0113-KDIPT1-1.4012.507.2026.1.AK

Interpretacja indywidualna  – stanowisko nieprawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

26 maja 2026 r. wpłynął Pana wniosek z 26 maja 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy niepodlegania opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług sprzedaży prawa użytkowania wieczystego nieruchomości obejmujących działki gruntu o numerach 1, 2, 3, 4, 5 oraz 6.

Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca jest użytkownikiem wieczystym nieruchomości położonych w …, przy … w obrębie ewidencyjnym …, obejmujących działki gruntu o numerach ewidencyjnych 1, 2, 3, 4, 5 oraz 6. Dla tych nieruchomości Sąd Rejonowy dla …, XVI Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgi wieczyste o numerach …oraz …. Nieruchomości tworzą funkcjonalną całość o łącznej powierzchni 2,6418 ha. Właścicielem gruntów pozostaje Gmina Miasto, natomiast … jest użytkownikiem wieczystym. Prawo użytkowania wieczystego zostało ustanowione do dnia 5 grudnia 2089 r.

Prawo użytkowania wieczystego wskazanych nieruchomości Wnioskodawca nabył na podstawie umów zamiany zawartych w formie aktu notarialnego w dniach 11 października 2006 r. oraz 16 lutego 2007 r.

Umowa z dnia 11 października 2006 r. (Rep. …) została zawarta pomiędzy Wnioskodawcą a jego ojcem – …. i miała na celu uregulowanie wzajemnych stosunków majątkowych w rodzinie. … oświadczył, że jest użytkownikiem wieczystym (do dnia 5 grudnia 2089 r.) oraz właścicielem budynków i urządzeń stanowiących odrębną nieruchomość w odniesieniu do trzech nieruchomości przy ul. …: nieruchomości objętej …, składającej się z działki nr 7 (po podziale: działki nr 8, 9, 4), na której znajdowała się baza paliw i plac manewrowy; nieruchomości objętej KW Nr …, składającej się z działki nr 10 (po podziale: działki nr 11, 12), na której znajdował się budynek produkcyjny o powierzchni 2000 m² i budynek biurowy; oraz nieruchomości objętej …., składającej się z działek nr 1, 2 i 3, na których znajdowała się bocznica kolejowa.

Z kolei Wnioskodawca oświadczył, że jest użytkownikiem wieczystym (do dnia 12 lutego 2091 r.) oraz właścicielem budynków nieruchomości we wsi …, gm. …, składającej się z działek nr 13 i 14 o powierzchni 1 ha 3 a, zabudowanej budynkiem produkcyjno-biurowym o powierzchni ok. 1000 m² i studnią głębinową, objętej KW Nr ….

Na mocy umowy strony zamieniły się opisanymi prawami w ten sposób, że … otrzymał udziały po 1/2 w prawach użytkowania wieczystego i współwłasności budynków do trzech nieruchomości … (KW Nr …, … oraz …), natomiast … otrzymał prawo użytkowania wieczystego i prawo własności budynków nieruchomości w …. Celem umowy było umożliwienie ojcu Wnioskodawcy dalszego prowadzenia działalności gospodarczej na nieruchomości zabudowanej w …. W zamian Wnioskodawca objął udziały w nieruchomościach …, na których nie była wówczas prowadzona działalność gospodarcza. … oświadczył, że nabywane prawa wchodzą do jego majątku odrębnego na zasadzie surogacji.

Umowa z dnia 16 lutego 2007 r. (Rep. …) miała de facto charakter zniesienia współwłasności i została zawarta pomiędzy Wnioskodawcą a …. Na dzień zawarcia umowy obaj stawający byli współużytkownikami wieczystymi po 1/2 części (do dnia 5 grudnia 2089 r.) oraz współwłaścicielami budynków i urządzeń do trzech nieruchomości przy ul. …: objętej KW …. składającej się z działek nr 8, 9, 4, na której znajdowała się baza paliw i plac manewrowy; objętej KW …, składającej się z działek nr 11, 12, na której znajdował się budynek produkcyjny o powierzchni 2000 m² i budynek biurowy; oraz objętej KW Nr …., składającej się z działek nr 1, 2, 3, na których znajdowała się bocznica kolejowa. Strony oświadczyły, że zamieniają się bez żadnych spłat lub dopłat udziałami współużytkowania wieczystego i współwłasności budynków w ten sposób, że … otrzymuje wyłączne prawo użytkowania wieczystego i prawo własności budynków i urządzeń nieruchomości objętej KW Nr … – zabudowanej odnowioną halą produkcyjną o powierzchni 2000 m² z suwnicą i piwnicami o powierzchni 2000 m² oraz budynkiem biurowym – natomiast ..… otrzymuje wyłączne prawo użytkowania wieczystego i prawo własności budynków i urządzeń nieruchomości objętych KW … oraz KW Nr …. .. … oświadczył, że nabywane prawa wchodzą do jego majątku odrębnego na zasadzie surogacji, w zamian za udziały stanowiące uprzednio jego majątek odrębny. Wydanie przedmiotów umowy nastąpiło w dniu zawarcia aktu.

W wyniku powyższych umów Wnioskodawca jest od dnia 16 lutego 2007 r. wyłącznym użytkownikiem wieczystym nieruchomości objętych KW Nr …(działki nr 1, 2, 3) oraz KW Nr … (wówczas obejmującej działki nr 8, 9, 4).

Decyzją Nr ... z dnia 22 kwietnia 2024 r., wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta przez Zastępcę Dyrektora … Ośrodka Geodezji, na wniosek Wnioskodawcy złożony w dniu 17 stycznia 2023 r., zatwierdzono podział nieruchomości stanowiącej własność Gminy w użytkowaniu wieczystym .., objętej KW …, w której uregulowana była część działki nr 7 (tj. działki nr 8 i 9). W wyniku podziału z dotychczasowych działek nr 8 i 9 wydzielono cztery nowe działki o numerach 15, 5, 16 oraz 6. Decyzja stała się ostateczna i podlega wykonaniu od dnia 1 czerwca 2024 r.

W wyniku podziału działki nr 15 oraz 16 znalazły się w całości w jednostce urbanistycznej 1KDG, czyli na terenie przeznaczonym pod drogę publiczną ( ….). Stosownie do art. 98 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami prawo użytkowania wieczystego tych działek wygasło z mocy prawa z dniem, w którym decyzja zatwierdzająca podział stała się ostateczna, tj. z dniem 1 czerwca 2024 r. W konsekwencji w księdze wieczystej KW Nr …pozostały wyłącznie działki nr 4, 5 oraz 6, które łącznie z działkami nr 1, 2, 3 (KW Nr …) tworzą opisaną na wstępie funkcjonalną całość o powierzchni 2,6418 ha.

Podział nieruchomości nie miał charakteru komercyjnego ani nie służył przygotowaniu nieruchomości do sprzedaży detalicznej; wynikał z uwarunkowań planistycznych i przebiegu projektowanego układu drogowego.

Wnioskodawca nabył prawa użytkowania wieczystego jako osoba fizyczna nieprowadząca działalności gospodarczej, a użytkowanie wieczyste stanowi od chwili nabycia składnik jego majątku prywatnego. Nie jest on zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług. Nabycie nie pozostawało w związku z działalnością gospodarczą, zawodowym obrotem nieruchomościami ani jakąkolwiek działalnością inwestycyjną prowadzoną przez Wnioskodawcę. Przy nabyciu prawa użytkowania wieczystego Wnioskodawcy nie przysługiwało prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego.

Co do zasady Wnioskodawca nie prowadził i nie prowadzi na nieruchomościach działalności gospodarczej oraz nie wykorzystywał ich do wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług. Nie podejmował wobec nich działań charakterystycznych dla profesjonalnego obrotu nieruchomościami. Od momentu nabycia Wnioskodawca nie dokonywał na nieruchomościach ulepszeń, inwestycji ani nakładów mających na celu zwiększenie ich wartości lub atrakcyjności inwestycyjnej. Nie uzbrajał terenu, nie organizował infrastruktury technicznej, nie budował dróg wewnętrznych, nie przygotowywał infrastruktury pod inwestycję, nie prowadził działań marketingowych ani kampanii sprzedażowych. Jedyną aktywnością Wnioskodawcy związaną z nieruchomościami było zawarcie umów pośrednictwa w obrocie nieruchomościami w celu poszukiwania nabywcy, co stanowi typowe działanie właściciela zmierzającego do zbycia składnika majątku prywatnego. Wnioskodawca nie prowadzi działalności deweloperskiej, handlowej ani inwestycyjnej; od 2014 r. uzyskuje wyłącznie dochody ze stosunku pracy i nie posiada innych stałych źródeł przychodu.

W odniesieniu do nieruchomości, na wniosek … wydana została m.in. decyzja o warunkach zabudowy nr … z dnia 25 lipca 2011 r. oraz postanowienie ….2011 z dnia 21 października 2011 r. Okoliczności związane z uzyskaniem tych warunków zabudowy były związane z planami inwestycyjnymi podmiotu trzeciego (potencjalnego inwestora), a nie z prowadzeniem przez Wnioskodawcę własnej działalności gospodarczej. Wnioskodawca samodzielnie nie prowadził procesu inwestycyjnego na nieruchomościach, nie występował o decyzje administracyjne dla celów własnej działalności deweloperskiej ani nie podejmował działań mających na celu komercyjne przygotowanie nieruchomości do obrotu. Inwestycja objęta zamierzeniem wynikającym z warunków zabudowy nie została zrealizowana, Wnioskodawca nie występował o pozwolenia na budowę i nie realizował robót budowlanych na nieruchomościach.

Nieruchomości przez okres około 20 lat pozostawały faktycznie niezagospodarowane i nie były wykorzystywane w ramach zorganizowanej działalności gospodarczej. Wnioskodawca nie prowadził na nich działalności produkcyjnej, usługowej ani magazynowej. Nieruchomości nie były wykorzystywane dla celów prowadzenia przedsiębiorstwa, nie stanowiły składników majątku przedsiębiorstwa i nie były ujmowane w ewidencji środków trwałych związanych z działalnością gospodarczą. Jak stwierdzono podczas oględzin przeprowadzonych w dniu 20 marca 2025 r. na potrzeby postępowania egzekucyjnego, teren nieruchomości jest niezabudowany, niezagospodarowany, porośnięty roślinnością głównie z samosiewu. Działki są fragmentarycznie utwardzone (m.in. nawierzchnią z trylinki o widocznym stopniu zużycia oraz płytami betonowymi), grunt nie jest kompleksowo ogrodzony. W części działki na powierzchni ok. 0,8500 ha znajduje się wgłębienie (zapadlisko) o głębokości ok. 1,2 m. Na terenie nieruchomości brak jest budynków; znajduje się jedynie urządzenie wodne – rów stanowiący kolektor rzeki ....

W księdze wieczystej … historycznie ujawniono budynki i urządzenia stanowiące odrębną nieruchomość. Aktualnie na nieruchomościach znajdują się jedynie pozostałości zdegradowanej infrastruktury poprzemysłowej – ruiny dawnych obiektów technicznych oraz fragmentaryczne utwardzenia terenu w złym stanie technicznym – które nie przedstawiają wartości użytkowej ani gospodarczej. Na nieruchomościach brak jest funkcjonujących budynków lub budowli wykorzystywanych gospodarczo. Teren ma charakter zdegradowanego obszaru poprzemysłowego i pozostaje faktycznie niezagospodarowany.

Zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego uchwalonym uchwałą Rady Miejskiej … z dnia 21 stycznia 2016 r., zmienioną uchwałą .. z dnia 26 maja 2022 r., działki nr 1 oraz 2 zostały przeznaczone w całości pod teren zabudowy produkcyjnej, składów, magazynów oraz zabudowy usługowej, oznaczony symbolem „1PU”. Działka nr 3 w 48% położona jest na terenie jednostki „1PU”, w 46% na terenie jednostki „1Zu” (zieleń urządzona), w 4% w jednostce „1KDY” (ciąg pieszo-rowerowy), a w 1% w jednostce „3U” (zabudowa usługowa). Działka nr 5 w 30,01% leży na terenie jednostki „1PU”, w 64,5% na terenie jednostki „1Zu”, w 5% w jednostce „1KDY”, a w 0,4% w jednostce „3U”. Działka nr 6 w całości położona jest na terenie jednostki „1Zu” (zieleń urządzona). Działka nr 4 w 93% leży na terenie zieleni urządzonej („1Zu”), a w 7% na terenie zabudowy produkcyjno-usługowej („1PU”).

Na rzecz nieruchomości objętej … ujawnione zostały w dziale I-Sp określone prawa: nieodpłatne prawo przejścia i przejazdu przez działkę nr 17 uregulowaną w KW … na rzecz każdoczesnego właściciela lub użytkownika wieczystego działek nr 1, 18 oraz 2, a także służebność gruntowa przysługująca każdoczesnemu właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu działek nr 1, 3, 2 polegająca na nieodpłatnym i przez czas nieokreślony prawie do korzystania z przyłącza sieci kanalizacji miejskiej. Powyższe służebności mają charakter praw przysługujących nieruchomości władnącej (ujawnione w dziale I-Sp) i stanowią uprawnienia związane ze zbywanym prawem użytkowania wieczystego, a nie jego obciążenia.

W dniu 3 marca 2015 r. Wnioskodawca zawarł z „…” sp. z o.o. umowę dzierżawy obejmującą przedmiotowe nieruchomości. W związku z tą umową w działach III ksiąg wieczystych ujawniono roszczenia wynikające z umowy dzierżawy oraz umowne prawo pierwokupu na rzecz dzierżawcy. Umowa ta nie weszła jednak w fazę realizacji – dzierżawca nigdy nie objął nieruchomości w faktyczne posiadanie i nie uiszczał umówionego czynszu dzierżawnego. Umowa dopuszczała podejmowanie przez dzierżawcę działań związanych z uzyskaniem decyzji administracyjnych i przygotowaniem planowanej inwestycji. Działania te nie były jednak podejmowane. Wnioskodawca nie organizował procesu inwestycyjnego, nie prowadził rozmów z organami administracji ani nie występował jako deweloper. Umowa dzierżawy miała charakter jednostkowy i incydentalny, nie stanowiła elementu zorganizowanej działalności gospodarczej Wnioskodawcy i nie wygenerowała po jego stronie żadnego przychodu. Porozumieniem z dnia 29 listopada 2019 r. strony postanowiły rozwiązać umowę z dniem 3 grudnia 2019 r., w celu wykreślenia wzmianki o dzierżawie z ksiąg wieczystych. Po tej dacie nieruchomości nie były już przedmiotem najmu, dzierżawy ani innego odpłatnego udostępniania osobom trzecim.

Wobec Wnioskodawcy prowadzone są liczne postępowania egzekucyjne, w ramach których doszło do zajęcia prawa użytkowania wieczystego przedmiotowych nieruchomości. Z prawa użytkowania wieczystego nieruchomości objętych księgami wieczystymi … oraz … wszczęto egzekucje prowadzone przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym .. .., m.in. w sprawie …. Na potrzeby postępowania egzekucyjnego biegły sądowy sporządził operat szacunkowy z dnia 16 czerwca 2025 r. stanowiący opinię o wartości rynkowej prawa użytkowania wieczystego, a Komornik Sądowy na podstawie tego operatu dokonał czynności opisu i oszacowania nieruchomości w rozumieniu art. 948 k.p.c., które ukończono w dniu 10 września 2025 r. Planowana sprzedaż ma charakter wymuszony sytuacją finansową Wnioskodawcy, jest konsekwencją wieloletnich postępowań egzekucyjnych i ma służyć spłacie istniejącego zadłużenia oraz zakończeniu tych postępowań.

W dniu 6 maja 2026 r. Wnioskodawca zawarł z … sp. z o.o. przedwstępną umowę sprzedaży prawa użytkowania wieczystego opisanych wyżej nieruchomości. Strony ustaliły cenę sprzedaży na kwotę 20 000 000 zł netto. Sposób rozliczenia podatku VAT został uzależniony od uzyskania interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w zakresie opodatkowania tej transakcji.

Zawarcie umowy przyrzeczonej sprzedaży zostało uzależnione od spełnienia się warunków zawieszających zastrzeżonych na korzyść nabywcy. Kluczowym warunkiem jest uzyskanie przez … sp. z o.o. uchwały Rady Miejskiej w … o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej na przedmiotowych nieruchomościach, podjętej w trybie ustawy z dnia 5 lipca 2018 r. o ułatwieniach w przygotowaniu i realizacji inwestycji mieszkaniowych oraz inwestycji towarzyszących (tzw. lex deweloper). Dopiero podjęcie tej uchwały – i brak rozstrzygnięcia nadzorczego wojewody stwierdzającego jej nieważność – otwiera drogę do zawarcia umowy przyrzeczonej. Wszelkie czynności zmierzające do uzyskania wspomnianej uchwały podejmowane są wyłącznie przez nabywcę (… sp. z o.o.), na jego koszt i ryzyko, bez umocowania do zaciągania zobowiązań w imieniu lub na rzecz Wnioskodawcy. W tym celu Wnioskodawca udzielił nabywcy pełnomocnictwa do występowania przed organami administracji publicznej, w tym przed Radą Miasta, składania wniosków i dokumentów oraz podejmowania wszelkich działań faktycznych i prawnych niezbędnych w ramach postępowania o ustalenie lokalizacji inwestycji mieszkaniowej. Pełnomocnictwo to wygasa z dniem zawarcia umowy przenoszącej własność i nie upoważnia pełnomocnika do zaciągania zobowiązań w imieniu Wnioskodawcy. Rola Wnioskodawcy ogranicza się zatem wyłącznie do wyrażenia zgody na działanie nabywcy w jego imieniu w toku postępowania administracyjnego – Wnioskodawca nie inicjuje, nie finansuje ani nie kontroluje procesu zmierzającego do zmiany przeznaczenia terenu.

Planowana sprzedaż ma charakter jednorazowy i incydentalny, stanowi formę rozporządzenia składnikiem majątku prywatnego Wnioskodawcy. Wnioskodawca nie planuje prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie obrotu nieruchomościami ani dokonywania kolejnych transakcji tego rodzaju.

Pytanie

Czy planowana sprzedaż przez Wnioskodawcę prawa użytkowania wieczystego nieruchomości położonych …, obejmujących działki gruntu o numerach ewidencyjnych 1, 2, 3, 4, 5 oraz 6, objętych księgami wieczystymi … oraz …, na rzecz … z o.o. za cenę 20 000 000 zł netto, będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, czy też transakcja ta nie będzie podlegała opodatkowaniu VAT z uwagi na to, że Wnioskodawca dokonując tej sprzedaży nie będzie działał w charakterze podatnika podatku od towarów i usług w rozumieniu art. 15 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, lecz będzie wykonywał prawo do rozporządzania składnikiem swojego majątku prywatnego?

Pana stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawcy, planowana sprzedaż prawa użytkowania wieczystego opisanych nieruchomości nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ dokonując tej czynności Wnioskodawca nie będzie działał w charakterze podatnika VAT w rozumieniu art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT, lecz będzie realizował przysługujące mu prawo do rozporządzania składnikiem majątku prywatnego.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Na mocy art. 7 ust. 1 pkt 7 ustawy o VAT przez dostawę towarów rozumie się również zbycie prawa użytkowania wieczystego. Jednakże sam fakt, że czynność mieści się formalnie w katalogu czynności opodatkowanych, nie przesądza o jej opodatkowaniu – konieczne jest bowiem, aby podmiot dokonujący czynności działał w odniesieniu do niej w charakterze podatnika podatku VAT, tj. podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT.

Stosownie do art. 15 ust. 1 ustawy o VAT podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Działalność gospodarcza w rozumieniu art. 15 ust. 2 obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, i obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

W utrwalonym orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (wyroki w sprawach połączonych C-180/10 i C-181/10, Słaby i Kuć) oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, że dostawa towarów (w tym nieruchomości) podlega opodatkowaniu VAT wyłącznie wówczas, gdy jest dokonywana przez podmiot występujący w roli podatnika, a więc prowadzący w tym zakresie działalność gospodarczą. Sprzedaż składnika majątku prywatnego osoby fizycznej, która nie wykorzystywała tego składnika w działalności gospodarczej i nie podejmowała aktywnych działań w zakresie obrotu nieruchomościami angażując środki podobne do wykorzystywanych przez profesjonalnych handlowców, nie stanowi działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy o VAT i nie podlega opodatkowaniu tym podatkiem.

Wnioskodawca nabył prawo użytkowania wieczystego przedmiotowych nieruchomości na podstawie dwóch umów zamiany zawartych w formie aktów notarialnych w dniach 11 października 2006 r. oraz 16 lutego 2007 r. Pierwsza z umów miała na celu uregulowanie wzajemnych stosunków majątkowych w rodzinie – została zawarta pomiędzy Wnioskodawcą a jego ojcem. Druga umowa miała de facto charakter zniesienia współwłasności i nie wiązała się z żadnymi spłatami ani dopłatami. Obie czynności prawne nie pozostawały w związku z jakąkolwiek działalnością gospodarczą Wnioskodawcy – nabyte prawa weszły do jego majątku odrębnego na zasadzie surogacji. Wnioskodawca nabył prawa jako osoba fizyczna nieprowadząca działalności gospodarczej i użytkowanie wieczyste stanowi od chwili nabycia składnik jego majątku prywatnego. Przy nabyciu Wnioskodawcy nie przysługiwało prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego.

Wnioskodawca nie jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług. Od 2014 r. uzyskuje wyłącznie dochody ze stosunku pracy i nie posiada innych stałych źródeł przychodu. Nie prowadzi działalności deweloperskiej, handlowej ani inwestycyjnej.

Wnioskodawca nie prowadził i nie prowadzi na nieruchomościach działalności gospodarczej oraz nie wykorzystywał ich do wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem VAT. Nieruchomości przez okres około 20 lat pozostawały faktycznie niezagospodarowane i nie były wykorzystywane w ramach zorganizowanej działalności gospodarczej. Nie stanowiły składników majątku przedsiębiorstwa i nie były ujmowane w ewidencji środków trwałych związanych z działalnością gospodarczą. Teren ma charakter zdegradowanego obszaru poprzemysłowego i pozostaje faktycznie niezagospodarowany – brak jest na nim funkcjonujących budynków lub budowli wykorzystywanych gospodarczo.

Od momentu nabycia Wnioskodawca nie dokonywał na nieruchomościach ulepszeń, inwestycji ani nakładów mających na celu zwiększenie ich wartości lub atrakcyjności inwestycyjnej. Nie uzbrajał terenu, nie organizował infrastruktury technicznej, nie budował dróg wewnętrznych, nie przygotowywał infrastruktury pod inwestycję, nie prowadził działań marketingowych ani kampanii sprzedażowych. Jedyną aktywnością związaną z nieruchomościami było zawarcie umów pośrednictwa w obrocie nieruchomościami w celu poszukiwania nabywcy, co stanowi typowe działanie właściciela zmierzającego do zbycia składnika majątku prywatnego.

Okoliczności związane z uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy z 2011 r. były związane z planami inwestycyjnymi podmiotu trzeciego (potencjalnego inwestora), a nie z prowadzeniem przez Wnioskodawcę własnej działalności gospodarczej. Wnioskodawca samodzielnie nie prowadził procesu inwestycyjnego, nie występował o pozwolenia na budowę i nie realizował robót budowlanych na nieruchomościach. Inwestycja objęta zamierzeniem wynikającym z warunków zabudowy nie została zrealizowana.

Umowa dzierżawy zawarta w dniu 3 marca 2015 r. z „…” sp. z o.o. nie weszła w fazę realizacji – dzierżawca nigdy nie objął nieruchomości w faktyczne posiadanie i nie uiszczał umówionego czynszu dzierżawnego. Umowa dzierżawy miała charakter jednostkowy i incydentalny, nie stanowiła elementu zorganizowanej działalności gospodarczej Wnioskodawcy i nie wygenerowała po jego stronie żadnego przychodu. Umowa została rozwiązana porozumieniem stron z dniem 3 grudnia 2019 r. i od tej daty nieruchomości nie były przedmiotem najmu, dzierżawy ani innego odpłatnego udostępniania osobom trzecim.

Podział nieruchomości dokonany decyzją z dnia 22 kwietnia 2024 r. nie miał charakteru komercyjnego ani nie służył przygotowaniu nieruchomości do sprzedaży detalicznej – wynikał wyłącznie z uwarunkowań planistycznych i przebiegu projektowanego układu drogowego. Działki wydzielone pod drogę publiczną (15 i 16) przeszły z mocy prawa na własność Gminy stosownie do art. 98 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami.

Wszelkie czynności zmierzające do uzyskania uchwały Rady Miejskiej w … o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej podejmowane są wyłącznie przez nabywcę (.. sp. z o.o.), na jego koszt i ryzyko. Udzielone pełnomocnictwo nie upoważnia nabywcy do zaciągania zobowiązań w imieniu Wnioskodawcy i wygasa z dniem zawarcia umowy przenoszącej własność. Rola Wnioskodawcy ogranicza się wyłącznie do wyrażenia zgody na działanie nabywcy w toku postępowania administracyjnego – Wnioskodawca nie inicjuje, nie finansuje ani nie kontroluje procesu zmierzającego do zmiany przeznaczenia terenu. Czynności te są podejmowane w interesie i na ryzyko nabywcy, zatem nie mogą być kwalifikowane jako przejaw aktywności gospodarczej Wnioskodawcy w zakresie obrotu nieruchomościami.

Planowana sprzedaż ma charakter wymuszony sytuacją finansową Wnioskodawcy, jest konsekwencją wieloletnich postępowań egzekucyjnych i ma służyć spłacie istniejącego zadłużenia oraz zakończeniu tych postępowań. Transakcja ma charakter jednorazowy i incydentalny, stanowi formę rozporządzenia składnikiem majątku prywatnego. Wnioskodawca nie planuje prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie obrotu nieruchomościami ani dokonywania kolejnych transakcji tego rodzaju.

Konkluzja:

Mając na uwadze powyższe okoliczności, Wnioskodawca stoi na stanowisku, że dokonując planowanej sprzedaży prawa użytkowania wieczystego nieruchomości nie będzie działał w charakterze podatnika podatku od towarów i usług w rozumieniu art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT. Całokształt okoliczności faktycznych wskazuje jednoznacznie, że Wnioskodawca w okresie posiadania nieruchomości nie podejmował aktywnych działań w zakresie obrotu nieruchomościami angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców. Sprzedaż stanowi jedynie wykonanie prawa do rozporządzenia składnikiem majątku prywatnego, a zatem nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku, jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:

W odniesieniu do art. 7 ust. 1 ustawy:

Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:

Jak stanowi art. 8 ust. 1 ustawy:

W świetle art. 2 pkt 22 ustawy:

Zgodnie z przedstawionymi przepisami grunty spełniają definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a ich sprzedaż jest traktowana jako dostawa towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy, która to czynność podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.

Nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7 ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ aby dana czynność podlegała opodatkowaniu tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.

Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i usług, zostały określone w art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy.

Należy zauważyć, że zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy:

Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy:

Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności, konieczne jest, aby czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności będzie działał jako podatnik.

Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Ponadto, działalność gospodarczą stanowi wykorzystywanie towarów w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Przez ciągłe wykorzystywanie składników majątku należy rozumieć takie wykorzystywanie majątku, które charakteryzuje się powtarzalnością lub długim okresem trwania. Zatem czerpanie dochodów ze składnika majątku wskazuje na prowadzenie działalności gospodarczej.

Analizując powyższe przepisy należy stwierdzić, że dostawa towarów podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu do konkretnej dostawy mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT, jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy.

Na mocy art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 347 z 11.12.2006 r. str. 1 ze zm.), zwanej dalej „Dyrektywą 2006/112/WE Rady”:

Jednocześnie, w art. 12 ust. 1 lit. b) powołanej Dyrektywy 2006/112/WE Rady wskazano, że:

Zgodnie z art. 12 ust. 3 Dyrektywy 2006/112/WE Rady:

Z przytoczonych regulacji wynika, że podatnikiem podatku od towarów i usług może być każda osoba, która okazjonalnie dokonuje czynności opodatkowanych, przy czym czynności te winny być związane z działalnością zdefiniowaną jako działalność gospodarcza, tj. wszelką działalnością producentów, handlowców i osób świadczących usługi, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie.

Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług w świetle powyższych przepisów jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie:

-     po pierwsze – dana czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług,

-     po drugie – czynność została wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.

Właściwym zatem jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, bądź wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej ani też nie został wykorzystany w trakcie jego posiadania na cele działalności gospodarczej.

W kontekście powyższych rozważań nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej czy zarejestrowanej działalności gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się majątku osobistego. Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności.

Przyjęcie, że dany podmiot sprzedając grunt działa w charakterze podatnika prowadzącego działalność gospodarczą wymaga ustalenia, czy jego działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną). Przejawem zaś takiej aktywności określonej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami, która może wskazywać, że jej czynności przybierają formę zorganizowaną może być np.: nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym, na tego rodzaju aktywność „gospodarczą” wskazywać musi ciąg powyżej przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich.

Zatem w kwestii podlegania opodatkowaniu sprzedaży prawa użytkowania wieczystego nieruchomości obejmujących działki gruntu o nr 1, 2, 3, 4, 5 oraz 6 istotne jest, czy w świetle zaprezentowanego opisu sprawy, w celu dokonania sprzedaży prawa użytkowania wieczystego ww. działek podjął Pan aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producenta, handlowca i usługodawcę w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, co skutkuje koniecznością uznania Pana za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od towarów i usług.

Dodatkowo należy wskazać, że działalność gospodarcza powinna cechować się stałością, powtarzalnością i niezależnością jej wykonywania, bowiem związana jest z profesjonalnym obrotem gospodarczym. Nie jest natomiast działalnością handlową, a zatem i gospodarczą, sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, czy też prowadzenia działalności, ani też w trakcie posiadania nie został wykorzystany do działalności gospodarczej.

W tym miejscu należy podkreślić, że pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na gruncie analizowanych przepisów ustawy, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2 ustawy, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291/92 (Finanzamt Uelzen v. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży przez osobę będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej. Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części nieruchomości w ramach majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania nieruchomości mogłoby być np. wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych. Potwierdzone to zostało również w wyroku TSUE z dnia 21 kwietnia 2005 r., sygn. akt C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek prywatny to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych.

Mając powyższe na względzie należy stwierdzić, że uznanie, że dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik podatku od towarów i usług, wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności faktycznych danej sprawy. Ocenie podlegać muszą przede wszystkim działania, jakie podejmuje zbywca w celu dokonania sprzedaży.

Z przywołanych wyżej przepisów wynika, że dostawa towarów (w tym nieruchomości gruntowej) będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w sytuacji, gdy działaniom podmiotu dokonującego tej dostawy można przypisać znamiona prowadzenia działalności gospodarczej, co w efekcie przesądza o uzyskaniu przez niego statusu podatnika. Warto w tym miejscu zaznaczyć, że powyższe może mieć miejsce również w odniesieniu do czynności dokonanej jednorazowo. Dla uznania czynności za wykonywaną w ramach działalności gospodarczej nie ma bowiem znaczenia częstotliwość jej wykonywania, lecz zamiar, z jakim została zrealizowana i okoliczności, w jakich ją wykonano. Oznacza to, że w rozpatrywanej sprawie należy przeanalizować całokształt działań, jakie Pan podjął w odniesieniu do sprzedaży prawa użytkowania wieczystego ww. działek.

Z opisu sprawy wynika, że jest Pan użytkownikiem wieczystym nieruchomości obejmujących działki gruntu o numerach ewidencyjnych 1, 2, 3, 4, 5 oraz 6. Nieruchomości tworzą funkcjonalną całość o łącznej powierzchni 2,6418 ha. Prawo użytkowania wieczystego wskazanych nieruchomości nabył Pan na podstawie umów zamiany zawartych w formie aktu notarialnego w dniach 11 października 2006 r. oraz 16 lutego 2007 r. Nabył Pan prawa użytkowania wieczystego jako osoba fizyczna nieprowadząca działalności gospodarczej, a użytkowanie wieczyste stanowi od chwili nabycia składnik Pana majątku prywatnego. Nie jest Pan zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług. Nabycie nie pozostawało w związku z działalnością gospodarczą, zawodowym obrotem nieruchomościami ani jakąkolwiek działalnością inwestycyjną prowadzoną przez Pana. Od momentu nabycia nie dokonywał Pan na nieruchomościach ulepszeń, inwestycji ani nakładów mających na celu zwiększenie ich wartości lub atrakcyjności inwestycyjnej. Nie uzbrajał terenu, nie organizował infrastruktury technicznej, nie budował dróg wewnętrznych, nie przygotowywał infrastruktury pod inwestycję, nie prowadził działań marketingowych ani kampanii sprzedażowych.  W dniu 3 marca 2015 r. zawarł Pan z „…” sp. z o.o. umowę dzierżawy obejmującą przedmiotowe nieruchomości. W związku z tą umową w działach III ksiąg wieczystych ujawniono roszczenia wynikające z umowy dzierżawy oraz umowne prawo pierwokupu na rzecz dzierżawcy. Umowa ta nie weszła jednak w fazę realizacji – dzierżawca nigdy nie objął nieruchomości w faktyczne posiadanie i nie uiszczał umówionego czynszu dzierżawnego. Umowa dopuszczała podejmowanie przez dzierżawcę działań związanych z uzyskaniem decyzji administracyjnych i przygotowaniem planowanej inwestycji. Działania te nie były jednak podejmowane. Nie organizował Pan procesu inwestycyjnego, nie prowadził rozmów z organami administracji ani nie występował jako deweloper. Porozumieniem z dnia 29 listopada 2019 r. strony postanowiły rozwiązać umowę z dniem 3 grudnia 2019 r., w celu wykreślenia wzmianki o dzierżawie z ksiąg wieczystych. Po tej dacie nieruchomości nie były już przedmiotem najmu, dzierżawy ani innego odpłatnego udostępniania osobom trzecim.

W tym miejscu wskazać należy, że na mocy art. 693 § 1 i § 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 795):

Dzierżawa jest więc umową dwustronnie obowiązującą i wzajemną, odpowiednikiem świadczenia wydzierżawiającego polegającego na oddaniu rzeczy do używania i pobierania pożytków jest świadczenie dzierżawcy, polegające na płaceniu umówionego czynszu. Umowa dzierżawy jest cywilnoprawną umową nakładającą na strony – zarówno wydzierżawiającego jak i dzierżawcę – określone przepisami obowiązki.

W kontekście rozpatrywanej sprawy, należy zwrócić uwagę na treść zdania drugiego definicji pojęcia „działalność gospodarcza”, w której mówi się o wykorzystywaniu m.in. towarów w sposób ciągły do celów zarobkowych. Takie wykorzystywanie towarów ma miejsce poprzez oddanie ich w stosunki obligacyjne (najem, dzierżawa, leasing itp.).

Istota umowy dzierżawy wskazuje, że na jej podstawie dochodzi do odpłatnego świadczenia usług przez właściciela na rzecz dzierżawcy. Dzierżawca za oddaną mu w dzierżawę rzecz płaci umówiony czynsz. Istnieje zatem bezpośredni związek między świadczoną usługą a przekazanym za nią wynagrodzeniem.

Należy w tym miejscu wskazać, że dzierżawa nieruchomości stanowi czynność, która na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług wypełnia definicję świadczenia usług w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, a w konsekwencji wypełnia określoną w art. 15 ust. 2 ustawy definicję działalności gospodarczej.

Pana wątpliwości dotyczą kwestii, czy sprzedaż prawa użytkowania wieczystego nieruchomości obejmujących działki gruntu o nr 1, 2, 3, 4, 5 oraz 6, będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, a Pan dokonując tej sprzedaży będzie działał w charakterze podatnika podatku od towarów i usług w rozumieniu art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o podatku od towarów i usług.

Analiza okoliczności przedstawionych we wniosku oraz obowiązujących w tym zakresie przepisów prawa prowadzi do wniosku, że w odniesieniu do transakcji sprzedaży prawa użytkowania wieczystego nieruchomości obejmujących działki gruntu o nr 1, 2, 3, 4, 5 oraz 6, należy uznać Pana za podatnika podatku od towarów i usług, zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy, prowadzącego działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. W konsekwencji sprzedaż prawa użytkowania wieczystego ww. działek o nr 1, 2, 3, 4, 5 oraz 6, będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług jako odpłatna dostawa towaru na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 7 ust. 1 ustawy. W analizowanym przypadku nie można uznać, że transakcja sprzedaży nie powinna być opodatkowana podatkiem od towarów i usług, gdyż w 2015 r. oddał Pan ww. działki w odpłatną dzierżawę. Zatem ww. działki nie były wykorzystywane przez cały okres posiadania wyłącznie na zaspokojenie Pana potrzeb osobistych. W związku z tym przedmiotowa nieruchomość była przedmiotem działalności gospodarczej, o której mowa art. 15 ust. 2 ustawy. Na powyższy fakt nie ma wpływu okoliczność, że dzierżawca nie podjął na dzierżawionej nieruchomości żadnej działalności i nie dokonał zapłaty określonego w umowie czynszu. 

Zatem, w analizowanym przypadku, dla sprzedaży prawa użytkowania wieczystego nieruchomości obejmujących działki gruntu o numerach 1, 2, 3, 4, 5 oraz 6, będzie Pan występował w charakterze podatnika podatku od towarów i usług, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy, a sprzedaż ta będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Wobec powyższego, Pana stanowisko uznałem za nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Zaznaczam, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Jestem ściśle związany z przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Ponosi Pan ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu sprawy. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty opis sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem sprawy podanym przez Pana w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, wydana interpretacja traci swą aktualność.

Jednocześnie podkreślam, że niniejsza interpretacja została wydana na podstawie przedstawionego we wniosku opisu sprawy co oznacza, że w przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·         w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·         w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.