0112-KDWL.4011.154.2026.2.JK

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

11 sierpnia 2026 r. wpłynął Pana wniosek z 11 sierpnia 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnił go Pan pismem z 2 września 2026 r. (wpływ 2 września 2026 r.) – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą i prowadzi podatkową księgę przychodów i rozchodów. W ramach prowadzonej działalności wykorzystuje samochód osobowy o napędzie elektrycznym. Samochód jest wykorzystywany w sposób mieszany, tj. zarówno do celów związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą, jak i do celów prywatnych. W związku z tym Wnioskodawca zamierza uwzględniać ograniczenie wynikające z art. 23 ust. 1 pkt 46a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i zaliczać do kosztów uzyskania przychodów 75% wydatków związanych z używaniem samochodu.

Samochód będzie ładowany m.in. w miejscu zamieszkania Wnioskodawcy za pomocą domowego punktu ładowania (ładowarki samochodów elektrycznych) o mocy (...) kW. Energia elektryczna wykorzystywana w gospodarstwie domowym jest rozliczana na podstawie faktur wystawianych przez sprzedawcę energii elektrycznej na Wnioskodawcę jako osobę fizyczną. Faktury nie zawierają numeru NIP prowadzonej przez Wnioskodawcę działalności gospodarczej. Wnioskodawca nie zamierza odliczać podatku VAT od części wydatków na energię elektryczną przypadającą na ładowanie samochodu. W celu precyzyjnego ustalenia ilości energii elektrycznej zużywanej do ładowania samochodu Wnioskodawca zamierza zainstalować na obwodzie elektrycznym zasilającym ładowarkę samochodów elektrycznych oddzielny trójfazowy podlicznik energii elektrycznej posiadający certyfikat MID. Podlicznik będzie mierzył wyłącznie energię przepływającą przez obwód zasilający punkt ładowania samochodu. Do tego obwodu nie będą podłączone inne urządzenia gospodarstwa domowego.

Wnioskodawca zamierza dokumentować zużycie energii poprzez miesięczne odczyty podlicznika. Odczyty będą dokumentowane zdjęciami wskazania licznika. Na podstawie różnicy pomiędzy kolejnymi odczytami będzie ustalana liczba kWh zużyta na ładowanie samochodu w danym okresie. Podstawowym dokumentem potwierdzającym poniesienie wydatku będzie faktura wystawiona przez sprzedawcę energii elektrycznej, obejmująca całkowite zużycie energii w gospodarstwie domowym. Na podstawie tej faktury, wskazań podlicznika oraz dokumentacji fotograficznej Wnioskodawca będzie sporządzał miesięczne zestawienie (dowód wewnętrzny) wskazujące okres rozliczenia, początkowy i końcowy stan podlicznika, liczbę kWh zużytą na ładowanie samochodu, sposób ustalenia kosztu energii przypadającego na ładowanie, kwotę tego wydatku, numer faktury źródłowej oraz kwotę zaliczaną do kosztów uzyskania przychodów z uwzględnieniem limitu 75%.

W miejscu zamieszkania Wnioskodawcy funkcjonuje również instalacja fotowoltaiczna rozliczana w systemie opustów. Instalacja służy gospodarstwu domowemu jako całości. Przedmiotem wniosku nie jest sposób podatkowego ustalania wartości energii pochodzącej z instalacji fotowoltaicznej, lecz prawidłowość sposobu dokumentowania faktycznie ponoszonych przez Wnioskodawcę wydatków na energię elektryczną przypadających na ładowanie samochodu.

W uzupełnieniu do wniosku wskazał Pan, że:

a)  Opisany we wniosku samochód jest samochodem osobowym, o którym mowa w art. 5a pkt 19a ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.

b)  Samochód stanowi Pana własność i został wprowadzony do prowadzonej przez Pana ewidencji środków trwałych.

Pytanie

Czy opisany sposób dokumentowania wydatków na energię elektryczną zużywaną do ładowania samochodu osobowego wykorzystywanego w działalności gospodarczej, polegający na posiadaniu faktury za energię elektryczną wystawionej na Wnioskodawcę jako osobę fizyczną bez numeru NIP, pomiarze zużycia energii za pomocą odrębnego podlicznika posiadającego certyfikat MID, wykonywaniu okresowych zdjęć wskazań tego podlicznika oraz sporządzaniu na tej podstawie miesięcznego dowodu wewnętrznego (zestawienia), jest wystarczający do zaliczenia 75% tak ustalonego i faktycznie poniesionego wydatku do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej?

Pana stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawcy opisany sposób dokumentowania wydatków jest prawidłowy i pozwala na zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów 75% faktycznie poniesionych wydatków na energię elektryczną przypadającą na ładowanie samochodu osobowego wykorzystywanego w sposób mieszany.

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów albo zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wskazanych w art. 23 tej ustawy. Energia elektryczna wykorzystywana do ładowania samochodu elektrycznego pełni funkcję analogiczną do paliwa w samochodzie spalinowym i stanowi wydatek związany z używaniem samochodu. Ponieważ samochód jest wykorzystywany również do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą, zastosowanie znajduje art. 23 ust. 1 pkt 46a ustawy o PIT, przewidujący ograniczenie kosztów do 75% poniesionych wydatków.

Zdaniem Wnioskodawcy fakt, że faktura za energię obejmuje również zużycie gospodarstwa domowego oraz nie zawiera numeru NIP działalności gospodarczej, nie powinien wykluczać możliwości zaliczenia odpowiedniej części wydatku do kosztów, jeżeli poniesienie wydatku i jego związek z działalnością można rzetelnie wykazać.

Ilość energii przypadającej na ładowanie samochodu będzie jednoznacznie wyodrębniana dzięki oddzielnemu podlicznikowi MID zainstalowanemu wyłącznie na obwodzie zasilającym ładowarkę samochodów elektrycznych. Dokumentacja fotograficzna kolejnych odczytów oraz miesięczne zestawienie powiązane z fakturą za energię pozwolą zweryfikować zarówno wielkość zużycia, jak i sposób obliczenia kosztu.

Stanowisko Wnioskodawcy znajduje dodatkowe potwierdzenie w interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 28 kwietnia 2026 r., sygn. 0114-KDIP3-1.4011.263.2026.1.PT, dotyczącej rozliczenia wydatków na energię elektryczną zużywaną do ładowania samochodu elektrycznego wykorzystywanego w działalności gospodarczej i ustalania zużycia przy pomocy odrębnego podlicznika.

W konsekwencji Wnioskodawca stoi na stanowisku, że faktura za energię elektryczną, odrębny podlicznik MID, regularne odczyty wraz z dokumentacją fotograficzną oraz miesięczne zestawienie stanowią łącznie rzetelny i sprawdzalny sposób udokumentowania wydatku przypadającego na ładowanie samochodu i pozwalają na zaliczenie 75% faktycznie poniesionego wydatku do kosztów uzyskania przychodów.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 592 ze zm.):

Powyższe oznacza, że wszystkie poniesione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, po wyłączeniu zastrzeżonych w ustawie, są kosztami uzyskania, przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiąganymi przychodami. Kosztami uzyskania przychodów są więc wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie lub zachowanie źródła przychodów.

Aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodów, muszą zostać spełnione następujące warunki, tzn. dany wydatek:

-  został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne niż podatnik),

-  jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,

-  pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,

-  poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,

-  został właściwie udokumentowany,

-  nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 23 wskazanej ustawy nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

Kosztami uzyskania przychodów prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej są więc wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z tą działalnością, których celem jest osiągnięcie przychodów, bądź też zabezpieczenie lub zachowanie tego źródła przychodów, o ile w myśl przepisów wskazanej ustawy nie podlegają wyłączeniu z tych kosztów. Przy czym związek przyczynowy między poniesieniem wydatku a osiągnięciem przychodu, bądź zachowaniem lub zabezpieczeniem jego źródła należy oceniać indywidualnie w stosunku do każdego wydatku. Z oceny tego związku powinno wynikać, że poniesiony wydatek obiektywnie może przyczynić się do osiągnięcia przychodu, bądź służyć zachowaniu lub zabezpieczeniu źródła przychodów.

W kontekście tych wątpliwości wyjaśniam, że decydującym czynnikiem pozwalającym zaliczyć dany wydatek do kosztów uzyskania przychodów jest poniesienie go w celu osiągnięcia przychodów, przy czym każdy wydatek, poza wyraźnie wskazanym w ustawie, wymaga indywidualnej oceny pod kątem adekwatnego związku z przychodami i racjonalności działania dla osiągnięcia przychodów. Przy kwalifikowaniu poniesionych wydatków należy wziąć pod uwagę ich celowość oraz potencjalną możliwość przyczynienia się wydatku do osiągniecia przychodów, a także racjonalność wydatków, to znaczy ich adekwatność do rzeczywistych potrzeb i zakresu prowadzonej działalności oraz konieczność ich poniesienia dla osiągniecia przychodów.

Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie ograniczają możliwości wykorzystywania na potrzeby działalności gospodarczej różnych środków transportu, w tym także samochodów osobowych. Warunkiem koniecznym dla uznania wydatków poniesionych na określony składnik majątku, w tym przypadku samochodu osobowego, za koszt uzyskania przychodów jest jego wykorzystywanie na potrzeby i w ramach prowadzonej działalności gospodarczej.

Podkreślam, że wykazanie związku przyczynowo-skutkowego między kosztem uzyskania przychodu, a osiągniętym przychodem spoczywa na Panu. To Pan będzie osiągać korzyści polegające na możliwości zaliczenia wydatków poniesionych w związku z zakupem energii elektrycznej do ładowania samochodu osobowego o napędzie elektrycznym wykorzystywanego w działalności gospodarczej do kosztów uzyskania przychodów i tym samym obniżeniu podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym.

Stosownie do art. 23 ust. 1 pkt 46a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Samochodem osobowym, o którym mowa w art. 23 ust. 1 pkt 46 ww. ustawy jest samochód osobowy stanowiący własność podatnika prowadzącego działalność gospodarczą, niebędący składnikiem majątku, o którym mowa w art. 14 ust. 2 pkt 1.

Jednocześnie zgodnie z art. 5a pkt 19a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Jak wskazał Pan w opisie sprawy, samochód, o którym mowa w opisie sprawy, jest samochodem osobowym, o którym mowa w art. 5a pkt 19a ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz stanowi Pana własność i został wprowadzony do prowadzonej przez Pana ewidencji środków trwałych.

Zatem w Pana przypadku zastosowanie znajdzie ograniczenie, o którym mowa w art. 23 ust. 1 pkt 46a, czyli wszelkie wydatki związane z korzystaniem z samochodu osobowego, służącego Panu także do innych celów niż działalność gospodarcza, podlegać będą zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów w wysokości 75% tych wydatków.

Stosownie do art. 23 ust. 5a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Wskazuję, że przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie definiują pojęcia „wydatków z tytułu używania samochodów”, o których mowa w art. 23 ust. 1 pkt 46a ustawy.

Zgodnie z definicją zawartą w Uniwersalnym słowniku języka polskiego pod redakcją S. Dubisza (Warszawa 2008, t. IV, s. 322–323), czasownik „używać” oznacza: „posługiwać się, stosować coś, korzystać, brać, przyjmować, robić z czegoś użytek, wykorzystywać”.

W konsekwencji, wydatki związane z używaniem samochodu osobowego należy rozumieć jako wydatki ponoszone na posługiwanie się tym pojazdem, jego eksploatację i wykorzystywanie.

Dokonując oceny charakteru ponoszonych wydatków, należy rozstrzygnąć, czy spełniają one kryteria określone w art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz czy nie podlegają wyłączeniu z kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 23 ust. 1 tej ustawy. Ocena prawna danego wydatku wymaga bowiem uwzględnienia unormowań art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w którym ustawodawca dokonał enumeratywnego wyliczenia wydatków niestanowiących kosztów podatkowych, nawet jeśli ponoszone są w celu uzyskania przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów.

Z przepisu art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wynika, że jakkolwiek podmioty gospodarcze mogą dowolnie i swobodnie podejmować decyzje finansowe w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, to jednak kwalifikacja wydatków do kosztów podatkowych winna opierać się na przepisach prawa podatkowego. Nie każdy wydatek z racji tylko samego jego poniesienia jest kosztem podatkowym. Aby tak było, wydatek musi spełniać wskazane kryteria ustawowe. Nie ma w tym względzie dowolności i uznaniowości podyktowanej pozaustawowymi kryteriami.

Koszty poniesione na zachowanie źródła przychodu to koszty, które poniesione zostały, aby przychody z danego źródła przychodów w dalszym ciągu uzyskiwano oraz aby takie źródło w ogóle dalej istniało. Natomiast za koszty służące zabezpieczeniu źródła przychodów należy uznać koszty poniesione na ochronę istniejącego źródła przychodów, w sposób gwarantujący bezpieczne funkcjonowanie tego źródła. Istotą tego rodzaju kosztów jest więc ich obligatoryjne poniesienie w celu niedopuszczenia do utraty źródła przychodu w przyszłości.

Ustawodawca, posługując się zwrotem „koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodu” przypisuje temu określeniu cechę świadomego, zamierzonego, przemyślanego i logicznego działania podatnika przyporządkowanego osiągnięciu przychodów, a nie odwołuje się do skutku będącego następstwem określonego działania. Wykładnia językowa użytego przez ustawodawcę pojęcia „koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodu” oznacza, że podatnik ma możliwość odliczenia dla celów podatkowych wszelkich wydatków pod warunkiem, że wykaże, iż świadomie poniósł określony wydatek, który ma związek z prowadzoną działalnością gospodarczą, a jego poniesienie miało lub mogło mieć wpływ na wielkość osiągniętego przychodu. Zależność między poniesionymi w danym czasie kosztami, a możliwością uzyskania w przyszłości z tego tytułu przychodu trzeba zatem rozpatrywać na podstawie adekwatnego związku przyczynowego. Przy kwalifikowaniu określonych wydatków poczynionych przez podatnika do kosztów podatkowych należy jednocześnie brać pod uwagę przeznaczenie wydatku (jego celowość), jak też potencjalną możliwość przyczynienia się wydatku do osiągnięcia przychodu podatnika.

Co więcej, aby wydatki mogły stanowić koszt uzyskania przychodu prowadzonej przez Pana działalności gospodarczej, muszą być poniesione wyłącznie na potrzeby wykonywanej działalności gospodarczej. Oznacza to, że wydatki nie mogą mieć charakteru osobistego, bowiem wydatki osobiste nie mają na celu uzyskania przychodu z działalności gospodarczej, czy też zachowania lub zabezpieczenia tego źródła przychodu. W konsekwencji wydatki ponoszone w celach prywatnych (osobistych) nie mogą stanowić kosztu uzyskania przychodu prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej.

Opisane we wniosku wydatki na energię elektryczną zużywaną do ładowania samochodu osobowego wykorzystywanego również w działalności gospodarczej nie zostały wymienione w katalogu zawartym w art. 23 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Nie stanowi to jednak wystarczającej przesłanki do zaliczenia poniesionych wydatków do kosztów uzyskania przychodów. Jak już wskazano, dla uzyskania takiego statusu konieczne jest również zaistnienie związku przyczynowego między poniesionym wydatkiem a celem, jakim jest osiągnięcie przychodów lub zachowanie albo zabezpieczenie źródła przychodów.

Mając na uwadze przedstawiony opisu stanu faktycznego oraz powołane przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stwierdzam, że wydatki poniesione przez Pana na energię elektryczną zużywaną do ładowania samochodu osobowego wykorzystywanego również w działalności gospodarczej – mogą zostać zaliczone w 75% poniesionego wydatku do kosztów uzyskania przychodów w prowadzonej przez Pana działalności gospodarczej.

Jednocześnie podkreślam ponownie, że to na Panu jako podatniku spoczywa ciężar wykazania istnienia związku przyczynowego pomiędzy ponoszonymi wydatkami, a osiąganymi przychodami oraz okoliczności, iż ich poniesienie ma wpływ na wysokość osiągniętych przychodów bądź na zachowanie lub zabezpieczenie źródła przychodów jakim jest pozarolnicza działalność gospodarcza.

Analiza opisanych okoliczności prowadzi do wniosku, że jeśli – jak wynika z opisu sprawy – na podstawie faktury za energię i wskazań podlicznika (oddzielnego trójfazowego podlicznika energii elektrycznej zainstalowanego na obwodzie elektrycznym zasilającym ładowarkę samochodów elektrycznych) oraz dokumentacji fotograficznej jest Pan w stanie ustalić koszt energii faktycznie poniesiony na ładowanie samochodu stanowiącego środek trwały w działalności gospodarczej i wykorzystywanego w sposób mieszany, wówczas 75% wydatków związanych z używaniem samochodu (koszt energii elektrycznej) stanowi koszt uzyskania przychodu w prowadzonej działalności.

Szczegółowe warunki, jakie musi spełniać dokument, aby mógł stanowić podstawę wpisu w podatkowej księdze przychodów i rozchodów, określają przepisy rozporządzenia Ministra Finansów i Gospodarki z dnia 6 września 2025 r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 1299) – obowiązujące od 1 stycznia 2026 r.

Jak stanowi § 15 ww. rozporządzenia:

Zgodnie z § 8 ust. 2 rozporządzenia z dnia 6 września 2025 r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów:

W badanej podstawą ujęcia wydatku w podatkowej księgi przychodów i rozchodów jest dowód wewnętrzny sporządzony na podstawie faktury za energię, wskazań podlicznika oraz dokumentacji fotograficznej. Sposób udokumentowania i wyliczenia kosztu zużycia energii powinien być jak najbardziej wiarygodny i rzetelny, aby gwarantował możliwość zaliczenia do kosztów wydatku, który ma związek z prowadzoną działalnością gospodarczą i dotyczy opisanego pojazdu, czyli spełnia przesłanki wynikające z art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·         Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·         w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·         w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.