0113-KDIPT1-1.4012.639.2026.2.MSU

Interpretacja indywidualna
– stanowisko w części prawidłowe i w części nieprawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest:

• nieprawidłowe w części dotyczącej zwolnienia na podstawie art. 132 ust. 1 lit. i Dyrektywy 2006/112/WE Rady usług szkoleniowych w zakresie obsługi urządzeń technicznych podlegających pod dozór techniczny, wskazanych we wniosku wózków widłowych, suwnic oraz podestów ruchomych;
• prawidłowe w części dotyczącej niepodlegania opodatkowaniu VAT pobieranej państwowej opłaty za egzamin kwalifikacyjny UDT;
• nieprawidłowe w części dotyczącej podlegania zwolnieniu z podatku VAT pobieranej państwowej opłaty za egzamin kwalifikacyjny UDT;
• nieprawidłowe w części dotyczącej uznania usługi dojazdu instruktora/wykładowcy do siedziby klienta lub w inne wyznaczone miejsce realizacji kursu za koszt dodatkowy związany z usługą główną w rozumieniu art. 29a ust. 11 ustawy o VAT i zwolnienia na podstawie art. 132 ust. 1 lit. i Dyrektywy 2006/112/WE Rady kosztów dojazdu instruktora do miejsca prowadzenia szkolenia.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

1 lipca 2026 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie:

• zwolnienia na podstawie art. 132 ust. 1 lit. i Dyrektywy 2006/112/WE Rady usług szkoleniowych w zakresie obsługi urządzeń technicznych podlegających pod dozór techniczny, wskazanych we wniosku  wózków widłowych, suwnic oraz podestów ruchomych;
• niepodlegania opodatkowaniu VAT pobieranej państwowej opłaty za egzamin kwalifikacyjny UDT lub podlegania zwolnieniu z podatku VAT pobieranej państwowej opłaty za egzamin kwalifikacyjny UDT;
• uznania usługi dojazdu instruktora/wykładowcy do siedziby klienta lub w inne wyznaczone miejsce realizacji kursu za koszt dodatkowy związany z usługą główną w rozumieniu art. 29a ust. 11 ustawy o VAT i zwolnienia na podstawie art. 132 ust. 1 lit. i Dyrektywy 2006/112/WE Rady kosztów dojazdu instruktora do miejsca prowadzenia szkolenia.

Uzupełnili go Państwo – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 5 sierpnia 2026 r. (data wpływu).

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca Sp. z o.o. – jest spółką z ograniczoną odpowiedzialnością oraz zarejestrowanym, czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług (VAT). Głównym przedmiotem działalności Sp. z o.o., zgodnie z Polską Klasyfikacją Działalności, jest prowadzenie działalności sklasyfikowanej pod kodem PKD 85.59.B – Pozostałe pozaszkolne formy edukacji, gdzie indziej niesklasyfikowane. W ramach tego profilu Spółka zajmuje się organizacją i prowadzeniem komercyjnych szkoleń zawodowych w zakresie obsługi urządzeń technicznych, podlegających pod dozór techniczny, ze szczególnym uwzględnieniem kursów z obsługi wózków widłowych (wózków jezdniowych podnośnikowych z mechanicznym napędem podnoszenia), suwnic oraz podestów ruchomych przejezdnych. Spółka dysponuje wieloletnim doświadczeniem rynkowym oraz wypracowanym know-how w branży szkoleniowej, co pozwala na zapewnienie ciągłości i najwyższej jakości realizowanego procesu kształcenia zawodowego osób dorosłych.

Sp. z o.o. nie posiada akredytacji kuratora oświaty, o której mowa w przepisach o systemie oświaty. Realizowane przez Spółkę szkolenia nie są finansowane (ani w całości, ani w części stanowiącej co najmniej 70%) ze środków publicznych. Kursy mają charakter komercyjny – koszty udziału pokrywają sami uczestnicy (osoby prywatne) bądź ich pracodawcy (przedsiębiorcy) ze środków własnych.

Kluczową cechą prowadzonych przez Sp. z o.o. szkoleń (w zakresie wózków widłowych, suwnic oraz podestów ruchomych) jest fakt, że są one w całości realizowane w oparciu o oficjalne programy nauczania zatwierdzone i udostępnione przez państwową jednostkę – Urząd Dozoru Technicznego (UDT), zgodnie z art. 37 pkt 4 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o dozorze technicznym. Spółka dysponuje i prowadzi szkolenia ściśle według ramowych programów szkoleniowych pobranych z oficjalnego, publicznego „Wykazu firm posiadających program szkolenia (...) udostępniony przez Urząd Dozoru Technicznego”.

W procesie dydaktycznym Sp. z o.o. wykorzystuje następujące oficjalne programy ramowe UDT dedykowane dla poszczególnych rodzajów urządzeń technicznych oraz powiązane z nimi decyzje rejestracyjne:

• UDT– ramowy program szkolenia dla kierujących wózkami jezdniowymi podnośnikowymi z mechanicznym napędem podnoszenia.
• UDT– ramowy program szkolenia dla obsługujących suwnice, wciągniki i wciągarki ogólnego i/lub specjalnego przeznaczenia.
• UDT ramowy program szkolenia dla obsługujących podesty ruchome (wciągane, wiszące, masztowe, stacjonarne).

Wyłącznym celem tych szkoleń jest przekazanie uczestnikom specjalistycznej wiedzy teoretycznej oraz umiejętności praktycznych niezbędnych do wykonywania zawodów operatora wózków widłowych, operatora suwnic oraz operatora podestów ruchomych, a także umożliwienie im pomyślnego zdania państwowego egzaminu kwalifikacyjnego przed komisją UDT w celu uzyskania stosownych zaświadczeń kwalifikacyjnych. Szkolenia te mają bezwzględnie charakter edukacji zawodowej i służą zdobyciu, uaktualnieniu lub poszerzeniu kwalifikacji potrzebnych do celów zarobkowych.

Jednocześnie Wnioskodawca wskazuje, że zgodnie z obowiązującymi przepisami branżowymi (w tym rozporządzeniem Ministra Przedsiębiorczości i Technologii z dnia 21 maja 2019 r. w sprawie sposobu i trybu sprawdzania kwalifikacji wymaganych przy obsłudze i konserwacji urządzeń technicznych), samo przystąpienie do państwowego egzaminu przed komisją UDT oraz uzyskanie uprawnień państwowych nie jest formalnie uzależnione od uprzedniego ukończenia jakiegokolwiek kursu szkoleniowego. Państwowa jednostka UDT weryfikuje wyłącznie wiedzę i umiejętności kandydata podczas egzaminu, nie badając dokumentacji szkoleniowej.

Sp. z o.o. dysponuje wysoce wykwalifikowaną kadrą dydaktyczną. Każdy z wykładowców i instruktorów prowadzących zajęcia z ramienia Spółki posiada pełne przygotowanie pedagogiczne oraz ukończony w toku studiów wyższych uniwersytecki moduł metodyki nauczania i prowadzenia szkoleń. Kwalifikacje te stanowią udokumentowane przygotowanie dydaktyczne w rozumieniu przepisów prawa pracy – w szczególności realizujących definicję podnoszenia kwalifikacji zawodowych pracowników opisaną w art. 103¹ § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy – oraz przepisów wykonawczych regulujących pozaszkolne formy kształcenia ustawicznego, o których mowa w § 3 pkt 1 i 2 Rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 6 października 2023 r. w sprawie kształcenia ustawicznego w formach pozaszkolnych (Dz.U. 2023 poz. 2175).

Ponadto, kadra Sp. z o.o. posiada uprawnienia w zakresie pedagogiki instruktora zawodu, a wykładowcy i instruktorzy posiadają oficjalne uprawnienia wykładowcy nadane przez certyfikowany, specjalistyczny ośrodek szkoleniowy .... Zapewnia to najwyższy poziom merytoryczny, metodyczny i dydaktyczny realizowanego przez Spółkę procesu szkoleniowego, tożsamy ze standardami publicznych placówek oświatowych.

Głównymi nabywcami usług szkoleniowych świadczonych przez Sp. z o.o. są podmioty gospodarcze (pracodawcy), którzy zlecają Spółce przeszkolenie swoich pracowników. Pracodawcy ci są prawnie zobowiązani na mocy odrębnych przepisów – w szczególności art. 17 oraz art. 94 pkt 6 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy – do ułatwiania pracownikom podnoszenia kwalifikacji zawodowych. Ponadto, na mocy przepisów dotyczących bezpieczeństwa i higieny pracy (BHP) – w szczególności art. 237³ § 1 i § 2 Kodeksu pracy – pracodawcy mają bezwzględny zakaz dopuszczania pracownika do pracy, do której wykonywania nie posiada on wymaganych kwalifikacji lub potrzebnych umiejętności, a także dostatecznej znajomości przepisów oraz zasad bezpieczeństwa i higieny pracy. W przypadku wózków widłowych, suwnic oraz podestów ruchomych, kwalifikacje te precyzują odrębne przepisy techniczne, wymagające posiadania państwowych uprawnień UDT. Szkolenia realizowane przez Sp. z o.o. stanowią więc bezpośrednią odpowiedź na ustawowe obowiązki nałożone na pracodawców przez przepisy prawa pracy.

Zgodnie z zawieranymi z klientami umowami o szkolenie, ostateczne rozliczenie z kontrahentem obejmuje dokładnie 3 pozycje, z których każda stanowi odrębny punkt umowy oraz odrębną pozycję na fakturze VAT:

1.    Koszt samego szkolenia zawodowego (świadczenie główne realizowane przez Sp. z o.o. w oparciu o wyżej wymienione, zatwierdzone przez UDT programy ramowe).

2.    Refakturowany koszt państwowego egzaminu kwalifikacyjnego UDT Sp. z o.o. pośredniczy w zgłaszaniu uczestników na egzamin oraz uiszcza należne opłaty egzaminacyjne na rachunek bankowy UDT w imieniu i na rzecz klientów. Koszt ten przenoszony jest na klienta w stosunku 1:1, w dokładnej wysokości określonej przez przepisy UDT, bez doliczania jakiejkolwiek marży czy prowizji Spółki. Płatności te są księgowane przez Sp. z o.o. na koncie rozrachunkowym.

3.    Koszt dojazdu instruktora/wykładowcy do siedziby klienta lub w inne wyznaczone miejsce realizacji kursu. Koszt ten jest bezpośrednio i nierozerwalnie związany z realizacją szkolenia głównego w wybranej lokalizacji i nie stanowi dla klienta celu samego w sobie.

Uzupełnienie opisu stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego

    1.Czy świadczone przez Państwa usługi szkoleniowe w zakresie obsługi urządzeń technicznych podlegających pod dozór techniczny, w szczególności wózków widłowych, suwnic oraz podestów ruchomych są/będą usługami w zakresie kształcenia, o których mowa w art.  43 ust. 1 pkt 26 ustawy z  11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.)? 

Państwa usługi obejmuje art. 43 ust. 1 pkt 29 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.). 29) usługi kształcenia zawodowego lub przekwalifikowania zawodowego, inne niż wymienione w pkt 26:

a)    prowadzone w formach i na zasadach przewidzianych w odrębnych przepisach.

Spółka Sp. z o.o. prowadzi szkolenia na zatwierdzonych programach UDT oraz zgłasza uczestników do państwowych egzaminów UDT, jeśli jest to grupa uczestników podlegająca tym egzaminom. Jeśli jest to grupa uczestników szkolenia niepodlegająca egzaminom UDT, to spółka   Sp. z o.o. wystawia stosowne zaświadczenie ukończenia szkolenia. Po szkoleniu i zorganizowaniu egzaminu państwowego UDT kursant uzyska wiedzę i umiejętności w zakresie obsługi danego UTB, a po zdaniu egzaminu UDT/egzaminu wewnętrznego - uprawnienia kwalifikacyjne.

Głównymi nabywcami usług szkoleniowych świadczonych przez   Sp. z o.o. są podmioty gospodarcze (pracodawcy), którzy zlecają Spółce przeszkolenie swoich pracowników.

Pracodawcy ci są prawnie zobowiązani na mocy odrębnych przepisów – w szczególności art. 17 oraz art. 94 pkt 6 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy – do ułatwiania pracownikom podnoszenia kwalifikacji zawodowych.

Ponadto, na mocy przepisów dotyczących bezpieczeństwa i higieny pracy (BHP) – w szczególności art. 237³ § 1 i § 2 Kodeksu pracy – pracodawcy mają bezwzględny zakaz dopuszczania pracownika do pracy, do której wykonywania nie posiada on wymaganych kwalifikacji lub potrzebnych umiejętności, a także dostatecznej znajomości przepisów oraz zasad bezpieczeństwa i higieny pracy. W przypadku wózków widłowych, suwnic oraz podestów ruchomych, kwalifikacje te precyzują odrębne przepisy techniczne, wymagające posiadania państwowych uprawnień UDT, wiedzę techniczną i praktyczną.

Szkolenia realizowane przez   Sp. z o.o. stanowią więc bezpośrednią odpowiedź na ustawowe obowiązki nałożone na pracodawców przez przepisy prawa pracy.

  Sp. z o.o. dysponuje wysoce wykwalifikowaną kadrą dydaktyczną. Każdy z wykładowców i instruktorów prowadzących zajęcia z ramienia Spółki posiada pełne przygotowanie pedagogiczne oraz ukończony w toku studiów wyższych uniwersytecki moduł metodyki nauczania i prowadzenia szkoleń. Kwalifikacje te stanowią udokumentowane przygotowanie dydaktyczne w rozumieniu przepisów prawa pracy – w szczególności realizujących definicję podnoszenia kwalifikacji zawodowych pracowników opisaną w art. 103¹ § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy – oraz przepisów wykonawczych regulujących pozaszkolne formy kształcenia ustawicznego, o których mowa w § 3 pkt 1 i 2 Rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 6 października 2023 r. w sprawie kształcenia ustawicznego w formach pozaszkolnych (Dz.U. 2023 poz. 2175). Ponadto kadra   Sp. z o.o. posiada uprawnienia w zakresie pedagogiki instruktora zawodu, a wykładowcy i instruktorzy posiadają oficjalne uprawnienia wykładowcy nadane przez certyfikowany, specjalistyczny ośrodek szkoleniowy ..... Zapewnia to najwyższy poziom merytoryczny, metodyczny i dydaktyczny realizowanego przez Spółkę procesu szkoleniowego, tożsamy ze standardami publicznych placówek oświatowych.

Kluczową cechą prowadzonych przez   Sp. z o.o. szkoleń (w zakresie wózków widłowych, suwnic oraz podestów ruchomych) jest fakt, że są one w całości realizowane w oparciu o oficjalne programy nauczania zatwierdzone i udostępnione przez państwową jednostkę – Urząd Dozoru Technicznego (UDT), zgodnie z art. 37 pkt 4 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o dozorze technicznym.

Spółka dysponuje i prowadzi szkolenia ściśle według ramowych programów szkoleniowych pobranych z oficjalnego, publicznego „Wykazu firm posiadających program szkolenia (...) udostępniony przez Urząd Dozoru Technicznego”. Wymóg prowadzenia szkoleń na podstawie zatwierdzonych/udostępnionych programów UDT w zakresie szkolenia z UTB dotyczy publicznych placówek oświatowych.

    2.Czy ww. usługi szkoleniowe, świadczą Państwo jako jednostka objęta systemem oświaty? Jeżeli tak, to czy posiadają Państwo zaświadczenie         o wpisie do ewidencji, o której mowa w art. 168 ustawy z dnia 14 grudnia 2016r. Prawo oświatowe (t. j. Dz. U. z 2026 r., poz. 820  ze zm.)?

Nie. Spółka   nie jest jednostką oświatową i nie posiada akredytacji kuratora oświaty, o której mowa w przepisach o systemie oświaty.

Realizowane przez Spółkę szkolenia nie są finansowane (ani w całości, ani w części stanowiącej co najmniej 70%) ze środków publicznych. Kursy mają charakter komercyjny – koszty udziału pokrywają sami uczestnicy (osoby prywatne) bądź ich pracodawcy (przedsiębiorcy) ze środków własnych.

Spółka spełnia uprawnienia powołania/klasyfikowania usług na art. 132 ust. 1 lit. i oraz Dyrektywy 2006/112/WE (Dyrektywy VAT). Zgodnie z unijną dyrektywą, państwa członkowskie zwalniają od podatku usługi m.in. kształcenia zawodowego lub przekwalifikowania przez podmioty prawa publicznego lub przez inne instytucje uznane przez dane państwo członkowskie za mające podobne cele. Przepis ten nie uzależnia zwolnienia od posiadania statusu jednostki objętej systemem oświaty czy finansowania publicznego.

     3.Czy usługi szkoleniowe w zakresie obsługi urządzeń technicznych podlegających pod dozór techniczny, w szczególności wózków widłowych, suwnic oraz podestów ruchomych prowadzone są/będą w formach i na zasadach przewidzianych w odrębnych przepisach? Jeśli tak, to prosimy wskazać konkretne przepisy (artykuł, paragraf) wraz z nazwą aktu prawnego, z których te formy i zasady wynikają. Przy czym podkreślamy, że nie chodzi o przepisy, z których wynika ogólny obowiązek przeprowadzenia szkolenia, czy też posiadania przez daną osobę konkretnych umiejętności lub uaktualnienie wiedzy czy uprawnień, lecz o przepisy określające konkretne formy i zasady, na podstawie których przeprowadzają Państwo szkolenie (odrębne przepisy określające formy i zasady to takie ustawy lub rozporządzenia, z których wynika, np. program szkolenia, ilość godzin szkolenia, tematyka, krąg osób objętych szkoleniem, warunki jakie musi spełnić organizator kształcenia, itp.).

• Szkolenia są realizowane w oparciu o oficjalne programy nauczania zatwierdzone i udostępnione przez państwową jednostkę – Urząd Dozoru Technicznego (UDT), zgodnie z art. 37 pkt 4 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o dozorze technicznym. Spółka dysponuje i prowadzi szkolenia ściśle według ramowych programów szkoleniowych udostępnionego przez UDT Potwierdzenie „Wykazie firm posiadających program szkolenia (...) udostępniony przez Urząd Dozoru Technicznego”.

Zgodnie z art. 37 pkt 14 ustawy o dozorze technicznym, UDT ma ustawowy obowiązek uzgadniania programów szkolenia. Dzięki temu niezależnie od tego, czy kandydat przechodzi szkolenie w (...) czy małym ośrodku, program gwarantuje realizację dokładnie tych samych zagadnień technicznych i zasad BHP, które są później bezwzględnie weryfikowane przez państwową komisję podczas egzaminu.

Programy UDT określają tzw. minimalne wymagania. Narzucają one ośrodkom szkoleniowym m.in. minimalną liczbę godzin zajęć teoretycznych i praktycznych (np. standardowo około 35–39 godzin dydaktycznych), a także wymogi dotyczące placu manewrowego, parametrów technicznych wózków szkoleniowych oraz kwalifikacji samych instruktorów. Zapobiega to działalności, tzw. „fikcyjnych szkół”, które chciałyby uczyć jazdy wózkami w godzinę.

• Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy.

Art. 237³ § 1: „Nie wolno dopuścić pracownika do pracy, do której wykonywania nie posiada on wymaganych kwalifikacji lub potrzebnych umiejętności, a także dostatecznej znajomości przepisów oraz zasad bezpieczeństwa i higieny pracy.”

• Rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 26 września 1997 r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy.

§ 80 ust. 1: Zobowiązuje pracodawcę do zapewnienia, aby pracownicy wykonujący prace na stanowiskach, na których występują szczególne zagrożenia (a praca z urządzeniami transportu bliskiego do takich należy), zostali odpowiednio poinstruowani i przeszkoleni.

• Ustawa z dnia 21 grudnia 2000 r. o dozorze technicznym: Określa zasady nadzoru nad urządzeniami transportu bliskiego, w tym wózkami widłowymi.

Art. 22 ust. 3: „Przepis ust. 2 [dotyczący posiadania zaświadczeń kwalifikacyjnych] stosuje się do osób obsługujących i konserwujących urządzenia techniczne”. Wózki widłowe (jezdniowe podnośnikowe) są zaklasyfikowane jako urządzenia techniczne podlegające dozorowi.

• Rozporządzenie Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 15 grudnia 2017 r. w sprawie trybu sprawdzania kwalifikacji wymaganych przy obsłudze i konserwacji urządzeń technicznych: Wprowadziło jednolity, państwowy system egzaminowania przez Urząd Dozoru Technicznego (UDT). Odsyła ono bezpośrednio do konieczności spełnienia wymagań i procedur sprawdzania kwalifikacji określonych odrębnymi przepisami (czyli do procedury egzaminacyjnej poprzedzonej kursem).

§ 4. ust. 1: „Do obsługi wózka jezdniowego podnośnikowego z mechanicznym napędem podnoszenia dopuszcza się osobę, która ukończyła 18 lat i posiada zaświadczenie kwalifikacyjne do obsługi wózków jezdniowych uzyskane na podstawie przepisów dotyczących trybu sprawdzania kwalifikacji wymaganych przy obsłudze i konserwacji urządzeń technicznych”.

• Rozporządzenie Ministra Przedsiębiorczości i Technologii z dnia 21 maja 2019 r. w sprawie sposobu i trybu sprawdzania kwalifikacji wymaganych przy obsłudze i konserwacji urządzeń technicznych: Określa szczegółowy zakres wymagań egzaminacyjnych (teoria i praktyka), które kandydat musi opanować w trakcie szkolenia zawodowego, aby móc zdobyć uprawnienia państwowe.

§ 3 ust. 1: „Sprawdzanie kwalifikacji osób obsługujących lub konserwujących urządzenia techniczne (...) przeprowadza się w formie egzaminu składającego się z części teoretycznej i części praktycznej”.

Załącznik nr 3 do rozporządzenia: Szczegółowo wylicza zakres tematyczny egzaminu, obejmujący m.in. budowę elementów wózka, znajomość instrukcji eksploatacji, zasady stateczności, bezpieczną pracę w specyficznych warunkach oraz postępowanie w razie awarii lub nieszczęśliwego wypadku.

§ 3 ust. 4 rozporządzenia: „Część teoretyczna egzaminu obejmuje sprawdzenie znajomości przepisów o dozorze technicznym, warunków technicznych dozoru technicznego oraz norm i instrukcji eksploatacji w zakresie niezbędnym do bezpiecznego obsługiwania lub konserwowania urządzeń technicznych danego rodzaju”.

Jednocześnie   Sp. z o.o. wskazuje, że zgodnie z obowiązującymi przepisami branżowymi (w tym rozporządzeniem Ministra Przedsiębiorczości i Technologii z dnia 21 maja 2019 r. w sprawie sposobu i trybu sprawdzania kwalifikacji wymaganych przy obsłudze i konserwacji urządzeń technicznych), samo przystąpienie do państwowego egzaminu przed komisją UDT oraz uzyskanie uprawnień państwowych nie jest formalnie uzależnione od uprzedniego ukończenia jakiegokolwiek kursu szkoleniowego. Państwowa jednostka UDT weryfikuje wyłącznie wiedzę i umiejętności kandydata podczas egzaminu, nie badając dokumentacji szkoleniowej.

  Sp. z o.o. prowadzi również szkolenia w zakresie obsługi Urządzeń Transportu Bliskiego niepodlegające wymogu egzaminu UDT a wyłącznie szkoleń z obsługi na podstawie zatwierdzonych programów UDT.

• Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 2012 r. w sprawie rodzajów urządzeń technicznych podlegających dozorowi technicznemu.

§ 1 pkt 6 lit. l rozporządzenia: Dozorowi technicznemu podlegają następujące rodzaje urządzeń technicznych: „wózki jezdniowe podnośnikowe z mechanicznym napędem podnoszenia”

• Na pracodawcy spoczywa obowiązek przeszkolenia. Nie może on dopuścić pracownika do pracy bez szkolenia stanowiskowego. Nakazuje to Kodeks pracy (Art. 237³ § 2): „Pracodawca jest obowiązany zapewnić przeszkolenie pracownika w zakresie bezpieczeństwa i higieny pracy przed dopuszczeniem go do pracy”. Brak umiejętności bezpiecznego manewrowania wózkiem wyklucza przejście takiego instruktażu.
• Legalne zastępstwo dla uprawnień UDT przy wózkach nisko unoszących.

W przypadku wózków, które nie podlegają pod państwowy egzamin UDT (wózki jezdniowe naładowane, platformowe, ciągnikowe, pchające czy elektryczne paleciaki niskounoszące do 30 cm), przepisy BHP wymagają, aby operator posiadał zaświadczenie ukończenia kursu opartego na programie opracowanym lub zatwierdzonym przez UDT. Firmy szkoleniowe wydając certyfikat na ich podstawie stanowi 100% legalności szkolenia i posiadania wiedzy niezbędnej w zakresie obsługi. Są one uznawane podczas kontroli przez Państwową Inspekcję Pracy (PIP).

W klasyfikacji urządzeń transportu bliskiego i podziału kategorii urządzeń egzamin UDT nie jest wymagany, lecz jest wymagane posiadanie szkoleń klasyfikacyjnych.

• Klasycznych, ręcznych paleciaków (podnoszenie i jazda odbywają się w 100% siłą mięśni).
• Elektrycznych paleciaków niskounoszących, które podnoszą paletę jedynie na wysokość transportową (do 20–30 cm nad ziemię) w celu przewiezienia jej z miejsca na miejsce.

Stanowisko Państwowej Inspekcji Pracy

Inspektorzy PIP opierają się na technicznej granicy 30 cm wysokości podnoszenia ładunku.

• Dla wózków unoszących (do 30 cm wysokości podnoszenia, np. elektryczne "pieski"): PIP potwierdza, że do ich obsługi nie są wymagane państwowe zaświadczenia UDT. Jednocześnie inspektorzy sprawdzają, czy pracodawca zrealizował obowiązek z art. 237³ § 2 Kodeksu pracy i przeprowadził instruktaż stanowiskowy BHP, w tym przeszkolił pracownika z dokumentacji techniczno-ruchowej (DTR) konkretnego wózka.
• Dla wózków podnośnikowych (powyżej 30 cm, np. wózki prowadzone masztowe): PIP wymaga bezwzględnego posiadania zaświadczenia UDT, bez względu na to, czy pracownik na wózku siedzi, stoi na podeście, czy prowadzi go pieszo.

4. Czy realizowane przez Państwa szkolenia w zakresie obsługi urządzeń technicznych podlegających pod dozór techniczny, w szczególności wózków widłowych, suwnic oraz podestów ruchomych podlegają kontroli bądź nadzorowi właściwych instytucji państwowych (jakich) – jeżeli tak, proszę wyjaśnić na czym polega ta kontrola/nadzór?

Szkolenia prowadzone przez   Sp. z o.o. podlegają ocenie i weryfikacji w zakresie realizacji zagadnień programów szkoleniowych i uprawnień wykładowców oraz ich przygotowania pedagogicznego i przygotowania teoretyczno – praktycznego, wydanych zaświadczeń  w zakresie:

• w trakcie kontroli pracodawcy Państwowa Inspekcji Pracy, która ocenia wiarygodności wydanych zaświadczeń osób uprawnionych w zakresie obsługi Urządzeń Transportu Bliskiego.

Art. 10 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy. Przepis ten nakłada na PIP ustawowy obowiązek nadzoru i kontroli przestrzegania prawa pracy, a w szczególności przepisów oraz zasad bezpieczeństwa i higieny pracy (BHP).

(Art. 237³ § 1 i § 2 Kodeksu pracy): Inspektor sprawdza, czy pracodawca spełnił zakaz dopuszczenia do pracy osoby bez wymaganych kwalifikacji oraz czy zapewnił jej szkolenie wstępne i stanowiskowe BHP.

§ 4 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 15 grudnia 2017 r. w sprawie BHP przy wózkach jezdniowych): Ponieważ ten przepis techniczny wprost warunkuje dopuszczenie operatora do wózka posiadaniem zaświadczenia kwalifikacyjnego.

§ 80 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 26 września 1997 r. w sprawie ogólnych przepisów BHP): W przypadku urządzeń zwolnionych z egzaminu UDT (np. paleciaki elektryczne niskounoszące), inspektor PIP kontroluje karty szkolenia wstępnego oraz programy instruktażu stanowiskowego, aby upewnić się, że pracownik został formalnie przeszkolony z obsługi danej maszyny i zapoznany z jej instrukcją techniczno-ruchową (DTR).

• dochodzeniach powypadkowych w tym dochodzeniach prokuratorskich i Sądów Karnych/Sądach pracy.

Art. 308 § 1 Ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego: Uprawnia Policję i prokuratora do zabezpieczenia dowodów w sprawach o przestępstwa (np. podejrzenie złamania zasad BHP z art. 220 Kodeksu karnego). W ramach tych czynności zabezpiecza się dokumentację szkoleniową i legitymacje UDT w celu ustalenia winy.

• dochodzeniach wypadkowych i przeglądów okresowych Urzędów Dozoru technicznego.

Ustawa z dnia 21 grudnia 2000 r. o dozorze technicznym:

Art. 19 ust. 1 Ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o dozorze technicznym. „Eksploatujący urządzenie techniczne jest obowiązany niezwłocznie zawiadomić organ właściwej jednostki dozoru technicznego o każdym niebezpiecznym uszkodzeniu urządzenia technicznego lub nieszczęśliwym wypadku związanym z jego eksploatacją”.

Art. 64 osobie odpowiedzialnej za niedopełnienie tego obowiązku grozi kara grzywny.

Art. 28 pkt 3 Przyznaje inspektorowi UDT prawo żądania od eksploatującego urządzenie (pracodawcy) przedstawienia dokumentów i udzielenia informacji koniecznych do prawidłowego wykonania czynności dozoru technicznego.

22 ust. 2 i 3 Definiuje wymóg posiadania państwowego zaświadczenia przez osoby obsługujące urządzenia techniczne, co inspektor ma prawo zweryfikować.

• Pracodawcę oraz Służba BHP w zakładów pracy

Wewnętrzny nadzór nad dokumentami wynika bezpośrednio z Kodeksu pracy:

Art. 237³ § 1 Kodeksu pracy: Nakłada na pracodawcę bezwzględny zakaz dopuszczenia pracownika do pracy, do której wykonywania nie posiada on wymaganych kwalifikacji lub potrzebnych umiejętności.

Art. 237¹¹ § 1 Kodeksu pracy oraz Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 2 września 1997 r. w sprawie służby bezpieczeństwa i higieny pracy (§ 2 ust. 1 pkt 1): Przepisy te określają uprawnienia i zadania służby BHP w firmie, do których należy przeprowadzanie kontroli warunków pracy oraz przestrzegania przepisów i zasad BHP na stanowiskach pracy (w tym weryfikacja uprawnień operatorów).

• Koordynatorów BHP z firm zewnętrznych

Art. 208 § 1 pkt 2 Kodeksu pracy: Nakazuje pracodawcom, których pracownicy wykonują pracę jednocześnie w tym samym miejscu (np. podwykonawcy na terenie jednej fabryki), wyznaczenie koordynatora sprawującego nadzór nad bezpieczeństwem i higieną pracy wszystkich pracowników. Taki koordynator ma prawo uzależnić wpuszczenie operatora na teren zakładu od okazania zaświadczenia.

Art. 304 § 1 Kodeksu pracy: Pracodawca jest obowiązany zapewnić bezpieczne i higieniczne warunki pracy, o których mowa w art. 207 § 2, osobom fizycznym wykonującym pracę na innej podstawie niż stosunek pracy w zakładzie pracy lub w miejscu wyznaczonym przez pracodawcę, a także osobom prowadzącym w zakładzie pracy lub w miejscu wyznaczonym przez pracodawcę na własny rachunek działalność gospodarczą.

5.    Czy mają Państwo dowolność w zakresie kształtowania zasad swojego działania?

Nie. Szkolenia prowadzone przez   Sp. z o.o. są prowadzone w pełnej realizacji zatwierdzonych programów UDT. I taki też obowiązek nakłada Urząd Dozoru Technicznego.

Rozporządzenie Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 15 grudnia 2017 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy przy użytkowaniu wózków jezdniowych z napędem silnikowym, zastępującego rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 10 maja 2002 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy przy użytkowaniu wózków jezdniowych z napędem silnikowym, Urząd Dozoru Technicznego nałożył zasady opracowywania i zatwierdzania programów szkolenia kierowców wózków jezdniowych z napędem silnikowym.

• WÓZKI JEZDNIOWE PODNOŚNIKOWE Z MECHANICZNYM NAPĘDEM PODNOSZENIA

Urząd Dozoru Technicznego na podstawie art. 37 pkt 14 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o dozorze technicznym uzgadnia programy szkoleń osób obsługujących wózki jezdniowe podnośnikowe z mechanicznym napędem podnoszenia. Przy opracowywaniu takiego programu szkolenia należy uwzględnić minimalne wymagania Urzędu Dozoru Technicznego, o których mowa w dokumencie pt. „Minimalne wymagania dotyczące programów szkoleń dla osób ubiegających się o uzyskanie zaświadczenia kwalifikacyjnego do obsługi urządzeń transportu bliskiego (UTB)”

• WÓZKI INNE NIŻ WÓZKI JEZDNIOWE PODNOŚNIKOWE Z MECHANICZNYM NAPĘDEM PODNOSZENIA

Zgodnie z § 4 ust. 2 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 15 grudnia 2017 r. jedną z możliwości potwierdzenia kwalifikacji do obsługi wózków innych niż wózki jezdniowe podnośnikowe z mechanicznym napędem podnoszenia jest uzyskanie zaświadczenia ukończenia odpowiedniego szkolenia potwierdzającego nabyte umiejętności w oparciu o programy opracowane lub zatwierdzone przez Urząd Dozoru Technicznego.

W związku z powyższym istnieje możliwość realizacji szkolenia wyłącznie na podstawie programów zatwierdzonych przez UDT:

• Wykorzystywania do szkoleń udostępnionego ośrodkom szkoleniowym opracowanego przez Urząd Dozoru Technicznego program szkolenia;
• Zatwierdzenia przez Urząd Dozoru Technicznego opracowanego przez ośrodek szkoleniowy programu szkolenia.

Urząd Dozoru Technicznego na pisemny wniosek ośrodków szkoleniowych udostępnia opracowane programy szkoleń w zakresie UTB:

• Obsługi wózków jezdniowych platformowych, ciągnikowych, pchających;
• Obsługi wózków jezdniowych unoszących.

Ponadto w związku z wymaganiami § 4 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Rozwoju i Finansów
z dnia 15 grudnia 2017 r. Urząd Dozoru Technicznego na pisemny wniosek zainteresowanego ośrodka szkoleniowego udostępnia program szkolenia pt. „Bezpieczne użytkowanie butli”.

Urząd Dozoru Technicznego ośrodkom szkoleniowym, którym wydał/zatwierdził programy szkoleń nakazał :

• O doborze kadry dydaktycznej na potrzeby organizowanego szkolenia każdorazowo decyduje kierownik jednostki szkolącej z zachowaniem podstawowych zasad określonych w programach szkolenia.
• Ośrodek szkoleniowy zobowiązany jest do doboru kadry dydaktycznej, która posiada niezbędną wiedzę teoretyczną z zakresu szkolenia oraz doświadczenie w zakresie zagadnień poruszanych na szkoleniu. Instruktorzy, czyli osoby prowadzące zajęcia praktyczne, muszą posiadać dodatkowo odpowiednie kwalifikacje do obsługi urządzeń technicznych w zależności od rodzaju wózków jezdniowych objętych tematyką prowadzonego szkolenia.
• O doborze kadry dydaktycznej na potrzeby organizowanego szkolenia każdorazowo decyduje kierownik jednostki szkolącej z zachowaniem podstawowych zasad określonych w programach szkolenia.
• Ośrodek szkoleniowy zobowiązany jest do doboru kadry dydaktycznej, która posiada niezbędną wiedzę teoretyczną z zakresu szkolenia oraz doświadczenie w zakresie zagadnień poruszanych na szkoleniu. Instruktorzy, czyli osoby prowadzące zajęcia praktyczne, muszą posiadać dodatkowo odpowiednie kwalifikacje do obsługi urządzeń technicznych w zależności od rodzaju wózków jezdniowych objętych tematyką prowadzonego szkolenia.
• Ośrodek szkoleniowy wykorzystujący program szkolenia jest zobowiązany do jego pełnej realizacji w formie określonej w udostępnionym programie.
• Ośrodek szkoleniowy zobowiązany jest do prowadzenia dokumentacji szkoleniowej zgodnie z odrębnymi przepisami.
• Po ukończeniu szkolenia Ośrodek szkoleniowy wykorzystujący program zobowiązani są do zorganizowania wewnętrznego egzaminu końcowego. Użytkownicy programu zobowiązani są do powołania przewodniczącego komisji egzaminacyjnej, a następnie do zatwierdzenia zaproponowanego przez niego składu komisji. Wszyscy członkowie komisji egzaminacyjnej muszą posiadać odpowiednie kwalifikacje kierunkowe prowadzonego egzaminu. Przewodniczący komisji odpowiedzialny jest za prowadzoną dokumentację egzaminacyjną.

Szkolenia prowadzone przez   sp. z o.o. w całości realizowane są w oparciu o oficjalne programy nauczania zatwierdzone i udostępnione przez państwową jednostkę – Urząd Dozoru Technicznego (UDT), zgodnie z art. 37 pkt 4 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o dozorze technicznym. Spółka dysponuje i prowadzi szkolenia ściśle według ramowych programów szkoleniowych udostępniony przez Urząd Dozoru Technicznego”, realizując przy tym wszystkie wytyczne UDT dla ośrodków, którym wydano zatwierdzony program (podane powyżej).

Wyłącznym celem tych szkoleń jest przekazanie uczestnikom specjalistycznej wiedzy teoretycznej oraz umiejętności praktycznych niezbędnych do wykonywania zawodów operatora wózków widłowych, operatora suwnic oraz operatora podestów ruchomych, a także umożliwienie im pomyślnego zdania państwowego egzaminu kwalifikacyjnego przed komisją UDT (jeśli jest wymagany) w celu uzyskania stosownych zaświadczeń kwalifikacyjnych. Szkolenia te mają bezwzględnie charakter edukacji zawodowej i służą zdobyciu, uaktualnieniu lub poszerzeniu kwalifikacji potrzebnych do celów zarobkowych.

Istotnym jest, że uprawnienia kwalifikacyjne UDT są uprawnieniami terminowymi, w zależności od urządzenia UTB od 5 do 10 lat.

6.    Czy Państwa działania wymagają akceptacji państwa?

Prowadzenie szkoleń z obsługi Urządzeń Transportu Bliskiego (UTB) nie wymaga formalnej zgody państwa na samą działalność, ale program każdego takiego kursu musi zostać oficjalnie uzgodniony z Urzędem Dozoru Technicznego (UDT), aby słuchacze mogli zdać państwowy egzamin, lub obsługiwać legalnie UTB

7.    Czy zakres programowy szkoleń w zakresie obsługi urządzeń technicznych podlegających pod dozór techniczny, w szczególności wózków widłowych, suwnic oraz podestów ruchomych jest analogiczny/zbliżony do programu kształcenia realizowanego w tym zakresie przez podmioty publiczne, jeśli tak, w jaki sposób zapewniają Państwo tę zgodność?

Tak. Spółka   Sp. z o.o. podlega samym zasadom co podmioty publiczne w zakresie uzyskania/zatwierdzenia programu szkoleniowego przez UDT oraz pozostałym wytycznym UDT opisanym w punkcie 6.

Spełnia również te same obowiązki w zakresie przygotowania kadry wykładowców, zaplecza do szkolenia teoretycznego i praktycznego. Uczestnicy szkolenia podmiotu publicznego i Sp. z o.o. podlegają temu samemu zgłoszeniu do UDT w celu przeprowadzenia egzaminu przez komisję powołaną przez UDT poprzez zgłoszenie uczestników szkolenia oficjalnym portalem UDT.

Pomiędzy podmiotami publicznymi a   Sp. z o.o. w tym zakresie nie występuje żadna różnica.

Sp. z o.o. dysponuje wysoce wykwalifikowaną kadrą dydaktyczną. Każdy z wykładowców i instruktorów prowadzących zajęcia z ramienia Spółki posiada pełne przygotowanie pedagogiczne oraz ukończony w toku studiów wyższych uniwersytecki moduł metodyki nauczania i prowadzenia szkoleń. Kwalifikacje te stanowią udokumentowane przygotowanie dydaktyczne w rozumieniu przepisów prawa pracy – w szczególności realizujących definicję podnoszenia kwalifikacji zawodowych pracowników opisaną w art. 103¹ § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy – oraz przepisów wykonawczych regulujących pozaszkolne formy kształcenia ustawicznego, o których mowa w § 3 pkt 1 i 2 Rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 6 października 2023 r. w sprawie kształcenia ustawicznego w formach pozaszkolnych (Dz.U. 2023 poz. 2175). Ponadto kadra   Sp. z o.o. posiada uprawnienia w zakresie pedagogiki instruktora zawodu, a wykładowcy i instruktorzy posiadają oficjalne uprawnienia wykładowcy nadane przez certyfikowany, specjalistyczny ośrodek szkoleniowy ...... Zapewnia to najwyższy poziom merytoryczny, metodyczny i dydaktyczny realizowanego przez Spółkę procesu szkoleniowego, tożsamy ze standardami publicznych placówek oświatowych.

Kluczową cechą prowadzonych przez   Sp. z o.o. szkoleń (w zakresie wózków widłowych, suwnic oraz podestów ruchomych) jest fakt, że są one w całości realizowane w oparciu o oficjalne programy nauczania zatwierdzone i udostępnione przez państwową jednostkę – Urząd Dozoru Technicznego (UDT), zgodnie z art. 37 pkt 4 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o dozorze technicznym.

Spółka dysponuje i prowadzi szkolenia ściśle według ramowych programów szkoleniowych pobranych z oficjalnego, publicznego „Wykazie firm posiadających program szkolenia (...) udostępniony przez Urząd Dozoru Technicznego”. Wymóg prowadzenia szkoleń na podstawie zatwierdzonych/udostępnionych programów UDT w zakresie szkolenia z UTB dotyczy publicznych placówek oświatowych

8.    Na czyje dane (Państwa czy klienta) wystawiane są dowody uiszczenia opłat za państwowy egzamin kwalifikacyjny UDT?

Sp. z o.o. dokonuje zgłoszenia grupy szkoleniowej/osób w portalu UDT gotowych do przystąpienia do egzaminu UDT, poprzez uzyskane od tych osób pełnomocnictwa pisemne.

Do wniosku bezwzględnie muszą być dołączone (wymóg UDT) pełnomocnictwo kursanta (osoby egzaminowanej), zgoda na przeprowadzenie egzaminu teoretycznego i praktycznego w miejscu wskazanym w wniosku, opłata egzaminacyjna.

UDT – Urząd Dozoru Technicznego wystawia rachunek z podstawą zw VAT na dane ośrodka zgłaszającego.

Działając w imieniu klienta na podstawie umowy/zlecenia pomiędzy podmiotami gospodarczymi Sp. z o.o. dokonuje opłaty według ustawowej stawki UDT. Następnie na podstawie tego dowodu opłaty refakturuje ten koszt w 100% do faktury klienta.

Klient (pracodawca) to podmiot gospodarczy, który w pełni finansuje koszt podnoszenia kwalifikacji niezbędnych do wykonywania zawodu przez pracownika.

Klienci (pracodawcy) zlecający   sp. z o.o. realizują obowiązki prawa w zakresie pokrywania kosztów szkoleń, organizowania szkoleń, nie dopuszczania do pracy osób bez kwalifikacji, obowiązku podnoszenia kwalifikacji zawodowych pracowników.

Art. 17 oraz Art. 94 pkt 6 – Nakładają na pracodawcę ogólny obowiązek ułatwiania pracownikom podnoszenia kwalifikacji zawodowych. Oznacza to tworzenie warunków i wsparcie, ale nie automatyczne finansowanie kursów z własnej inicjatywy pracownika.

Art. 94¹³ – Dotyczy czasu i pokrywania kosztów obowiązkowych szkoleń, które są niezbędne do wykonywania określonego rodzaju pracy, jeśli wymóg ten wynika z przepisów prawa, układu zbiorowego lub polecenia przełożonego. Takie szkolenia odbywają się na koszt pracodawcy i w miarę możliwości w godzinach pracy.

Art. 103¹ § 1 i 2 – Definiuje podnoszenie kwalifikacji (inicjatywa pracodawcy lub jego zgoda) oraz gwarantuje pracownikowi w takim przypadku urlop szkoleniowy i zwolnienia od pracy.

9.    Czy dysponują Państwo pełnomocnictwem do działania w imieniu klienta, które wprost upoważnia Państwa do dokonywania płatności na jego rzecz?

Poprzez zapis umowy pomiędzy klientem/firmami a sp. z o.o. dokonywana jest opłata (opisana w punkcie 8). Zapis umowy stanowi udzielenia pełnomocnictwa/obowiązku dokonania opłaty w imieniu klienta/firmy i REFAKTUROWANIU go po przeprowadzeniu szkoleń i egzaminów UDT.

10. Czy zasady dokonywania opłat w imieniu klienta oraz sposobu ich rozliczania zostały uregulowane w zawartej z klientem umowie lub innym dokumencie? W jaki sposób? Proszę opisać.

Zasady dokonywania opłat w imieniu klienta oraz sposobu ich rozliczania zostały uregulowane w zawartej z klientem umowie.

Należy również zwrócić uwagę, że Urząd Dozoru Technicznego również ma prawo weryfikacji czy dokonane opłaty są tożsame z refakturowaniem kosztu egzaminu w ilości zgodnej z ilością opłaconych egzaminów. Np. zgłoszono do egzaminu/dokonano opłaty za 5 osób a klientowi wystawiono fa VAT za 10 osób. Stanowi to nie tylko naruszenie prawa (wyłudzenie od klienta) ale również pozbawieniem ośrodka prawa do prowadzenia i korzystania z udostępnionych programów szkoleń UDT. Ta sama procedura dotyczy wszystkich firm zgłaszających do egzaminu UDT uczestników szkolenia, również podmioty publiczne.

Klient skrupulatnie rozlicza Sp. z o.o. z refakturowanych kosztów egzaminu, poprzez obowiązek dosyłania kopii potwierdzającego każdorazowego zlecenia i ilości uczestników po realizacji szkolenia podpisanego przez dyrektora oddziału firmy, dla której prowadzone jest szkolenia i organizowany egzamin. Zgodność fakturowanych kosztów potwierdza wystawiona faktura.

11. Czy ww. opłaty za państwowy egzamin kwalifikacyjny UDT stanowią kwoty, o których mowa w art. 29a ust. 7 pkt 3 ustawy o podatku od towarów i usług?

Tak. Opisane szczegółowo w punkcie 10, 9 wskazuje, że są to kwoty niepodlegające opodatkowaniu na podstawie art. 29a ust. 7 pkt 3 ustawy o podatku od towarów i usług.

3) otrzymanych od nabywcy lub usługobiorcy jako zwrot udokumentowanych wydatków poniesionych w imieniu i na rzecz nabywcy lub usługobiorcy i ujmowanych przejściowo przez podatnika w prowadzonej przez niego ewidencji na potrzeby podatku.

Pytania

1.    Czy świadczone przez Wnioskodawcę ( Sp. z o.o.) w ramach zarejestrowanej działalności sklasyfikowanej pod kodem PKD 85.59.B usługi komercyjnego szkolenia w zakresie obsługi urządzeń technicznych podlegających pod dozór techniczny, w szczególności wózków widłowych, suwnic oraz podestów ruchomych, prowadzone w oparciu o oficjalne programy merytoryczne i czasowe zatwierdzone i udostępnione przez UDT (w tym programy ramowe UDT oraz programy z serii ODK i UDT wyszczególnione w stanie faktycznym), podlegają zwolnieniu z opodatkowania podatkiem od towarów i usług na podstawie art. 132 ust. 1 lit. i Dyrektywy 2006/112/WE Rady, stosowanego bezpośrednio ze względu na brak pełnej harmonizacji tego przepisu z prawem krajowym (art. 43 ust. 1 pkt 29 lit. a ustawy o VAT)?

2.    Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy (Sp. z o.o.), zgodnie z którym kwota państwowej opłaty za egzamin kwalifikacyjny UDT (pozycja nr 2 umowy), uiszczana przez Spółkę w imieniu uczestników szkolenia i przenoszona na rzecz klienta w relacji 1:1 (bez marży) na podstawie odrębnego punktu w umowie, nie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT przez Spółkę – zarówno z uwagi na zwolnienie z VAT samej usługi szkoleniowej, jak i na podstawie wyłączenia z podstawy opodatkowania, jako zwrot wydatków poniesionych w imieniu i na rzecz klienta (art. 29a ust. 7 pkt 3 ustawy o VAT)?

3.    Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy (Sp. z o.o.), zgodnie z którym koszty dojazdu instruktora do miejsca prowadzenia szkolenia (pozycja nr 3 umowy), ponoszone na podstawie odrębnego zapisu w umowie szkoleniowej i wykazywane w osobnej pozycji faktury, stanowią koszt dodatkowy bezpośrednio związany z usługą główną w rozumieniu art. 29a ust. 11 ustawy o VAT i w konsekwencji dzielą jej los podatkowy, co oznacza, że podlegają zwolnieniu z opodatkowania podatkiem VAT (stawka „zw”) w przypadku uznania usługi szkoleniowej za zwolnioną z podatku?

Państwa stanowisko w sprawie

W zakresie pytania nr 1 (Koszt szkolenia zawodowego):

W ocenie Wnioskodawcy (Sp. z o.o.), opisane usługi szkoleniowe realizowane w oparciu o zatwierdzone przez UDT programy z zakresu obsługi wózków widłowych, suwnic oraz podestów ruchomych świadczone w ramach kodu PKD 85.59.B są w całości zwolnione z opodatkowania podatkiem od towarów i usług (stawka: „zw”).

Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 29 lit. a ustawy o VAT, zwalnia się od podatku usługi kształcenia zawodowego lub przekwalifikowania zawodowego prowadzone w formach i na zasadach przewidzianych w odrębnych przepisach. Prawidłowa, prounijna wykładnia przepisów krajowych wyklucza zawężanie zwolnienia wyłącznie do wybranych procesów o określonym minimalnym limicie godzinowym, o ile szkolenie prowadzone jest w oparciu o oficjalne programy udostępnione i zatwierdzone przez państwową jednostkę – Urząd Dozoru Technicznego (UDT). Proces ten stanowi integralną i niezbędną część systemu kształcenia zawodowego w rozumieniu dyrektyw unijnych, a ograniczenie prawa do zwolnienia wyłącznie z powodu komercyjnego charakteru podmiotu szkoleniowego czy braku jego bezpośredniego umocowania w przepisach o systemie oświaty stałoby w sprzeczności z zasadą neutralności podatkowej.

Sp. z o.o. posiada pełne uprawnienie do bezpośredniego powołania się na art. 132 ust. 1 lit. i Dyrektywy 2006/112/WE (Dyrektywy VAT). Zgodnie z unijną dyrektywą, państwa członkowskie zwalniają od podatku usługi m.in. kształcenia zawodowego lub przekwalifikowania przez podmioty prawa publicznego lub przez inne instytucje uznane przez dane państwo członkowskie za mające podobne cele. Przepis ten nie uzależnia zwolnienia od posiadania statusu jednostki objętej systemem oświaty czy finansowania publicznego.

Status prawny Wnioskodawcy (spółka z o.o.) oraz fakt, że   Sp. z o.o. prowadzi działalność o charakterze czysto komercyjnym, która została formalnie zarejestrowana pod kodem PKD 85.59.B i jest nastawioną na zysk, nie odbiera Spółce prawa do stosowania zwolnienia podmiotowo-przedmiotowego, jeżeli cele tej działalności są tożsame z celami podmiotów publicznych. Celem realizowanych przez Spółkę kursów/szkoleń (w oparciu o zatwierdzone przez państwo oficjalne programy ramowe UDT oraz serie programów powiązanych ODK wyszczególnione w opisie stanu faktycznego) jest wyłącznie przekazanie wiedzy zawodowej (teoretycznej i praktycznej) niezbędnej do zdania państwowego egzaminu kwalifikacyjnego przed komisją UDT w celu uzyskania zaświadczenia kwalifikacyjnego. W konsekwencji, uwzględniając jednolite stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, który wskazuje na brak pełnej harmonizacji polskiego art. 43 ust. 1 pkt 29 lit. a ustawy o VAT z prawem unijnym,Sp. z o.o. jest uprawniona do bezpośredniego oparcia swojego żądania na art. 132 ust. 1 lit. i Dyrektywy VAT i zwolnienia tych usług z podatku.

Stanowisko   Sp. z o.o. znajduje odzwierciedlenie w ugruntowanej i jednolitej linii orzeczniczej sądów administracyjnych, ze szczególnym uwzględnieniem kluczowych wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz Trybunału Sprawiedliwości UE:

•   Wyrok NSA z dnia 16 listopada 2023 r. (sygn. akt I FSK 89/22): Sąd kategorycznie orzekł, że polski art. 43 ust. 1 pkt 29 lit. a ustawy o VAT, uzależniający zwolnienie od spełnienia wymogów krajowych przepisów odrębnych, ogranicza podmioty prywatne niezgodnie z prawem unijnym. NSA podkreślił, że prawo wspólnotowe zabrania limitowania prawa do zwolnienia podmiotom prywatnym tylko ze względu na brak ich umocowania w wewnętrznych przepisach oświatowych, o ile ich cele szkoleniowe są podobne do publicznych.
• Wyrok NSA z dnia 13 marca 2014 r. (sygn. akt I FSK 511/13): Sąd jednoznacznie rozstrzygnął sprawę komercyjnych szkoleń technicznych i operatorskich (w tym kursów na wózki widłowe), wskazując, że brak akredytacji kuratora oświaty nie odbiera prawa do zwolnienia z VAT, jeśli szkolenie ma cel czysto zawodowy, a podmiot prywatny działa w oparciu o sformalizowane państwowe wytyczne programowe.
• Wyrok NSA z dnia 4 października 2011 r. (sygn. akt I FSK 1334/10): Sąd orzekł, że polskie przepisy ustawy o VAT, poprzez zawężenie zwolnień wyłącznie do form przewidzianych w prawie krajowym, naruszają unijną zasadę neutralności. Prywatny ośrodek szkolący dorosłych w celach podnoszenia kwalifikacji ma pełne prawo powołać się bezpośrednio na autonomiczną definicję kształcenia zawodowego z Dyrektywy.
• Wyrok NSA z dnia 27 listopada 2019 r. (sygn. akt I FSK 1583/17): Sąd prawomocnie usankcjonował zwolnienie z VAT dla komercyjnych kursów przygotowujących do egzaminów kwalifikacyjnych przed państwową komisją UDT, potwierdzając ich bezsporny edukacyjno-zarobkowy charakter.
• Wyrok NSA z dnia 14 października 2021 r. (sygn. akt I FSK 139/21): W sprawie dotyczącej komercyjnych szkoleń zawodowych (w tym kursów technicznych i operatorskich), sąd wskazał, że komercyjny charakter podmiotu szkoleniowego oraz brak finansowania ze środków publicznych nie pozbawiają prawa do zwolnienia z VAT. Kluczowy jest fakt, czy szkolenia realnie służą pozyskaniu konkretnych kwalifikacji zawodowych (co w przypadku oficjalnych programów UDT jest bezsporne).

Powyższa prounijna wykładnia jest również w pełni akceptowana w stałej, jednolitej i ugruntowanej praktyce interpretacyjnej samego organu podatkowego w okresie lat 2018–2026. Potwierdzają to liczne pozytywne interpretacje indywidualne Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej wydawane sukcesywnie w analogicznych stanach faktycznych, do których należą w szczególności rozstrzygnięcia o sygnaturach:

• 0114-KDIP1-3.4012.203.2024.2.JG (decyzja sankcjonująca pełne zwolnienie z VAT dla komercyjnych szkoleń operatorskich i technicznych prowadzonych w ramach pozaszkolnych form edukacji), dowód na to, że Dyrektor KIS w pełni akceptuje linię orzeczniczą Naczelnego Sądu Administracyjnego w kwestii komercyjnych szkoleń technicznych.
• 0112-KDIL1-1.4012.112.2024.2.EB (decyzja sankcjonująca pełne zwolnienie z VAT dla kursów technicznych przygotowujących do egzaminów państwowych). Interpretacja Dyrektora KIS z 2024 r. potwierdza, że techniczne kursy zawodowe przygotowujące do egzaminów państwowych (UDT, SEP) są zwolnione z VAT. Rozstrzygnięcie uznaje, że szkolenia te, nawet w pełni komercyjne, realizują cel zawodowy związany z rynkiem pracy, co czyni je usługami kształcenia zawodowego w rozumieniu art. 43 ust. 1 pkt 29 lit. a ustawy o VAT.
• 0112-KDIL1-1.4012.584.2024.2.EB (decyzja sankcjonująca pełne zwolnienie z VAT dla szkoleń technicznych realizowanych dla personelu oraz zwolnienie dla powiązanych świadczeń dodatkowych),
• 0113-KDIPT1-1.4012.392.2024.2.MSU (decyzja sankcjonująca pełne zwolnienie z VAT w zakresie kursów na podesty ruchome i wózki jezdniowe oparte o wytyczne UDT),
• 0114-KDIP1-3.4012.164.2024.2.KP (decyzja sankcjonująca pełne zwolnienie z VAT dla komercyjnego ośrodka szkolącego operatorów suwnic i wózków widłowych),
• 0114-KDIP1-3.4012.422.2023.2.KP (decyzja sankcjonująca pełne zwolnienie z VAT uznanie realizowania państwowych wytycznych programowych UDT za spełnienie kryterium podmiotu o celach podobnych do publicznych),
• 0113-KDIPT1-1.4012.923.2021.2.MSU (decyzja sankcjonująca pełne zwolnienie z VAT potwierdza, że brak akredytacji MEN nie blokuje preferencji podatkowej wprost z Dyrektywy unijnej),
• 0114-KDIP4-2.4012.92.2019.2.AA (zastosowanie zasady pierwszeństwa prawa wspólnotowego wobec niedopełnienia pełnej harmonizacji prawa polskiego z przepisami unijnymi).

Znaczenie metodyki nauczania oraz ogólnokrajowych programów państwowych UDT: Kluczowym elementem dowodzącym posiadania przez   Sp. z o.o. statusu „instytucji o celach podobnych” do podmiotów prawa publicznego są udokumentowane kwalifikacje kadry szkoleniowej oraz bezwzględna realizacja oficjalnych, ogólnokrajowych programów państwowych pobranych z publicznego rejestru UDT. Każdy z wykładowców i instruktorów współpracujących ze Spółką przeszedł w toku studiów wyższych uniwersytecki moduł z zakresu metodyki prowadzenia szkoleń i posiada pełne przygotowanie pedagogiczne, które stanowi udokumentowane przygotowanie dydaktyczne.

Prowadzenie szkoleń w oparciu o sztywne programy merytoryczne i czasowe zatwierdzone przez państwową jednostkę (UDT) – obejmujące uprawnienia na wózki widłowe, suwnice oraz podesty ruchome – gwarantuje realizację najwyższych standardów edukacyjnych. Spełnia to wprost wymóg określony w § 5 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 27 lipca 2004 r. w sprawie szkolenia w dziedzinie bezpieczeństwa i higieny pracy (tekst jedn.: Dz.U. z 2024 r., poz. 1327).

Zgodnie z tym przepisem, organizator szkolenia jest zobowiązany zapewnić wykładowców i instruktorów posiadających zasób wiedzy, doświadczenie zawodowe i przygotowanie dydaktyczne zapewniające właściwą realizację programów szkolenia. Dobór kadry posiadającej akademickie przygotowanie metodyczne gwarantuje realizację standardów edukacyjnych wymaganych przez przepisy prawa pracy. Wyklucza to możliwość uznania usług świadczonych przez   Sp. z o.o. za zwykłe, nieformalne instruktaże, a nadaje im pełen walor sformalizowanego procesu edukacji zawodowej, stanowiącego bezpośredni substytut publicznego systemu szkolenia kadr technicznych w Polsce. Spółka dysponuje programami wprost powiązanymi z publicznym rejestrem prowadzonym przez państwową jednostkę, co na gruncie art. 132 ust. 1 lit. i Dyrektywy 2006/112/WE determinuje obowiązek objęcia wszystkich tych usług zwolnieniem z podatku VAT.

W zakresie pytania nr 2 (Refakturowany koszt egzaminu UDT):

Wnioskodawca (Sp. z o.o.) stoi na stanowisku, że prawidłowe jest działanie polegające na nieopodatkowywaniu podatkiem VAT kwoty państwowej opłaty egzaminacyjnej przekazywanej na rzecz UDT. Kwota ta w ogóle nie wchodzi do podstawy opodatkowania Spółki na mocy art. 29a ust. 7 pkt 3 ustawy o VAT.

Zgodnie z tym przepisem, podstawa opodatkowania nie obejmuje kwot otrzymanych od nabywcy lub osoby trzeciej jako zwrot wydatków poniesionych w imieniu i na rzecz nabywcy, o ile są one księgowane przez podatnika na koncie rozrachunkowym. W opisanym stanie faktycznym   Sp. z o.o. działa jedynie jako pośrednik przekazujący środki (instytucja tzw. czystego pośrednictwa finansowego): transakcja zgłoszenia na egzamin i wniesienia opłaty odbywa się w imieniu i na rzecz klientów, opłaty są wnoszone w kwocie 1:1 wynikającej bezpośrednio z przepisów prawa o dozorze technicznym, a Spółka nie dolicza do tej operacji żadnej marży, prowizji czy narzutu własnego.

Płatności te trafiają na konto rozrachunkowe.

Stanowisko to znajduje pełne potwierdzenie w orzecznictwie, m.in. w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego o sygn. akt I FSK 1640/16, który jednoznacznie wskazuje, że kwoty otrzymane przez podatnika jako zwrot wydatków poniesionych w imieniu i na rzecz klienta są wyłączone z obrotu dla celów podatku od towarów i usług i tym samym nie generują obowiązku podatkowego po stronie podmiotu pośredniczącego. Ponadto, z ostrożności procesowej, jako bezpośredni i niezbędny element weryfikacji efektów kształcenia zawodowego (umożliwiający uzyskanie państwowego certyfikatu), opłata ta dzieli los podatkowy usługi głównej, czyli podlega zwolnieniu z podatku VAT.

W zakresie pytania nr 3 (Koszty dojazdu instruktora):

W ocenie Wnioskodawcy (Sp. z o.o.), koszty dojazdu instruktora do miejsca wskazanego przez klienta stanowią element kosztowy świadczenia złożonego (kompleksowego) i w całości dzielą los podatkowy usługi głównej (świadczenia zasadniczego), jaką jest szkolenie zawodowe. W konsekwencji podlegają one zwolnieniu z podatku VAT (stawka „zw”).

Zgodnie z ugruntowaną doktryną prawa unijnego, wypracowaną w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (m.in. w sprawach C-349/96 CPP oraz C-41/04 Levob), świadczenie ma charakter pomocniczy, jeśli nie stanowi dla klienta celu samego w sobie, lecz jest środkiem do lepszego wykorzystania usługi głównej. Klient Spółki nie kupuje usługi transportowej jako niezależnego świadczenia, lecz zamawia szkolenie zawodowe zrealizowane w wybranej przez siebie, dogodnej dla zakładu pracy lokalizacji.

Powyższą zasadę odzwierciedla krajowy art. 29a ust. 11 ustawy o VAT, który wprost nakazuje wliczanie kosztów dodatkowych, takich jak koszty transportu, podróży czy ubezpieczenia, bezpośrednio do podstawy opodatkowania usługi zasadniczej. Skoro usługa główna (szkolenie z zakresu obsługi urządzeń technicznych) korzysta ze zwolnienia z podatku VAT na podstawie bezpośredniego zastosowania przepisów unijnych (art. 132 ust. 1 lit. i Dyrektywy VAT), jako kształcenie prowadzone na podstawie zatwierdzonych programów UDT, to wykazany w osobnej pozycji koszt dojazdu instruktora, jako usługa pomocnicza, bezwzględnie przejmuje ten status podatkowy i również podlega zwolnieniu (stawka „zw”).

W uzupełnieniu wniosku wskazali Państwo, iż stanowisko w zakresie wniosku o indywidualną interpretację i uzupełnienie wniosku o odpowiedzi na uzupełnienie wniosku są tożsame.

Opisane stanowisko we wniosku o interpretację indywidualną w pełni koresponduje ze stanem okoliczności opisanych w uzupełnionym wniosku.

Przytoczone we wniosku o interpretację indywidualną wyroki Sądów Najwyższych są podstawą przyjętego stanowiska Sp. z o.o.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest:

• nieprawidłowe w części dotyczącej zwolnienia na podstawie art. 132 ust. 1 lit. i Dyrektywy 2006/112/WE Rady usług szkoleniowych w zakresie obsługi urządzeń technicznych podlegających pod dozór techniczny, wskazanych we wniosku wózków widłowych, suwnic oraz podestów ruchomych;
• prawidłowe w części dotyczącej niepodlegania opodatkowaniu VAT pobieranej państwowej opłaty za egzamin kwalifikacyjny UDT;
• nieprawidłowe w części dotyczącej podlegania zwolnieniu z podatku VAT pobieranej państwowej opłaty za egzamin kwalifikacyjny UDT;
• nieprawidłowe w części dotyczącej uznania usługi dojazdu instruktora/wykładowcy do siedziby klienta lub w inne wyznaczone miejsce realizacji kursu za koszt dodatkowy związany z usługą główną w rozumieniu art. 29a ust. 11 ustawy o VAT i zwolnienia na podstawie art. 132 ust. 1 lit. i Dyrektywy 2006/112/WE Rady kosztów dojazdu instruktora do miejsca prowadzenia szkolenia.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:

Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy:

Natomiast stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy:

Przepisy ustawy o podatku od towarów i usług oraz rozporządzeń wykonawczych do tej ustawy przewidują dla niektórych towarów i usług zwolnienie od podatku.

Zastosowanie zwolnienia od podatku, jako odstępstwo od zasady powszechności i równości opodatkowania, możliwe jest jedynie w przypadku wykonywania czynności ściśle określonych w ustawie oraz w przepisach wykonawczych wydanych na podstawie jej upoważnienia.

Zakres i zasady zwolnienia od podatku dostaw towarów lub świadczenia usług zostały określone m.in. w art. 43 ustawy.

Na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 26 ustawy:

Ograniczenie wynikające z art. 43 ust. 1 pkt 26 lit. a ustawy, umożliwiające skorzystanie ze zwolnienia ma charakter przedmiotowo-podmiotowy. Aby możliwe było skorzystanie z niniejszego zwolnienia nie wystarczy, by dany podmiot był jednostką objętą systemem oświaty, podmiot ten musi świadczyć usługi w zakresie kształcenia i wychowania.

Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 29 ustawy:

Wskazane wyżej regulacje stanowią implementację prawa unijnego, gdyż w świetle art. 132 ust. 1 lit. i) Dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11 grudnia 2006 r., str. 1, z późn. zm.), zwanej dalej Dyrektywą 2006/112/WE Rady:

W tym kontekście wskazania wymaga – co wielokrotnie podkreślał Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej – że zakres zwolnień przewidzianych w Dyrektywie 2006/112/WE Rady nie może być interpretowany w sposób rozszerzający. Czynności zwolnione zgodnie z Dyrektywą 2006/112/WE Rady, stanowią autonomiczne pojęcia prawa wspólnotowego, a ich ujednolicona interpretacja ma służyć unikaniu rozbieżności w stosowaniu systemu podatku od wartości dodanej w poszczególnych państwach członkowskich. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem „pojęcia używane do opisania zwolnień wymienionych w art. 13 Szóstej Dyrektywy 2006/112/WE Rady powinny być interpretowane w sposób ścisły, ponieważ stanowią one odstępstwa od ogólnej zasady, zgodnie z którą podatkiem VAT objęta jest każda dostawa towarów i każda usługa świadczona odpłatnie przez podatnika” (wyrok TSUE z dnia 19 listopada 2009 r. C-461/08 w sprawie Don Bosco Onroerend Goed BV).

Ponadto 1 lipca 2011 r. weszły w życie przepisy rozporządzenia Rady (UE) Nr 282/2011 z 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do Dyrektywy 2006/112/WE Rady w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 77/1 ze zm.). Rozporządzenie to wiąże wszystkie państwa członkowskie i jest stosowane bezpośrednio.

Pojęcie kształcenia zawodowego i przekwalifikowania zostało zdefiniowane w art. 44 ww. rozporządzenia Rady (UE) Nr 282/2011 z 15 marca 2011 r. Zgodnie z tym przepisem:

W wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 19 listopada 2009 r. w sprawie  C-461/08 wyrażony został pogląd, iż pojęcia używane do opisania zwolnień wymienionych w art. 13 Dyrektywy 77/388/EWG powinny być interpretowane w sposób ścisły, ponieważ stanowią one odstępstwo od ogólnej zasady, zgodnie z którą podatkiem VAT objęta jest każda dostawa towarów i każda usługa świadczona odpłatnie przez podatnika. Również w wyroku z 20 czerwca 2002 r. w sprawie C-287/00 Trybunał w swym orzeczeniu wskazał, jak należy interpretować zwolnienia przedmiotowe w VAT uregulowane w Dyrektywie 77/388/EWG. W wyroku tym podkreślono, że pojęcia używane do doprecyzowania zakresu zwolnienia powinny być interpretowane ściśle m.in. dlatego, że zwolnienia stanowią wyjątek od zasady powszechności opodatkowania i choćby z tych przyczyn muszą być interpretowane jednolicie.

Mając na uwadze powyższe, dokonując wykładni ww. przepisów przez pryzmat definicji usługi kształcenia zawodowego i przekwalifikowania, określonej w art. 44 ww. rozporządzenia należy mieć na uwadze dosłowne brzmienie tych przepisów.

Zgodnie ze Słownikiem języka polskiego PWN (dostępnym w Internecie), użyte w art. 44 rozporządzenia słowo „bezpośredni” oznacza: „dotyczący kogoś lub czegoś wprost”, słowo „branża” oznacza: „gałąź produkcji lub handlu obejmująca towary lub usługi jednego rodzaju”, natomiast słowo „zawód” oznacza: „wyuczone zajęcie wykonywane w celach zarobkowych”.

Przez kształcenie zawodowe lub przekwalifikowanie zawodowe, o których mowa w ww. przepisach, obejmujące nauczanie pozostające w bezpośrednim związku z branżą lub zawodem, należy rozumieć takie kształcenie, w wyniku którego dana osoba podnosi swoje kwalifikacje, a bezpośrednio po jej ukończeniu jest w stanie podjąć pracę zarobkową, lub wykonywać określony zawód.

Zauważyć trzeba – opierając się na powołanych regulacjach prawa unijnego – że definicja usług kształcenia zawodowego lub przekwalifikowania zawodowego kładzie nacisk na „bezpośredni” związek nauczania z daną branżą lub zawodem, co narzuca stosowanie specyficznego programu nauczania dla skonkretyzowanego odbiorcy. Usługi w zakresie kształcenia zawodowego lub przekwalifikowania obejmują nauczanie mające na celu uzyskanie lub uaktualnienie wiedzy do celów zawodowych.

W pierwszej kolejności, dla oceny czy dla świadczonych przez Państwa usług szkoleniowych będzie miało zastosowanie zwolnienie od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 29 lit. a ustawy, konieczne jest stwierdzenie:

• czy są to usługi w zakresie kształcenia i wychowania świadczone przez jednostkę objętą systemem oświaty lub
• czy są to usługi kształcenia zawodowego lub przekwalifikowania zawodowego oraz
• czy spełniają warunki określone w lit. a powyższego przepisu, tj. prowadzenie danego szkolenia w formach i na zasadach przewidzianych w odrębnych przepisach.

We wniosku wskazali Państwo, iż nie jesteście jednostką oświatową i nie posiadacie akredytacji kuratora oświaty, o której mowa w przepisach o systemie oświaty. Ponadto na pytanie czy świadczone przez Państwa usługi szkoleniowe w zakresie obsługi urządzeń technicznych podlegających pod dozór techniczny, w szczególności wózków widłowych, suwnic oraz podestów ruchomych są/będą usługami w zakresie kształcenia, o których mowa w art.  43 ust. 1 pkt 26 ustawy, wskazali Państwo jednoznacznie, że  Państwa usługi obejmuje art. 43 ust. 1 pkt 29 ustawy, tj. usługi kształcenia zawodowego lub przekwalifikowania zawodowego, inne niż wymienione w pkt 26, prowadzone w formach i na zasadach przewidzianych w odrębnych przepisach.

Tym samym, świadczone przez Państwa usługi szkoleniowe nie korzystają/nie będą korzystały ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 26 ustawy.

Wskazali Państwo ponadto, że przeprowadzane przez Państwa szkolenia, to szkolenia zawodowe w zakresie obsługi urządzeń technicznych, podlegających pod dozór techniczny, tj. kursy z obsługi wózków widłowych (wózków jezdniowych podnośnikowych z mechanicznym napędem podnoszenia), suwnic oraz podestów ruchomych przejezdnych. Prowadzą Państwo również szkolenia w zakresie obsługi Urządzeń Transportu Bliskiego niepodlegające wymogu egzaminu UDT a wyłącznie szkolenia z obsługi na podstawie zatwierdzonych programów UDT.

Wyłącznym celem tych szkoleń jest przekazanie uczestnikom specjalistycznej wiedzy teoretycznej oraz umiejętności praktycznych niezbędnych do wykonywania zawodów operatora wózków widłowych, operatora suwnic oraz operatora podestów ruchomych, a także umożliwienie im pomyślnego zdania państwowego egzaminu kwalifikacyjnego przed komisją UDT w celu uzyskania stosownych zaświadczeń kwalifikacyjnych. Szkolenia te mają bezwzględnie charakter edukacji zawodowej i służą zdobyciu, uaktualnieniu lub poszerzeniu kwalifikacji potrzebnych do celów zarobkowych. Głównymi nabywcami usług szkoleniowych świadczonych przez Państwa spółkę są podmioty gospodarcze (pracodawcy), którzy zlecają przeszkolenie swoich pracowników.

Zatem stwierdzenia wymaga, że prowadzone przez Państwa szkolenia w zakresie obsługi urządzeń technicznych podlegających pod dozór techniczny, wskazanych we wniosku wózków widłowych, suwnic oraz podestów ruchomych należy uznać za usługi kształcenia zawodowego lub przekwalifikowania zawodowego, o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 29 ustawy.

Spełniony jest więc pierwszy z warunków uprawniający do zwolnienia od podatku VAT usług będących przedmiotem wniosku, zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 29 ustawy.

Podkreślenia wymaga, że zgodnie z art. 87 ustawy z 2 kwietnia 1997 r. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej (t. j. Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm.):

Odesłanie więc w art. 43 ust. 1 pkt 29 lit. a. ustawy do „odrębnych przepisów” odnosić się może wyłącznie do ustaw oraz rozporządzeń (ewentualnie ratyfikowanych umów międzynarodowych). Przy czym podkreślenia wymaga, że ustawy i rozporządzenia, będąc źródłem prawa powszechnie obowiązującego, podlegają obowiązkowi ogłoszenia w Dzienniku Ustaw (co jest warunkiem ich wejścia w życie).

W świetle powyższych uregulowań, odrębne przepisy określające formy i zasady to takie ustawy lub rozporządzenia, z których wynika np. program szkolenia, ilość godzin szkolenia, tematyka, krąg osób objętych szkoleniem, warunki, jakie musi spełnić organizator kształcenia.

Kursy organizowane przez Państwa posiadają/będą posiadać program szkolenia zatwierdzony przez właściwy organ i realizują Państwo/będą Państwo realizować szkolenia w oparciu o oficjalne programy nauczania zatwierdzone i udostępnione przez państwową jednostkę – Urząd Dozoru Technicznego (UDT), zgodnie z art. 37 pkt 4 ustawy z 21 grudnia 2000 r. o dozorze technicznym.

Ponadto wskazali Państwo, że szkolenia realizowane przez Państwa Spółkę stanowią bezpośrednią odpowiedź na ustawowe obowiązki nałożone na pracodawców przez przepisy prawa pracy. Podkreślili Państwo, że pracodawcy są prawnie zobowiązani na mocy odrębnych przepisów – w szczególności art. 17 oraz art. 94 pkt 6 ustawy z 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy – do ułatwiania pracownikom podnoszenia kwalifikacji zawodowych. Ponadto, na mocy przepisów dotyczących bezpieczeństwa i higieny pracy (BHP) – w szczególności art. 237³ § 1 i § 2 Kodeksu pracy – pracodawcy mają bezwzględny zakaz dopuszczania pracownika do pracy, do której wykonywania nie posiada on wymaganych kwalifikacji lub potrzebnych umiejętności, a także dostatecznej znajomości przepisów oraz zasad bezpieczeństwa i higieny pracy. W przypadku wózków widłowych, suwnic oraz podestów ruchomych, kwalifikacje te precyzują odrębne przepisy techniczne, wymagające posiadania państwowych uprawnień UDT.

W tym miejscu zaznaczenia wymaga, że stosownie do przepisu art. 237³ § 1 ustawy z 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 277 ze zm.):

Zgodnie z art. 237¹⁵ § 1 Kodeksu pracy:

Na podstawie § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju i Finansów z 15 grudnia 2017 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy przy użytkowaniu wózków jezdniowych z napędem silnikowym (tj. Dz. U. z 2020 r. poz. 852):

Zgodnie z § 4 ust. 2 rozporządzenia w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy przy użytkowaniu wózków jezdniowych z napędem silnikowym:

W myśl § 5 ust. 1 ww. rozporządzenia w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy przy użytkowaniu wózków jezdniowych z napędem silnikowym:

Natomiast zgodnie z art. 4 pkt 1 ustawy z 21 grudnia 2000 r. o dozorze technicznym (t. j. Dz. U. z 2024 r., poz. 1194 ze zm.):

Na mocy art. 19 ust. 1 ww. ustawy o dozorze technicznym:

Zgodnie z art. 22 ust. 2 ustawy o dozorze technicznym:

Natomiast stosownie do art. 22 ust. 3 ww. ustawy o dozorze technicznym:

Zgodnie z art. 37 pkt 14 i 15 ustawy o dozorze technicznym:

W myśl art. 23 ust. 5 ustawy o dozorze technicznym:

Stosownie do § 1 Rozporządzenia z 21 maja 2019 r.  Ministra Przedsiębiorczości i Technologii w sprawie sposobu i trybu sprawdzania kwalifikacji wymaganych przy obsłudze i konserwacji urządzeń technicznych oraz sposobu i trybu przedłużania okresu ważności zaświadczeń kwalifikacyjnych (Dz.U. z 2019 r. poz. 1008):

W myśl § 6 ww. rozporządzenia:

Powołany załącznik nr 3 (tabela nr 1) do rozporządzenia, pośród rodzai urządzeń technicznych, przy obsłudze i konserwacji których wymagane jest posiadanie kwalifikacji potwierdzonych zaświadczeniem kwalifikacyjnym, wymienia w poz. 2 – suwnice, poz. 7 – podesty ruchome, poz. 8 – wózki jezdniowe podnośnikowe.

Przy czym, zgodnie z objaśnieniami umieszczonymi pod tabelą nr 1:

Poz. 1–3 nie dotyczą urządzeń technicznych:

• o napędzie ręcznym wszystkich mechanizmów;
• z napędem elektrycznym jednofazowym o udźwigu do 1000 kg;
• o udźwigu do 250 kg, z wyłączeniem urządzeń służących do przemieszczania osób.

Poz. 4–11 nie dotyczą urządzeń technicznych:

• o napędzie ręcznym wszystkich mechanizmów;
• o udźwigu do 250 kg, z wyłączeniem dźwigów oraz urządzeń służących do przemieszczania osób.

Analiza ww. przepisów wskazuje, że w powołanych regulacjach zostały określone formy i zasady szkoleń prowadzonych przez Państwa -  program szkoleń dla osób obsługujących urządzenia techniczne wymienione w załączniku nr 3 do rozporządzenia Ministra Przedsiębiorczości i Technologii z 21 maja 2019 r. w sprawie sposobu i trybu sprawdzania kwalifikacji wymaganych przy obsłudze i konserwacji urządzeń technicznych oraz sposobu i trybu przedłużania okresu ważności zaświadczeń kwalifikacyjnych, musi być uzgodniony (zaakceptowany) przez Urząd Dozoru Technicznego.

Ww. rozporządzenie określa także tryb przeprowadzania egzaminu sprawdzającego kwalifikacje wymagane przy obsłudze i konserwacji urządzeń technicznych i tryb wydawania przez organ właściwej jednostki dozoru technicznego zaświadczenia kwalifikacyjnego.

Powyższe oznacza to, że spełniona jest też druga przesłanka z art. 43 ust. 1 pkt 29 lit. a ustawy, umożliwiająca korzystanie ze zwolnienia od podatku, gdyż świadczone usługi szkoleniowe w zakresie obsługi urządzeń technicznych podlegających pod dozór techniczny, wskazanych we wniosku wózków widłowych, suwnic oraz podestów ruchomych są/będą prowadzone w formach i na zasadach przewidzianych w odrębnych przepisach.

Zatem analiza  okoliczności sprawy i przywołanych wyżej przepisów prawa prowadzi do stwierdzenia, że świadczenie usług szkoleniowych przedstawionych we wniosku jest zwolnione od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 29 lit. a ustawy, ponieważ jak wynika z opisu sprawy, są to usługi kształcenia zawodowego lub przekwalifikowania zawodowego inne niż wymienione w art. 43 ust. 1 pkt 26 ustawy oraz są świadczone w formach i na zasadach przewidzianych w odrębnych przepisach.

Podsumowując, stwierdzam, że usługi szkoleniowe w zakresie obsługi urządzeń technicznych podlegających pod dozór techniczny, wskazanych we wniosku wózków widłowych, suwnic oraz podestów ruchomych, mogą/będą mogły korzystać ze zwolnienia przedmiotowego, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 29 lit. a ustawy.

Wobec powyższego, Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1, z uwagi na to, iż wywiedli Państwo skutek prawny w postaci zwolnienia dla świadczonych usług na gruncie innej podstawy prawnej - art. 132 ust. 1 lit. i Dyrektywy 2006/112/WE, uznałem za nieprawidłowe.

Odnosząc się do Państwa wątpliwości objętych pytaniem nr 2, wskazania wymaga, że na mocy art. 29a ust. 1 ustawy:

Na podstawie art. 29a ust. 6 ustawy:

Jak stanowi art. 29a ust. 7 ustawy:

Podstawowym warunkiem zastosowania wyłączenia określonego w art. 29a ust. 7 pkt 3 ustawy jest działanie podatnika w imieniu i na rachunek nabywcy lub usługobiorcy. Jeśli podatnik działa we własnym imieniu, lecz na rachunek klienta, to ww. przepis nie znajdzie zastosowania. W takiej sytuacji wystąpi dostawa towaru lub świadczenie usług, gdy podatnik działając we własnym imieniu, ale na rzecz osoby trzeciej, bierze udział w świadczeniu usług, wówczas przyjmuje się, że podatnik ten sam nabył i wyświadczył te usługi.

Z opisu sprawy wynika, że Państwa Spółka pośredniczy w zgłaszaniu uczestników na egzamin oraz uiszcza należne opłaty egzaminacyjne na rachunek bankowy UDT w imieniu i na rzecz klientów. Koszt ten przenoszony jest na klienta w stosunku 1:1, w dokładnej wysokości określonej przez przepisy UDT, bez doliczania jakiejkolwiek marży czy prowizji Spółki. Płatności te są księgowane przez   Sp. z o.o. na koncie rozrachunkowym.

Państwa Spółka dokonuje zgłoszenia grupy szkoleniowej/osób w portalu UDT gotowych do przystąpienia do egzaminu UDT, poprzez uzyskane od tych osób pełnomocnictwa pisemne.

Do wniosku bezwzględnie muszą być dołączone (wymóg UDT) pełnomocnictwo kursanta (osoby egzaminowanej), zgoda na przeprowadzenie egzaminu teoretycznego i praktycznego w miejscu wskazanym we wniosku, opłata egzaminacyjna. UDT – Urząd Dozoru Technicznego wystawia rachunek z podstawą zw VAT na dane ośrodka zgłaszającego. Działając w imieniu klienta na podstawie umowy/zlecenia pomiędzy podmiotami gospodarczymi Sp. z o.o. dokonuje opłaty według ustawowej stawki UDT. Następnie na podstawie tego dowodu opłaty refakturuje ten koszt w 100% do faktury klienta.

Analiza przedstawionych okoliczności sprawy oraz powołanych przepisów prawa prowadzi do wniosku, że nie należy wliczać do podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług kwot za opłaty egzaminacyjne otrzymanych od osób zdających, które Państwa Spółka otrzymuje/otrzyma (w celu przekazania na rachunek bankowy UDT) z tytułu opłaty za egzamin.

Państwa Spółka w analizowanej sprawie występuje de facto w roli pośrednika. Otrzymanych opłat egzaminacyjnych, mających pokryć wydatki ponoszone w imieniu i na rzecz osób zdających, nie wlicza się do podstawy opodatkowania, gdyż nie są one w istocie wynagrodzeniem Państwa Spółki za świadczenie usług ani dostawę towarów (nie są kwotą należną Państwu z tytułu sprzedaży). Wskazaliście Państwo, że poniesienie przez Państwa  wydatku na pokrycie opłat przenoszone jest na klienta w stosunku 1:1, w dokładnej wysokości określonej przez przepisy UDT, bez doliczania jakiejkolwiek marży czy prowizji Spółki. Płatności te są księgowane przez Państwa na koncie rozrachunkowym.

Podsumowując, kwota państwowej opłaty za egzamin kwalifikacyjny UDT (pozycja nr 2 umowy), uiszczana przez Spółkę w imieniu uczestników szkolenia i przenoszona na rzecz klienta w relacji 1:1 (bez marży) na podstawie odrębnego punktu w umowie, nie podlega/nie będzie podlegać  opodatkowaniu podatkiem VAT.

W związku z powyższym Państwa stanowisko wskazujące na niepodleganie opodatkowaniu VAT przekazywanych opłat za egzamin kwalifikacyjny UDT, należało uznać za prawidłowe.

Natomiast stanowisko, w myśl którego opłata ta dzieli los podatkowy usługi głównej, czyli podlega zwolnieniu z podatku VAT, jest nieprawidłowe.

W odniesieniu do przedstawionych wątpliwości w pierwszej kolejności ustalenia wymaga, czy w rozpatrywanej sprawie mamy do czynienia ze świadczeniem złożonym (kompleksowym), czy też wykonywane przez Państwa czynności należy traktować jako odrębne świadczenia opodatkowane według zasad właściwych dla każdego z tych świadczeń.

Wskazania wymaga, że w obrocie gospodarczym występują świadczenia natury kompleksowej, czyli takie, które nie dają się w prosty sposób zaklasyfikować do danej kategorii, gdyż składają się z kilku pojedynczych świadczeń. Aby móc określić, że dana czynność jest czynnością kompleksową (jednolitą/złożoną), powinna składać się ona z różnych świadczeń, których realizacja prowadzi jednak do jednego celu.

Na czynność złożoną składa się więc kombinacja różnych czynności, prowadzących do realizacji określonego celu – do wykonania świadczenia głównego, na które składają się różne świadczenia pomocnicze. Natomiast, usługę należy uznać za pomocniczą, jeśli nie stanowi ona celu samego w sobie, lecz jest środkiem do pełnego zrealizowania lub wykorzystania czynności zasadniczej. Pojedyncza usługa traktowana jest zatem jak element czynności kompleksowej wówczas, jeżeli cel świadczenia usługi pomocniczej jest zdeterminowany przez czynność główną oraz nie można wykonać lub wykorzystać czynności głównej bez usługi pomocniczej.

Co do zasady, każde świadczenie dla celów opodatkowania podatkiem od towarów i usług powinno być traktowane jako odrębne i niezależne, jednak w sytuacji, gdy jedna czynność obejmuje z ekonomicznego punktu widzenia kilka świadczeń, czynność ta nie powinna być sztucznie dzielona dla celów podatkowych.

Zatem, z ekonomicznego punktu widzenia czynności nie powinny być dzielone dla celów podatkowych wówczas, gdy tworzyć będą jedną czynność kompleksową, obejmującą kilka świadczeń pomocniczych.

Nie ma znaczenia subiektywny punkt widzenia dostawcy lub odbiorcy świadczenia. Istnienie jednego świadczenia złożonego nie wyklucza zastosowania do poszczególnych jego elementów odrębnych cen. Jeżeli dwa lub więcej niż dwa świadczenia (czynności) dokonane przez podatnika na rzecz konsumenta są tak ściśle związane, że obiektywnie tworzą w aspekcie gospodarczym jedną całość, której rozdzielenie miałoby sztuczny charakter, to wszystkie te świadczenia lub czynności stanowią jednolite świadczenie do celów stosowania przepisów ustawy. Jeżeli jednak w skład świadczonej usługi wchodzić będą czynności, które nie służą wyłącznie wykonaniu czynności głównej, zasadniczej, lecz mogą mieć również charakter samoistny, to wówczas nie ma podstaw dla traktowania ich jako elementu czynności kompleksowej.

Koncepcję opodatkowania świadczeń kompleksowych wypracował Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, w wydanych orzeczeniach na podstawie pierwotnie obowiązującej Szóstej Dyrektywy Rady (77/388/EWG) oraz obecnie obowiązującej Dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006 r., w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L nr 347 str. 1 ze zm.).

W szczególności w wyroku w sprawie C-349/96 Card Protection Plan Ltd., Trybunał uznał, że każde świadczenie usług powinno być, co do zasady, traktowane jako świadczenie odrębne i niezależne. Jeżeli jednak dwa lub więcej niż dwa świadczenia (czynności) dokonane przez podatnika na rzecz konsumenta są tak ściśle powiązane, że obiektywnie tworzą w aspekcie gospodarczym jedną całość, to wszystkie te świadczenia lub czynności stanowią jednolite świadczenie dla celów podatku od wartości dodanej.

W wyroku TSUE z 11 czerwca 2009 r. w sprawie C-572/07 RLRE Tellmer Property sro przeciwko Finanční ředitelství v Ústí nad Labem, Trybunał wskazał, że „(...) w pewnych okolicznościach formalnie odrębne świadczenia, które mogą być wykonywane oddzielnie, a zatem które mogą oddzielnie prowadzić do opodatkowania lub zwolnienia, należy uważać za jednolitą czynność, jeżeli nie są od siebie niezależne. Jest tak na przykład w sytuacji, gdy można stwierdzić, że jedno lub więcej świadczeń stanowi świadczenie główne, a inne świadczenie lub świadczenia stanowią jedno lub więcej świadczeń pomocniczych dzielących los podatkowy świadczenia głównego. W szczególności dane świadczenie należy uważać za świadczenie pomocnicze w stosunku do świadczenia głównego, gdy dla klientów nie stanowi ono celu samego w sobie, lecz środek do korzystania na jak najlepszych warunkach z głównej usługi usługodawcy” oraz „(...) jednolite świadczenie występuje w przypadku, gdy dwa lub więcej elementy albo dwie lub więcej czynności dokonane przez podatnika są ze sobą tak ściśle związane, że tworzą obiektywnie jedno niepodzielne świadczenie gospodarcze, którego rozdzielenie miałoby charakter sztuczny”.

Również w orzecznictwie NSA przyjmuje się, że świadczenie złożone (kompleksowe) ma miejsce wówczas, gdy relacja poszczególnych świadczeń wykonywanych na rzecz jednego nabywcy dzieli je na świadczenie podstawowe i świadczenia pomocnicze – tzn. takie, które umożliwiają skorzystanie ze świadczenia podstawowego lub są niezbędne dla możliwości skorzystania ze świadczenia podstawowego. Jeżeli jednak świadczenia te można rozdzielić, tak że nie zmieni to ich charakteru ani wartości z punktu widzenia nabywcy, wówczas świadczenia takie powinny być traktowane jako dwa niezależnie opodatkowane świadczenia. Zatem należy uwzględniać ochronę podstawowych zasad opodatkowania podatkiem od wartości dodanej wymagających, by każda działalność gospodarcza była traktowana w ten sam sposób. Sprzeciwia się to temu, by podmioty gospodarcze dokonujące takich samych czynności, były traktowane odmiennie w zakresie poboru tego podatku (wyrok NSA z 6 maja 2015 r. sygn. akt I FSK 2105/13).

Zatem z wykonaniem czynności złożonej (kompleksowej) mamy do czynienia wówczas, gdy świadczenie to jest rozbudowane i obejmuje dwie lub więcej pojedynczych czynności (świadczeń), będących elementami częściowego zobowiązania strony transakcji. Jednocześnie czynność taka, jeśli może zostać uznana za czynność o charakterze złożonym, podlega opodatkowaniu jednolitą stawką podatku od towarów i usług, właściwą dla świadczenia podstawowego, głównego.

W konsekwencji, w przypadku czynności o charakterze kompleksowym, o sposobie opodatkowania, w tym wysokości stawki podatku decydować będzie to, czy w danych okolicznościach mamy do czynienia z jedną czynnością kompleksową, czy też z szeregiem jednostkowych czynności. Ocena tej okoliczności powinna odbywać się więc na podstawie tego, czy dokonywane czynności (świadczenia) wykazują ze sobą tak ścisłe powiązanie, że w sensie gospodarczym tworzą jedną całość, której rozdzielenie miałoby sztuczny charakter.

Przenosząc powyższe na grunt rozpatrywanej sprawy stwierdzenia wymaga, że w analizowanym przypadku Państwa świadczenia obejmujące świadczenie usługi szkoleniowej oraz dojazd instruktora do miejsca prowadzenia szkolenia mają charakter kompleksowy i zmierzają do wykonania czynności głównej, jaką jest usługa szkoleniowa.

W opisie sprawy wskazali Państwo, że zgodnie z zawieranymi z klientami umowami o szkolenie, ostateczne rozliczenie z kontrahentem obejmuje dokładnie 3 pozycje, z których każda stanowi odrębny punkt umowy oraz odrębną pozycję na fakturze VAT. W tym wskazali Państwo, że odrębną pozycją na fakturze dokumentują Państwo koszt dojazdu instruktora/wykładowcy do siedziby klienta lub w inne wyznaczone miejsce realizacji kursu. Koszt ten jest bezpośrednio i nierozerwalnie związany z realizacją szkolenia głównego w wybranej lokalizacji i nie stanowi dla klienta celu samego w sobie.

Zatem mając na uwadze przedstawione we wniosku okoliczności sprawy stwierdzenia wymaga, że w analizowanym przypadku nie zachodzą przesłanki do podziału świadczenia, które wykonują Państwo na rzecz klienta na poszczególne czynności, tj. usługę główną w postaci ww. usługi szkolenia w zakresie obsługi urządzeń technicznych podlegających pod dozór techniczny oraz dojazd instruktora/wykładowcy do siedziby klienta lub w inne wyznaczone miejsce realizacji kursu. Podział taki byłby sztuczny i nieuzasadniony. W rozpatrywanej sprawie realizowane przez Państwa czynności są za sobą ściśle powiązane i w aspekcie gospodarczym tworzą jedną całość. Z punktu widzenia nabywcy usługi, tj. klienta, nabywa on jedno świadczenie, składające się z ww. elementów.

Jednocześnie sam dojazd instruktora/wykładowcy  do siedziby klienta lub w inne wyznaczone miejsce realizacji kursu bez świadczenia usług szkoleniowych nie może mieć charakteru samoistnego, tym samym brak podstaw by nie traktować go jako elementu usługi kompleksowej.

W rezultacie Państwa świadczenie obejmujące ww. usługi szkoleniowe oraz dojazd instruktora/wykładowcy do siedziby klienta lub w inne wyznaczone miejsce realizacji kursu należy uznać za świadczenie kompleksowe. Oznacza to, że usługę polegającą na dojeździe instruktora/wykładowcy do siedziby klienta lub w inne wyznaczone miejsce realizacji kursu nie należy traktować jako odrębnego świadczenia, lecz jako element świadczenia zasadniczego, tj. ww. usługi szkoleniowej.

W konsekwencji powyższego, świadczone przez Państwa ww. usługi szkoleniowe w zakresie obsługi urządzeń technicznych podlegających pod dozór techniczny wraz z dojazdem instruktora/wykładowcy do siedziby klienta lub w inne wyznaczone miejsce realizacji kursu, które stanowią usługi kształcenia zawodowego lub przekwalifikowania zawodowego oraz są prowadzone w formach i na zasadach przewidzianych w odrębnych przepisach, jako usługi kompleksowe korzystają/będą korzystały ze zwolnienia od podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 29 lit. a ustawy.

Zatem oceniając całościowo Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 3 należało uznać je za  nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy:

• stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia oraz
• zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Informuję, że wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (Państwa zapytań).

Zgodnie z treścią art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, przedmiotem interpretacji nie mogą być zdarzenia nieokreślone, nienazwane. Wydana interpretacja dotyczy wyłącznie wymienionych w pytaniu usług szkoleniowych w zakresie obsługi urządzeń technicznych podlegających pod dozór techniczny, wskazanych we wniosku  wózków widłowych, suwnic oraz podestów ruchomych.  Zatem nie dokonywałem oceny w zakresie zwolnienia ww. usług szkoleniowych stanowiących katalog otwarty zawierający się w określeniu podanym w pytaniu „w szczególności”.

Ponadto, inne kwestie przedstawione we wniosku, które nie zostały objęte pytaniami, w szczególności sposób fakturowania wykonywanych świadczeń - nie mogą być – zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej – rozpatrzone.

Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku opisem sprawy. Ponoszą Państwo ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym jego przedstawieniem. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. Zatem, wydając przedmiotową interpretację oparłem się na wynikającym z treści wniosku opisie sprawy. W konsekwencji w przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku w opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

W odniesieniu do powołanych interpretacji indywidualnych zauważam, że interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane są w indywidualnych sprawach podatników i niewątpliwie kształtują sytuację prawną tych podatników w sprawach będących przedmiotem rozstrzygnięcia, lecz dotyczą konkretnych stanów faktycznych co oznacza, że należy je traktować indywidualnie.

Ponadto oznaczone we wniosku sygnatury  nie odpowiadają opublikowanym interpretacjom indywidualnym, wobec czego nie miałem możliwości zweryfikowania ich treści ani uwzględnienia ich w toku rozpatrywania sprawy.

Odnosząc się do powołanych wyroków sądów administracyjnych, wyjaśniam, że powołane wyroki są rozstrzygnięciami w indywidualnych sprawach, osadzonych w określonych stanach faktycznych i tylko do nich się zawężają. Zatem wskazane we wniosku wyroki sądów nie mają wpływu na podjęte w tej interpretacji rozstrzygnięcie.

Jednocześnie powołane przez Państwa orzeczenia sądów administracyjnych nie odnoszą się do zagadnienia będącego przedmiotem niniejszego wniosku, a tym samym nie mogą stanowić argumentacji przemawiającej za prawidłowością przedstawionego stanowiska. W konsekwencji przywołane przez Państwa rozstrzygnięcia nie mogą mieć wpływu na ocenę prawną przedstawionego stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

• Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem sprawy i zastosują się Państwo do interpretacji.
• Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

• Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

• w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
• w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.