0113-KDIPT1-2.4012.367.2026.1.SM

Interpretacja indywidualna
– stanowisko w części prawidłowe i w części nieprawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest nieprawidłowe w zakresie pytań nr 1 i nr 3 oraz prawidłowe w zakresie pytania nr 2.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

15 kwietnia 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z 31 marca 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy niepodlegania opodatkowaniu czynności wycofania lokali do majątku wspólników spółki cywilnej, zastosowania zwolnienia oraz braku obowiązku dokonania korekty. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

(…) spółka cywilna (dalej: Wnioskodawca lub Spółka) jest czynnym zarejestrowanym podatnikiem podatku VAT.

Wspólnikami Spółki są wyłącznie osoby fizyczne, tj. Pan (…) oraz Pan (…) (dalej: Wspólnicy). Każdy ze wspólników prowadzi również własną jednoosobową działalność gospodarczą z tytułu prowadzenia, której jest czynnym zarejestrowanym podatnikiem podatku VAT.

Zgodnie z Umową Spółki Cywilnej z dnia (…) każdy wspólnik jest uprawniony do samodzielnego prowadzenia spraw Spółki w zakresie nieprzekraczającym zwykłych czynności. Zobowiązania przekraczające kwotę (…) nie należą do zakresu zwykłych czynności.

Spółka jest podmiotem transparentnym podatkowo, w szczególności nie jest podatnikiem CIT. Przedmiotem działalności Spółki jest m.in. sprzedaż (…. W ramach prowadzonej działalności gospodarczej Spółka wykonuje wyłącznie czynności opodatkowane podatkiem od towarów i usług.

W dniu (…) Spółka nabyła do majątku związanego z prowadzoną działalnością gospodarczą lokal niemieszkalny, usługowy (…) położony w (…), składający się z jednego pomieszczenia i sanitariatu, o powierzchni użytkowej (…) m² wraz z udziałem w częściach wspólnych (…) oraz udział w prawie użytkowania działki gruntu nr 1 (dalej: Lokal 1). Zakup Lokalu 1 był opodatkowany podatkiem od towarów i usług. Spółka w całości odliczyła podatek VAT naliczony wynikający z powyższej transakcji.

W dniu (…) Spółka nabyła do majątku związanego z prowadzoną działalnością gospodarczą lokal niemieszkalny, użytkowy (…) położony (…), składający się z jednego pomieszczenia oraz sanitariatu, o powierzchni użytkowej (…) m² wraz z udziałem (…) (dalej: Lokal 2). Zakup Lokalu 2 był opodatkowany podatkiem od towarów i usług. Spółka w całości odliczyła podatek VAT naliczony wynikający z powyższej transakcji.

Lokal 1 oraz Lokal 2 były wykorzystywane w Spółce do czynności opodatkowanej polegającej na oddaniu lokali w odpłatny najem. Spółka z tego tytułu była płatnikiem należnego podatku VAT.

Pierwsza umowa na najem lokalu 1 została zawarta (…) 2016 r. Pierwsza umowa na najem lokalu 2 została zawarta w … 

Najem Lokali trwał nieprzerwanie do dnia (…) Po tym dniu, w wyniku opisanych poniżej działań w miejsce spółki jako strony umów najmu weszli Wspólnicy.

W związku z zawartymi umowami najmu, Spółka użytkowała Lokal 1 oraz Lokal 2 przez okres dłuższy niż dwa lata od dnia oddania lokali do użytkowania.

W całym okresie posiadania Spółka nie ponosiła na Lokal 1 ani na Lokal 2 nakładów, których wartość w odniesieniu do każdego lokalu przekroczyłaby 30% jego wartości początkowej. W dniu (…) Wspólnicy Spółki podjęli jednomyślną uchwałę o wycofaniu ze Spółki i przeniesieniu do ich majątków osobistych Lokalu 1 oraz Lokalu 2, w udziałach odpowiadających udziałom w zysku Spółki, czyli po ½ części.

W dniu (…) na podstawie umowy przeniesienia współwłasności nieruchomości zawartej w formie aktu notarialnego Wspólnicy w wykonaniu uchwały z dnia (…) przenieśli po ½ udziału w częściach w Lokalu 1 oraz w Lokalu 2 na rzecz każdego z nich. Tym samym w wyniku przeniesienia udziałów w częściach nieruchomości każdy ze wspólników stał się właścicielem ½ części Lokalu 1 oraz ½ części Lokalu 2. W związku z zawarciem umowy nie nastąpiła zmiana przeznaczenia Lokalu 1 oraz Lokalu 2, a jedynie zmiana formy organizacyjnej prowadzenia działalności gospodarczej w postaci najmu nieruchomości. Od tego dnia Wspólnicy weszli w prawa i obowiązki spółki jako strony umowy najmu.

W dniu (…) na podstawie umowy zamiany zawartej w formie aktu notarialnego (…) przeniósł na rzecz (…) przysługujący mu udział w wysokości ½ części w Lokalu 1 w zamian za co (…) przeniósł na rzecz (…) przysługujący mu udział w wysokości ½ części w Lokalu 2. W wyniku zamiany (…) stał się wyłącznym właścicielem Lokalu 2 a (…) stał się wyłącznym właścicielem Lokalu 1. Wartość zamienianych udziałów w Lokalach nie była równa (wartość udziału w Lokalu 2 była wyższa niż wartość udziału w Lokalu 1). Wolą Wspólników umowa została zawarta bez obowiązku dopłat ze strony (…) na rzecz (…). Umowa zamiany została opodatkowana podatkiem od towarów i usług, na podstawie zgodnego oświadczenia stron złożonego przed notariuszem o rezygnacji ze zwolnienia określonego w art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT i wyborze opcji opodatkowania umowy zamiany. Każdy ze wspólników przejął na siebie prawa i obowiązki wynikające z umów najmu dotyczących Lokalu 1 oraz Lokalu 2. Najem tych lokali stanowi u każdego ze wspólników odpłatne świadczenie usług opodatkowane podatkiem VAT. W związku z powyższym nie nastąpiła zmiana przeznaczenie Lokalu 1 oraz Lokalu 2, lokale te w dalszym ciągu są wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej w postaci najmu.

Pytania

1.  Czy przedstawione w opisie stanu faktycznego wycofanie ze Spółki Lokalu 1 oraz Lokalu 2 do majątku prywatnego Wspólników będzie kwalifikowane na gruncie ustawy VAT jako dostawa towarów lub inna czynność podlegająca VAT?

2.  Jeżeli przedstawione w opisie stanu faktycznego wycofanie ze Spółki Lokalu 1 oraz Lokalu 2 do majątku prywatnego Wspólników będzie kwalifikowane jako dostawa towarów podlegająca VAT, to czy Spółka będzie uprawniona do zastosowania dla tej czynności zwolnienia z VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10?

3.  Czy przedstawione w opisie stanu faktycznego wycofanie ze Spółki Lokalu 1 oraz Lokalu 2 do majątku prywatnego Wspólników spowoduje obowiązek dokonania odpowiedniej korekty podatku VAT naliczonego odliczonego przy nabyciu Lokali?

Państwa stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawcy,

Ad 1.

W ocenie Wnioskodawcy, przedstawione w opisie stanu faktycznego wycofanie ze Spółki Lokalu 1 oraz Lokalu 2 do majątku prywatnego Wspólników nie będzie kwalifikowane na gruncie ustawy VAT jako dostawa towarów lub inna czynność podlegająca VAT.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tekst jedn.: Dz. U. z 2023 r. poz. 1570 z późn. zm. Dalej: ustawa o VAT):

Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Stosownie do treści art. 2 pkt 6 ustawy o VAT:

Przez towary należy rozumieć rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT:

Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”, podlegają:

1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

W świetle art. 7 ust. 1 ustawy o VAT:

Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).

Natomiast w myśl art. 8 ust. 1 ustawy o VAT:

Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (...).

Z treści przywołanych przepisów wynika, że opodatkowaniu VAT podlegają czynności odpłatne tzn. odpłatna dostawa towarów lub odpłatne świadczenie usług. Opodatkowanie czynności nieodpłatnych stanowi wyjątek do powyższej reguły i dotyczy jedynie przypadków ściśle określonych w ustawie.

Niektóre dostawy towarów i świadczenia usług wykonywane nieodpłatne wolą ustawodawcy zostały w skutkach podatkowych zrównane z odpłatną dostawą towarów i odpłatnym świadczeniem usług, a więc z czynnościami, które podlegają opodatkowaniu VAT.

Stosownie do art. 7 ust. 2 ustawy o VAT:

Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się również przekazanie nieodpłatnie przez podatnika towarów należących do jego przedsiębiorstwa, w szczególności:

1)  przekazanie lub zużycie towarów na cele osobiste podatnika lub jego pracowników, w tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich domowników, członków organów stanowiących osób prawnych, członków stowarzyszenia,

2)  wszelkie inne darowizny

‒    jeżeli podatnikowi przysługiwało, w całości lub w części, prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia tych towarów lub ich części składowych.

Z przytoczonego przepisu wynika, że opodatkowaniu VAT podlega generalnie każde nieodpłatne przekazanie towaru należącego do przedsiębiorstwa, z którym wiąże się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, o ile podatnikowi przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu tych towarów, ich imporcie lub wytworzeniu tych towarów lub ich części składowych. Natomiast zużycie towarów podlega opodatkowaniu tylko wówczas, gdy dokonywane jest na rzecz podmiotów i na cele wymienione w art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o VAT, pod warunkiem, że przysługiwało prawo do odliczania podatku naliczonego.

Jeżeli natomiast podatnik nie miał prawa do odliczenia kwoty podatku naliczonego, to wszelkie przekazanie lub zużycie towarów bez wynagrodzenia (nieodpłatne przekazania), pozostaje neutralne podatkowo (podatnik nie musi dokonać ich opodatkowania).

Stosownie do treści art. 15 ust. 1 ustawy o VAT:

Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy o VAT:

Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Na podstawie art. 659 § 1 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (tekst jedn.: Dz. U. z 2023 r. poz. 1610 z późn. zm.):

Przez umowę najmu wynajmujący zobowiązuje się oddać najemcy rzecz do używania przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a najemca zobowiązuje się płacić wynajmującemu umówiony czynsz.

Jak wynika z art. 659 § 2 Kodeksu cywilnego:

Czynsz może być oznaczony w pieniądzach lub w świadczeniach innego rodzaju.

Najem jest więc umową dwustronnie zobowiązującą i wzajemną, odpowiednikiem świadczenia wynajmującego, polegającego na oddaniu rzeczy do używania, jest świadczenie najemcy, polegające na płaceniu umówionego czynszu. Zatem oddanie w ramach umowy najmu osobie trzeciej nieruchomości skutkuje uzyskiwaniem korzyści majątkowej po stronie podmiotu dokonującego wynajmu.

Zarówno w treści ustawy, jak i w przepisach wykonawczych do niej, ustawodawca przewidział opodatkowanie niektórych czynności stawkami obniżonymi lub zwolnienie od podatku.

Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy o VAT:

Zwalnia się od podatku usługi w zakresie wynajmowania lub wydzierżawiania nieruchomości o charakterze mieszkalnym lub części nieruchomości, na własny rachunek, wyłącznie na cele mieszkaniowe lub na rzecz społecznych agencji najmu, o których mowa w art. 22a ust. 1 ustawy z dnia 26 października 1995 r. o społecznych formach rozwoju mieszkalnictwa (Dz. U. z 2023 r. poz. 790 i 1114).

Zatem ze zwolnienia od podatku od towarów i usług korzysta wyłącznie świadczenie usług wynajmu nieruchomości o charakterze mieszkalnym na cele mieszkaniowe. Zastosowanie zwolnienia jest uzależnione od spełnienia przesłanek obiektywnych dotyczących charakteru wynajmowanego lokalu (lokal mieszkalny) oraz subiektywnych dotyczących przeznaczenia wynajmowanego lokalu (cel mieszkaniowy).

Wobec powyższego, zwolnione od podatku od towarów i usług są usługi w zakresie wynajmowania nieruchomości o charakterze mieszkalnym na własny rachunek, natomiast usługi w zakresie wynajmowania nieruchomości o charakterze niemieszkalnym lub nieruchomości mieszkalnych na cel inny niż mieszkaniowy podlegają opodatkowaniu właściwą dla tej czynności stawką podatku VAT. Mając na uwadze powołane przepisy należy stwierdzić, że najem wypełnia określoną w art. 15 ust. 2 ustawy definicję działalności gospodarczej, jeżeli wykonywany jest w sposób ciągły dla celów zarobkowych (zawierane umowy najmu mają zazwyczaj długotrwały charakter, a uzyskiwane korzyści z tego tytułu są w zasadzie stałe), bez względu na to, czy najem jest prowadzony w ramach działalności gospodarczej, czy jako odrębne źródło przychodu w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W związku z tym tzw. „prywatny” najem nieruchomości stanowi odpłatne świadczenie usług, o którym mowa w art. 8 ust. 1 ustawy i podlega opodatkowaniu tym podatkiem na mocy przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy. Najem prywatny stanowi działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy a najemca jest z tego tytułu podatnikiem VAT, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy. Przenosząc powyższe rozważania na opisany we wniosku stan faktyczny Wnioskodawca wskazuje, że po wycofaniu z działalności gospodarczej spółki cywilnej do majątku prywatnego Wspólników Lokal 1 oraz Lokal 2, będą przez Nich wynajmowane na rzecz podmiotów trzecich w ramach najmu prywatnego na cele niemieszkalne. Tym samym Nieruchomości nadal będą wykorzystywane w sposób zorganizowany i ciągły dla celów zarobkowych, sprzedaży opodatkowanej (świadczenie usług najmu opodatkowanych podatkiem VAT). W związku z powyższym Lokal 1 i Lokal 2 nie będą wykorzystywane na potrzeby osobiste Wspólników, ale w związku z prowadzoną przez nich działalnością gospodarczą w rozumieniu ustawy o VAT.

W związku z powyższym w ocenie Wnioskodawcy do czynności wycofania Lokalu 1 oraz Lokalu 2 z działalności gospodarczej spółki cywilnej do majątku prywatnego Wspólników, które następnie będą przez nich wynajmowane na cele niemieszkalne, nie będzie miał zastosowania art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy, bowiem nie nastąpi tutaj dostawa towaru na cele osobiste wspólników, a co za tym idzie, czynność ta nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Nie zmieni się bowiem sposób wykorzystania nieruchomości – w dalszym ciągu będą one wykorzystywane do celów działalności opodatkowanej VAT.

Takie stanowisko potwierdził Dyrektor KIS w interpretacji indywidualnej z dnia 2 lutego 2024 r. nr 0114-KDIP1-2.4012.547.2023.2.JO czy w interpretacji indywidualnej z dnia 16 lipca 2024 r. 0114-KDIP1-1.4012.331.2024.5.AKA.

Ad 2.

Jeżeli przedstawione w opisie zdarzenia przyszłego wycofanie ze Spółki Lokalu 1 oraz Lokali 2 do majątku prywatnego Wspólników będzie kwalifikowane jako dostawa towarów podlegająca VAT, to Spółka będzie uprawniona do zastosowania dla tej czynności zwolnienia z VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy VAT.

Zasadniczo ustawa o podatku od towarów i usług zwalnia z opodatkowania dostawę budynków, budowli lub ich części z wyjątkami przewidzianymi w ustawie.

Artykuł 43 ust. 1 pkt 10 stanowi, że zwalnia się z opodatkowania dostawę budynków, budowli lub ich części, z wyjątkiem, gdy:

a)  dostawa jest dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim,

b)  pomiędzy pierwszym zasiedleniem a dostawą budynku, budowli lub ich części upłynął okres krótszy niż 2 lata.

Z przepisu tego wynika, że wszystkie dostawy budynków, budowli lub ich części są zwolnione z opodatkowania z wyjątkiem realizowanych w ramach pierwszego zasiedlenia. W związku z tym ustalając stawkę podatkową (23% lub ZW) w pierwszej kolejności należy zbadać czy i kiedy doszło do pierwszego zasiedlenia. Z tego punktu widzenia istotna jest definicja pierwszego zasiedlenia. Definicję tą ustawodawca umieścił w art. 2 ust. 1 pkt 14.

Ustawa o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw z dnia 4 lipca 2019 r. (Dz.U. z 2019 r. poz. 1520) z dniem 1.09.2019 r. dokonała jej istotnej nowelizacji. Zgodnie z nowym brzmieniem powyższego przepisu przez pierwsze zasiedlenie - rozumie się oddanie do użytkowania pierwszemu nabywcy lub użytkownikowi lub rozpoczęcie użytkowania na potrzeby własne budynków, budowli lub ich części, po ich: a) wybudowaniu lub b) ulepszeniu, jeżeli wydatki poniesione na ulepszenie, w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym, stanowiły co najmniej 30% wartości początkowej;

Powyższa zmiana przepisu była spowodowana wyrokiem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawie C-308/16. Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie I FSK 1573/14, w dniu 30 maja 2016 r. zwrócił się do TSUE z wnioskiem o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym pytając czy polska definicja pierwszego zasiedlenia jest zgodna z art. 135 ust. 1 lit. j) dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.Urz. UE 2006 r.). Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z dnia 16 listopada 2017 r. w sprawie C-308/16 Kozuba Premium Selection Sp. z o.o. przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie stwierdził, że „artykuł 12 ust. 1 i 2 oraz art. 135 ust. 1 lit. j) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one przepisom krajowym, takim jak będące przedmiotem postępowania głównego, które uzależniają zwolnienie z podatku od wartości dodanej w związku z dostawą budynków od spełnienia warunku, zgodnie z którym pierwsze zasiedlenie tych budynków następuje w ramach czynności podlegającej opodatkowaniu”.

Definicja pierwszego zasiedlenia jest istotna z punktu widzenia możliwości zastosowania zwolnienia z art. 43 ust. 1 pkt 10 i w tym zakresie brzmienie przepisu na dzień powstania obowiązku podatkowego przesądza o zastosowaniu zwolnienia lub jego niezastosowaniu.

Z definicji tej wynika, że do pierwszego zasiedlenia dochodzi po wybudowaniu budynku lub po jego znacznym ulepszeniu, gdzie nakłady na nie poniesione przekraczają 30% wartości początkowej budynku lub budowli, stosownie do przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Z przepisu tego wynika również, że do pierwszego zasiedlenia może dochodzić wielokrotnie. Po raz pierwszy po wybudowaniu budynku lub budowli oraz z każdym istotnym wartościowo ulepszeniem. Obecnie pierwszym zasiedleniem będzie również oddanie do użytkowania budynków, budowli lub ich części do własnego użytku.

W związku z powyższym, pierwsze zasiedlenie należy rozumieć jako rozpoczęcie użytkowania budynku, budowli lub ich części, wykorzystywania w działalności gospodarczej po jego wybudowaniu lub ulepszeniu jak również oddanie nieruchomości do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy o podobnych charakterze.

Przekładając powyższe rozważania na stan faktyczny sprawy w pierwszej kolejności należy zbadać czy Lokal 1 oraz Lokal 2 zostały zasiedlone i czy upłynął już 2 letni okres od tej daty. Z opisu stanu faktycznego wynika, że Lokal 1 oraz Lokal 2 są zasiedlone. Spółka oddała je w odpłatny najmem odpowiednio (…) 2016 r. oraz w (…) 2021 r. Tym samym minął już ustawowy okres 2 lat od daty pierwszego zasiedlenia, który uprawnia Spółkę od zastosowania zwolnienia z opodatkowania.

W związku z powyższym, jeżeli wycofanie Lokalu 1 oraz Lokalu 2 do majątku osobistego wspólników, w ocenie organu, stanowi czynność podlegającą opodatkowaniu, to zdaniem Wnioskodawcy będzie to czynność zwolniona z opodatkowania na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT.

Ad 3.

W ocenie Wnioskodawcy przedstawione w opisie stanu faktycznego wycofanie ze Spółki Lokalu 1 oraz Lokalu 2 do majątku prywatnego Wspólników nie spowoduje obowiązku dokonania odpowiedniej korekty podatku VAT naliczonego odliczonego przy nabyciu Lokali.

Zgodnie z art. 91 ust. 1 ustawy o VAT:

Po zakończeniu roku, w którym podatnikowi przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, o którym mowa w art. 86 ust. 1, jest on obowiązany dokonać korekty kwoty podatku odliczonego zgodnie z art. 90 ust. 2-10a lub 10c-10g, z uwzględnieniem proporcji obliczonej w sposób określony w art. 90 ust. 2-6, 10, 10a lub 10c-10g lub przepisach wydanych na podstawie art. 90 ust. 11 i 12, dla zakończonego roku podatkowego.

W myśl art. 91 ust. 2 ustawy o VAT:

W przypadku towarów i usług, które na podstawie przepisów o podatku dochodowym są zaliczane przez podatnika do środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji, a także gruntów i praw wieczystego użytkowania gruntów, jeżeli zostały zaliczone do środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych nabywcy, z wyłączeniem tych, których wartość początkowa nie przekracza 15.000 zł, korekty, o której mowa w ust. 1, podatnik dokonuje w ciągu 5 kolejnych lat, a w przypadku nieruchomości i praw wieczystego użytkowania gruntów – w ciągu 10 lat, licząc od roku, w którym zostały oddane do użytkowania. Roczna korekta w przypadku, o którym mowa w zdaniu pierwszym, dotyczy jednej piątej, a w przypadku nieruchomości i praw wieczystego użytkowania gruntów - jednej dziesiątej kwoty podatku naliczonego przy ich nabyciu lub wytworzeniu. W przypadku środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, których wartość początkowa nie przekracza 15.000 zł, przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio, z tym, że korekty dokonuje się po zakończeniu roku, w którym zostały oddane do użytkowania.

Na podstawie art. 91 ust. 3 ustawy o VAT:

Korekty, o której mowa w ust. 1 i 2, dokonuje się w deklaracji podatkowej składanej za pierwszy okres rozliczeniowy roku następującego po roku podatkowym, za który dokonuje się korekty, a w przypadku zakończenia działalności gospodarczej - w deklaracji podatkowej za ostatni okres rozliczeniowy.

Stosownie do art. 91 ust. 4 ustawy o VAT:

W przypadku gdy w okresie korekty, o której mowa w ust. 2, nastąpi sprzedaż towarów lub usług, o których mowa w ust. 2, lub towary te zostaną opodatkowane zgodnie z art. 14, uważa się, że te towary lub usługi są nadal wykorzystywane na potrzeby czynności podlegających opodatkowaniu u tego podatnika, aż do końca okresu korekty.

Natomiast jak stanowi art. 91 ust. 5 ustawy o VAT:

W przypadku, o którym mowa w ust. 4, korekta powinna być dokonana jednorazowo w odniesieniu do całego pozostałego okresu korekty. Korekty dokonuje się w deklaracji podatkowej za okres rozliczeniowy, w którym nastąpiła sprzedaż, a w przypadku opodatkowania towarów zgodnie z art. 14 - w deklaracji podatkowej za okres rozliczeniowy, w którym w stosunku do tych towarów powstał obowiązek podatkowy.

Na podstawie art. 91 ust. 6 ustawy o VAT:

W przypadku gdy towary lub usługi, o których mowa w ust. 4, zostaną:

1) opodatkowane - w celu dokonania korekty przyjmuje się, że dalsze wykorzystanie tego towaru lub usługi jest związane z czynnościami opodatkowanymi;

2) zwolnione od podatku lub nie podlegały opodatkowaniu - w celu dokonania korekty przyjmuje się, że dalsze wykorzystanie tego towaru lub usługi jest związane wyłącznie z czynnościami zwolnionymi od podatku lub niepodlegającymi opodatkowaniu.

Zgodnie z art. 91 ust. 7 ustawy o VAT:

Przepisy ust. 1-6 stosuje się odpowiednio w przypadku, gdy podatnik miał prawo do obniżenia kwot podatku należnego o całą kwotę podatku naliczonego od wykorzystywanego przez siebie towaru lub usługi i dokonał takiego obniżenia, albo nie miał takiego prawa, a następnie zmieniło się prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego od tego towaru lub usługi.

Jak stanowi art. 91 ust. 7a ustawy o VAT:

W przypadku towarów i usług, które na podstawie przepisów o podatku dochodowym są zaliczane przez podatnika do środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji, a także gruntów i praw wieczystego użytkowania gruntów, jeżeli zostały zaliczone do środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych nabywcy, z wyłączeniem tych, których wartość początkowa nie przekracza 15.000 zł, korekty, o której mowa w ust. 7, dokonuje się na zasadach określonych w ust. 2 zdanie pierwsze i drugie oraz ust. 3. Korekty tej dokonuje się przy każdej kolejnej zmianie prawa do odliczeń, jeżeli zmiana ta następuje w okresie korekty.

Z powyższych przepisów wynika, że w przypadku, w którym podatnik w okresie korekty zmieni sposób użytkowania towarów będących środkami trwałymi z wykorzystywania ich do czynności opodatkowanych na czynności niepodlegające opodatkowaniu lub zwolnione z VAT, to zobowiązany jest on odpowiednio skorygować naliczony podatek.

W przypadku uznania wycofania Lokali do majątku prywatnego Wspólników za czynność neutralną podatkowo (tj. niepodlegającą VAT), w związku z kontynuowaniem Lokali przez Wspólników po wycofaniu tych nieruchomości do ich majątku prywatnego, nie nastąpi zmiana sposobu korzystania z nieruchomości, w tym zmiana ich przeznaczania. Lokale, po ich wycofaniu do majątku prywatnego Wspólników, nadal będą wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych VAT.

Zatem mając na uwadze powyższe przepisy oraz przedstawione zdarzenie należy zauważyć, że czynność wycofania Lokali do majątku prywatnego Wspólników nie wywoła obowiązku dokonania korekty podatku naliczonego, w odniesieniu do składników majątkowych mających być przedmiotem wycofania, gdyż przekazanie Lokali z majątku spółki do majątku prywatnego Wspólników celem ich dalszego najmu nie będzie stanowiło zmiany w sposobie ich wykorzystania. Przedmiotowe Lokale nadal będą wykorzystywana do działalności gospodarczej – tych samych czynności opodatkowanych podatkiem VAT, najmu nieruchomości.

Nie ulegnie więc zmianie prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, ponieważ nie nastąpi zmiana sposobu wykorzystania ww. nieruchomości. W związku z tym art. 91 ustawy VAT nie znajdzie zastosowania, a co za tym idzie nie wystąpi obowiązek dokonania przez Spółkę korekty odliczonego podatku od towarów i usług.

Nie nastąpi więc w tym przypadku zmiana przeznaczenia Nieruchomości, a tylko taka sytuacja rodzi obowiązek korekty.

Zatem mając na uwadze powyższe należy zauważyć, że czynność wycofania nieruchomości do majątku prywatnego nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT i spółka nie będzie miała obowiązku dokonania korekty podatku naliczonego, w odniesieniu do składników majątkowych mających być przedmiotem wycofania, gdyż:

‒    przekazanie nieruchomości z działalności gospodarczej do majątku prywatnego wspólników spółki celem jej wynajmu nie będzie stanowiło zmiany w sposobie jej wykorzystania, w szczególności nie będzie stanowiło czynności zwolnionej od podatku;

‒    przedmiotowa nieruchomość nadal będzie wykorzystywana do działalności gospodarczej – do czynności opodatkowanych VAT, tj. wynajmu.

Nie nastąpi więc w tym przypadku zmiana przeznaczenia nieruchomości, a tylko taka sytuacja rodzi obowiązek korekty.

Takie stanowisko potwierdza dyrektor KIS w interpretacji indywidualnej z dnia 2 lutego 2024 r. nr 0114-KDIP1-2.4012.547.2023.2.JO oraz w interpretacji indywidualnej z dnia 16 lipca 2024 r. nr 0114-KDIP1-1.4012.331.2024.5.AKA.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe w zakresie pytań nr 1 i nr 3 oraz prawidłowe w zakresie pytania nr 2.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:

Na podstawie art. 2 pkt 6 ustawy:

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:

W świetle przedstawionych powyżej przepisów, zarówno grunty, jak i budynki i budowle spełniają definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a ich sprzedaż stanowi dostawę towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy. Tym samym, na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług, zbycie nieruchomości stanowi dostawę towarów.

Z uwagi na fakt, że ustawa o podatku od towarów i usług oraz przepisy wykonawcze do tej ustawy nie zawierają definicji lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego, należy posiłkować się w tym zakresie przepisami ustawy z 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 232), zwanej dalej „ustawą o własności lokali”.

Stosownie do art. 7 ust. 1 i ust. 2 ustawy o własności lokali:

Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy o własności lokali:

O możliwości wyodrębnienia prawnego lokalu decyduje przesłanka samodzielności.

Zgodnie z art. 2 ust. 3 ustawy o własności lokali:

Oznacza to, że dokumentem kluczowym dla potwierdzenia prawnego wyodrębnienia danego lokalu jest uzyskanie zaświadczenia o samodzielności lokalu, wydanego przez odpowiedni organ władzy publicznej.

Z powyższych przepisów wynika, że odrębną nieruchomość może stanowić samodzielny lokal, a dla powstania odrębnej własności lokali niezbędny jest wpis do księgi wieczystej mający charakter konstytutywny. Bez wpisu do księgi wieczystej odrębna własność lokalu (części budynku) nie może skutecznie powstać. Na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług lokal ten staje się odrębnym od budynku towarem i stanowi samodzielny przedmiot czynności podlegającej opodatkowaniu tym podatkiem.

W świetle art. 8 ust. 1 ustawy:

Z treści powołanego wyżej przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, jednoznacznie wynika, że dostawa towarów i świadczenie usług co do zasady podlegają opodatkowaniu VAT jedynie wówczas, gdy czynności te są wykonywane odpłatnie. Ustawodawca jednakże przewidział od powyższej reguły wyjątki, które zostały zawarte – w przypadku dostawy towarów –w art. 7 ust. 2 ustawy.

Stosownie do art. 7 ust. 2 ustawy:

Jak wynika z powyższych uregulowań, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega generalnie każde nieodpłatne przekazanie towaru należącego do przedsiębiorstwa, w tym także wszelkie inne darowizny, z którym wiąże się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, o ile podatnikowi przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu, imporcie lub wytworzeniu tych towarów lub ich części składowych.

Zatem aby nieodpłatne przekazanie towarów – w świetle powołanego art. 7 ust. 2 ustawy – podlegało opodatkowaniu VAT konieczne jest łączne spełnienie następujących warunków:

‒    nieodpłatne przekazanie dokonywane jest przez podatnika podatku VAT,

‒    przekazane przez podatnika towary należą do jego przedsiębiorstwa,

‒    przedmiotem nieodpłatnego przekazania jest towar, w stosunku do którego podatnikowi przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia tego towaru lub jego części składowych.

Jeżeli natomiast podatnik nie miał prawa do odliczenia podatku naliczonego, to nieodpłatne przekazanie tych towarów pozostaje poza zakresem opodatkowania (podatnik nie musi dokonać ich opodatkowania), bez względu na cel, na który zostały one przekazane.

Jak wynika z przywołanych wyżej przepisów, czynność polegająca na nieodpłatnym przekazaniu należących do majątku przedsiębiorstwa nieruchomości na cele osobiste wspólników – w oparciu o przepis art. 7 ust. 2 ustawy – będzie podlegać opodatkowaniu, w sytuacji gdy podatnikowi przysługiwało, w całości lub w części, prawo do odliczenia podatku naliczonego przy nabyciu, imporcie lub wytworzeniu tych nieruchomości lub ich części składowych.

Analizując treść art. 7 ust. 2 ustawy warto odwołać się również do orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, który wielokrotnie wypowiadał się w kwestii opodatkowania nieodpłatnych świadczeń. W wyroku z 27 czerwca 1989 r. w sprawie C-50/88 (Heinz Kuchne) Trybunał stwierdził, że ze wspólnym systemem podatku od wartości dodanej spójne jest nieopodatkowanie amortyzacji aktywów przedsiębiorstwa w odniesieniu do ich prywatnego użytku w przypadku, gdy VAT od tych towarów nie podlegał odliczeniu, przy jednoczesnym opodatkowaniu wydatków ponoszonych na utrzymanie i używanie towarów, w odniesieniu do których podatnik jest uprawniony do odliczenia podatku. Rozwiązanie to pozwala zarówno uniknąć podwójnego opodatkowania samych towarów, jak i braku opodatkowania ostatecznej konsumpcji. Również w orzeczeniu z 25 maja 1993 r. w sprawie C-193/91 (Gerhard Mohsche) oraz w orzeczeniu z 17 maja 2001 r. w połączonych sprawach C-322/99 (Hans-Georg Fisher) i C-323/99 (Klaus Brandenstein) Trybunał wskazał, że nieodpłatne świadczenia mogą być opodatkowane wyłącznie w takim zakresie, w jakim podatnikowi przysługiwało prawo do obniżenia podatku naliczonego.

Jak wynika z powyższego kluczowym elementem determinującym opodatkowanie podatkiem od towarów i usług czynności polegającej na nieodpłatnym przekazaniu towarów jest to, czy przy nabyciu (w tym również imporcie lub wytworzeniu) tych towarów lub ich części składowych podatnikowi przysługiwało – w całości lub w części – prawo do odliczenia podatku naliczonego.

Za prawidłowością takiego rozstrzygnięcia przemawia zarówno treść przywołanych wyżej przepisów, jak i wskazane orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, który opowiada się za opodatkowaniem podatkiem VAT nieodpłatnych dostaw tych towarów, przy nabyciu których podatnikowi przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego. Tylko takie rozwiązanie pozwala bowiem zarówno uniknąć podwójnego opodatkowania, jak i braku opodatkowania ostatecznej konsumpcji.

Nie każda jednak czynność stanowiąca dostawę towarów w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Aby dana czynność podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, musi być wykonana przez podatnika.

Według art. 15 ust. 1 ustawy:

Na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy:

Z opisu sprawy wynika, że Państwo są czynnym zarejestrowanym podatnikiem podatku VAT. (…) nabyli Państwo do majątku związanego z prowadzoną działalnością gospodarczą lokal niemieszkalny, usługowy (…) położony w (…) wraz z udziałem w częściach wspólnych (…) oraz udział w prawie użytkowania działki gruntu nr 1 (Lokal 1). Zakup Lokalu 1 był opodatkowany podatkiem od towarów i usług. (…) Państwo nabyli do majątku związanego z prowadzoną działalnością gospodarczą lokal niemieszkalny, użytkowy (…) położony (…), wraz z udziałem części we współwłasności nieruchomości wspólnej, grunt oraz części budynków i urządzenia, które nie służą wyłącznie do użytku właścicieli poszczególnych lokali (Lokal 2). Zakup Lokalu 2 był opodatkowany podatkiem od towarów i usług. Państwo w całości odliczyli podatek VAT naliczony wynikający z powyższych transakcji. Lokal 1 oraz Lokal 2 były wykorzystywane przez Państwa do czynności opodatkowanej polegającej na oddaniu lokali w odpłatny najem. Państwo podjęli jednomyślną uchwałę o wycofaniu ze Spółki i przeniesieniu do ich majątków osobistych Lokalu 1 oraz Lokalu 2, w udziałach odpowiadających udziałom w zysku Spółki, czyli po ½ części.

Jak wynika z treści wniosku przedmiotem nieodpłatnego przekazania z majątku Państwa Spółki do majątku prywatnego wspólników, jest towar w rozumieniu art. 2 pkt 6 ustawy, tj. Lokal 1 oraz Lokal 2.

Wobec powyższego, z uwagi na przedstawione we wniosku okoliczności sprawy oraz obowiązujące przepisy prawa podatkowego stwierdzam, że dla czynności nieodpłatnego wycofania Lokalu 1 oraz Lokalu 2, z Państwa Spółki do majątku prywatnego wspólników są spełnione przesłanki warunkujące zrównanie nieodpłatnego przekazania towarów z odpłatną dostawą towarów, co w konsekwencji oznacza, że czynność ta podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Jak wynika z okoliczności sprawy przysługiwało Państwu prawo do odliczenia podatku VAT w związku z nabyciem Lokalu 1 oraz Lokalu 2.

Tym samym skoro przysługiwało Państwu prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony z tytułu nabycia Lokalu 1 oraz Lokalu 2, to wycofanie ww. lokali do majątku prywatnego wspólników jest odpłatną dostawą składników majątku Spółki, która podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 7 ust. 2 ustawy.

Zatem, Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1 jest nieprawidłowe.

Dokonywana czynność, która podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług może albo być opodatkowana właściwą stawką podatku, albo może korzystać ze zwolnienia od tego podatku.

Zakres i zasady zwolnienia od podatku od towarów i usług dla dostawy towarów zostały określone m.in. w art. 43 ustawy.

Zakres i zasady zwolnienia od podatku od towarów i usług dostawy towarów lub świadczenia usług zostały określone m.in. w art. 43 ustawy.

W art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy, ustawodawca przewidział zwolnienie od podatku VAT dla dostawy budynków, budowli lub ich części spełniających określone w tym przepisie warunki.

I tak, stosownie do treści art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy:

Z powyższego przepisu wynika, że dostawa budynków, budowli lub ich części jest – co do zasady – zwolniona od podatku od towarów i usług. Wyjątek stanowi dostawa w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim oraz jeżeli pomiędzy pierwszym zasiedleniem a dostawą budynku, budowli lub ich części upłynął okres krótszy niż 2 lata.

Zatem, dla ustalenia zasad opodatkowania dostawy budynków, budowli lub ich części istotnym jest ustalenie, kiedy nastąpiło pierwsze zasiedlenie i jaki upłynął okres od tego momentu.

Kwestia pierwszego zasiedlenia została uregulowana w art. 2 pkt 14 ustawy, zgodnie z którym:

W sytuacji gdy po wybudowaniu budynek, budowla lub ich część jest wykorzystywana, w tym używana na potrzeby własnej działalności, okoliczność ta powoduje, że ma już miejsce pierwsze zasiedlenie tego obiektu.

W przypadku nieruchomości niespełniających przesłanek do zwolnienia od podatku na podstawie powołanego wyżej przepisu art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy, ustawodawca umożliwia podatnikom – po spełnieniu określonych warunków – skorzystanie ze zwolnienia wskazanego w pkt 10a tego przepisu.

W myśl art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy:

Prawo do zwolnienia od podatku, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy, przysługuje wówczas, gdy w stosunku do obiektów, będących przedmiotem sprzedaży, nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego oraz dokonujący ich dostawy nie ponosił wydatków na ulepszenie tych obiektów, w stosunku do których miał prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, a jeśli ponosił takie wydatki, to były one niższe niż 30% wartości początkowej tych obiektów.

Zatem jeśli dostawa budynków, budowli lub ich części będzie mogła korzystać ze zwolnienia z art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy, wówczas badanie przesłanek wynikających z przepisu art. 43 ust. 1 pkt 10a stanie się bezzasadne.

Jeżeli nie zostaną spełnione przesłanki zastosowania zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 i pkt 10a ustawy, należy przeanalizować możliwość skorzystania ze zwolnienia od podatku w oparciu o przepis art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy.

Stosownie do art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy:

Analiza przepisów regulujących wyżej wskazane prawo do zwolnienia od podatku dostawy budynków, budowli lub ich części, prowadzi do konkluzji, że w odniesieniu do tych towarów może wystąpić jedna z kilku podstaw do zastosowania zwolnienia od tego podatku. Istotne jest wobec tego każdorazowe kompleksowe zbadanie okoliczności towarzyszących dostawie ww. obiektów. Stosowanie zwolnień od podatku ma charakter wyjątkowy i nie podlega ani wykładni rozszerzającej, ani zawężającej, natomiast możliwość wychodzenia poza wykładnię literalną jest niedopuszczalna. W efekcie podatnik uprawniony będzie do zastosowania ww. preferencji, gdy charakter świadczonych przez niego czynności, w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości, wyczerpuje znamiona ujęte w treści przepisu statuującego jego prawo do zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług.

Analiza przedstawionego opisu sprawy wskazuje, że nastąpiło już pierwsze zasiedlenie zarówno Lokalu 1, jak i Lokalu 2 w rozumieniu art. 2 pkt 14 ustawy oraz od pierwszego zasiedlenia do planowanej dostawy ww. Lokalu 1 i Lokalu 2 minie okres dłuższy niż 2 lata. Ponadto – jak wynika z całokształtu okoliczności sprawy – w całym okresie posiadania nie ponosili Państwo na Lokal 1 ani na Lokal 2 wydatków na ulepszenie lokalu przekraczających 30% wartości początkowej na podstawie przepisów o podatku dochodowym. Zatem, czynność nieodpłatnego przekazania na rzecz wspólników spółki cywilnej Lokalu 1 i Lokalu 2 korzysta ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy.

Wobec powyższego Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 2 jest prawidłowe.

Odnosząc się do kwestii objętych zakresem pytania nr 3 wskazać należy, że zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy:

Stosownie do cytowanych wyżej przepisów, prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje zarejestrowany czynny podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, tzn. takich, których następstwem jest określenie podatku należnego (powstanie zobowiązania podatkowego).

Przedstawiona powyżej zasada wyklucza zatem możliwość dokonania obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z usługami i towarami, które nie są w ogóle wykorzystywane do czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich wykorzystania do czynności zwolnionych od podatku VAT oraz niepodlegających temu podatkowi.

Zasady dotyczące sposobu i terminu dokonywania korekt podatku naliczonego oraz podmiotu zobowiązanego do ich dokonania zostały określone w art. 91 ustawy o podatku od towarów i usług.

Zgodnie z art. 91 ust. 1 ustawy:

W myśl art. 91 ust. 2 ustawy:

Zgodnie z art. 91 ust. 3 ustawy:

Stosownie do art. 91 ust. 4 ustawy:

Natomiast jak stanowi art. 91 ust. 5 ustawy:

Na podstawie art. 91 ust. 6 ustawy:

Z art. 91 ust. 7 ustawy wynika:

Jak stanowi art. 91 ust. 7a ustawy:

Art. 91 ust. 7b stanowi:

Według art. 91 ust. 7c ustawy:

W myśl art. 91 ust. 8 ustawy:

Przepisy art. 91 wprowadzają konstrukcję korekty podatku naliczonego dokonywaną z uwagi na zmianę struktury sprzedaży albo na zmianę pierwotnego przeznaczenia towaru lub usługi (z którą związany jest podatek naliczony).

Wprowadzenie procedury korekty związane jest z faktem, że we wspólnym systemie VAT obowiązuje zasada odliczenia niezwłocznego, tzn. w momencie nabycia. W tym momencie czasowym związek towaru z danym rodzajem czynności (opodatkowane, zwolnione, mieszane) ma zazwyczaj charakter planowany. Do czasu faktycznego wykorzystania nabytego towaru lub usługi faktyczny związek z danym rodzajem czynności może się zmienić, przekreślając prawo do odliczenia albo uzasadniając dokonanie odliczenia. Jednocześnie przepisy wprowadzają szczególny tryb korekty do wybranych składników majątku. Z uwagi na zazwyczaj wieloletni okres wykorzystania składników majątku zaliczanych do środków trwałych, których wartość początkowa przekracza 15.000 zł ustawa przyjmuje zasadę dokonywania cząstkowej i równomiernej korekty w dłuższym czasie (dla nieruchomości przez 10 lat, a dla pozostałych składników majątku - przez 5 lat). Regulacje te mają na celu urealnienie odliczenia podatku naliczonego. Ustawa zakłada bowiem, że środki trwałe (jako dobra o charakterze trwałym) zużywają się w określonym czasie, a nie jednorazowo. W tym też czasie stopniowo konsumowane jest prawo do odliczenia i należy je oceniać w dłuższej perspektywie czasu, a nie jednorazowo.

Zatem w przypadku, w którym podatnik zmienia przeznaczenie środka trwałego nabytego (wytworzonego) dla celów działalności opodatkowanej VAT (lub mieszanej) i zaczyna go używać wyłącznie do wykonywania czynności zwolnionych z opodatkowania, ma on zasadniczo obowiązek skorygować odliczony VAT, jeżeli taki został odliczony. Analogicznie powinien postąpić podatnik w sytuacji sprzedaży takiego środka trwałego, jeżeli przy jego nabyciu (wytworzeniu) odliczył VAT naliczony, a przy zbyciu zastosuje zwolnienie od VAT.

Przy czym, przepis art. 91 ust. 5 ustawy, wprowadza szczególny przypadek dokonywania korekt w sytuacji, gdy podatnik w okresie trwania korekty cząstkowej zbywa dany środek trwały. W takich sytuacjach – zbycia środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych – przyjmuje się fikcję prawną, że zbyte składniki majątku służą nadal działalności opodatkowanej lub nadal działalności zwolnionej, aż do końca okresu korekty. Korekty za wszystkie pozostałe okresy dokonuje się w deklaracji za miesiąc, w którym dokonano sprzedaży.

W tej sprawie, w związku z przekazaniem na rzecz wspólników spółki cywilnej Lokalu 1 i Lokalu 2 zmieni się ich przeznaczenie. Jak Państwo podali, Lokal 1 oraz Lokal 2 były wykorzystywane w Spółce do czynności opodatkowanej polegającej na oddaniu lokali w odpłatny najem, a zatem czynności opodatkowanych VAT. Wyżej wskazałem, że czynność nieodpłatnego przekazania na rzecz wspólników spółki cywilnej Lokalu 1 i Lokalu 2 korzysta ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy. Tym samym, w związku z przekazaniem ww. lokali na rzecz wspólników spółki cywilnej nastąpi ich zmiana przeznaczenia, tj. do czynności zwolnionych od podatku.

Zatem z uwagi na fakt, że przekazanie na rzecz wspólników spółki cywilnej Lokalu 1 i Lokalu 2 nastąpi (…), to na ten moment przekazania ww. lokali, nie zakończył się 10-letni okres korekty, o której mowa w art. 91 ust. 2 ustawy.

Wobec powyższego w związku z przekazaniem na rzecz wspólników spółki cywilnej Lokalu 1 i Lokalu 2 skutkującym zmianą przeznaczenia, są Państwo obowiązani dokonać korekty podatku naliczonego odliczonego przy ich nabyciu, przyjmując fikcję prawną, że do końca 10-letniego okresu korekty ww. lokale służą do czynności zwolnionych z opodatkowania podatkiem od towarów i usług. Korekty tej należy dokonać jednorazowo w deklaracji podatkowej składanej za okres rozliczeniowy, w którym nastąpi dostawa ww. lokali, na podstawie art. 91 ust. 5 ustawy.

Tym samym Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 3 należało uznać za nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.

Informuję, że wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (zapytania). Inne kwestie przedstawione we wniosku, które nie zostały objęte pytaniami nie mogą być – zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej – rozpatrzone.

Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku opisem sprawy. Ponoszą Państwo ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym jego przedstawieniem. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem sprawy podanym przez Państwa w złożonym wniosku. Zatem, należy zaznaczyć, że wydając przedmiotową interpretację oparłem się na wynikającym z treści wniosku opisie sprawy. W sytuacji zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku w opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Powołane przez Państwa interpretacje indywidualne w swoich opisach nie są tożsame z okolicznościami wskazanymi we wniosku. Jednocześnie nadmieniam, że interpretacje indywidualne przy tożsamych okolicznościach sprawy mogą zostać poddawane weryfikacji jako rozbieżne bądź wątpliwe w trybie art. 14e § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym Szef Krajowej Administracji Skarbowej może z urzędu zmienić wydaną interpretację indywidualną, jeżeli stwierdzi jej nieprawidłowość, uwzględniając w szczególności orzecznictwo sądów, Trybunału Konstytucyjnego lub Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Oznacza to, że interpretacje indywidualne wydane przez upoważniony do tego organ, każdorazowo podlegają analizie i weryfikacji, a w przypadku stwierdzenia nieprawidłowości, Szef Krajowej Administracji Skarbowej może zmienić nieprawidłową interpretację indywidualną.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

‒    Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k – 14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem sprawy i zastosują się Państwo do interpretacji.

‒    Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k – 14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1)  z zastosowaniem art. 119a;

2)  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3)  z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

‒    Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k – 14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

‒    w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), lub

‒    w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.