0112-KDWL.4011.59.2026.2.TW

Interpretacja indywidualna
– stanowisko prawidłowe

Szanowna Pani,

stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

4 maja 2026 r. wpłynął Pani wniosek z 4 maja 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełniła go Pani pismem z 1 czerwca 2026 r. (wpływ 1 czerwca 2026 r.) – w odpowiedzi na wezwanie.

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Wnioskodawczyni jest obywatelką polską.

W styczniu 2019 r. Wnioskodawczyni przeprowadziła się z Polski do Szwecji. Od tego czasu spędziła tam ponad 6 lat (mieszkając nieprzerwanie w Szwecji).

Wnioskodawczyni – wraz z faktyczną przeprowadzką do Szwecji – przeniosła tam swoje centrum interesów życiowych.

Wnioskodawczyni prowadziła za granicą codzienne życie, co należy interpretować między innymi poprzez to, iż:

1. zamieszkiwała tam na stałe,

2. posiadała rachunek bankowy,

3. regulowała swoje bieżące zobowiązania, w tym podatkowe,

4. pozostawała ubezpieczona i korzystała z opieki medycznej,

5. przez większą część roku pozostawała w kraju (w Szwecji),

6. prawie przez cały okres zatrudnienia wnioskodawczyni wykonywała w Szwecji pracę (była zatrudniona) i uzyskiwała z tego tytułu dochód.

Oprócz innych dokumentów potwierdzających fakt zamieszkiwania i prowadzenia codziennego życia w Szwecji, wnioskodawczyni posiada zaświadczenie o rezydencji podatkowej w Szwecji (certyfikat rezydencji – Hemvistintyg), za okres od stycznia 2019 r. do września 2025 r. Po pięciu latach pracy i zamieszkiwania w Szwecji, Wnioskodawczyni uzyskała także obywatelstwo szwedzkie.

We wrześniu 2025 r. rozpoczęła – wraz z mężem – proces powrotu ze Szwecji do Polski, przenosząc na stałe ośrodek interesów życiowych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Od początku października 2025 r. Wnioskodawczyni pozostaje zatrudniona w Polsce na podstawie umowy o pracę.

Wnioskodawczyni nie miała miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w okresie obejmującym trzy lata kalendarzowe poprzedzające bezpośrednio rok, w którym przeniosła miejsce zamieszkania do Polski, tj. w latach 2022, 2023, 2024 a także w okresie od początku roku 2025 do dnia poprzedzającego dzień przeniesienia miejsca zamieszkania do Polski.

Wnioskodawczyni nie korzystała wcześniej, w całości ani w części, ze zwolnienia, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2025 r. poz.163 ze zm., także: „ustawa o PIT”) i nie przenosiła wcześniej miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Wnioskodawczyni zamierza skorzystać z ulgi na powrót w odniesieniu do przychodów uzyskiwanych od roku następującego po roku przeniesienia miejsca zamieszkania, tj. od roku 2026.

Wnioskodawczyni wskazuje z daleko idącej ostrożności, iż przedmiotem niniejszego wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej nie jest kwestia oceny tego, czy i kiedy Wnioskodawczyni zmieniła swoją rezydencję podatkową a jedynie kwestia wyraźnie sformułowana w pytaniu – tj. w zakresie prawa do skorzystania z ulgi na powrót.

Pytanie

Czy w opisanym stanie faktycznym Wnioskodawczyni jest uprawniona do skorzystania ze zwolnienia, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o PIT, w odniesieniu do przychodów objętych art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o PIT w czterech kolejno następujących po sobie latach podatkowych, licząc od początku roku 2026?

Pani stanowisko w sprawie

W ocenie Wnioskodawczyni, w przedstawionym stanie faktycznym jest ona uprawniona do skorzystania ze zwolnienia, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o PIT, w odniesieniu do przychodów objętych art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o PIT, w czterech kolejno następujących po sobie latach podatkowych, licząc od początku roku 2026.

Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawczyni

Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy o PIT, osoby mające miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów, bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów. Stosownie do art. 3 ust. 1a tej ustawy, za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się osobę fizyczną, która posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub gospodarczych albo przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym. Natomiast art. 3 ust. 2a ustawy o PIT reguluje sytuację osób niemających miejsca zamieszkania w Polsce.

W przedstawionym stanie faktycznym, od września 2025 r. Wnioskodawczyni posiada miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w Polsce, ponieważ od tego momentu centrum jej interesów osobistych i gospodarczych zostało przeniesione do Polski. Tym samym, w wyniku przeniesienia miejsca zamieszkania do Polski, Wnioskodawczyni podlega w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu.

Stosownie do art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o PIT, wolne od podatku dochodowego są – do wysokości nieprzekraczającej w roku podatkowym kwoty 85 528 zł – przychody podatnika, który przeniósł miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, osiągnięte z ustawowo wskazanych źródeł, tj. m.in. ze stosunku pracy, umów zlecenia, pozarolniczej działalności gospodarczej oraz zasiłku macierzyńskiego, w czterech kolejno następujących po sobie latach podatkowych.

Warunki zastosowania powyższego zwolnienia zostały określone w art. 21 ust. 43 ustawy o PIT. W ocenie Wnioskodawczyni wszystkie te warunki są spełnione.

Po pierwsze, w wyniku przeniesienia miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej Wnioskodawczyni podlega nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce.

Po drugie, Wnioskodawczyni nie miała miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w wymaganym okresie obejmującym trzy lata kalendarzowe poprzedzające bezpośrednio rok przeniesienia miejsca zamieszkania do Polski, jak również w okresie od początku roku przeniesienia miejsca zamieszkania do dnia poprzedzającego dzień przeniesienia tego miejsca zamieszkania do Polski.

Co istotne, w świetle przepisów prawa podatkowego miejsce zamieszkania nie jest tożsame z miejscem zameldowania. Definicja miejsca zamieszkania, zawarta w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych, obejmuje dwa kryteria: pobyt na terytorium Polski dłużej niż 183 dni w roku podatkowym lub posiadanie na terytorium Polski ośrodka interesów życiowych rozumianego jako centrum interesów osobistych lub centrum interesów gospodarczych, które, w całym okresie zamieszkania w Szwecji, w tym bezpośrednio w roku 2025 (przed przeniesieniem centrum interesów życiowych do Polski), nie zostały spełnione (tak na przykład interpretacja indywidualna Dyrektora KIS z 16.04.2025 r., sygn. 0112-KDIL2-1.4011.61.2025.1.KF wraz z interpretacjami tamże cytowanymi).

Po trzecie, Wnioskodawczyni posiada obywatelstwo polskie, a zatem spełnia przesłankę podmiotową wskazaną w art. 21 ust. 43 pkt 3) lit. a) ustawy o PIT.

Po czwarte, Wnioskodawczyni posiada dokumenty potwierdzające miejsce zamieszkania dla celów podatkowych poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w okresie niezbędnym do ustalenia prawa do zwolnienia, w szczególności certyfikat rezydencji.

Po piąte, Wnioskodawczyni nie korzystała uprzednio, w całości ani w części, z omawianego zwolnienia ani nie przenosiła się (z powrotem) do Polski.

Jednocześnie do Wnioskodawczyni znajdą zastosowanie ograniczenia wynikające z art. 21 ust. 39 oraz art. 21 ust. 44 ustawy o PIT, co oznacza, że zwolnieniem mogą być objęte wyłącznie przychody wskazane w art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o PIT (ograniczone źródła), z uwzględnieniem rocznego limitu 85 528 zł oraz zasad dotyczących przychodów nieuwzględnianych przy kalkulacji zwolnienia.

W konsekwencji, skoro Wnioskodawczyni:

1. przeniosła miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej po dniu 31 grudnia 2021 r.,

2. posiada obywatelstwo polskie (obok obywatelstwa szwedzkiego – co jednak zdaniem Wnioskodawczyni nie stanowi przesłanki negatywnej),

3. nie miała miejsca zamieszkania w Polsce w ramach wskazanego okresu,

4. dysponuje dokumentacją potwierdzającą zagraniczną rezydencję podatkową, w tym certyfikatem rezydencji,

5. nie korzystała wcześniej z omawianego zwolnienia,

to zdaniem Wnioskodawczyni jest ona uprawniona do zastosowania ze zwolnienia (tzw. ulgi na powrót) w odniesieniu do przychodów objętych art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o PIT.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Wyjaśniam, że podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 592 ze zm.) jest zasada powszechności opodatkowania, która wyrażona została w art. 9 ust. 1 tej ustawy.

Zgodnie z jego treścią:

Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Na podstawie art. 21 ust. 39 ww. ustawy:

Stosownie natomiast do art. 21 ust. 43 omawianej ustawy:

W myśl art. 21 ust. 44 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Ww. przepisy zostały wprowadzone z dniem 1 stycznia 2022 r. przez art. 1 pkt 13 lit. a) tiret 13 ustawy z dnia 29 października 2021 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2021 r. poz. 2105 ze zm.).

Ponadto, z art. 53 ww. ustawy zmieniającej wynika, że:

Ulga, o której mowa w ww. art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, polega na zwolnieniu od podatku dochodowego niektórych przychodów osiągniętych w czterech kolejno po sobie następujących latach podatkowych przez podatników, którzy w wyniku przeniesienia miejsca zamieszkania na terytorium Polski po dniu 31 grudnia 2021 r. podlegają w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu. Dla zastosowania ww. zwolnienia przedmiotowego jest więc istotne, aby przeniesienie miejsca zamieszkania miało miejsce po 31 grudnia 2021 r.

Przy tym, w świetle przepisów regulujących omawiane zwolnienie, znaczenie ma takie przeniesienie miejsca zamieszkania, w wyniku którego podatnik podlega nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce (zmiana rezydencji podatkowej). Wprost stanowi o tym art. 21 ust. 43 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Kwestie związane z posiadaniem miejsca zamieszkania na terytorium Polski zostały uregulowane w art. 3 i art. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 tej ustawy:

Na podstawie art. 3 ust. 1a ww. ustawy:

Przepis art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wskazuje na dwa warunki, od spełnienia których uzależnia się kwalifikację danej osoby jako mającej miejsce zamieszkania w Polsce. Powyższe przesłanki są rozdzielone spójnikiem "lub", co jest równoznaczne z tym, że wystarczy spełnienie którejkolwiek z nich, aby uznać, że osoba posiada miejsce zamieszkania w Polsce, a co za tym idzie - podlega w kraju nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, czyli opodatkowaniu od wszystkich osiąganych dochodów.

Zgodnie z art. 3 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

W myśl natomiast art. 4a omawianej ustawy:

Zatem, ww. ulga, o której mowa w art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy polega na zwolnieniu od podatku dochodowego od osób fizycznych niektórych przychodów osiągniętych w czterech kolejno po sobie następujących latach podatkowych przez podatników, którzy przenieśli miejsce zamieszkania na terytorium Polski po 31 grudnia 2021 r.

W celu skorzystania z ww. preferencji podatkowej, tj. tzw. „ulgi na powrót” spełnione muszą być jednak wszystkie dodatkowe warunki wskazane w art. 21 ust. 39, 43 i 44 ustawy.

Aby zapewnić sobie możliwość skorzystania z omawianej preferencji podatkowej, należy zarówno przez trzy lata kalendarzowe poprzedzające bezpośrednio rok, w którym zmieniono miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, oraz w okresie od początku roku, w którym zmieniono miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, do dnia poprzedzającego ten dzień, nie posiadać miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i co istotne – w wyniku przeniesienia miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej należy mieć nieograniczony obowiązek podatkowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Kolejnymi istotnymi kryteriami umożliwiającymi zastosowanie „ulgi na powrót” jest posiadanie m.in. polskiego obywatelstwa i nie korzystanie uprzednio, w całości lub w części, z tego zwolnienia. Ponadto stosownie do art. 21 ust. 43 pkt 4 omawianej ustawy, posiadanie certyfikatu rezydencji lub innych dowodów dokumentujących miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w okresie niezbędnym do ustalenia prawa do tego zwolnienia.

Przy czym zgodnie z art. 5a pkt 21 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Z treści ww. regulacji wynika, że dokumentowanie miejsca zamieszkania dla celów podatkowych w okresie niezbędnym do ustalenia prawa do „ulgi na powrót” może alternatywnie nastąpić posiadanym przez podatnika certyfikatem rezydencji lub innym dowodem. Wystarczy zatem, że podatnik posiada inne dokumenty, które potwierdzą jego miejsce zamieszkania w innym państwie, niemniej muszą być to dokumenty potwierdzające miejsce zamieszkania dla celów podatkowych.

Takimi dokumentami mogą być np. umowa o pracę, albo umowa najmu mieszkania za granicą, albo zaświadczenie od byłego pracodawcy.

Choć przepisy podatkowe nie wymieniają w tym zakresie żadnego katalogu, to należy pamiętać, że zgodnie z art. 180 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.):

Powyższe oznacza, że innymi dowodami wskazującymi na miejsce zamieszkania poza Polską mogą być m.in. umowa o pracę, historia zatrudnienia, zagraniczne zeznania podatkowe, zagraniczna umowa najmu nieruchomości, paski wynagrodzeń, wyciągi bankowe czy też zagraniczne zaświadczenie od pracodawcy. Można w tym zakresie przedstawić również inne dowody.

Wyjaśniam, że z uzasadnienia do projektu ustawy, która wprowadziła „ulgę na powrót” wynika, że:

„Jest to nowa propozycja (dotychczas brak regulacji w tym zakresie) dotycząca podatników osiedlających się w Polsce, w konsekwencji zmieniających rezydencję podatkową. (…) Ulga na powrót będzie miała zastosowanie do podatnika, który osiedlił się w Polsce, jeżeli przez okres obejmujący co najmniej 3 lata kalendarzowe bezpośrednio poprzedzające rok przeniesienia się do Polski oraz czas od początku tego roku do momentu przeniesienia nie posiadał w Polsce miejsca zamieszkania oraz jeżeli:

(1) posiada polskie obywatelstwo lub obywatelstwo państwa wymienionego w załączniku nr 5 (co do zasady są to państwa należące do UE, EOG i CEOG), lub

(2) posiada Kartę Polaka, lub

(3) posiadał nieprzerwanie miejsce zamieszkania w państwach wymienionych w załączniku nr 5, lub w dowolnym kraju; przy czym o ile jest to dowolny kraj, to dodatkowym warunkiem, który musi być spełniony dla stosowania ulgi na powrót, jest wcześniejsze posiadanie miejsca zamieszkania w Polsce trwającego nieprzerwanie przez minimum 5 kolejnych lat kalendarzowych, oraz

(4) posiada dowody niezbędne do ustalenia prawa do zwolnienia, w szczególności certyfikat rezydencji, oraz

(5) nie korzystał wcześniej z tego zwolnienia (w całości lub w części), w przypadku ponownego przeniesienia miejsca zamieszkania do Polski”.

Z takiego zapisu wynika, że celem ustawodawcy było objęcie ulgą podatników, którzy nie posiadali w Polsce miejsca zamieszkania we wskazanym okresie i będą potrafili to udokumentować (brak miejsca zamieszkania w Polsce).

Jednak końcowa część przepisu (art. 21 ust. 43 pkt 4 ustawy o PIT) wprost wskazuje na konieczność posiadania „miejsca zamieszkania dla celów podatkowych” i posiadania certyfikatu rezydencji lub innego dowodu, który to miejsce zamieszkania będzie dokumentował.

W rozpatrywanej sprawie wskazuję też na Objaśnienia podatkowe z 29 kwietnia 2021 r. wydane przez Ministerstwo Finansów, które dotyczą zasad ustalania miejsca zamieszkania dla celów podatkowych (rezydencji podatkowej) osób fizycznych w Polsce zgodnie z art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz zakresu obowiązku podatkowego osób fizycznych, o którym mowa w art. 3 ust. 1 i 2a tej ustawy. Celem objaśnień jest przedstawienie sposobu prawidłowego wypełnienia obowiązków podatkowych przez osoby fizyczne w Polsce, bowiem rezydencja podatkowa nie ma charakteru deklaratywnego, lecz związana jest z oceną całokształtu faktów i okoliczności.

Zgodnie z Objaśnieniami istnienie w Polsce ośrodka interesów życiowych oznacza posiadanie ścisłych powiazań osobistych lub gospodarczych z Polską. Każda z tych przesłanek podlega samodzielnej ocenie, co jest równoznaczne z tym, że wystarczy spełnienie którejkolwiek z nich, aby uznać, że podatnik posiada ośrodek interesów życiowych w Polsce. Natomiast centrum, czyli „skoncentrowanie” interesów osobistych, należy rozumieć jako miejsce, z którym podatnik posiada ścisłe powiązania osobiste. Powiązania osobiste to występowanie więzi rodzinnych, towarzyskich, podejmowanie aktywności społecznej, kulturalnej, sportowej, politycznej, itp. W praktyce, czynnikiem branym najczęściej pod uwagę jest obecność w Polsce współmałżonka, partnera lub małoletnich dzieci.

Z kolei w przypadku osób żyjących samodzielnie należy w szczególności uwzględnić, w którym państwie prowadzone jest samodzielne gospodarstwo domowe i w którym państwie podatnik uczestniczy w życiu towarzyskim, kulturalnym lub politycznym.

W przypadku centrum interesów gospodarczych – jak wynika z Objaśnień – w praktyce chodzi o miejsce, z którym dana osoba ma ścisłe powiązania ekonomiczne. W tym względzie należy wziąć pod uwagę przede wszystkim związki ekonomiczne osoby fizycznej z danym państwem, wśród których istotne są miejsce wykonywania działalności zarobkowej, główne źródła dochodów podatnika, posiadane inwestycje, majątek nieruchomy i ruchomy, zaciągnięte kredyty, konta bankowe, miejsce, z którego osoba zarządza swoim mieniem itd.

Aby zapewnić sobie możliwość skorzystania z omawianej preferencji podatkowej, należy zarówno przez trzy lata kalendarzowe poprzedzające bezpośrednio rok, w którym zmieniono miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, oraz w okresie od początku roku, w którym zmieniono miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, do dnia poprzedzającego ten dzień, nie posiadać miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i co istotne – w wyniku przeniesienia miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej należy mieć nieograniczony obowiązek podatkowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Z analizy sprawy wynika, że przeniosła się Pani do Polski na stałe, tj. przeniosła Pani swoje centrum interesów życiowych we wrześniu 2025 r. Zatem, warunek wskazany w art. 21 ust. 43 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych został spełniony.

Miała Pani miejsce zamieszkania w Szwecji nieprzerwanie przez trzy pełne lata kalendarzowe poprzedzające rok 2025, tj. w latach 2022, 2023, 2024 oraz od początku roku 2025 do dnia poprzedzającego Pani powrót do Polski, który nastąpił we wrześniu 2025 r. Miejsce zamieszkania na terytorium Szwecji miała Pani również wcześniej. Do dnia przyjazdu do Polski z zamiarem pobytu stałego posiadała Pani nieograniczony obowiązek podatkowy w Szwecji.

We wszystkich latach 2022, 2023 i 2024 przebywała Pani w Szwecji nieprzerwanie. W tym czasie Pani centrum interesów życiowych znajdowało się w całości poza terytorium Polski.

Zatem, zrealizowała Pani także wymagania wskazane w art. 21 ust. 43 pkt 2 lit. a) ww. ustawy. Spełnił Pan również warunek określony w art. 21 ust. 43 pkt 2 lit. b) ww. ustawy. Co równie istotne, spełnił Pan również wymóg z art. 21 ust. 43 pkt 3 ww. ustawy.

Z przedstawionego przez Panią opisu sprawy wynika, że posiada Pani dokumenty potwierdzające miejsce zamieszkania i rezydencję podatkową w Szwecji za wymagany okres (2022-2025). Jak podała Pani bowiem w opisie sprawy oprócz innych dokumentów potwierdzających fakt zamieszkiwania i prowadzenia codziennego życia w Szwecji, posiada Pani zaświadczenie o rezydencji podatkowej w Szwecji (certyfikat rezydencji – Hemvistintyg), za okres od stycznia 2019 r. do września 2025 r. Spełniła Pani zatem warunek wskazany w art. 21 ust. 43 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Po powrocie do Polski pozostaje Pani zatrudniona w Polsce na podstawie umowy o pracę.

W konsekwencji, przysługuje Pani prawo do skorzystania z tzw. „ulgi na powrót”, o której mowa w art. 21 ust. 1 pkt 152 ww. ustawy w odniesieniu do przychodów uzyskiwanych z umowy o pracę. Przedmiotowe zwolnienie z opodatkowania obejmuje przychody do wysokości nieprzekraczającej łącznie w roku podatkowym kwoty 85 528 zł, osiągnięte z tytułów wymienionych w przepisie – w czterech kolejno po sobie następujących latach podatkowych, licząc od początku roku, w którym nastąpiło przeniesienie miejsca zamieszkania, albo od początku roku następnego, z zastrzeżeniem ust. 39, 43 i 44.

Podsumowując, w opisanym stanie faktycznym jest Pani uprawniona do skorzystania ze zwolnienia, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w odniesieniu do przychodów objętych ww. artykułem w czterech kolejno następujących po sobie latach podatkowych, licząc od początku roku 2026.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.