystania przez wszystkich najemców i użytkowników Budynku i stanowią bezpośredni element kalkulacji czynszu najmu, m.in. powierzchnia wspólna Budynku, drogi wewnętrzne.

Wynajem Nieruchomości stanowi główny przedmiot działalności gospodarczej Spółki i zasadniczo jej jedyne źródło przychodu. Spółka nie posiada zatem aktywów innych niż związane z działalnością w zakresie wynajmu Nieruchomości. W związku z utrzymaniem i obsługą Nieruchomości Spółka ponosi m.in. koszty zarządu, mediów, administracyjne, itd. Również zobowiązania Spółki są związane z jej działalnością w zakresie wynajmu Nieruchomości.

2.  Planowana sprzedaż Nieruchomości

Spółka rozważa sprzedaż Nieruchomości na rzecz (…), dalej jako: „Transakcja”.

Na potrzeby niniejszego wniosku Wnioskodawca przyjmuje jako element opisu zdarzenia przyszłego, że Transakcja będzie stanowiła odpłatną dostawę towarów w rozumieniu ustawy o VAT, a nie zbycie przedsiębiorstwa ani zorganizowanej części przedsiębiorstwa pozostające poza zakresem opodatkowania VAT.

Wnioskodawca przyjmuje również jako element opisu zdarzenia przyszłego, że dostawa Nieruchomości w ramach Transakcji będzie korzystała ze zwolnienia od podatku VAT, na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT, oraz że strony Transakcji nie złożą zgodnego oświadczenia o rezygnacji ze zwolnienia i wyborze opodatkowania dostawy podatkiem VAT na podstawie art. 43 ust. 10 i 11 ustawy o VAT.

Niniejszy wniosek nie dotyczy potwierdzenia, czy Transakcja będzie stanowiła sprzedaż aktywów, czy też zbycie przedsiębiorstwa albo zorganizowanej części przedsiębiorstwa. Niniejszy wniosek nie dotyczy również potwierdzenia, czy dostawa Nieruchomości będzie korzystała ze zwolnienia od podatku VAT. Powyższe okoliczności stanowią założenia opisu zdarzenia przyszłego na potrzeby oceny zasad korekty naliczonego podatku VAT po stronie Spółki.

W przypadku sprzedaży Nieruchomości korzystającej ze zwolnienia od podatku VAT Spółka będzie zobowiązana do oceny, czy i w jakim zakresie powinna dokonać korekty podatku naliczonego VAT odliczonego od wydatków poniesionych w związku z Nieruchomością.

3.  Status Spółki jako spółki nieruchomościowej oraz ujęcie bilansowe Nieruchomości

Spółka spełnia definicję spółki nieruchomościowej w rozumieniu art. 4a pkt 35 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. (Dz.U.2026.554 t. j. z dnia 2026.04.22, dalej jako: Ustawa o CIT), nieprzerwanie od dnia wejścia w życie przepisu art. 4a pkt 35 Ustawy o CIT.

Spółka ujmuje Nieruchomość w księgach rachunkowych jako inwestycję długoterminową – nieruchomość. Nieruchomość (tj. Grunt, Budynek, Budowle) nie jest prezentowana dla celów rachunkowych jako środek trwały podlegający amortyzacji bilansowej. Zgodnie z przyjętą przez Spółkę, od (…), formalną polityką rachunkowości, Nieruchomość jest wyceniana według wartości godziwej i nie podlega amortyzacji bilansowej.

Z uwagi na status Spółki jako spółki nieruchomościowej oraz przyjęty sposób ujęcia Nieruchomości dla celów bilansowych, od (…), Spółka nie dokonuje podatkowych odpisów amortyzacyjnych od Budynku dla celów podatku CIT, na podstawie art. 15 ust. 6 Ustawy o CIT. Innymi słowy, od (…), Spółka nie dokonuje i tym samym nie rozpoznaje w kosztach podatkowych dla celów podatku CIT odpisów amortyzacyjnych od Budynku, kierując się brzmieniem art. 15 ust. 6 Ustawy o CIT. Kierując się wskazanym przepisem, Spółka nie rozpoznaje dla celów podatku CIT również odpisów amortyzacyjnych od nakładów ulepszeniowych / modernizacyjnych ponoszonych na Budynek (zwiększających jego wartość użytkową), zwiększających bilansową wartość Nieruchomości inwestycyjnej, tj. Nieruchomości ujmowanej w księgach rachunkowych Spółki jako inwestycja długoterminowa wyceniana według wartości godziwej, niepodlegająca amortyzacji bilansowej.

Spółka rozpoznaje dla celów podatku CIT podatkowe odpisy amortyzacyjne wyłącznie od tych wydatków na składniki wyposażenia, które stanowią odrębne środki trwałe podlegające amortyzacji na podstawie przepisów Ustawy o CIT.

4.  Kategorie wydatków objętych niniejszym wnioskiem

Spółka ponosiła / może ponosić do dnia planowanej Transakcji różnego rodzaju wydatki związane z Nieruchomością. W związku z nabywaniem towarów i usług związanych z Nieruchomością Spółce przysługiwało i przysługuje prawo do odliczenia naliczonego podatku VAT, ponieważ wydatki te służyły i służą działalności opodatkowanej VAT, tj. odpłatnemu wynajmowi powierzchni Nieruchomości.

Na potrzeby niniejszego wniosku Spółka dzieli wydatki na następujące kategorie:

‒    Kategoria 1 – wydatki ponoszone przez Spółkę od (…), stanowiące ulepszenie w rozumieniu przepisów o podatku CIT, tj. wydatki modernizacyjne / (…) zwiększające bilansową wartość Nieruchomości inwestycyjnej. Są to wydatki dotyczące prac adaptacyjnych, aranżacyjnych, modernizacyjnych lub (…), wpływające na wzrost wartości użytkowej Budynku, które są odnoszone w księgach Spółki na wartość inwestycji długoterminowych – nieruchomości. Wydatki te zwiększają bilansową wartość Nieruchomości inwestycyjnej. Nie są one ujmowane przez Spółkę jako odrębne środki trwałe podlegające amortyzacji dla celów podatku CIT ani jako zwiększenie wartości początkowej środka trwałego podlegającego amortyzacji podatkowej. Spółka nie dokonuje od tych wydatków podatkowych odpisów amortyzacyjnych, kierując się limitami wynikającymi z brzmienia art. 15 ust. 6 Ustawy o CIT.

‒    Kategoria 2 – wydatki remontowe. Są to wydatki dotyczące prac o charakterze odtworzeniowym, konserwacyjnym, naprawczym lub remontowym, które nie stanowią ulepszenia w rozumieniu przepisów o podatku CIT. Wydatki te nie zwiększają wartości początkowej środka trwałego dla celów podatku CIT i nie są ujmowane jako odrębne środki trwałe podlegające amortyzacji podatkowej. Wydatki te są zaliczane przez Spółkę w koszty podatkowe jako koszty pośrednie, w dacie poniesienia.

‒    Kategoria 3 – (…) / wyposażenie stanowiące odrębne środki trwałe podlegające amortyzacji dla celów podatku CIT. Są to składniki majątku odrębne od Budynku (i Budowli), możliwe do wyodrębnienia i zdemontowania bez istotnej ingerencji w substancję Budynku, które spełniają przesłanki uznania za środki trwałe podlegające amortyzacji podatkowej, o wartości początkowej przekraczającej 15.000 zł.

‒    Kategoria 4 – (…) / wyposażenie niestanowiące środków trwałych podlegających amortyzacji dla celów podatku CIT albo (…) / wyposażenie, którego wartość początkowa nie przekracza 15.000 zł. Wydatki te są zaliczane przez Spółkę w koszty podatkowe jako koszty pośrednie, w dacie poniesienia.

Spółka prowadzi ewidencję pozwalającą na przyporządkowanie ponoszonych wydatków do powyższych kategorii. Wnioskodawca nie oczekuje w ramach niniejszego wniosku potwierdzenia prawidłowości klasyfikacji poszczególnych faktur lub poszczególnych prac jako modernizacji, remontu lub (…) / wyposażenia. Klasyfikacja ta stanowi element opisu zdarzenia przyszłego.

5.  Wydatki ponoszone przed (…)

Niniejszy wniosek dotyczy przede wszystkim wydatków ponoszonych przez Spółkę od (…), tj. od okresu, w którym Spółka, jako spółka nieruchomościowa, nie rozpoznaje podatkowych odpisów amortyzacyjnych od Nieruchomości z uwagi na jej bilansowe ujęcie jako inwestycji długoterminowej – nieruchomości niepodlegającej amortyzacji bilansowej.

Wydatki ponoszone w latach wcześniejszych, tj. przed (…), nie są zasadniczym przedmiotem niniejszego wniosku. Na podstawie analizy ewidencji Spółka przyjmuje, że w zakresie, w jakim wydatki poniesione w latach (…) dotyczyły odrębnych środków trwałych innych niż nieruchomości i były objęte 5-letnim okresem korekty, okres korekty dla takich składników upłynąłby przed planowaną sprzedażą w (…)

Jeżeli jednak w ramach weryfikacji ewidencji Spółka zidentyfikuje wydatki poniesione przed (…), które powinny być traktowane jako wydatki objęte 5-letniem lub 10-letnim okresem korekty dotyczącej podatku VAT, Spółka rozliczy je zgodnie z właściwymi zasadami wynikającymi z art. 91 ustawy o VAT. Wnioskodawca nie oczekuje w ramach niniejszego wniosku potwierdzenia zasad korekty dla takich historycznych wydatków.

Pytania

1.  Czy w przypadku planowanej sprzedaży Nieruchomości korzystającej ze zwolnienia z podatku VAT Spółka będzie zobowiązana do dokonania korekty podatku naliczonego VAT odliczonego od wydatków modernizacyjnych / (…) ponoszonych od (…), które zwiększają bilansową wartość Nieruchomości inwestycyjnej, lecz nie są zaliczane przez Spółkę do środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji dla celów podatku CIT, tj. Kategoria 1 wydatków z opisu zdarzenia przyszłego, wyłącznie na zasadach określonych w art. 91 ust. 7b-7c ustawy o VAT, tj. z uwzględnieniem 12-miesięcznego okresu korekty, a nie 10-letniego okresu korekty?

2.  Czy w przypadku planowanej sprzedaży Nieruchomości korzystającej ze zwolnienia z podatku VAT Spółka będzie zobowiązana do dokonania korekty podatku naliczonego VAT odliczonego od wydatków remontowych, tj. Kategoria 2 wydatków z opisu zdarzenia przyszłego, wyłącznie na zasadach określonych w art. 91 ust. 7b-7c ustawy o VAT, tj. z uwzględnieniem 12-miesięcznego okresu korekty?

3.  Czy w przypadku planowanej sprzedaży Nieruchomości korzystającej ze zwolnienia z podatku VAT, w odniesieniu do (…) / wyposażenia stanowiącego odrębne środki trwałe podlegające amortyzacji dla celów podatku CIT, których wartość początkowa przekracza 15.000 zł, tj. Kategoria 3 wydatków z opisu zdarzenia przyszłego, Spółka będzie zobowiązana do dokonania korekty odliczonego podatku naliczonego VAT z zastosowaniem 5-letniego okresu korekty, zgodnie z art. 91 ust. 2 i 7a ustawy o VAT?

4.  Czy w przypadku planowanej sprzedaży Nieruchomości korzystającej ze zwolnienia z podatku VAT, w odniesieniu do (…) / wyposażenia niestanowiącego środków trwałych podlegających amortyzacji dla celów CIT albo (…) / wyposażenia, którego wartość początkowa nie przekracza 15.000 zł, tj. Kategoria 4 wydatków z opisu zdarzenia przyszłego, Spółka będzie zobowiązana do dokonania korekty odliczonego podatku naliczonego VAT wyłącznie na zasadach określonych w art. 91 ust. 7b-7c ustawy o VAT, tj. z uwzględnieniem 12-miesięcznego okresu korekty?

Państwa stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawcy:

1.  W przypadku wydatków modernizacyjnych / (…) ponoszonych od (…), które zwiększają bilansową wartość Nieruchomości inwestycyjnej, ale nie są zaliczane przez Spółkę do środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji dla celów CIT, tj. Kategoria 1 wydatków, Spółka nie będzie zobowiązana do stosowania 10-letniego okresu korekty podatku VAT. Wydatki te powinny być objęte zasadami korekty wynikającymi z art. 91 ust. 7b-7c ustawy o VAT, tj. 12-miesięczny okres korekty.

2.  W przypadku wydatków remontowych, które nie stanowią ulepszenia w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym i nie są zaliczane do środków trwałych podlegających amortyzacji, tj. Kategoria 2 wydatków, zastosowanie powinien znaleźć art. 91 ust. 7b-7c ustawy o VAT, tj. 12-miesięczny okres korekty.

3.  W przypadku (…) / wyposażenia stanowiącego odrębne środki trwałe podlegające amortyzacji dla celów CIT, których wartość początkowa przekracza 15.000 zł, tj. Kategoria 3 wydatków, zastosowanie powinien znaleźć 5-letni okres korekty, o którym mowa w art. 91 ust. 2 i 7a ustawy o VAT.

4.  W przypadku (…) / wyposażenia niestanowiącego środków trwałych podlegających amortyzacji dla celów CIT albo (…) / wyposażenia, którego wartość początkowa nie przekracza 15.000 zł, tj. Kategoria 4 wydatków, zastosowanie powinny znaleźć zasady korekty wynikające z art. 91 ust. 7b-7c ustawy o VAT, tj. 12-miesięczny okres korekty.

Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy:

1.  Uwagi ogólne dotyczące mechanizmu korekty VAT

Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, podatnikowi przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego w zakresie, w jakim nabywane towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych VAT. Spółka odliczała i odlicza naliczony podatek VAT od wydatków związanych z Nieruchomością, ponieważ Nieruchomość była i jest wykorzystywana przez Spółkę (podatnika VAT) do wykonywania działalności opodatkowanej VAT, tj. odpłatnego wynajmu powierzchni Nieruchomości.

Planowana przez Spółkę Transakcja, tj. sprzedaż Nieruchomości korzystająca ze zwolnienia z VAT może stanowić zmianę przeznaczenia towarów i usług, od których Spółka pierwotnie odliczyła podatek naliczony. W takim przypadku należy zbadać, czy i w jakim zakresie zastosowanie znajduje mechanizm korekty przewidziany w art. 91 ustawy o VAT.

Art. 91. [Korekta kwoty podatku naliczonego]

1. Po zakończeniu roku, w którym podatnikowi przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, o którym mowa w art. 86 ust. 1, jest on obowiązany dokonać korekty kwoty podatku odliczonego zgodnie z art. 90 ust. 2-10a lub 10c-10g, z uwzględnieniem proporcji obliczonej w sposób określony w art. 90 ust. 2-6, 10, 10a lub 10c-10g lub przepisach wydanych na podstawie art. 90 ust. 11 i 12, dla zakończonego roku podatkowego.

1a. Podatnik może nie dokonywać korekty, o której mowa w ust. 1, jeżeli różnica między proporcją ustaloną zgodnie z art. 90 ust. 2-10a lub 10c-10g a proporcją ustaloną dla zakończonego roku podatkowego nie przekracza dwóch punktów procentowych.

1b. W przypadku gdy proporcja ustalona dla zakończonego roku podatkowego jest mniejsza niż proporcja ustalona zgodnie z art. 90 ust. 2-10a lub 10c-10g, przepis ust. 1a stosuje się pod warunkiem, że kwota podatku naliczonego niepodlegająca odliczeniu wynikająca z:

1)  różnicy między ustalonymi proporcjami oraz

2)  korekty, o której mowa w ust. 2, z wyłączeniem korekty środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, których wartość początkowa nie przekracza 15 000 zł

‒    nie przekracza 10 000 zł.

2. W przypadku towarów i usług, które na podstawie przepisów o podatku dochodowym są zaliczane przez podatnika do środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji, a także gruntów i praw wieczystego użytkowania gruntów, jeżeli zostały zaliczone do środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych nabywcy, z wyłączeniem tych, których wartość początkowa nie przekracza 15 000 zł, korekty, o której mowa w ust. 1, podatnik dokonuje w ciągu 5 kolejnych lat, a w przypadku nieruchomości i praw wieczystego użytkowania gruntów – w ciągu 10 lat, licząc od roku, w którym zostały oddane do użytkowania. Roczna korekta w przypadku, o którym mowa w zdaniu pierwszym, dotyczy jednej piątej, a w przypadku nieruchomości i praw wieczystego użytkowania gruntów - jednej dziesiątej kwoty podatku naliczonego przy ich nabyciu lub wytworzeniu. W przypadku środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, których wartość początkowa nie przekracza 15 000 zł, przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio, z tym że korekty dokonuje się po zakończeniu roku, w którym zostały oddane do użytkowania.

2a. Obowiązek dokonywania korekt w ciągu 10 lat, o którym mowa w ust. 2, nie dotyczy opłat rocznych pobieranych z tytułu oddania gruntu w użytkowanie wieczyste; w przypadku tych opłat przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio.

3. Korekty, o której mowa w ust. 1 i 2, dokonuje się w deklaracji podatkowej składanej za pierwszy okres rozliczeniowy roku następującego po roku podatkowym, za który dokonuje się korekty, a w przypadku zakończenia działalności gospodarczej - w deklaracji podatkowej za ostatni okres rozliczeniowy.

4. W przypadku gdy w okresie korekty, o której mowa w ust. 2, nastąpi sprzedaż towarów lub usług, o których mowa w ust. 2, lub towary te zostaną opodatkowane zgodnie z art. 14, uważa się, że te towary lub usługi są nadal wykorzystywane na potrzeby czynności podlegających opodatkowaniu u tego podatnika, aż do końca okresu korekty.

5. W przypadku, o którym mowa w ust. 4, korekta powinna być dokonana jednorazowo w odniesieniu do całego pozostałego okresu korekty. Korekty dokonuje się w deklaracji podatkowej za okres rozliczeniowy, w którym nastąpiła sprzedaż, a w przypadku opodatkowania towarów zgodnie z art. 14 - w deklaracji podatkowej za okres rozliczeniowy, w którym w stosunku do tych towarów powstał obowiązek podatkowy.

6. W przypadku gdy towary lub usługi, o których mowa w ust. 4, zostaną:

1)  opodatkowane - w celu dokonania korekty przyjmuje się, że dalsze wykorzystanie tego towaru lub usługi jest związane z czynnościami opodatkowanymi;

2)  zwolnione od podatku lub nie podlegały opodatkowaniu - w celu dokonania korekty przyjmuje się, że dalsze wykorzystanie tego towaru lub usługi jest związane wyłącznie z czynnościami zwolnionymi od podatku lub niepodlegającymi opodatkowaniu.

7. Przepisy ust. 1-6 stosuje się odpowiednio w przypadku, gdy podatnik miał prawo do obniżenia kwot podatku należnego o całą kwotę podatku naliczonego od wykorzystywanego przez siebie towaru lub usługi i dokonał takiego obniżenia, albo nie miał takiego prawa, a następnie zmieniło się prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego od tego towaru lub usługi.

7a. W przypadku towarów i usług, które na podstawie przepisów o podatku dochodowym są zaliczane przez podatnika do środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji, a także gruntów i praw wieczystego użytkowania gruntów, jeżeli zostały zaliczone do środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych nabywcy, z wyłączeniem tych, których wartość początkowa nie przekracza 15 000 zł, korekty, o której mowa w ust. 7, dokonuje się na zasadach określonych w ust. 2 zdanie pierwsze i drugie oraz ust. 3. Korekty tej dokonuje się przy każdej kolejnej zmianie prawa do odliczeń, jeżeli zmiana ta następuje w okresie korekty.

7b. W przypadku towarów i usług innych niż wymienione w ust. 7a, wykorzystywanych przez podatnika do działalności gospodarczej, korekty, o której mowa w ust. 7, dokonuje się na zasadach określonych w ust. 1, ust. 2 zdanie trzecie i ust. 3, z zastrzeżeniem ust. 7c.

7c. Jeżeli zmiana prawa do obniżenia podatku należnego wynika z przeznaczenia towarów lub usług, o których mowa w ust. 7b, wyłącznie do wykonywania czynności, w stosunku do których nie przysługuje prawo do obniżenia podatku należnego, lub wyłącznie do czynności, w stosunku do których takie prawo przysługuje - korekty, o której mowa w ust. 7, dokonuje się w deklaracji podatkowej składanej za okres rozliczeniowy, w którym wystąpiła ta zmiana. Korekty tej nie dokonuje się, jeżeli od końca okresu rozliczeniowego, w którym wydano towary lub usługi do użytkowania, upłynęło 12 miesięcy.

7d. W przypadku zmiany prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony od towarów i usług, innych niż wymienione w ust. 7a i 7b, w szczególności towarów handlowych lub surowców i materiałów, nabytych z zamiarem wykorzystania ich do czynności, w stosunku do których przysługuje pełne prawo do obniżenia podatku należnego lub do czynności, w stosunku do których prawo do obniżenia podatku należnego nie przysługuje, i niewykorzystanych zgodnie z takim zamiarem do dnia tej zmiany, korekty podatku naliczonego dokonuje się w deklaracji podatkowej składanej za okresy rozliczeniowe, w których wystąpiła ta zmiana.

7e. Podatnik, który skorzysta ze zwolnień, o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 3, art. 113 ust. 1 albo art. 113a ust. 1, może dokonać korekty podatku naliczonego za pozostający okres korekty w deklaracji podatkowej składanej za ostatni okres rozliczeniowy, w którym podatnik był podatnikiem VAT czynnym.

8. Korekty, o której mowa w ust. 5-7, dokonuje się również, jeżeli towary i usługi nabyte do wytworzenia towaru, o którym mowa w ust. 2, zostały zbyte lub zmieniono ich przeznaczenie przed oddaniem tego towaru do użytkowania.

9. W przypadku transakcji zbycia przedsiębiorstwa lub zorganizowanej części przedsiębiorstwa korekta określona w ust. 1-8 jest dokonywana przez nabywcę przedsiębiorstwa lub nabywcę zorganizowanej części przedsiębiorstwa.

10. Minister właściwy do spraw finansów publicznych może określić, w drodze rozporządzenia, dla grupy podatników, inne niż wymienione w ust. 1-9, warunki dokonywania korekt związanych z odliczeniem kwoty podatku naliczonego oraz zwolnić niektóre grupy podatników od dokonywania korekt, uwzględniając:

1)  specyfikę wykonywania niektórych czynności;

2)  uwarunkowania obrotu gospodarczego niektórymi towarami i usługami;

3)  konieczność zapewnienia prawidłowego odliczenia kwoty podatku naliczonego.

Mechanizm korekty przewiduje różne reżimy w zależności od charakteru nabytych towarów i usług.

Zasadniczo można wyróżnić:

‒    reżim wieloletniej (5-letniej lub 10-letniej) korekty dla towarów i usług zaliczanych przez podatnika na podstawie przepisów o podatku dochodowym do środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji, a także dla gruntów i praw użytkowania wieczystego zaliczonych do środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych;

‒    reżim krótkiej korekty dla towarów i usług innych niż objęte powyższym reżimem, w odniesieniu do których korekty nie dokonuje się, jeżeli od końca okresu rozliczeniowego, w którym wydano towary lub usługi do używania, upłynęło 12 miesięcy.

2.  Literalne brzmienie art. 91 ust. 2 oraz ust. 7a-7c ustawy o VAT

Zgodnie z art. 91 ust. 2 ustawy o VAT, w przypadku towarów i usług, które na podstawie przepisów o podatku dochodowym są zaliczane przez podatnika do środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji, a także gruntów i praw użytkowania wieczystego gruntów zaliczonych do środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych nabywcy, korekty dokonuje się co do zasady w okresie 5 lat, a w przypadku nieruchomości i praw użytkowania wieczystego gruntów – w okresie 10 lat, licząc od roku, w którym zostały oddane do użytkowania.

Art. 91 ust. 7a ustawy o VAT odwołuje się do towarów i usług wymienionych w art. 91 ust. 2. Natomiast art. 91 ust. 7b ustawy o VAT dotyczy towarów i usług innych niż wymienione w ust. 7a. Z kolei art. 91 ust. 7c przewiduje, że w przypadku takich towarów i usług (do których odnosi się art. 91 ust. 7b ustawy o VAT) korekty dokonuje się w deklaracji za okres, w którym wystąpiła zmiana prawa do odliczenia, przy czym korekty tej nie dokonuje się, jeżeli od końca okresu rozliczeniowego, w którym wydano towary lub usługi do używania, upłynęło 12 miesięcy.

W ocenie Wnioskodawcy, warunkiem stosowania 5-letniego albo 10-letniego okresu korekty jest objęcie danego składnika majątku zakresem art. 91 ust. 2 ustawy o VAT. W przypadku wydatków, które nie są zaliczane przez podatnika do środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji na podstawie przepisów o podatku dochodowym, właściwy jest reżim określony w art. 91 ust. 7b-7c ustawy o VAT.

3.  Uzasadnienie stanowiska w zakresie pytania nr 1 – wydatki modernizacyjne / (…) od (…) (Kategoria 1 wydatków)

Wydatki modernizacyjne / (…) ponoszone przez Spółkę od (…) zwiększają bilansową wartość Nieruchomości inwestycyjnej. Są one odnoszone na wartość inwestycji długoterminowych – nieruchomości. Nie są ujmowane przez Spółkę jako odrębne środki trwałe podlegające amortyzacji dla celów podatku CIT ani jako zwiększenie wartości początkowej środka trwałego podlegającego amortyzacji podatkowej.

Specyfika sytuacji Spółki wynika z dwóch okoliczności. Po pierwsze, Spółka jest spółką nieruchomościową w rozumieniu art. 4a pkt 35 ustawy o CIT. Po drugie, Nieruchomość jest ujmowana bilansowo jako inwestycja długoterminowa – nieruchomość wyceniana według wartości godziwej i niepodlegająca amortyzacji bilansowej. W konsekwencji Spółka nie dokonuje podatkowych odpisów amortyzacyjnych od Nieruchomości ani od nakładów zwiększających jej bilansową wartość, kierując się brzmieniem art. 15 ust. 6 ustawy o CIT.

W ocenie Wnioskodawcy, skoro art. 91 ust. 2 i ust. 7a ustawy o VAT odwołują się do towarów i usług zaliczanych przez podatnika na podstawie przepisów o podatku dochodowym do środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji, to nie można pomijać tego warunku przy ocenie zasad korekty podatku naliczonego VAT.

W sytuacji Spółki wydatki modernizacyjne / (…) ponoszone od (…) nie są objęte reżimem podatkowej amortyzacji w CIT. Nie tworzą one u Spółki odrębnego środka trwałego podlegającego amortyzacji podatkowej ani nie zwiększają wartości początkowej środka trwałego podlegającego amortyzacji podatkowej.

W konsekwencji, zdaniem Wnioskodawcy, wydatki te nie powinny być objęte 10-letnim okresem korekty właściwym dla nieruchomości, o którym mowa w art. 91 ust. 2 ustawy o VAT. Skoro nie są to towary i usługi objęte art. 91 ust. 7a ustawy o VAT, zastosowanie powinny znaleźć zasady określone w art. 91 ust. 7b-7c tej ustawy.

Oznacza to, że w przypadku planowanej sprzedaży Nieruchomości korzystającej ze zwolnienia z VAT, Spółka będzie zobowiązana do korekty odliczonego naliczonego podatku VAT od takich wydatków wyłącznie wtedy, gdy zmiana prawa do odliczenia nastąpi przed upływem 12 miesięcy od końca okresu rozliczeniowego, w którym towary lub usługi zostały wydane do używania. Po upływie tego okresu korekty się nie dokonuje.

Wnioskodawca podkreśla, że przedmiotem pytania nr 1 nie są wydatki na nabycie lub wytworzenie Nieruchomości ani wydatki, które zostały zaliczone do wartości początkowej nieruchomości jako środka trwałego podlegającego amortyzacji podatkowej. Przedmiotem pytania jest szczególna sytuacja Spółki po (…), w której Nieruchomość nie jest amortyzowana bilansowo ani podatkowo, a nakłady modernizacyjne zwiększają wyłącznie bilansową wartość inwestycji długoterminowej – nieruchomości.

4.  Uzasadnienie stanowiska w zakresie pytania nr 2 – wydatki remontowe (Kategoria 2 wydatków)

Wydatki remontowe mają odmienny charakter od wydatków modernizacyjnych. Nie prowadzą one do ulepszenia Nieruchomości w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym. Ich celem jest odtworzenie pierwotnego stanu technicznego, naprawa, konserwacja albo utrzymanie Nieruchomości w stanie umożliwiającym jej bieżące wykorzystywanie w działalności gospodarczej.

Wydatki remontowe nie są zaliczane do środków trwałych podlegających amortyzacji ani nie zwiększają wartości początkowej środka trwałego dla celów podatku CIT. Tym samym, nie spełniają przesłanek zastosowania art. 91 ust. 2 i ust. 7a ustawy o VAT.

W odniesieniu do tego typu wydatków właściwe są zasady korekty określone w art. 91 ust. 7b-7c ustawy o VAT. Oznacza to, że ewentualna korekta podatku naliczonego może być wymagana wyłącznie w przypadku zmiany prawa do odliczenia w okresie 12 miesięcy od końca okresu rozliczeniowego, w którym towary lub usługi remontowe zostały oddane do używania.

Stanowisko to znajduje potwierdzenie w praktyce interpretacyjnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej. Przykładowo, w interpretacji indywidualnej z 25 października 2023 r., sygn. 0114-KDIP1-3.4012.467.2023.2.KP, organ potwierdził, że w przypadku kosztów remontowych niestanowiących ulepszenia i niezaliczonych do środków trwałych zastosowanie znajduje art. 91 ust. 7b-7c ustawy o VAT, a po upływie 12 miesięcy korekty się nie dokonuje.

5.  Uzasadnienie stanowiska w zakresie pytania nr 3 – (…) / wyposażenie amortyzowane podatkowo zgodnie z przepisami ustawy o CIT (Kategoria 3 wydatków)

W przypadku (…) / wyposażenia stanowiącego odrębne składniki majątku kluczowe znaczenie ma to, czy dany składnik jest zaliczany przez Spółkę do środków trwałych podlegających amortyzacji dla celów podatku CIT oraz czy jego wartość początkowa przekracza 15.000 zł.

Jeżeli dany składnik (…) stanowi odrębny środek trwały podlegający amortyzacji na podstawie przepisów o podatku CIT, a jego wartość początkowa przekracza 15.000 zł, to składnik ten mieści się w zakresie art. 91 ust. 2 ustawy o VAT. Ponieważ taki składnik nie stanowi nieruchomości ani prawa użytkowania wieczystego gruntu, właściwy okres korekty wynosi 5 lat, licząc od roku, w którym składnik został oddany do używania.

W konsekwencji, jeżeli w okresie 5-letniej korekty dojdzie do sprzedaży Nieruchomości korzystającej ze zwolnienia z VAT albo innej zmiany prawa do odliczenia dotyczącej takiego składnika, Spółka będzie zobowiązana do dokonania korekty podatku naliczonego na zasadach właściwych dla 5-letniego okresu korekty.

6.  Uzasadnienie stanowiska w zakresie pytania nr 4 – (…) / wyposażenie nieamortyzowane albo o wartości do 15.000 zł (Kategoria 4 wydatków)

Jeżeli dany składnik (…) nie stanowi środka trwałego podlegającego amortyzacji dla celów CIT albo jego wartość początkowa nie przekracza 15.000 zł, nie powinien być objęty 5-letnim okresem korekty właściwym dla amortyzowanych środków trwałych o wartości początkowej przekraczającej 15.000 zł.

W takim przypadku zastosowanie powinny znaleźć zasady korekty właściwe dla towarów i usług innych niż objęte art. 91 ust. 7a ustawy o VAT, tj. zasady wynikające z art. 91 ust. 7b-7c tej ustawy. W konsekwencji ewentualny obowiązek korekty może powstać wyłącznie w przypadku zmiany prawa do odliczenia w okresie 12 miesięcy od końca okresu rozliczeniowego, w którym dany składnik został oddany do używania. Po upływie tego okresu korekty podatku naliczonego od takiego (…) nie dokonuje się.

7.  Brak podstaw do pełnej jednorazowej korekty podatku naliczonego od wydatków objętych art. 91 ust. 7b-7c ustawy o VAT

Wnioskodawca wskazuje również, że w odniesieniu do wydatków objętych art. 91 ust. 7b-7c ustawy o VAT nie ma podstaw do przyjęcia, że sprzedaż Nieruchomości korzystająca ze zwolnienia od VAT powoduje obowiązek jednorazowej korekty całego podatku naliczonego odliczonego od tych wydatków bez uwzględnienia 12-miesięcznego ograniczenia przewidzianego w art. 91 ust. 7c.

Art. 91 ust. 7c ustawy o VAT wprost przewiduje, że po upływie 12 miesięcy od końca okresu rozliczeniowego, w którym wydano towary lub usługi do używania, korekty się nie dokonuje. Przepis ten znajduje zastosowanie właśnie do towarów i usług innych niż wymienione w art. 91 ust. 7a ustawy o VAT.

Podsumowanie

Mając na uwadze powyższe, Wnioskodawca wnosi o potwierdzenie, że w przypadku planowanej sprzedaży Nieruchomości korzystającej ze zwolnienia z VAT:

‒    wydatki modernizacyjne / (…) poniesione od (…), które zwiększają bilansową wartość Nieruchomości inwestycyjnej, ale nie są zaliczane przez Spółkę do środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji dla celów podatku CIT, na podstawie art. 15 ust. 6 ustawy o podatku CIT, podlegają zasadom korekty z art. 91 ust. 7b-7c ustawy o VAT, tj. podlegają zasadom 12-miesięcznego okresu korekty, a po upływie 12 miesięcy korekty się nie dokonuje;

‒    wydatki remontowe niebędące ulepszeniem w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym CIT podlegają zasadom korekty z art. 91 ust. 7b-7c ustawy o VAT, tj. podlegają zasadom 12-miesięcznego okresu korekty, a po upływie 12 miesięcy korekty się nie dokonuje;

‒    (…) / wyposażenie stanowiące odrębny środek trwały podlegający amortyzacji podatkowej i o wartości początkowej przekraczającej 15.000 zł podlega 5-letniemu okresowi korekty, zgodnie z art. 91 ust. 7a ustawy o VAT;

‒    (…) / wyposażenie niepodlegające amortyzacji podatkowej albo o wartości początkowej nieprzekraczającej 15.000 zł podlega zasadom korekty z art. 91 ust. 7b-7c ustawy o VAT, tj. podlega zasadom 12-miesięcznego okresu korekty, a po upływie 12 miesięcy korekty się nie dokonuje.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t .j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:

W myśl art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy:

Z przywołanych przepisów prawa wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, tzn. takich, których następstwem jest określenie podatku należnego (powstanie zobowiązania podatkowego).

Odliczyć zatem można w całości podatek naliczony, który jest związany z transakcjami opodatkowanymi podatnika. Wskazana zasada wyłącza tym samym możliwość dokonywania odliczeń podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które nie są w ogóle wykorzystywane do czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich wykorzystywania do czynności zwolnionych od podatku lub niepodlegających opodatkowaniu VAT. Jednocześnie z zasady tej wynika, że odliczenie podatku naliczonego może być częściowe, tzn. w tej części, w jakiej dane towary lub usługi, z którymi związany jest podatek naliczony są wykorzystywane do realizacji czynności opodatkowanych, z pominięciem tej części podatku od tych towarów i usług, w jakiej towary te (usługi) są wykorzystywane do wykonywania czynności nieopodatkowanych podatkiem VAT.

Ponadto, zgodnie z art. 91 ust. 1 ustawy:

W myśl art. 91 ust. 2 ustawy:

Na podstawie art. 91 ust. 3 ustawy:

Stosownie do art. 91 ust. 4 ustawy:

Zgodnie z art. 91 ust. 5 ustawy:

Jak stanowi art. 91 ust. 6 ustawy:

W myśl art. 91 ust. 7 ustawy:

Na podstawie art. 91 ust. 7a ustawy:

Stosownie do art. 91 ust. 7b ustawy:

Zgodnie z art. 91 ust. 7c ustawy:

W myśl art. 91 ust. 7d ustawy:

Jak stanowi art. 91 ust. 7e ustawy:

Stosownie do art. 90 ust. 8 ustawy:

Przepisy art. 91 ustawy wprowadzają konstrukcję korekty podatku naliczonego dokonywaną z uwagi na zmianę struktury sprzedaży albo na zmianę pierwotnego przeznaczenia towaru lub usługi (z którą związany jest podatek naliczony). Wprowadzenie procedury korekty związane jest z tym, że w systemie VAT obowiązuje zasada odliczenia niezwłocznego, tzn. w momencie nabycia. W tym momencie związek towaru z danym rodzajem czynności (opodatkowane, zwolnione, mieszane) ma zazwyczaj charakter planowany. Do czasu faktycznego wykorzystania nabytego towaru lub usługi faktyczny związek z danym rodzajem czynności może się zmienić, przekreślając prawo do odliczenia albo uzasadniając dokonanie odliczenia.

Jeśli zatem podatnik nabył towary lub usługi z zamiarem ich wykorzystania do określonych czynności (opodatkowanych lub niepodlegających opodatkowaniu lub zwolnionych od podatku) i nie wykorzystał ich zgodnie z takim zamiarem (zmiana przeznaczenia), wówczas konieczne jest dokonanie korekty podatku. Dotyczy to zarówno sytuacji, gdy podatnik miał prawo do obniżenia kwot podatku należnego o całą kwotę podatku naliczonego od wykorzystywanego przez siebie towaru lub usługi i dokonał takiego obniżenia, jak również w sytuacji, gdy nie miał takiego prawa, a następnie zmieniło się prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego od tego towaru lub usługi.

Podatnik jest zobowiązany, dokonać korekty podatku naliczonego w sytuacji, gdy zmienia się przeznaczenie środków trwałych, wartości niematerialnych i prawnych, podlegających amortyzacji, a także gruntów i praw wieczystego użytkowania gruntów, jeżeli zostały zaliczone do środków trwałych nabywcy (np. ze związanych z czynnościami niedającymi prawa do odliczenia na związane z czynnościami opodatkowanymi lub na odwrót, lub podatnik dokonał odliczenia podatku naliczonego w wyższej lub niższej wartości niż wyliczona na dany rok).

Należy zauważyć, że powołany wyżej przepis art. 91 ust. 2 ustawy wprowadza szczególny tryb korekty do wybranych składników majątku. Z uwagi na zazwyczaj wieloletni okres wykorzystania składników majątku zaliczanych do środków trwałych oraz nieruchomości ustawa przyjmuje zasadę dokonywania cząstkowej i równomiernej korekty w dłuższym czasie (dla nieruchomości przez 10 lat, a dla pozostałych składników majątku, których wartość początkowa przekracza 15.000 zł, przez 5 lat). Regulacje te mają na celu urealnienie odliczenia podatku naliczonego. Ustawa zakłada bowiem, że środki trwałe (jako dobra o charakterze trwałym) zużywają się w określonym czasie, a nie jednorazowo. W tym też czasie stopniowo konsumowane jest prawo do odliczenia i należy je oceniać w dłuższej perspektywie czasu, a nie jednorazowo.

Ponadto, przepis art. 91 ust. 5 ustawy, wprowadza szczególny przypadek dokonywania korekt w sytuacji, gdy podatnik w okresie trwania korekty cząstkowej – tj. w okresie 10 lat w przypadku nieruchomości – zbywa dany środek trwały.

W takich sytuacjach – zbycia środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych – przyjmuje się fikcję prawną, że zbyte składniki majątku służą nadal działalności opodatkowanej lub nadal działalności zwolnionej, aż do końca okresu korekty. Korekty za wszystkie pozostałe okresy dokonuje się w deklaracji za miesiąc, w którym dokonano sprzedaży.

Jeśli transakcja zbycia środka trwałego została opodatkowana, wówczas przyjmuje się, że przez cały pozostały do korekty okres towar ten bądź usługa służy w całości transakcjom dającym prawo do odliczenia. Natomiast jeśli sprzedaż była zwolniona lub nie podlegała opodatkowaniu, wówczas przyjmuje się, że zbywany środek trwały służy czynnościom niedającym prawa do odliczenia.

Jednocześnie należy wskazać, że wobec braku regulacji, która wprost dotyczyłaby kwestii korekty podatku naliczonego w związku z nakładami poniesionymi na przebudowę lub modernizację środków trwałych, nakłady na środek trwały należy traktować dla celów podatku VAT tak jak zakup odrębnego środka trwałego. Oznacza to, iż niezależnie od wartości początkowej ulepszanego środka trwałego, ulepszenie tego środka trwałego będzie podlegało korekcie wieloletniej, jeżeli wartość ulepszenia przekracza 15 000 zł.

W opisie sprawy wskazali Państwo, że przyjmują również jako element opisu zdarzenia przyszłego, że dostawa Nieruchomości w ramach Transakcji będzie korzystała ze zwolnienia od podatku VAT, na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT, oraz że strony Transakcji nie złożą zgodnego oświadczenia o rezygnacji ze zwolnienia i wyborze opodatkowania dostawy podatkiem VAT na podstawie art. 43 ust. 10 i 11 ustawy o VAT.

W przypadku sprzedaży Nieruchomości korzystającej ze zwolnienia od podatku VAT Państwa Spółka będzie zobowiązana do oceny, czy i w jakim zakresie powinna dokonać korekty podatku naliczonego VAT odliczonego od wydatków poniesionych w związku z Nieruchomością.

Państwa Spółka ponosiła / może ponosić do dnia planowanej Transakcji różnego rodzaju wydatki związane z Nieruchomością. W związku z nabywaniem towarów i usług związanych z Nieruchomością Państwa Spółce przysługiwało i przysługuje prawo do odliczenia naliczonego podatku VAT, ponieważ wydatki te służyły i służą działalności opodatkowanej VAT, tj. odpłatnemu wynajmowi powierzchni Nieruchomości.

Na potrzeby niniejszego wniosku Państwa Spółka dzieli wydatki na następujące kategorie:

‒    Kategoria 1 – wydatki ponoszone przez Państwa Spółkę od (…), stanowiące ulepszenie w rozumieniu przepisów o podatku CIT, tj. wydatki modernizacyjne / (…) zwiększające bilansową wartość Nieruchomości inwestycyjnej. Są to wydatki dotyczące prac adaptacyjnych, aranżacyjnych, modernizacyjnych lub (…), wpływające na wzrost wartości użytkowej Budynku, które są odnoszone w księgach Spółki na wartość inwestycji długoterminowych – nieruchomości. Wydatki te zwiększają bilansową wartość Nieruchomości inwestycyjnej. Nie są one ujmowane przez Państwa Spółkę jako odrębne środki trwałe podlegające amortyzacji dla celów podatku CIT ani jako zwiększenie wartości początkowej środka trwałego podlegającego amortyzacji podatkowej. Państwa Spółka nie dokonuje od tych wydatków podatkowych odpisów amortyzacyjnych, kierując się limitami wynikającymi z brzmienia art. 15 ust. 6 Ustawy o CIT.

‒    Kategoria 2 – wydatki remontowe. Są to wydatki dotyczące prac o charakterze odtworzeniowym, konserwacyjnym, naprawczym lub remontowym, które nie stanowią ulepszenia w rozumieniu przepisów o podatku CIT. Wydatki te nie zwiększają wartości początkowej środka trwałego dla celów podatku CIT i nie są ujmowane jako odrębne środki trwałe podlegające amortyzacji podatkowej. Wydatki te są zaliczane przez Państwa Spółkę w koszty podatkowe jako koszty pośrednie, w dacie poniesienia.

‒    Kategoria 3 – (…) / wyposażenie stanowiące odrębne środki trwałe podlegające amortyzacji dla celów podatku CIT. Są to składniki majątku odrębne od Budynku (i Budowli), możliwe do wyodrębnienia i zdemontowania bez istotnej ingerencji w substancję Budynku, które spełniają przesłanki uznania za środki trwałe podlegające amortyzacji podatkowej, o wartości początkowej przekraczającej 15.000 zł.

‒    Kategoria 4 – (…) / wyposażenie niestanowiące środków trwałych podlegających amortyzacji dla celów podatku CIT albo (…) / wyposażenie, którego wartość początkowa nie przekracza 15.000 zł. Wydatki te są zaliczane przez Państwa Spółkę w koszty podatkowe jako koszty pośrednie, w dacie poniesienia.

Państwa Spółka prowadzi ewidencję pozwalającą na przyporządkowanie ponoszonych wydatków do powyższych kategorii. Nie oczekują Państwo w ramach niniejszego wniosku potwierdzenia prawidłowości klasyfikacji poszczególnych faktur lub poszczególnych prac jako modernizacji, remontu lub (…) / wyposażenia. Klasyfikacja ta stanowi element opisu zdarzenia przyszłego.

Wydatki ponoszone w latach wcześniejszych, tj. przed (…), nie są zasadniczym przedmiotem niniejszego wniosku.

Odnosząc się do kwestii objętej zakresem pytań wskazać w pierwszej kolejności należy, że jak wynika z art. 2 ust. 14a ustawy:

Wytworzeniem nieruchomości w myśl powyższego przepisu jest wybudowanie budynku, budowli lub ich części, a także ulepszenie budynku, budowli lub ich części w myśl przepisów o podatku dochodowym.

Jak stanowi art. 16g ust. 13 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. 2026 r. poz. 554 ze zm.), zwana dalej „ustawą o CIT”:

Środki trwałe można uznać więc za ulepszone, gdy zostały przebudowane, rozbudowane, dokonano ich rekonstrukcji, adaptacji lub modernizacji a wartość nakładów poniesionych na przebudowę, rozbudowę, rekonstrukcję, adaptację lub modernizację w danym roku podatkowym jest wyższa niż 10 000 zł i wydatki te powodują wzrost wartości użytkowej w stosunku do wartości z dnia przyjęcia środków trwałych do używania, mierzonej w szczególności okresem używania, zdolnością wytwórczą, jakością produktów uzyskiwanych za pomocą ulepszonych środków trwałych i kosztami ich eksploatacji.

Należy zauważyć, że przepisy art. 91 ust. 2 ustawy odsyłają do przepisów o podatku dochodowym dotyczących środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji. I tak, zgodnie z art. 16a ust. 1 ustawy o CIT:

Należy w tym miejscu podkreślić, że art. 91 ust. 2 ustawy, wskazuje na konieczność dokonywania korekty podatku odliczonego w odniesieniu do nieruchomości. Ustawodawca wprowadzając przepisy dot. korekty wieloletniej objął nią wszystkie nieruchomości. Okoliczność, że Państwa Spółka nie dokonuje od wydatków podatkowych odpisów amortyzacyjnych, nie może mieć przełożenia i wpływu na podatek od towarów i usług, mającą na celu odejście od zasad dokonywania korekt na gruncie podatku VAT. Na gruncie art. 91 ust. 2 ustawy szczególne znaczenie ma nie tyle sam fakt dokonywania odpisów amortyzacyjnych, co faktyczna okoliczność wskazująca na to, czy składnik majątku spełnia definicję środka trwałego bowiem brak dokonywania odpisów amortyzacyjnych nieruchomości, nie zmienia ich charakteru jako środków trwałych i nie spowodowuje, że nieruchomości te przestały być środkami trwałymi, do których odnosi się dyspozycja art. 91 ust. 2 ustawy. Sam brak amortyzacji na gruncie podatków dochodowych nie może neutralizować mechanizmu korekty przewidzianego dla potrzeb podatku od towarów i usług. Należy mieć na względzie, że nieruchomości charakteryzujące się trwałością – zużywają się w określonym czasie, a nie jednorazowo, dlatego też konsekwencją powinna być ocena prawa do odliczenia w perspektywie dłuższego czasu, bowiem prawo to konsumowane jest stopniowo. W przypadku art. 91 ust. 2 ustawy ustawodawca posłużył się określeniem „zaliczanych”, a nie zaliczonych do środków trwałych, zatem chodzi tu o takie towary, w tym nieruchomości, które co do zasady są zaliczane do środków trwałych, a budynki / budowle takimi towarami są. Przepis art. 91 ust. 2 odnosi się bowiem ogólnie do tego typu towarów, które z zasady są środkami trwałymi, a do tego typu towarów należy w szczególności zaliczyć budynki. Jeżeli więc zbycie pociągające za sobą zmianę przeznaczenia (z wykorzystywania do czynności opodatkowanych na wykorzystanie do czynności zwolnionych) dotyczy budynku, czyli towaru generalnie zaliczanego do środków trwałych, podatnik jest zobowiązany do dokonania korekty na zasadach określonych w art. 91 ust. 4-6 ustawy.

Wydatki poniesione przez podatnika na ulepszenie budynku, które wynosiły co najmniej 15.000 zł stanowią towary i usługi, które na podstawie przepisów o podatku dochodowym są zaliczane do środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji i podlegają 10-letniemu okresowi korekty. 10-letni okres korekty rozpoczyna swój bieg od roku, w którym środki trwałe (ulepszenia) o wartości wynoszącej co najmniej 15.000 zł zostały oddane do użytkowania, a roczna korekta dotyczy jednej dziesiątej kwoty podatku naliczonego przy ich nabyciu lub wytworzeniu.

Poniesione nakłady, których wartość początkowa przekracza 15.000 zł, należy traktować jak wydatki na zakup odrębnego środka trwałego.

W związku z powyższym, obowiązek dokonania korekty podatku naliczonego związanego z ww. nakładami powinien być rozpatrywany z uwzględnieniem 10-letniego okresu, licząc od roku, w którym nakłady (traktowane jako odrębny środek trwały) zostały oddane do użytkowania. W tym przypadku korekta dotyczy tej części odliczonego podatku naliczonego (bądź części odliczonego podatku naliczonego), która przypada na lata pozostałe do końca okresu korekty.

W zakresie kwalifikacji prawnej dla celów korekty VAT nakładów na ulepszenie nieruchomości jak na samą nieruchomość, zasadnym jest odwoływanie się do wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 12 września 2024 r. w sprawie C-243/23 Belgische Staat/Federale Overheidsdienst Financië przeciwko L BV. W wyroku TSUE przyjął, że okres korekty remontów (robót budowlanych) wynosi tyle samo lat, co samej nieruchomości. Przedmiotem rozstrzygnięcia TSUE było określenie czy dla robót budowlanych dotyczących nieruchomości powinien znaleźć zastosowanie okres korekty przewidziany dla nieruchomości (w sprawie 15-letni), czy też okres korekty przewidziany dla pozostałych dóbr inwestycyjnych (w sprawie 5-letni). TSUE wskazał, że przepisy artykułu 190 dyrektywy Rady 2006/112/WE w związku z art. 187 tej dyrektywy i w świetle zasady neutralności podatkowej należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on uregulowaniu krajowemu dotyczącemu korekty odliczeń podatku od wartości dodanej (VAT), zgodnie z którymi wydłużony okres korekty ustalony na podstawie wspomnianego art. 187 dla nieruchomości nabytych jako dobra inwestycyjne nie ma zastosowania do robót budowlanych opodatkowanych VAT jako świadczenie usług w rozumieniu tej dyrektywy, które wiążą się ze znaczną rozbudową lub gruntowną renowacją nieruchomości, w których zostały przeprowadzone, i dla których okres gospodarczej użyteczności ich skutków odpowiada okresowi użytkowania nowego budynku.

Tym samym wydatki wskazane w Kategorii 1, których wartość przekracza 15.000 zł, należy traktować jak wydatki na zakup odrębnego środka trwałego. W tej sytuacji korekta dotyczy nieruchomości. W związku z powyższym, w przypadku wydatków wskazanych w Kategorii 1 (nakładów) dotyczących nieruchomości zastosowanie ma 10-letni okres korekty, przewidziany w art. 91 ust. 2 dla nieruchomości, licząc od roku, w którym nakłady (traktowane jako odrębny środek trwały) zostały oddane do użytkowania.

Z kolei, poszczególne wydatki wskazane w Kategorii 1 poniesione na ulepszenie nieruchomości, o wartości niższej niż 15 000 zł, nie podlegają 10-letniemu okresowi korekty tylko – zgodnie z art. 91 ust. 2 ustawy – okres korekty dotyczy roku, w którym zostały oddane do użytkowania.

Wobec powyższego, w sytuacji planowanej sprzedaży Nieruchomości korzystającej ze zwolnienia z podatku VAT będą Państwo zobowiązani do dokonania jednorazowej korekty odliczonego podatku naliczonego z tytułu poniesienia wydatków (nakładów) wskazanych w Kategorii 1, których wartość przekracza 15.000 zł, na podstawie art. 91 ust. 4 i ust. 5 ustawy w związku z art. 91 ust. 6 ustawy. Okres korekty w odniesieniu do ww. nakładów (traktowanych jako odrębny środek trwały) wynosi 10 kolejnych lat licząc od roku, w którym środki te zostały oddane do użytkowania. Jednorazowej korekty kwoty podatku VAT należy dokonać w rozliczeniu za okres, w którym nastąpi sprzedaż Nieruchomości, w odniesieniu do całego pozostałego okresu korekty.

Natomiast – w odniesieniu do wydatków wskazanych w Kategorii 1, których wartość nie przekracza 15.000 zł, w sytuacji gdy planowana sprzedaż Nieruchomości korzystającej ze zwolnienia z podatku VAT, nastąpi w okresie roku, w którym zostały oddane do użytkowania, będą Państwo zobowiązani do dokonania jednorazowej korekty odliczonego podatku naliczonego z tytułu ich poniesienia. Natomiast, w sytuacji gdy planowana sprzedaż Nieruchomości korzystającej ze zwolnienia z podatku VAT, nastąpi po upływie roku, w którym ww. wydatki zostały oddane do użytkowania, nie będą Państwo zobowiązani do dokonania jednorazowej korekty odliczonego podatku naliczonego z tytułu ich poniesienia.

Podkreślenia wymaga fakt, że w przypadku sprzedaży nieruchomości w okresie korekty, powinni Państwo dokonać korekty jednorazowo w deklaracji składanej za okres rozliczeniowy, w którym nastąpi sprzedaż nieruchomości.

Tym samym oceniając całościowo Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1 należało uznać je za nieprawidłowe.

Natomiast w odniesieniu do wydatków wskazanych w Kategorii 2, tj. wydatków remontowych, które – jak Państwo wskazali – są wydatkami dotyczącymi prac o charakterze odtworzeniowym, konserwacyjnym, naprawczym lub remontowym oraz nie stanowią ulepszenia w rozumieniu przepisów o podatku CIT, nie zwiększają wartości początkowej środka trwałego dla celów podatku CIT i nie są ujmowane jako odrębne środki trwałe podlegające amortyzacji podatkowej, zastosowanie znajdzie cytowany powyżej przepis art. 91 ust. 7b i 7c ustawy, zgodnie z którym korekty dokonuje się jednorazowo w deklaracji podatkowej składanej za okres rozliczeniowy, w którym nastąpi zmiana przeznaczenia, jednakże nie później niż 12 miesięcy od końca okresu rozliczeniowego, w którym wydano towary do użytkowania.

Mając na uwadze powyższe w sytuacji planowanej sprzedaży Nieruchomości korzystającej ze zwolnienia z podatku VAT, przed upływem 12 miesięcy od poniesienia wydatków wskazanych w Kategorii 2, tj. wydatków remontowych, będą Państwo zobowiązani do dokonania jednorazowej korekty odliczonego podatku naliczonego z tytułu poniesienia ww. wydatków, na podstawie art. 91 ust. 7c ustawy, w deklaracji podatkowej składanej za okres rozliczeniowy, w którym nastąpi zmiana ich przeznaczenia (w okolicznościach tej sprawy dojdzie do sprzedaży Nieruchomości).

Tym samym oceniając całościowo Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 2, należało uznać je za nieprawidłowe, ze względu na brak wskazania, że w przypadku sprzedaży nieruchomości w okresie korekty, powinni Państwo dokonać korekty jednorazowo.

Z kolei, odnosząc się do kwestii objętych zakresem pytani nr 3 i nr 4 należy zauważyć, że – jak Państwo podali – wydatki wskazane w Kategoria 3, tj. (…) / wyposażenie stanowią odrębne środki trwałe podlegające amortyzacji dla celów podatku CIT, są składnikami majątku odrębnymi od Budynku (i Budowli), które są możliwe do wyodrębnienia i zdemontowania bez istotnej ingerencji w substancję Budynku oraz spełniają przesłanki uznania za środki trwałe podlegające amortyzacji podatkowej, o wartości początkowej przekraczającej 15.000 zł. Natomiast wydatki wskazane w Kategorii 4, tj. (…) / wyposażenie, których wartość początkowa nie przekracza 15.000 zł.

Wobec powyższego w pierwszej kolejności podkreślam, że zarówno ustawa o podatku od towarów i usług, jak i przepisy wykonawcze do niej, nie regulują pojęcia „części składowych”. Zatem w tym celu należy odwołać się do przepisów ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 795), zwanej dalej Kodeksem cywilnym.

Stosownie do art. 47 § 1 Kodeksu cywilnego:

Zgodnie z art. 47 § 2 kodeksu cywilnego:

Aby jednak uzyskać atrybut części składowej rzeczy nadrzędnej, w tym przypadku Budynku, osobne środki trwałe, a także elementy wykończeniowe i wyposażenie powinny być połączone z tą rzeczą w taki sposób, że będzie istniała:

-     więź fizykalno-przestrzenna oraz,

-     więź funkcjonalna (gospodarcza)

a połączenie będzie miało charakter trwały (nie dla przemijającego użytku). Przy czym przesłanki te muszą być spełnione łącznie. W konsekwencji takiego połączenia powinny one stracić byt w sensie prawnym, gospodarczym i fizycznym. Zatem składniki trwale związane z budynkiem nie będą mogły samoistnie stanowić rzeczy, lecz powinny tworzyć z budynkiem jedną całość.

Przy czym, zgodnie z art. 47 § 3 kodeksu cywilnego:

Jednocześnie stosownie do art. 51 § 1 Kodeksu cywilnego:

W myśl art. 51 § 3 Kodeksu cywilnego:

Pojęcie przynależności należy zatem odróżnić od pojęcia części składowej, bowiem związek, jaki zachodzi pomiędzy rzeczą przynależną (pomocniczą) a rzeczą główną, jest luźniejszy niż związek pomiędzy częścią składową a rzeczą nadrzędną. Wprawdzie przynależności i części składowe dzielą los prawny rzeczy głównej (nadrzędnej), lecz w przypadku przynależności zasada ta nie ma charakteru bezwzględnie obowiązującego. Pomiędzy rzeczą główną a przynależną zachodzi wyłącznie związek funkcjonalny. Nie ma więc ścisłej więzi fizycznej, która powoduje, że rzecz staje się częścią składową innej rzeczy. W stosunku przynależności występują dwa odrębne podmiotowe prawa własności – do rzeczy głównej i do rzeczy pomocniczej. Zatem przynależność (rzecz pomocnicza) nie traci samodzielnego bytu prawnego wskutek jej związku z rzeczą główną – pozostaje, w przeciwieństwie do części składowej, samoistną rzeczą ruchomą. Dlatego też przynależność może stanowić przedmiot samoistnego obrotu, natomiast część składowa nie może być przedmiotem odrębnej dostawy.

W kontekście powyższych uwag podkreślić należy, że wszelkie elementy klasyfikowane przez Państwa jako osobne środki trwałe wyodrębnione w Budynku, a także elementy wykończeniowe i elementy wyposażenia, które zostaną połączone z budynkiem w sposób trwały, będąc jego częściami składowymi, będą stanowiły nierozerwalną część sprzedawanego budynku. Nie można zatem przenieść prawa do rozporządzenia budynkiem bez przenoszenia własności jego części składowych. Czynność dostawy budynku i związanych z nim trwale elementów składowych będzie zatem jedną czynnością dostawy, która będzie opodatkowana właściwą stawką podatku lub będzie korzystała ze zwolnienia z opodatkowania podatkiem od towarów i usług.

Pojęcia dostawy budynku nie można natomiast rozszerzać na dostawę elementów, które nie są nierozerwalnie związane z konstrukcją budynku. Elementy klasyfikowane przez Państwa jako osobne środki trwałe wyodrębnione w Budynku, a także elementy wykończeniowe i elementy wyposażenia budynku, które nie będą w sposób trwały związane z bryłą budynku, jako mogące być odłączone bez uszkodzenia lub istotnej zmiany całości albo bez uszkodzenia lub istotnej zmiany przedmiotu odłączonego, będą stanowić elementy niebędące częściami składowymi budynku i winny zostać opodatkowane odrębnie od dostawy budynku, według stawki właściwej dla dostawy danego rodzaju towaru.

Zatem dostawa wyposażenia, które może być odłączone bez uszkodzenia lub istotnej zmiany całości albo bez uszkodzenia lub istotnej zmiany przedmiotu odłączonego lub też wyposażenia, które nie stanowi części składowej, winna zostać opodatkowana według przepisów właściwych, tj. według stawki właściwej dla danego rodzaju towaru.

Wobec powyższego mając na uwadze wskazane we wniosku okoliczności sprawy stwierdzić należy, że w analizowanym przypadku sprzedaż (…)/ wyposażenia, określonego przez Państwa jako odrębne środki trwałe, będące składnikami majątku odrębnymi od Budynku (i Budowli), które są możliwe do wyodrębnienia i zdemontowania bez istotnej ingerencji w substancję Budynku zarówno o wartości początkowej przekraczającej 15.000 zł, jak i (…)/ wyposażenie, których wartość początkowa nie przekracza 15.000 zł, winno zostać opodatkowane według stawki podatku właściwej dla dostawy danego towaru.

Tym samym, w związku ze sprzedażą Nieruchomości, która będzie korzystała ze zwolnienia z podatku VAT, w przypadku sprzedaży (…) / wyposażenia, określonego przez Państwa jako odrębne środki trwałe, będące składnikami majątku odrębnymi od Budynku (i Budowli), które są możliwe do wyodrębnienia i zdemontowania bez istotnej ingerencji w substancję Budynku zarówno o wartości początkowej przekraczającej 15.000 zł, jak i (…) / wyposażenie, których wartość początkowa nie przekracza 15.000 zł, nie nastąpi zmiana ich przeznaczenia.

Jak wynika z okoliczności sprawy od momentu poniesienia wydatków wskazanych w Kategorii 3 i Kategorii 4 wykorzystywali je Państwo do czynności opodatkowanych podatkiem VAT, jak również w związku z ich nabyciem przysługiwało i przysługuje Państwu prawo do odliczenia naliczonego podatku VAT. Ponadto sprzedaż (…) / wyposażenia wskazanego przez Państwa w Kategorii 3 i Kategorii 4 nastąpi w ramach czynności opodatkowanych według właściwej stawki podatku dla ich dostawy. Jednocześnie, z całokształtu okoliczności sprawy nie wynika aby ich sprzedaż korzystała ze zwolnienia z podatku VAT.

Wobec powyższego w odniesieniu do wydatków wskazanych w Kategorii 3 i w Kategorii 4 nie znajdą zastosowania przepisy dotyczące korekty podatku naliczonego wskazane w art. 91 ustawy, bowiem ich sprzedaż nie spowoduje zmiany sposobu ich wykorzystywania.

Tym samym oceniając Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 3 oraz pytania nr 4 należało uznać je za nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Informuję, iż wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (zapytania). Inne kwestie poruszone we wniosku, które nie zostały objęte pytaniem – nie mogą być zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej – rozpatrzone.

Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku opisem sprawy. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem sprawy podanym w złożonym wniosku. Zatem, wydając przedmiotową interpretację oparłem się na wynikającym z treści wniosku opisie sprawy. W przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej bądź celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Odnośnie powołanej interpretacji indywidualnych zauważam, że interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane są w indywidualnych sprawach podatników i niewątpliwie kształtują sytuację prawną tych podatników w sprawach będących przedmiotem rozstrzygnięcia, lecz dotyczą konkretnych stanów faktycznych, co oznacza, że należy je traktować indywidualnie.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

‒    Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem sprawy i zastosują się Państwo do interpretacji.

‒    Zgodnie z art. 14na § 1 ustawy Ordynacja podatkowa:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1)  z zastosowaniem art. 119a;

2)  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3)  z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

‒    Zgodnie z art. 14na § 2 ustawy Ordynacja podatkowa:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

‒    w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

‒    w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP:/KIS/wnioski albo/KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa.