0112-KDWL.4011.10.2026.2.DK

Interpretacja indywidualna
– stanowisko w części prawidłowe i w części nieprawidłowe

Szanowna Pani,

stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe w części dotyczącej prawa do skorygowania rozliczenia podatkowego i nieprawidłowe w części dotyczącej zakresu opodatkowania przychodów z tytułu działalności gospodarczej.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

30 marca 2026 r. wpłynął Pani wniosek z 30 marca 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełniła go Pani pismem z 17 kwietnia 2026 r. (wpływ 17 kwietnia 2026 r.) – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

W roku 2023 oraz w pierwszej połowie 2024 roku prowadziła Pani jednoosobową działalność gospodarczą zarejestrowaną w Polsce, opodatkowaną w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych (w 2023 r. oraz do lipca 2024 r., kiedy działalność została zawieszona). Zakres prowadzonej działalności obejmował usługi specjalistycznego projektowania (PKD 74.14.Z), w szczególności projektowanie interfejsów użytkownika, tworzenie prototypów, prowadzenie warsztatów projektowych oraz rozwój produktów cyfrowych.

Jest Pani wyłącznie obywatelką Polski. W okresie od kwietnia 2023 r. do czerwca 2024 r. przebywała Pani w Szwecji, gdzie mieszkała wspólnie z mężem, który był tam zatrudniony. Wyjazd miał charakter czasowy i był podyktowany chęcią wspólnego zamieszkania oraz sprawdzenia warunków życia w tym kraju, a nie podjęciem przez Panią zatrudnienia w Szwecji. W tym okresie centrum Pani interesów osobistych znajdowało się w Szwecji – mieszkała tam Pani wraz z mężem i tam koncentrowało się Pani życie codzienne. Również aktywność społeczna i życiowa była związana ze Szwecją – przebywała tam Pani na co dzień, a do Polski przyjeżdżała jedynie okazjonalnie (np. na święta).

Centrum interesów gospodarczych pozostawało jednak w Polsce. Posiadała Pani wyłącznie polskie rachunki bankowe, nie posiadała majątku w Szwecji poza wynajmowanym mieszkaniem, które służyło celom mieszkaniowym. Nie posiadała Pani w Szwecji żadnej infrastruktury związanej z działalnością gospodarczą (biura, placówki, urządzeń, filii itp.). Działalność gospodarczą prowadziła Pani na podstawie umowy B2B zawartej z polską firmą jeszcze przed wyjazdem do Szwecji. Umowa dotyczyła świadczenia usług projektowych (…). Praca polegała m.in. na zbieraniu wymagań biznesowych, projektowaniu prototypów (Iow i high fidelity), tworzeniu responsywnych aplikacji webowych, prowadzeniu warsztatów projektowych, rozwijaniu produktów oraz tworzeniu materiałów graficznych i systemów projektowych. Usługi były świadczone wyłącznie na rzecz polskiej firmy, która również wypłacała Pani wynagrodzenie. Stroną umowy nie był żaden podmiot zagraniczny, w szczególności podmiot ze Szwecji. Praca była wykonywana zdalnie z miejsca zamieszkania w Szwecji.

W okresie pobytu w Szwecji nie uzyskiwała Pani żadnych innych dochodów poza dochodami z działalności gospodarczej prowadzonej w Polsce. Podatki dochodowe od osiąganych przychodów opłacała Pani na bieżąco w Polsce oraz złożyła roczne zeznanie podatkowe w Polsce za rok 2023.

W związku z pobytem w Szwecji, w celu uzyskania numeru identyfikacyjnego (personnummer) oraz legalizacji pobytu, została Pani zobowiązana do złożenia deklaracji podatkowej w Szwecji, w której wykazała Pani dochody z działalności gospodarczej prowadzonej w Polsce. Została Pani wówczas poinformowana, że złożenie deklaracji ma charakter informacyjny i nie będzie skutkowało dodatkowymi zobowiązaniami podatkowymi w Szwecji. Po złożeniu deklaracji otrzymała Pani jednak decyzję szwedzkiego urzędu skarbowego, zgodnie z którą uznano, że dochody z prowadzonej przez Panią działalności gospodarczej podlegają opodatkowaniu w Szwecji. W uzasadnieniu wskazano, że praca była wykonywana na terytorium Szwecji oraz że w tym okresie posiadała Pani miejsce zamieszkania w Szwecji, a tym samym podlegała tam nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu. W decyzji powołano się na postanowienia umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, wskazując, że jako kraj rezydencji podatkowej Szwecja ma prawo do opodatkowania dochodów z działalności gospodarczej, o ile nie są one związane ze stałym zakładem w Polsce. Ze względu na późne odebranie korespondencji nie miała Pani możliwości skutecznego odwołania się od tej decyzji. W konsekwencji powstała zaległość podatkowa w Szwecji, od której zaczęto naliczać odsetki, a sprawa została skierowana na drogę postępowania sądowego.

W związku z powyższą sytuacją skontaktowała się Pani z polskim urzędem skarbowym, gdzie uzyskała informację, że w przypadku zapłaty podatku w Szwecji możliwe będzie dokonanie korekty zeznania podatkowego w Polsce i odzyskanie zapłaconego podatku. Kierując się tą informacją oraz obawą przed narastającymi odsetkami w Szwecji, uregulowała Pani zobowiązanie podatkowe wobec szwedzkiego urzędu skarbowego. Po zgłoszeniu się do polskiego urzędu skarbowego okazało się jednak, że z uwagi na formę prowadzenia działalności gospodarczej (ryczałt od przychodów ewidencjonowanych) oraz charakter uzyskiwanych dochodów, sytuacja nie może zostać rozwiązana w drodze prostej korekty zeznania podatkowego.

W uzupełnieniu wniosku – w odpowiedzi na wezwanie – wskazała Pani poniższe informacje.

1.  Czy od początku 2023 r. do momentu wyjazdu do Szwecji w kwietniu 2023 r. miała Pani stałe miejsce zamieszkania w Polsce? Jeśli nie to proszę wskazać w którym kraju.

Odp. Od początku 2023 r. do momentu wyjazdu do Szwecji w kwietniu 2023 r. posiadała Pani miejsce zamieszkania w Polsce. W tym okresie mieszkała Pani wraz z mężem w wynajmowanym mieszkaniu, które stanowiło państwa bieżące ognisko domowe.

2.  Czy od początku 2023 r. do momentu wyjazdu do Szwecji w kwietniu 2023 r. Pani centrum interesów osobistych znajdowało się w Polsce? Jeśli nie to proszę wskazać w którym kraju.

Odp. W okresie od początku 2023 r. do momentu wyjazdu do Szwecji Pani centrum interesów osobistych znajdowało się w Polsce. W tym czasie mieszkała Pani i prowadziła Pani życie codzienne w Polsce wspólnie z mężem.

3.  Czy od początku 2023 r. do momentu wyjazdu do Szwecji w kwietniu 2023 r. Pani centrum interesów gospodarczych znajdowało się w Polsce? Jeśli nie to proszę wskazać w którym kraju.

Odp. W okresie od początku 2023 r. do momentu wyjazdu do Szwecji Pani centrum interesów gospodarczych znajdowało się w Polsce. Prowadziła Pani działalność gospodarczą zarejestrowaną w Polsce, uzyskiwała Pani dochody wyłącznie od polskiego podmiotu oraz posiadała Pani rachunki bankowe w Polsce.

4.  Czy od początku 2023 r. do momentu wyjazdu do Szwecji w kwietniu 2023 r. działalność gospodarczą wykonywała Pani tylko na terytorium Polski? Jeśli nie to proszę wskazać w którym państwie wykonywała Pani działalność i czy w tym celu miała Pani w tym kraju stałą placówkę.

Odp. Do momentu wyjazdu do Szwecji działalność gospodarczą wykonywała Pani wyłącznie na terytorium Polski. Nie wykonywała Pani działalności gospodarczej poza terytorium Polski ani nie posiadała Pani stałej placówki działalności gospodarczej poza Polską.

5.  Czy od momentu wyjazdu do Szwecji w kwietniu 2023 r. do końca tego roku posiadała Pani w Polsce stałą placówkę (np. filię, biuro warsztat), przez którą prowadziła Pani działalność gospodarczą?

Odp. Od momentu wyjazdu do Szwecji w kwietniu 2023 r. do końca 2023 r. nie posiadała Pani w Polsce stałej placówki działalności gospodarczej. Działalność była wykonywana zdalnie z miejsca pobytu w Szwecji. Nie posiadała Pani w Polsce lokalu, biura ani innej infrastruktury stanowiącej stałą placówkę działalności gospodarczej.

Pytanie

Czy w przedstawionym stanie faktycznym, w którym w 2023 roku prowadziła Pani jednoosobową działalność gospodarczą opodatkowaną ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych w Polsce, a jednocześnie w okresie od kwietnia 2023 r. przebywała i wykonywała pracę zdalnie na terytorium Szwecji, gdzie została uznana za osobę podlegającą nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu i zobowiązana do opodatkowania dochodów z działalności gospodarczej w Szwecji, ma Pani prawo do skorygowania rozliczenia podatku dochodowego w Polsce za 2023 rok w taki sposób, aby uniknąć podwójnego opodatkowania tych samych dochodów?

W szczególności, czy w sytuacji gdy podatek od dochodów z działalności gospodarczej został ostatecznie zapłacony w Szwecji, przysługuje Pani prawo do odzyskania podatku zapłaconego w Polsce, pomimo że działalność była opodatkowana w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych?

Pani stanowisko w sprawie

Pani zdaniem, w przedstawionej sytuacji, zgodnie z przepisami ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz postanowieniami umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania zawartej między Polską a Szwecją, dochody z prowadzonej przez Panią działalności gospodarczej za rok 2023 powinny podlegać opodatkowaniu w Szwecji jako państwie Pani rezydencji podatkowej w tym okresie. W związku z tym uważa Pani, że Polska nie powinna opodatkowywać tych dochodów, o ile nie są one związane ze stałym zakładem położonym na terytorium Polski, którego w analizowanym okresie Pani nie posiadała. W konsekwencji, skoro dochody te zostały opodatkowane w Szwecji, a podatek został tam przez Panią zapłacony, powinna mieć Pani możliwość wyeliminowania podwójnego opodatkowania poprzez odpowiednie skorygowanie rozliczenia podatkowego w Polsce za 2023 rok.

Uważa Pani, że przysługuje Pani prawo do odzyskania podatku zapłaconego w Polsce, mimo że działalność była opodatkowana ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych, ponieważ kluczowe znaczenie ma miejsce opodatkowania dochodu wynikające z przepisów prawa międzynarodowego oraz faktyczna rezydencja podatkowa. Jednocześnie wskazuje Pani, że działała w zaufaniu do informacji uzyskanych od polskiego urzędu skarbowego, zgodnie z którymi zapłata podatku w Szwecji umożliwi dokonanie korekty rozliczenia w Polsce.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest w części prawidłowe i w części nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 592):

Na podstawie art. 3 ust. 1a ww. ustawy:

Jak wynika z art. 3 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Definicja „osoby mającej miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie” odnosi się bezpośrednio do określenia „miejsca zamieszkania” przyjętego w ustawodawstwach wewnętrznych państw i uwzględnia różne formy więzi osobistej z państwem, które we własnym ustawodawstwie ustala podstawę do nieograniczonego obowiązku podatkowego.

Przepis art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wskazuje na dwa warunki, od spełnienia których uzależnia się kwalifikację danej osoby jako mającej miejsce zamieszkania w Polsce. Powyższe przesłanki są rozdzielone spójnikiem „lub”, co jest równoznaczne z tym, że wystarczy spełnienie którejkolwiek z nich, aby uznać, że osoba posiada miejsce zamieszkania w Polsce, a co za tym idzie – podlega w kraju nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, czyli opodatkowaniu od wszystkich osiąganych dochodów.

Jako pierwszy warunek pozwalający na uznanie osoby za mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przepis wskazuje posiadanie centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych). Przesłanka ta została skonstruowana w bardzo szeroki sposób, jeśli chodzi o zakreśloną grupę osób, które na potrzeby podatku dochodowego od osób fizycznych posiadają w Polsce ośrodek interesów życiowych. Wynikać może to z użycia w powołanym powyżej przepisie spójnika „lub” w sformułowaniu „centrum interesów osobistych lub gospodarczych” dla doprecyzowania, kiedy uznaje się daną osobę za mającą miejsce zamieszkania na terytorium Polski.

Przez „centrum interesów osobistych” należy rozumieć wszelkie powiązania rodzinne, tzn. ognisko domowe, aktywność społeczną, polityczną, kulturalną, obywatelską, przynależność do organizacji/klubów, uprawianie hobby itp. Z kolei, „centrum interesów gospodarczych” to przede wszystkim miejsce prowadzenia działalności zarobkowej, źródła dochodów, posiadane inwestycje, majątek nieruchomy i ruchomy, polisy ubezpieczeniowe, zaciągnięte kredyty, konta bankowe itd.

Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej uważa się również osobę fizyczną, która przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym. W świetle art. 3 ust. 1a ww. ustawy, analizowany warunek stanowi samodzielną podstawę do uznawania określonej kategorii osób za rezydentów, niezależną od omówionego powyżej posiadania na terytorium Polski centrum interesów życiowych.

Co istotne, posiadanie miejsca zamieszkania dla celów podatkowych w Polsce w świetle ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jest ściśle związane ze spełnieniem ww. przesłanek. Podatnik spełniający kryteria wymienione w art. 3 ust. 1a ustawy, jest uznawany za osobę mającą nieograniczony obowiązek podatkowy w Polsce, natomiast podatnik który tych kryteriów nie spełnia podlega w Polsce ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu.

Należy również podkreślić, że zmiana państwa rezydencji podatkowej może nastąpić w trakcie roku podatkowego. W takim przypadku, do dnia pozostawania polskim rezydentem podatkowym podatnik rozlicza się w Polsce na zasadzie nieograniczonego obowiązku podatkowego. Natomiast po przeniesieniu miejsca zamieszkania za granicę, podatnik podlega w Polsce opodatkowaniu tylko od dochodów uzyskanych na terytorium Polski.

Uznanie osoby fizycznej za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w rozumieniu art. 3 ust. 1a ustawy, nie przesądza o uznaniu tej osoby, za osobę podlegającą w Rzeczypospolitej Polskiej nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu.

Powyższe przepisy stosuje się bowiem z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska, co wynika z art. 4a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Ocena, czy podatnik podlega w Rzeczypospolitej Polskiej ograniczonemu czy nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu powinna być dokonana w każdym przypadku indywidualnie z uwzględnieniem postanowień umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania.

Art. 4a ww. ustawy:

W związku z powyższy przepisem ocena, czy podatnik podlega w Rzeczypospolitej Polskiej ograniczonemu czy nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu powinna być dokonana w każdym przypadku indywidualnie z uwzględnieniem postanowień umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania.

W niniejszej sprawie zastosowanie znajdzie Konwencja między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Królestwa Szwecji w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu z dnia 19 listopada 2004 r. (Dz. U. z 2006 r. Nr 26, poz. 193).

W myśl art. 4 ust. 1 ww. Konwencji:

Art. 4 ust. 2 Konwencji stanowi, że:

Definicja „osoby mającej miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie” odnosi się bezpośrednio do określenia „miejsca zamieszkania” przyjętego w ustawodawstwach wewnętrznych państw i uwzględnia różne formy więzi osobistej z państwem, które we własnym ustawodawstwie ustala podstawę do nieograniczonego obowiązku podatkowego.

Dla potrzeb dokonania interpretacji ww. przepisu, należy sięgnąć do Komentarza do Modelowej Konwencji OECD. Głównym celem Modelowej Konwencji OECD jest umożliwienie rozwiązywania w sposób jednolity najczęściej występujących problemów w zakresie międzynarodowego prawnego podwójnego opodatkowania.

Zgodnie z zaleceniami Rady OECD, państwa członkowskie przy zawieraniu lub rewizji dwustronnych konwencji powinny stosować się do Modelowej Konwencji i do interpretacji zawartej w Komentarzu do tej Konwencji. Postanowienia Konwencji zyskały powszechne (światowe) uznanie wyrażające się włączaniem ich do większości dwustronnych umów. Wiele umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, które zawarła Polska z innymi krajami została sporządzona w zgodzie z postanowieniami Modelowej Konwencji OECD, w tym Konwencja zawarta między Polską a Szwecją.

Według Komentarza do Modelowej Konwencji OECD posiadanie stałego ogniska domowego oznacza, że osoba fizyczna urządziła je i zastrzegła dla swojego trwałego użytkowania, w przeciwieństwie do przebywania w konkretnym miejscu, ale w takich warunkach, z których wynika, że dany pobyt jest zamierzony na krótki czas. Zgodnie z Komentarzem, istotnym czynnikiem jest trwałość zamieszkania, dbałość o ognisko domowe, co należy rozumieć, że osoba zainteresowana czyni wszystko, co jest niezbędne, aby mieć to mieszkanie do własnej dyspozycji w każdym czasie, w sposób ciągły, a nie od czasu do czasu, na pobyt, który z różnych względów może mieć charakter krótkotrwały.

Jeżeli osoba fizyczna posiada ognisko domowe w obu Umawiających się państwach, wówczas pierwszeństwo ma państwo, z którym osobiste i ekonomiczne powiązania danej osoby są ściślejsze. Przez takie powiązania, Komentarz nakazuje rozumieć ośrodek interesów życiowych, przy ustalaniu którego należy wziąć pod uwagę stosunki rodzinne i towarzyskie, zatrudnienie, działalność polityczną, kulturalną i wszelką inną, miejsce działalności gospodarczej i miejsce, z którego zarządza swoim mieniem. Wszystkie te okoliczności należy rozważyć w całości, uwzględniając indywidualne postępowanie danej osoby. Jeśli miejsca zamieszkania nie można ustalić na podstawie tego kryterium, należy ustalić je biorąc pod uwagę przede wszystkim miejsce, w którym osoba fizyczna zwykle przebywa, a następnie obywatelstwo danej osoby.

Tekst Modelowej Konwencji stanowiącej wzór umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania zawieranych przez Polskę, jak i brzmienie Komentarza do niej zostały wypracowane w drodze konsensusu przez wszystkie państwa członkowskie OECD, które zobowiązały się tym samym do stosowania zawartych w nich postanowień.

Modelowa Konwencja, jak i Komentarz do niej, nie są źródłem powszechnie obowiązującego prawa, natomiast stanowią wskazówkę, jak należy interpretować zapisy umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania.

Ustalenie miejsca zamieszkania podatnika decyduje o zakresie ciążącego na nim obowiązku podatkowego. Inaczej mówiąc, od miejsca zamieszkania zależy, czy podatnik podlega nieograniczonemu, czy ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce. Nieograniczonym obowiązkiem podatkowym objęci są podatnicy, którzy w Polsce mają miejsce zamieszkania. Podlegają oni obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów. Natomiast, jeśli podatnik będzie miał miejsce zamieszkania za granicą, to w Polsce będzie płacił podatek tylko od dochodów (przychodów) uzyskanych w danym roku podatkowym w Polsce (ograniczony obowiązek podatkowy).

Z informacji przedstawionych we wniosku wynika, że w roku 2023 oraz w pierwszej połowie 2024 roku prowadziła Pani jednoosobową działalność gospodarczą zarejestrowaną w Polsce, opodatkowaną w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych. Jest Pani obywatelką Polski. W okresie od kwietnia 2023 r. do czerwca 2024 r. przebywała Pani w Szwecji, gdzie mieszkała wspólnie z mężem, który był tam zatrudniony. Wyjazd miał charakter czasowy i był podyktowany chęcią wspólnego zamieszkania oraz sprawdzenia warunków życia w tym kraju, a nie podjęciem przez Panią zatrudnienia w Szwecji.

W tym okresie centrum Pani interesów osobistych znajdowało się w Szwecji. Również aktywność społeczna i życiowa była związana ze Szwecją – przebywała tam Pani na co dzień, a do Polski przyjeżdżała jedynie okazjonalnie (np. na święta). Centrum interesów gospodarczych pozostawało jednak w Polsce. Posiadała Pani wyłącznie polskie rachunki bankowe, nie posiadała majątku w Szwecji poza wynajmowanym mieszkaniem, które służyło celom mieszkaniowym. Nie posiadała Pani w Szwecji żadnej infrastruktury związanej z działalnością gospodarczą (biura, placówki, urządzeń, filii itp.). Działalność gospodarczą prowadziła Pani na podstawie umowy B2B zawartej z polską firmą jeszcze przed wyjazdem do Szwecji. Usługi były świadczone wyłącznie na rzecz polskiej firmy, która również wypłacała Pani wynagrodzenie. Praca była wykonywana zdalnie z miejsca zamieszkania w Szwecji. W okresie pobytu w Szwecji nie uzyskiwała Pani żadnych innych dochodów poza dochodami z działalności gospodarczej prowadzonej w Polsce. Podatki dochodowe od osiąganych przychodów opłacała Pani na bieżąco w Polsce oraz złożyła roczne zeznanie podatkowe w Polsce za rok 2023. Otrzymała Pani decyzję szwedzkiego urzędu skarbowego, zgodnie z którą uznano, że dochody z prowadzonej przez Panią działalności gospodarczej podlegają opodatkowaniu w Szwecji. W uzasadnieniu wskazano, że praca była wykonywana na terytorium Szwecji oraz że w tym okresie posiadała Pani miejsce zamieszkania w Szwecji, a tym samym podlegała tam nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu.

Ponadto z opisu sprawy wynika, że od początku 2023 r. do momentu wyjazdu do Szwecji w kwietniu 2023 r. posiadała Pani miejsce zamieszkania w Polsce. W tym okresie mieszkała Pani wraz z mężem w wynajmowanym mieszkaniu, które stanowiło państwa bieżące ognisko domowe. W okresie od początku 2023 r. do momentu wyjazdu do Szwecji Pani centrum interesów osobistych znajdowało się w Polsce. W tym czasie mieszkała Pani i prowadziła Pani życie codzienne w Polsce wspólnie z mężem. W okresie od początku 2023 r. do momentu wyjazdu do Szwecji Pani centrum interesów gospodarczych znajdowało się w Polsce. Prowadziła Pani działalność gospodarczą zarejestrowaną w Polsce, uzyskiwała Pani dochody wyłącznie od polskiego podmiotu oraz posiadała Pani rachunki bankowe w Polsce. Do momentu wyjazdu do Szwecji działalność gospodarczą wykonywała Pani wyłącznie na terytorium Polski. Nie wykonywała Pani działalności gospodarczej poza terytorium Polski ani nie posiadała Pani stałej placówki działalności gospodarczej poza Polską. Od momentu wyjazdu do Szwecji w kwietniu 2023 r. do końca 2023 r. nie posiadała Pani w Polsce stałej placówki działalności gospodarczej. Działalność była wykonywana zdalnie z miejsca pobytu w Szwecji. Nie posiadała Pani w Polsce lokalu, biura ani innej infrastruktury stanowiącej stałą placówkę działalności gospodarczej.

Biorąc pod uwagę informacje przedstawione w opisie stanu faktycznego oraz przedstawiony stan prawny stwierdzić należy stwierdzić, że od początku 2023 r. do momentu wyjazdu z Polski w kwietniu 2023 r. w Polsce znajdował się Pani ośrodek interesów życiowych, oceniany w aspekcie Pani powiązań osobistych i gospodarczych, a tym samym w Polsce miała Pani miejsce zamieszkania. W tym czasie mieszkała Pani i prowadziła Pani życie codzienne w Polsce wspólnie z mężem. Prowadziła Pani działalność gospodarczą zarejestrowaną w Polsce, uzyskiwała Pani dochody wyłącznie od polskiego podmiotu. Do momentu wyjazdu do Szwecji działalność gospodarczą wykonywała Pani wyłącznie na terytorium Polski.

Wobec powyższego, do momentu wyjazdu z Polski w kwietniu 2023 r. podlegała Pani w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu określonemu w art. 3 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Natomiast ściślejsze powiązania osobiste i gospodarcze od momentu wyjazdu do Szwecji w kwietniu 2023 r. do końca tego roku posiadała Pani w Szwecji. W tym okresie mieszkała Pani wspólnie z mężem w Szwecji. W Szwecji znajdowało się Pani centrum życia osobistego. Ponadto Pani aktywność społeczna i życiowa również była związana ze Szwecją. Co prawda prowadzona przez Panią działalność gospodarcza była zarejestrowana w Polsce i w ramach działalności świadczyła Pani usługi dla Polskiego kontrahenta, jednakże usługi te były świadczone zdalnie z terytorium Szwecji, zatem te okoliczności nie mogą przesądzać o ściślejszych powiązaniach z Polską.

Wobec powyższego zasadnym jest przyjęcie, że po przeprowadzce do Szwecji podlegała Pani w Polsce ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu określonemu w art. 3 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, tj. podlegała opodatkowaniu w Polsce tylko od dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Podsumowując Pani rezydencja podatkowa w trakcie 2023 r. uległa zmianie:

1)  od początku 2023 r. do momentu wyjazdu z Polski w kwietniu 2023 r. była Pani rezydentką podatkową Polski tj. do tego momentu podlegała Pani w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu,

2)  od momentu wyjazdu do Szwecji w kwietniu 2023 r. do końca roku 2023 nie była Pani rezydentką podatkową Polski tj. od tego momentu podlegała Pani w Polsce ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu.

Przechodząc do kwestii opodatkowania przychodów uzyskanych z tytułu działalności gospodarczej zarejestrowanej w Polsce i wykonywanej przez część roku w Polsce, a następnie zdalnie w Szwecji należy odnieść się do przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania.

Stosownie do treści art. 3 ust. 2b pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Zgodnie z treścią art. 7 Konwencji między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Królestwa Szwecji w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu:

Analiza powyższego zapisu ww. Konwencji wskazuje m.in., że dochód przedsiębiorstwa, co do zasady, opodatkowany jest w państwie rezydencji. Natomiast za granicą opodatkowany jest wyłącznie dochód uzyskany z zakładu prowadzonego na terenie państwa innego niż państwo rezydencji.

Stosownie do art. 3 ust. 1 lit. f) ww. Konwencji:

Zatem przedsiębiorstwo prowadzone przez osobę mającą miejsce zamieszkania w Szwecji uznaje się za przedsiębiorstwo Szwedzkie. Analogicznie przedsiębiorstwo prowadzone przez osobę mającą miejsce zamieszkania w Polsce uznaje się za przedsiębiorstwo Polskie.

Z cytowanego wyżej przepisu art. 7 ust. 1 omawianej Konwencji wynika, że dochód osoby mającej miejsce zamieszkania w Polsce z tytułu działalności gospodarczej prowadzonej na terytorium Szwecji może być opodatkowany w Szwecji, jeżeli działalność prowadzona jest przez położony na terytorium tego państwa zakład. W takim przypadku dochód, który może być przypisany temu zakładowi, może być opodatkowany w Szwecji. Natomiast, jeżeli działalność na terytorium Szwecji nie jest prowadzona za pomocą położonego w tym państwie zakładu, dochód podatnika podlega opodatkowaniu wyłącznie w państwie, w którym znajduje się jego miejsce zamieszkania, czyli w Polsce.

Definicja zagranicznego zakładu zawarta została w treści art. 5a pkt 22 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

W myśl art. 5 ust. 1-3 Konwencji między Polską a Szwecją:

Natomiast stosownie do art. 5 ust. 4 omawianej Konwencji:

Sam fakt zarejestrowania działalności w Polsce i wykonywania usług na rzecz polskiego kontrahenta nie prowadzi do powstania zakładu w Polsce. W niniejszej sprawie kluczowe jest którego państwa jest Pani rezydentką oraz gdzie działalność jest wykonywana.

Zatem przychody uzyskane przez Panią z działalności gospodarczej:

1)  od początku 2023 r. do momentu wyjazdu z Polski w kwietniu 2023 r., czyli za okres kiedy była Pani rezydentką podatkową Polski i w Szwecji nie miała zakładu, podlegają opodatkowaniu tylko w Polsce,

2)  od momentu wyjazdu do Szwecji w kwietniu 2023 r. do końca roku 2023, czyli za okres kiedy nie była Pani rezydentką podatkową Polski i w Polsce nie miała zakładu, nie podlegają opodatkowaniu w Polsce.

W związku z powyższym Pani stanowisko, zgodnie z którym, dochody z prowadzonej przez Panią działalności gospodarczej za rok 2023 powinny podlegać opodatkowaniu w Szwecji jako państwie Pani rezydencji podatkowej w tym okresie, a Polska nie powinna opodatkowywać tych dochodów, należało uznać za nieprawidłowe. Rezydencję podatkową zmieniła Pani w trakcie 2023 roku i przychody uzyskane w trakcie polskiej rezydencji (przez część roku 2023) podlegają opodatkowaniu w Polsce.

Jak wskazała Pani w opisie stanu faktycznego Pani działalność gospodarcza w Polsce była opodatkowana w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych. Zatem przychody uzyskane z tytułu działalności gospodarczej w okresie Pani polskiej rezydencji podatkowej powinna Pani wykazać w zeznaniu rocznym PIT-28.

Zgodnie z postanowieniami art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 843 ze zm.):

Według art. 2 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy:

Jak wynika z art. 21 ust. 2 pkt 2 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne:

Zgodnie z art. 81 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622):

W myśl art. 81 § 2 Ordynacji podatkowej:

Pojęcie deklaracji zostało zdefiniowane w art. 3 pkt 5 ww. ustawy:

Zgodnie z art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej:

Z treści cytowanego uprzednio art. 81 ustawy Ordynacja podatkowa wynika zatem, że korekta deklaracji ma na celu poprawienie błędu, który został popełniony przy poprzednim jej sporządzeniu i może dotyczyć każdej jej pozycji – o ile odrębne przepisy nie stanowią inaczej. Może więc ona dotyczyć m.in. błędów rachunkowych, oczywistych omyłek, a także gdy wypełniono ją niezgodnie z wymaganiami lub istnieją wątpliwości co do prawidłowości danych w niej zawartych, np. błędnie mogła zostać określona wysokość przychodu bądź dochodu, a także inne dane zawarte w treści deklaracji.

Skorygowanie deklaracji polega na ponownym poprawnym wypełnieniu formularza z zaznaczeniem, że w tym przypadku mamy do czynienia z korektą uprzednio złożonej deklaracji. Podatnik, który dokonuje korekty zeznania podatkowego, aby odzyskać nadpłacony lub nienależnie uiszczony podatek dochodowy albo zaniżoną lub niewykazaną nadpłatę podatku dochodowego, musi także przedłożyć wniosek o stwierdzenie nadpłaty. Obliguje do tego art. 75 § 3 Ordynacji podatkowej:

Przepisy ustawy Ordynacja podatkowa nie określają szczególnych terminów, w których przysługuje powyższe uprawnienie. Należy więc powiązać tę możliwość z zobowiązaniem podatkowym, którego deklaracja (zeznanie) dotyczy. Prawo do korekty deklaracji (zeznania) istnieje tak długo, jak długo istnieje zobowiązanie podatkowe, czyli 5 lat od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku (art. 70 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa).

Zatem, w sytuacji wykazania w zeznaniu podatkowym za rok 2023 r. nieprawidłowej wysokości przychodu, przysługuje Pani prawo do złożenia korekty tego zaznania podatkowego.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·     Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji.

·     Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·     Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.