0112-KDWL.4011.165.2026.1.TW

Interpretacja indywidualna
– stanowisko prawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

19 sierpnia 2026 r. wpłynął Pana wniosek z 19 sierpnia 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego

Zaistniały stan faktyczny:

Wnioskodawca prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą (PKD 90.39.Z – pozostała działalność związana z kulturą) z siedzibą pod adresem B, opodatkowaną podatkiem liniowym, prowadzącą podatkową księgę przychodów i rozchodów.

Działalność polega na realizacji eventów, produkcji scenicznej oraz obsłudze technicznej imprez, w tym obsłudze oświetlenia, multimediów i systemów laserowych.

Główni kontrahenci Wnioskodawcy prowadzą działalność na terenie A. Zlecenia realizowane są średnio od 18 do 28 dni w miesiącu, co oznacza, że Wnioskodawca przebywa w A przez większą część każdego miesiąca. Ze względu na specyfikę branży eventowej zlecenia realizowane są w nieregularnych i zmiennych godzinach – Wnioskodawca stawia się na miejscu realizacji o godzinie 3:00, 6:00 lub 12:00, a kończy pracę o godzinie 22:00 lub 3:00 w nocy, po czym zobowiązany jest do przeprowadzenia demontażu i transportu sprzętu do magazynu. Czas odpoczynku między zleceniami wynosi nierzadko 4-5 godzin. Odległość od siedziby działalności do miejsca realizacji zleceń wynosi około (...) km (ok. (...) h jazdy w jedną stronę). Powrót do miejsca zamieszkania po wielogodzinnej realizacji nocnej stanowi realne zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Część zleceń ma charakter wyjazdowy, jednak zbiórka ekipy i załadunek sprzętu odbywają się na terenie A, często we wczesnych godzinach porannych. Przed takimi wyjazdami Wnioskodawca uprzednio korzystał z noclegów hotelowych w A, ponieważ dojazd z miejsca zamieszkania na godzinę zbiórki nie był możliwy.

Od kwietnia 2026 r. Wnioskodawca wynajmuje mikroapartament hotelowy w A ((…)), służący jako nocleg między zleceniami oraz przed wyjazdami, a także jako miejsce pracy przy komputerze – Wnioskodawca wykonuje w lokalu pracę twórczą polegającą na projektowaniu opraw oświetleniowych eventów, przygotowaniu wizualizacji i materiałów dla kontrahentów, programowanie „show” na wydarzenia. Praca ta ma charakter preprodukcyjny, w związku z czym w niektórych miesiącach przeważa nad pracą na obiektach, a przychód z niej powstaje w okresach późniejszych. Kierując się racjonalnością ekonomiczną, wynajem mikroapartamentu jest rozwiązaniem tańszym niż korzystanie z hoteli w A, których ceny za dobę często przekraczają miesięczny koszt wynajmu lokalu. Lokal nie posiada skrzynki pocztowej ani pralki, brak jest również możliwości jej podłączenia – nie nadaje się do stałego zamieszkania i służy wyłącznie celom służbowym. Centrum życia społecznego i rodzinnego Wnioskodawcy pozostaje w B. Wynajem odbywa się na podstawie umowy zawartej z osobą fizyczną , a płatności regulowane są przelewem bankowym.

Umowa ma charakter terminowy, w związku z czym obowiązek zapłaty czynszu powstaje niezależnie od liczby zleceń zrealizowanych w danym miesiącu. Koszt jest księgowany na podstawie rachunku wystawionego przez właściciela mieszkania. Obecnie Wnioskodawca nie dysponuje samochodem. Wnioskodawca dokumentuje związek wydatku z działalnością gospodarczą poprzez prowadzenie miesięcznej dokumentacji obejmującej umowy i zlecenia od kontrahentów (…), harmonogramy produkcyjne z godzinami zbiórek i realizacji, korespondencję z kontrahentami oraz datowane pliki projektowe powstałe w wynajmowanym lokalu.

W analogicznym stanie faktycznym Wnioskodawca uzyskał interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z (...) 2026 r., znak (...), uznającą jego stanowisko za prawidłowe.

Zdarzenie przyszłe:

Wnioskodawca planuje nabycie samochodu osobowego na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej. Pojazd będzie służył do dojazdów do miejsc realizacji zleceń pozbawionych dogodnej komunikacji publicznej oraz przewozu drobnego sprzętu i osobistego wyposażenia pracy – (...). Specyfika działalności wymaga ponadto częstego przemieszczania się pomiędzy kontrahentami w krótkich odstępach czasu – pomiędzy obiektami, magazynami i miejscami prób – co przy korzystaniu z komunikacji publicznej jest nierzadko niewykonalne w wymaganych ramach czasowych. Zdolność do niezwłocznego stawienia się u kontrahenta warunkuje utrzymanie dotychczasowych relacji handlowych oraz ciągłości otrzymywanych zleceń, a tym samym służy zachowaniu i zabezpieczeniu źródła przychodów. Posiadanie pojazdu zwiększy konkurencyjność Wnioskodawcy i umożliwi przyjmowanie zleceń w lokalizacjach dotychczas niedostępnych, przy czym punktem wyjazdowym pozostanie A. Nabycie samochodu nie zmieni charakteru ani sposobu wy korzystania wynajmowanego mikroapartamentu. Pojazd nie usuwa bowiem okoliczności uzasadniających najem: nieregularnych godzin realizacji, konieczności stawienia się na miejscu w krótkim czasie, kilkugodzinnych przerw między zleceniami, ani zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym związanego z pokonywaniem (...) km po kilkunastogodzinnej pracy w porze nocnej. Samochód nie eliminuje zmęczenia, a jedynie umożliwia przemieszczanie się – wobec czego nie stanowi alternatywy dla noclegu w miejscu realizacji zleceń. Po nabyciu pojazdu lokal nadal będzie służył wyłącznie celom służbowym – jako nocleg między zleceniami i przed wyjazdami oraz jako miejsce wykonywania pracy twórczej. Centrum życia rodzinnego i społecznego Wnioskodawcy pozostanie w B, a najem będzie kontynuowany do końca okresu obowiązywania umowy.

Pytania

1.  Czy wydatki związane z wynajmem mikroapartamentu (czynsz oraz opłaty za media wynikające z umowy najmu) mogą zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej również w miesiącach, w których liczba zleceń zrealizowanych na terenie A jest niższa od średniej, a Wnioskodawca wykonuje w lokalu wyłącznie pracę projektową o charakterze preprodukcyjnym?

2.  Czy wydatki wskazane w pytaniu nr 1 będą mogły zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów również po nabyciu przez Wnioskodawcę samochodu osobowego wykorzystywanego w prowadzonej działalności gospodarczej?

Pana stanowisko w sprawie

Ad. 1

Zdaniem Wnioskodawcy wydatki związane z wynajmem mikroapartamentu (czynsz oraz opłaty za media wynikające z umowy najmu) mogą zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej również w miesiącach, w których liczba zleceń realizowanych na terenie A jest niższa od średniej, a w lokalu wykonywana jest wyłącznie praca projektowa.

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23. Przepis ten nie uzależnia możliwości zaliczenia wydatku do kosztów od osiągnięcia przychodu w tym samym okresie rozliczeniowym ani od intensywności wykorzystania danego składnika w konkretnym miesiącu. Umowa najmu została zawarta na czas oznaczony, w związku z czym obowiązek zapłaty czynszu ma charakter definitywny i powstaje niezależnie od liczby zleceń zrealizowanych w danym miesiącu. Utrzymanie lokalu w okresach o mniejszym natężeniu realizacji na obiektach stanowi zatem wydatek poniesiony w celu zachowania i zabezpieczenia źródła przychodów – zapewnia gotowość do podjęcia zleceń oraz możliwość stawienia się u kontrahenta w krótkim czasie. Praca projektowa wykonywana w lokalu – polegająca na projektowaniu opraw oświetleniowych, przygotowaniu wizualizacji, programowania oraz materiałów ofertowych – ma charakter preprodukcyjny i stanowi niezbędny etap realizacji zleceń, z których przychód powstaje w okresach późniejszych.

Funkcja lokalu jako miejsca wykonywania pracy twórczej została wprost uwzględniona przez organ w interpretacji indywidualnej z (...) 2026 r., znak (...), wydanej wobec Wnioskodawcy.

Ad. 2

Zdaniem Wnioskodawcy nabycie samochodu osobowego wykorzystywanego w działalności gospodarczej nie wyłącza możliwości zaliczania wydatków na najem mikroapartamentu do kosztów uzyskania przychodów. Samochód i wynajmowany lokal pełnią odmienne, wzajemnie niezastępowalne funkcje. Pojazd służy dojazdom do lokalizacji pozbawionych dogodnej komunikacji publicznej, przewozowi drobnego wyposażenia pracy oraz przemieszczaniu się pomiędzy kontrahentami w krótkich odstępach czasu, co warunkuje utrzymanie relacji handlowych i ciągłości zleceń. Lokal natomiast zapewnia nocleg pomiędzy zleceniami i przed wyjazdami oraz stanowi miejsce wykonywania pracy twórczej. Dysponowanie pojazdem nie usuwa okoliczności, które uzasadniają najem. Nieregularne godziny realizacji, kilkugodzinne przerwy między zleceniami oraz konieczność stawienia się na miejscu w krótkim czasie pozostają niezmienione. W szczególności samochód nie eliminuje zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym związanego z pokonywaniem odległości (...) km po kilkunastogodzinnej pracy w porze nocnej – umożliwia jedynie przemieszczanie się. nie zmniejszając zmęczenia kierującego. Posiadanie pojazdu nie czyni zatem regularnych dojazdów rozwiązaniem racjonalnym ani bezpiecznym. Utrzymanie najmu pozostaje przy tym rozwiązaniem ekonomicznie uzasadnionym – tańszym niż korzystanie z hoteli w A przy dotychczasowej częstotliwości pobytów. Wobec powyższego wydatki na czynsz oraz opłaty za media wynikające z umowy najmu spełniają przesłanki określone w art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i nie podlegają wyłączeniu na podstawie art. 23 ust. 1 tej ustawy, wobec czego mogą stanowić koszty uzyskania przychodów zarówno w stanie faktycznym, jak i po nabyciu samochodu osobowego.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2026 poz. 592 ze zm.):

W przypadku źródła przychodów jakim jest pozarolnicza działalność gospodarcza należy przyjąć, że kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalne i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie przychodów, zabezpieczenie lub zachowanie źródła przychodów.

Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach należy natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego między poniesieniem kosztu a powstaniem przychodu lub realną szansą powstania przychodów podatkowych bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania.

A zatem warunkiem uznania wydatku poniesionego przez podatnika za koszt uzyskania przychodów jest łączne spełnienie następujących przesłanek:

·      został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodów podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne niż podatnik);

• ·       jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona; pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą;

·      poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów;

·      został właściwie udokumentowany;

·      nie może znajdować się w grupie wydatków, których – zgodnie z art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych – nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

Wyrażenie „w celu osiągnięcia przychodu” zawarte w art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oznacza, że nie wszystkie wydatki ponoszone przez podatnika w związku z prowadzoną działalnością pomniejszają przychody. Aby określony wydatek można było uznać za koszt uzyskania przychodu, między tym wydatkiem a osiągnięciem przychodów musi zachodzić związek przyczynowy tego typu, że poniesienie wydatku ma wpływ na powstanie lub zwiększenie tych przychodów, zachowanie lub zabezpieczenie źródła przychodów. Przez sformułowanie „w celu” należy rozumieć dążenie do osiągnięcia jakiegoś stanu rzeczy (przychodu), a dążenie podatnika ma przymiot „celowości”. Przy czym możliwe jest zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów wydatku, który – racjonalnie oceniając – mógłby przyczynić się do powstania przychodów, czy ich zwiększenia, nawet jeżeli przychód faktycznie nie wystąpi.

Możliwość kwalifikowania konkretnego wydatku jako kosztu uzyskania przychodów jest uzależniona od rzetelnej i całościowej oceny tego, czy w świetle wszystkich występujących w sprawie okoliczności, przy zachowaniu należytej staranności, podatnik w momencie dokonywania wydatku mógł i powinien przewidzieć, że wydatek ten przyczyni się do powstania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów.

Dokonując oceny charakteru ponoszonych przez Pana wydatków należy rozstrzygnąć czy spełniają one kryteria określone w art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz czy nie podlegają wyłączeniu z kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 23 ust. 1 tej ustawy. Jednocześnie sam fakt nieobjęcia ustawowym wykazem wydatków niestanowiących kosztów uzyskania przychodów nie jest wystarczający do podatkowej kwalifikacji kosztu. Brak danego wydatku w katalogu kosztów negatywnych nie skutkuje automatycznym przyjęciem, że stanowi on koszt podatkowy.

Pogląd przeciwny, zgodnie z którym do kosztów podatkowych zalicza się wszelkie koszty związane z prowadzoną działalnością gospodarczą (z wyłączeniem wymienionych w art. 23 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych) jest zbyt daleko idący i abstrahuje od wskazanego w art. 22 ust. 1 ww. ustawy celu poniesienia kosztu, a w rezultacie nie znajduje oparcia w treści tego przepisu. Uprawnione jest bowiem przyjęcie założenia, że gdyby zamiarem ustawodawcy było uznanie za koszty uzyskania przychodów wszelkich kosztów ponoszonych przez podatnika w ramach działalności gospodarczej, nadałby temu przepisowi takie właśnie brzmienie.

Obowiązkiem podatnika jako odnoszącego ewidentną korzyść z faktu zaliczenia określonych wydatków w poczet kosztów uzyskania przychodów jest wykazanie związku między poniesieniem kosztu a uzyskaniem przychodów, zgodnie z dyspozycją powołanego art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Musi to być zatem taki wydatek, którego związek z prowadzoną działalnością nie budzi wątpliwości, a obowiązek wykazania tego związku należy do podatnika. Kwalifikacja wydatków do kosztów uzyskania przychodów ze względu na kryterium celowości leży bowiem w gestii podatnika. Należy jednak mieć na uwadze, że prawidłowość dokonanej kwalifikacji podlega ocenie organów podatkowych.

W opisanej sprawie ma Pan wątpliwości:

- czy wydatki związane z wynajmem mikroapartamentu (czynsz oraz opłaty za media wynikające z umowy najmu) mogą zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej również w miesiącach, w których liczba zleceń zrealizowanych na terenie A jest niższa od średniej, a Pan wykonuje w lokalu wyłącznie pracę projektową o charakterze preprodukcyjnym oraz

- czy ww. wydatki będą mogły zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów również po nabyciu przez Pana samochodu osobowego wykorzystywanego w prowadzonej działalności gospodarczej.

W odniesieniu do powyższego wskazuję, że należy zwrócić uwagę na konieczność właściwego udokumentowania wskazanych we wniosku wydatków. Zaznaczyć bowiem trzeba, że zgromadzone dowody nie mogą się ograniczać wyłącznie do faktur lub rachunków wystawionych przez właściciela wynajmowanego mieszkania, stwierdzających jedynie wysokość poniesionych wydatków z tytułu wynajmu mieszkania. Niezbędnym jest bowiem posiadanie dowodów świadczących, że wykonane w ramach prowadzonej działalności gospodarczej obowiązki zawodowe wynikające z charakteru pracy oraz wymóg stawienia się w miejscu pracy w krótkim czasie – wymagają pobytu w miejscowości, w której wynajął Pan mieszkanie, umożliwiających w sposób bezsporny ustalenie związku przyczynowego poniesionych wydatków z uzyskanymi przychodami, a ponadto potwierdzających racjonalność poniesionych wydatków.

Jak wynika z opisu przedmiotowej sprawy koszt jest księgowany na podstawie rachunku wystawionego przez właściciela mieszkania. Wnioskodawca dokumentuje związek wydatku z działalnością gospodarczą poprzez prowadzenie miesięcznej dokumentacji obejmującej umowy i zlecenia od kontrahentów, harmonogramy produkcyjne z godzinami zbiórek i realizacji, korespondencję z kontrahentami oraz datowane pliki projektowe powstałe w wynajmowanym lokalu.

Powodem wynajęcia mikroapartamentu poza miejscowością, w której Pan zamieszkuje i na stałe przebywa (gdzie znajduje się Pana centrum życia społecznego i rodzinnego) jest sprawne wykonywanie działalności gospodarczej, a wynajęte mikroapartament hotelowy pełni wyłącznie funkcję związaną z działalnością gospodarczą (służy wyłącznie celom służbowym) i nie stanowi miejsca Pana prywatnego zamieszkania. W takiej sytuacji wydatki na czynsz najmu oraz opłaty za media wynikające z umowy najmu – jako niemające charakteru wydatków osobistych oraz właściwie udokumentowane– spełniają przesłanki określone w art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i mogą stanowić koszty uzyskania przychodów.

W kontekście wątpliwości wyjaśniam również, że decydującym czynnikiem pozwalającym zaliczyć dany wydatek do kosztów uzyskania przychodów jest poniesienie go w celu osiągnięcia przychodów, przy czym każdy wydatek, poza wyraźnie wskazanym w ustawie, wymaga indywidualnej oceny pod kątem adekwatnego związku z przychodami i racjonalności działania dla osiągnięcia przychodów. Przy kwalifikowaniu poniesionych wydatków należy wziąć pod uwagę ich celowość oraz potencjalną możliwość przyczynienia się wydatku do osiągniecia przychodów, a także racjonalność wydatków, to znaczy ich adekwatność do rzeczywistych potrzeb i zakresu prowadzonej działalności oraz konieczność ich poniesienia dla osiągniecia przychodów.

Ponadto przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie ograniczają możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej wydatków związanych z najmem nieruchomości wykorzystywanych na potrzeby działalności gospodarczej od tego ile różnych środków transportu, w tym także samochodów osobowych podatnik posiada lub nie oraz ile planuje zakupić środków transportu.

Warunkiem koniecznym dla uznania wydatków poniesionych na określony cel, w Pana przypadku na najem nieruchomości (mikroapartamentu hotelowego), za koszt uzyskania przychodów jest jego wykorzystywanie na potrzeby i w ramach prowadzonej działalności gospodarczej.

W opisanej sytuacji to, że w niektórych miesiącach liczba zleceń zrealizowanych na terenie A jest niższa od średniej, a Pan wykonuje w lokalu wyłącznie pracę projektową o charakterze preprodukcyjnym oraz że nabędzie Pan samochód osobowy wykorzystywany w prowadzonej działalności gospodarczej, pozostaje bez wpływu na możliwość ujęcia w kosztach działalności opisanych we wniosku wydatków związanych z mikroapartamentem, bowiem zostały poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, spełniają więc definicje art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Podsumowując, wydatki związane z wynajmem mikroapartamentu (czynsz oraz opłaty za media wynikające z umowy najmu) mogą zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej również w miesiącach, w których liczba zleceń zrealizowanych na terenie A jest niższa od średniej, a Pan wykonuje w lokalu wyłącznie pracę projektową o charakterze preprodukcyjnym. Powyższe wydatki będą mogły zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów również po nabyciu przez Pana samochodu osobowego wykorzystywanego w prowadzonej działalności gospodarczej.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia oraz dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.