0113-KDIPT1-1.4012.840.2026.1.AK

Interpretacja indywidualna  

– stanowisko prawidłowe

Szanowna Pani,

stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

7 września 2026 r. wpłynął Pani wniosek z 7 września 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy:

• uznania Pani za odrębnego od Pani małżonka podatnika podatku od towarów i usług w rozumieniu art. 15 ustawy z tytułu świadczenia usług najmu lokalu użytkowego stanowiącego majątek wspólny małżonków,
• uznania, że w wartości sprzedaży uprawniającej Panią do korzystania ze zwolnienia, o którym mowa w art. 113 ustawy, powinna być uwzględniana wyłącznie część czynszu należna Pani.

Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego  

Wnioskodawczyni jest osobą fizyczną pozostającą w związku małżeńskim, w którym obowiązuje ustawowy ustrój wspólności majątkowej małżeńskiej. Wraz z małżonkiem jest współwłaścicielem lokalu użytkowego nabytego w trakcie trwania małżeństwa do majątku wspólnego. Lokal użytkowy został sfinansowany z majątku wspólnego małżonków.

Wnioskodawczyni nie prowadzi jednoosobowej działalności gospodarczej oraz nie jest zarejestrowana jako podatnik VAT czynny.

Wnioskodawczyni wraz z małżonkiem zamierzają zawrzeć umowę najmu przedmiotowego lokalu użytkowego z podmiotem prowadzącym działalność leczniczą. Najemca będzie wykorzystywał lokal wyłącznie na potrzeby prowadzenia działalności leczniczej (gabinetów lekarskich). Umowa najmu zostanie zawarta przez oboje małżonków.

Każdy z małżonków będzie wykonywał usługę najmu we własnym imieniu jako wynajmujący, natomiast czynsz najmu będzie należny obojgu małżonkom w równych częściach.

Wnioskodawczyni nie dokonuje dostaw towarów i nie świadczy usług opisanych w art. 113 ust. 13 ustawy o podatku od towarów i usług, których wykonywanie wyklucza zastosowanie zwolnienia podmiotowego.

W związku z powyższym Wnioskodawczyni powzięła wątpliwości co do swojego statusu jako podatnika podatku od towarów i usług w związku ze świadczeniem usług najmu lokalu użytkowego oraz sposobu ustalenia wartości sprzedaży uprawniającej ją do korzystania ze zwolnienia podmiotowego, o którym mowa w art. 113 ustawy o podatku od towarów i usług.

Pytania

1)    Czy w przedstawionym zdarzeniu przyszłym, Wnioskodawczyni będzie odrębnym od swojego małżonka podatnikiem podatku od towarów i usług w rozumieniu art. 15 ustawy o podatku od towarów i usług z tytułu świadczenia usług najmu lokalu użytkowego stanowiącego majątek wspólny małżonków?

2)    Czy w opisanym zdarzeniu przyszłym, wartość sprzedaży uprawniająca Wnioskodawczynię do korzystania ze zwolnienia podmiotowego, o którym mowa w art. 113 ustawy o podatku od towarów i usług, powinna być ustalana wyłącznie w odniesieniu do części czynszu należnej Wnioskodawczyni (tj. połowy czynszu z umowy najmu), a nie od całkowitej wartości czynszu wynikającej z umowy zawartej przez oboje małżonków?

Pani stanowisko w sprawie

Ad.1

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (dalej: ustawa o podatku VAT), opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów oraz odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy o podatku VAT, przez dostawę towarów rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.

Natomiast zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy o podatku VAT, przez świadczenie usług rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7.

W świetle powyższych przepisów najem nieruchomości stanowi świadczenie usług. Przez umowę najmu – zgodnie z art. 659 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (k.c.) – wynajmujący zobowiązuje się oddać najemcy rzecz do używania, a najemca zobowiązuje się płacić wynajmującemu umówiony czynsz. Umówiony czynsz jest wynagrodzeniem za możliwość korzystania z rzeczy, a więc świadczeniem wzajemnym należnym za usługę najmu. Zatem najem nieruchomości na gruncie ustawy o podatku VAT wypełnia definicję odpłatnego świadczenia usług, o którym mowa w art. 8 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku VAT.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o podatku VAT, podatnikami są m.in. osoby fizyczne wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Na mocy art. 15 ust. 2 ustawy o podatku VAT działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

W opinii Wnioskodawczyni planowany najem lokalu użytkowego spełnia przesłanki działalności gospodarczej: ma charakter ciągły (umowa najmu jest zawierana na dłuższy okres) oraz zarobkowy (celem jest uzyskiwanie czynszu). Ustawa o podatku VAT nie przewiduje kategorii „małżonków” jako jednego podatnika; określa, że podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne.

Oznacza to, że każdy z małżonków może być podatnikiem podatku VAT samodzielnie, o ile wykonuje działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o podatku VAT. Nie istnieje przepis, który nakazywałby traktować małżonków pozostających w ustawowym ustroju wspólności majątkowej jako jednego podatnika podatku VAT.

Podobne stanowisko zajął Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej 0113-KDIPT1-1.4012.244.2025.5.MGO z dnia 25 czerwca 2025 r., w której stwierdził, że: ,,Należy wskazać, że ustawa o podatku od towarów i usług nie wymienia małżonków jako odrębnej kategorii podatników. Powyższe stwarza dla małżonków prowadzących działalność gospodarczą szczególną sytuację prawną. Należy zauważyć, że żaden z przepisów ustawy nie zabrania małżonkom prowadzenia działalności gospodarczej jako odrębnym podatnikom. Nie ma przy tym przeszkód, aby pomiędzy małżonkami prowadzącymi odrębne działalności istniała ustawowa wspólność majątkowa”.

Wspólność majątkowa małżeńska została uregulowana w ustawie z dnia 25 lutego 1964 r. – Kodeks rodzinny i opiekuńczy.

Zgodnie z art. 31 § 1 tej ustawy, z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje wspólność ustawowa obejmująca przedmioty majątkowe nabyte w czasie jej trwania przez oboje małżonków lub jednego z nich (majątek wspólny). Przedmioty nieobjęte wspólnością należą do majątku osobistego. Istotą wspólności ustawowej jest współwłasność łączna składników majątku wspólnego, bez określenia udziałów.

Jednocześnie art. 36 § 1 i § 2 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego przewiduje obowiązek współdziałania w zarządzie majątkiem wspólnym oraz możliwość samodzielnego zarządzania tym majątkiem przez każdego z małżonków.

W ocenie Wnioskodawczyni z powyższych regulacji wynika, że o statusie podatnika podatku VAT decyduje nie sam fakt przynależności rzeczy do majątku wspólnego, lecz to, kto faktycznie dokonuje czynności podlegających opodatkowaniu – tj. kto zawiera umowę najmu, kto świadczy usługę we własnym imieniu i kto uzyskuje wynagrodzenie. Jeżeli umowa najmu jest zawierana wspólnie przez oboje małżonków, każdy z nich – jako strona czynności prawnej – świadczy usługę najmu w swoim imieniu. Każdy z małżonków w takim przypadku spełnia definicję podatnika z art. 15 ust. 1 ustawy o podatku VAT w zakresie przypadającej na niego części świadczenia (najmu).

W interpretacji indywidualnej 0112-KDIL1-2.4012.648.2025.1.DM z dnia 7 stycznia 2026 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdził iż: ,,W konsekwencji podmiot świadczący usługę najmu będzie podatnikiem podatku od towarów i usług wówczas, gdy najem ten będzie wykonywał we własnym imieniu i na własny rachunek. Jeżeli przedmiotem najmu jest rzecz stanowiąca majątek wspólny małżonków, to podatnikiem podatku od towarów i usług, w okolicznościach wskazanych w art. 15 ust. 1 ustawy, będzie ten małżonek, który dokonał czynności podlegającej opodatkowaniu, czyli ten, który dokonuje wynajmu we własnym imieniu (jest stroną czynności prawnej). Natomiast jeżeli małżonkowie dokonali czynności wspólnie, to każdy z nich z osobna jest podatnikiem podatku od towarów i usług.”

W niniejszej sprawie lokal użytkowy stanowi składnik majątku wspólnego małżonków, umowa najmu zostanie zawarta przez oboje małżonków, a czynsz najmu będzie należny każdemu z nich w równych częściach. Wnioskodawczyni będzie zatem samodzielnie wykorzystywała część składnika majątku wspólnego (lokalu) dla celów zarobkowych, wykonując usługę najmu we własnym imieniu i uzyskując połowę wynagrodzenia (czynszu).

W ocenie Wnioskodawczyni spełnia to przesłanki samodzielnego wykonywania działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 1-2 ustawy o podatku VAT.

Reasumując, na podstawie analizy przepisów prawa podatkowego i analizy interpretacji indywidualnych wydanych przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w podobnych stanach faktycznych, w przedstawionym zdarzeniu przyszłym, Wnioskodawczyni uważa, iż będzie odrębnym od swojego małżonka podatnikiem podatku od towarów i usług w rozumieniu art. 15 ustawy o podatku od towarów i usług z tytułu świadczenia usług najmu lokalu użytkowego stanowiącego majątek wspólny małżonków.

Ad.2

Zgodnie z art. 113 ust. 1 ustawy o podatku VAT, zwalnia się od podatku sprzedaż dokonywaną przez podatnika posiadającego siedzibę działalności gospodarczej na terytorium kraju, u którego wartość sprzedaży, z wyłączeniem podatku, nie przekroczyła w poprzednim ani bieżącym roku podatkowym kwoty 240 000 zł.

Wnioskodawczyni nie dokonuje dostaw towarów i nie świadczy usług opisanych w art. 113 ust. 13 ustawy o podatku od towarów i usług, których wykonywanie wyklucza zastosowanie zwolnienia podmiotowego.

Wnioskodawczyni stoi na stanowisku, że skoro na gruncie art. 15 ustawy o podatku VAT zarówno ona, jak i jej małżonek są odrębnymi podatnikami podatku VAT z tytułu świadczenia usług najmu (każde z nich wykonuje usługę najmu we własnym imieniu i uzyskuje wynagrodzenie w postaci części czynszu), to obrót realizowany przez każdego z nich powinien być badany osobno pod kątem spełnienia warunków zwolnienia podmiotowego.

Wartość sprzedaży Wnioskodawczyni, o której mowa w art. 113 ust. 1 ustawy o podatku VAT, obejmuje zatem wyłącznie tę część czynszu najmu, która jest należna Wnioskodawczyni jako wynajmującemu.

W interpretacji indywidualnej 0113-KDIPT1-1.4012.244.2025.5.MGO z dnia 25 czerwca 2025 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdził iż: ,,Małżonkowie widnieją jako wynajmujący, to oboje Małżonkowie będą również osobami dokonującymi najmu nieruchomości, zatem będą oboje podatnikami w rozumieniu art. 15 ustawy. W konsekwencji powyższego, Małżonkowie będą zobowiązani do rozliczenia jedynie części przypadającego na każdego z małżonków z osobna wynagrodzenia za wykonanie przedmiotowej usługi najmu nieruchomości. Jednocześnie w takiej sytuacji limit zwolnienia, o którym mowa w art. 113 ust. 1 ustawy, przysługuje każdemu z Małżonków osobno.”

Podsumowując, na podstawie analizy przepisów prawa podatkowego i analizy interpretacji indywidualnych wydanych przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w podobnych stanach faktycznych, w opisanym zdarzeniu przyszłym, Wnioskodawczyni uważa, że wartość sprzedaży uprawniająca Wnioskodawczynię do korzystania ze zwolnienia podmiotowego, o którym mowa w art. 113 ustawy o podatku od towarów i usług, powinna być ustalana wyłącznie w odniesieniu do części czynszu należnej Wnioskodawczyni (tj. połowy czynszu z umowy najmu), a nie od całkowitej wartości czynszu wynikającej z umowy zawartej przez oboje małżonków.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku, jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 1263 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:

Stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy:

Wskazać jednak należy, że nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów w rozumieniu art. 7 ust. 1 lub świadczenie usługi w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Aby dana czynność podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, musi być wykonana przez podatnika.

Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i usług, zostały określone w art. 15 ust. 1 i 2 ustawy.

Stosownie do art. 15 ust. 1 ustawy:

W myśl art. 15 ust. 2 ustawy:

Definicja działalności gospodarczej, zawarta w art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym.

Ponadto, działalność gospodarczą stanowi wykorzystywanie towarów w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Przez ciągłe wykorzystywanie składników majątku należy rozumieć takie wykorzystywanie majątku, które charakteryzuje się powtarzalnością lub długim okresem trwania. Zatem czerpanie dochodów ze składnika majątku wskazuje na prowadzenie działalności gospodarczej.

Z przedstawionych okoliczności wynika, że nie prowadzi Pani jednoosobowej działalności gospodarczej oraz nie jest zarejestrowana jako podatnik VAT czynny. Jest Pani wraz z małżonkiem współwłaścicielem lokalu użytkowego nabytego w trakcie trwania małżeństwa do majątku wspólnego. Lokal użytkowy został sfinansowany z majątku wspólnego małżonków. Wraz z małżonkiem zamierza Pani zawrzeć umowę najmu przedmiotowego lokalu użytkowego z podmiotem prowadzącym działalność leczniczą. Umowa najmu zostanie zawarta przez oboje małżonków. Każdy z małżonków będzie wykonywał usługę najmu we własnym imieniu jako wynajmujący, natomiast czynsz najmu będzie należny obojgu małżonkom w równych częściach.

Przedmiotem Pani wątpliwości jest m.in. kwestia czy będzie Pani odrębnym od Pani małżonka podatnikiem podatku od towarów i usług w rozumieniu art. 15 ustawy z tytułu świadczenia usług najmu lokalu użytkowego stanowiącego majątek wspólny małżonków.

Odnosząc się do ww. Pani wątpliwości wskazać należy, że zgodnie z art. 659 § 1 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 795): 

Na podstawie art. 659 § 2 Kodeksu cywilnego:

Najem jest więc umową dwustronnie zobowiązującą i wzajemną, a umówiony między stronami czynsz jest wynagrodzeniem za możliwość korzystania z cudzej rzeczy i stanowi świadczenie wzajemne należne za używanie lokalu przez jego najemcę.

Zatem, najem jako usługa, wypełnia określoną w art. 15 ust. 2 ustawy, definicję działalności gospodarczej, jeżeli wykonywany jest w sposób ciągły dla celów zarobkowych (zawierane umowy najmu mają zazwyczaj długotrwały charakter, a uzyskiwane korzyści z tego tytułu są w zasadzie stałe), bez względu na to, czy najem będzie prowadzony w ramach działalności gospodarczej, czy jako odrębne źródło przychodu w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W konsekwencji najem nieruchomości stanowi odpłatne świadczenie usług, o którym mowa w art. 8 ust. 1 ustawy i podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na mocy przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.

Wskazania wymaga, że ustawa o podatku od towarów i usług nie wymienia małżonków jako odrębnej kategorii podatników. Powyższe stwarza dla małżonków prowadzących działalność gospodarczą szczególną sytuację prawną. Należy zauważyć, że żaden z przepisów ustawy nie zabrania małżonkom prowadzenia działalności gospodarczej jako odrębnym podatnikom. Nie ma przy tym przeszkód, aby pomiędzy małżonkami prowadzącymi odrębne działalności istniała ustawowa wspólność majątkowa.

Kwestie stosunków majątkowych pomiędzy małżonkami reguluje ustawa dnia z 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 236 ze zm.), zwanej dalej „Kodeksem rodzinnym i opiekuńczym”.

W myśl art. 31 § 1 ustawy Kodeks rodzinny i opiekuńczy:

W związku z powyższym, istotą wspólności majątkowej małżeńskiej, zarówno ustawowej, jak  i umownej jest to, że każdy z małżonków jest współwłaścicielem poszczególnych składników majątku wspólnego (dorobkowego) na zasadach współwłasności łącznej (bezudziałowej).

Na podstawie art. 35 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:

Stosownie do treści art. 36 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:

Zgodnie z art. 36 § 2 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:

Zgodnie z art. 37 § 1 pkt 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:

W myśl art. 43 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:

Z uwagi na powyższe regulacje prawne w akcie notarialnym dokumentującym tego rodzaju nabycie nieruchomości (np. lokalu użytkowego) wymieniani są oboje małżonkowie, jeżeli istnieje między nimi ustawowa wspólność majątkowa. Wspólność wynikająca ze stosunku małżeństwa jest współwłasnością łączną uprawniającą do współposiadania rzeczy wchodzących w skład majątku wspólnego, a w czasie jej trwania żaden z małżonków nie może żądać podziału majątku wspólnego.

Jak wynika z ww. przepisów, podatnikiem podatku od towarów i usług jest ten z małżonków, który dokonał czynności podlegającej opodatkowaniu.

W konsekwencji podmiot świadczący usługę najmu będzie podatnikiem podatku od towarów i usług wówczas, gdy najem ten będzie wykonywał we własnym imieniu i na własny rachunek. Jeżeli przedmiotem najmu jest rzecz stanowiąca majątek wspólny małżonków, to podatnikiem podatku od towarów i usług, w okolicznościach wskazanych w art. 15 ust. 1 ustawy, będzie ten małżonek, który dokonał czynności podlegającej opodatkowaniu, czyli ten, który dokonuje wynajmu we własnym imieniu (jest stroną czynności prawnej). Natomiast jeżeli małżonkowie dokonali czynności wspólnie, to każdy z nich z osobna jest podatnikiem podatku od towarów i usług.

Przenosząc powyższe na grunt przedmiotowej sprawy należy wskazać, że skoro właścicielem wskazanego we wniosku lokalu użytkowego jest Pani wraz z małżonkiem, podatnikiem będzie ten z Państwa, który faktycznie dokonuje czynności związanych z najmem, np. zawarł umowę, otrzymuje czynsz. Jak wynika z przedstawionych okoliczności umowa najmu zostanie zawarta przez Panią i Pani małżonka, a czynsz najmu będzie należny Pani i Pani małżonkowi w równych częściach. Zatem, skoro będzie Pani świadczyła usługi najmu lokalu użytkowego za wynagrodzeniem, który to wynajem stanowi, zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy, odpłatne świadczenie usług w ramach prowadzonej przez Panią działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, to będzie Pani - odrębnym od Pani małżonka - podatnikiem podatku od towarów i usług w rozumieniu art. 15 ustawy z tytułu świadczenia usług najmu lokalu użytkowego.

Tym samym, przedstawione przez Panią stanowisko w zakresie pytania nr 1 jest prawidłowe.

Przechodząc natomiast do kwestii czy w wartości sprzedaży uprawniającej Panią do korzystania ze zwolnienia, o którym mowa w art. 113 ustawy, powinna być uwzględniana wyłącznie część czynszu należna Pani, a nie całkowita wartość czynszu wynikająca z umowy zawartej przez oboje małżonków, wskazania wymaga, że:

Zgodnie z art. 113 ust. 1 ustawy:

Z kolei przepis art. 113 ust. 2 ustawy stanowi, że:

W myśl natomiast art. 113 ust. 5 ustawy:

Stosownie do art. 113 ust. 9 ustawy:

Na podstawie art. 113 ust. 10 ustawy:

W myśl art. 113 ust. 13 ustawy:

W opisie sprawy podała Pani, że nie dokonuje dostaw towarów i nie świadczy usług opisanych w art. 113 ust. 13 ustawy o podatku od towarów i usług. Nadto, jak wskazałem wyżej, w związku ze świadczeniem usług najmu lokalu użytkowego będzie Pani uznana za podatnika w myśl art. 15 ust. 1 ustawy. Zatem będzie Pani zobowiązana do uwzględnienia w wartości sprzedaży uprawniającej Panią do korzystania ze zwolnienia, o którym mowa w art. 113 ustawy o podatku od towarów i usług jedynie przypadającej Pani części wynagrodzenia z tytułu najmu lokalu użytkowego stanowiącego majątek wspólny Pani i Pani małżonka, a nie całkowitej wartości czynszu wynikającej z umowy zawartej przez Panią i Pani małżonka.

Podsumowując stwierdzam, że w przedstawionym zdarzeniu przyszłym, będzie Pani odrębnym od Pani męża podatnikiem podatku od towarów i usług w rozumieniu art. 15 ustawy z tytułu świadczenia usług najmu lokalu użytkowego stanowiącego majątek wspólny Pani i Pani małżonka oraz w wartości sprzedaży uprawniającej Panią do korzystania ze zwolnienia,  o którym mowa w art. 113 ustawy, powinna być uwzględniana wyłącznie należna Pani część czynszu z tytułu najmu tego lokalu, a nie całkowita wartość czynszu wynikająca z umowy zawartej przez Panią i Pani małżonka.

Tym samym, Pani stanowisko w zakresie pytanie oznaczonego nr 2 uznałem za prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

W kwestii skutków prawnych, jakie wywołuje interpretacja indywidualna wydana dla Pani, stwierdzam, że w myśl art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej:

Mając na uwadze, że wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego został złożony przez Panią zaznaczam, że interpretacja nie wywiera skutku prawnego dla Pani męża jako współwłaściciela lokalu.

Wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (zapytania). Inne kwestie przedstawione we wniosku, które nie zostały objęte pytaniami, nie mogą być – zgodnie z art. 14b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa – rozpatrzone.

Zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Ponosi Pani ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu zdarzenia przyszłego. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem podanym przez Panią w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, wydana interpretacja traci swoją aktualność.

Jednocześnie podkreślam, że ta interpretacja została wydana na podstawie przedstawionego we wniosku opisu sprawy, co oznacza, że w przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.

Odnosząc się do powołanych przez Panią interpretacji wskazuję, że interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane są w indywidualnych sprawach podatników i niewątpliwie kształtują sytuację prawną tych podatników w sprawach będących przedmiotem rozstrzygnięcia, lecz dotyczą konkretnych stanów faktycznych co oznacza, że należy je traktować indywidualnie.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·         w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·         w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.