0112-KDSL2-2.440.465.2026.3.AW

WIĄŻĄCA INFORMACJA STAWKOWA (WIS)

Na podstawie art. 42a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2026 r., poz. 1263, z późn. zm.), zwanej dalej „ustawą”, po rozpatrzeniu wniosku (...) z dnia 22 sierpnia 2026 r. (data wpływu 22 sierpnia 2026 r.), uzupełnionego pismami z dnia 23 września 2026 r. (data wpływu 23 września 2026 r.) oraz z dnia 13 października 2026 r. (data wpływu 13 października 2026 r.) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wydaje niniejszą wiążącą informację stawkową.

Przedmiot wniosku:
Usługa (świadczenie kompleksowe) – wstęp na warsztaty ceramiczne pn. „(...)” wraz z udostępnieniem uczestnikom napojów (wody, kawy i herbaty)

Opis usługi:
Wnioskodawca organizuje warsztaty pn. „(...)”. Warsztaty są skierowane przede wszystkim do osób, które nie posiadają wcześniejszego doświadczenia w pracy z gliną albo chcą zrealizować własny, nieskomplikowany projekt ceramiczny przy wsparciu instruktora. Warsztaty są pojedynczym spotkaniem o charakterze grupowym. Każda sesja stanowi samodzielne wydarzenie i nie jest elementem cyklu kształcenia ani kursu zawodowego. Uczestnicy zapisują się na wybrany termin za pośrednictwem systemu rezerwacyjnego (...) Wnioskodawcy. Czas trwania zajęć wynosi (...). W ramach ceny Wnioskodawca zapewnia organizację miejsca, przygotowanie i sprzątnięcie wyposażenia, dostęp do łazienek, podstawowe napoje udostępniane uczestnikom warsztatów oraz nadzór nad bezpieczeństwem. Napoje są udostępniane wszystkim uczestnikom warsztatów w formule samoobsługowej w przestrzeni pracowni i są dostępne przez cały czas trwania warsztatów. Udostępnienie napojów nie stanowi odrębnej usługi ani celu samego w sobie z punktu widzenia uczestnika. Napoje nie są odrębnie zamawiane ani dodatkowo płatne, a skorzystanie lub nieskorzystanie z nich nie wpływa na wysokość opłaty za udział w warsztatach. Ich udostępnienie ma charakter wyłącznie pomocniczy wobec świadczenia głównego i stanowi standardowy element zapewniający uczestnikom komfort podczas trwania zajęć. Zajęcia odbywają się w lokalu Wnioskodawcy, w przestrzeni wyposażonej w stoły robocze, urządzenia i narzędzia wykorzystywane w procesie ceramicznym oraz piece służące do wypalania prac. W ramach warsztatu uczestnik korzysta z materiałów zużywalnych oraz narzędzi wielokrotnego użytku udostępnianych przez Wnioskodawcę. Instruktor prowadzący warsztaty posiada doświadczenie w branży ceramicznej i prowadzeniu zajęć. Do jego zadań należy przygotowanie przestrzeni, przedstawienie zasad pracy, pokazanie technik, bieżące reagowanie na pytania i problemy, pomoc w doborze materiału, nadzorowanie używania narzędzi oraz zabezpieczenie wykonanych prac do suszenia i wypału. Uczestnicy warsztatów nie otrzymują dyplomów, świadectw, zaświadczeń ani dokumentów potwierdzających uzyskanie kwalifikacji zawodowych. Warsztat nie jest prowadzony według programu szkolnego, nie kończy się egzaminem, nie stanowi kształcenia zawodowego ani elementu systemu oświaty. Oczekiwaniem uczestnika warsztatów jest przede wszystkim twórcze i aktywne spędzenie czasu wolnego, relaks, skorzystanie z rekreacyjnej aktywności polegającej na pracy z gliną oraz wykonanie własnych prac ceramicznych. Warsztaty mają charakter rekreacyjny, hobbystyczny i relaksacyjny. Uczestnik ma możliwość doświadczenia pracy z gliną, rozwijania kreatywności i zdolności manualnych oraz wykonania własnej pracy w specjalnie przygotowanej pracowni ceramicznej. Głównym efektem usługi jest uczestnictwo w aktywności rekreacyjnej oraz doświadczenie twórcze związane z pracą z gliną.

Rozstrzygnięcie:
Pozostałe usługi związane z rekreacją – wyłącznie w zakresie wstępu

Stawka podatku od towarów i usług:
8%

Podstawa prawna:
art. 41 ust. 2 ustawy w zw. z art. 146ef ust. 1 pkt 2 ustawy w zw. z poz. 68 załącznika nr 3 do ustawy

Cel wydania WIS:
określenie stawki podatku od towarów i usług

UZASADNIENIE
W dniu 22 sierpnia 2026 r. Wnioskodawca złożył wniosek o wydanie WIS w zakresie sklasyfikowania ww. świadczenia na potrzeby określenia stawki podatku od towarów i usług. Wniosek uzupełniono w dniu 23 września 2026 r. poprzez doprecyzowanie opisu sprawy. Z kolei w dniu 13 października 2026 r. uzupełniono wniosek poprzez potwierdzenie, że przedmiotem wniosku jest świadczenie kompleksowe.

W treści wniosku przedstawiono następujący szczegółowy opis ww. świadczenia.

Usługa „(...)” jest skierowana przede wszystkim do osób, które nie posiadają wcześniejszego doświadczenia w pracy z gliną albo chcą zrealizować własny, nieskomplikowany projekt ceramiczny przy wsparciu instruktora. Zgodnie z publicznie prezentowaną ofertą zajęcia przeznaczone są dla (...). Uczestnik nie musi posiadać wiedzy z zakresu ceramiki, własnych materiałów, narzędzi ani specjalistycznej odzieży. Wnioskodawca zapewnia przygotowaną przestrzeń, potrzebne wyposażenie i środki ochronne, w tym fartuchy ochronne. Warsztaty mają charakter grupowy. Uczestnicy zapisują się na wybrany termin za pośrednictwem systemu rezerwacyjnego (...) Wnioskodawcy. Każda sesja stanowi samodzielne wydarzenie i nie jest elementem obowiązkowego cyklu edukacyjnego. Udział w jednym spotkaniu nie wymaga udziału w spotkaniach wcześniejszych ani późniejszych. Grupa nie ma stałego składu, a osoby uczestniczące w danym terminie mogą się wcześniej nie znać. Warunkiem realizacji konkretnej sesji jest osiągnięcie minimalnej liczby (...) uczestników. Uczestnik uiszcza jedną cenę za możliwość udziału w konkretnej sesji warsztatowej.
Czas trwania zajęć wynosi (...). Wstęp do pracowni związany z uczestnictwem w zajęciach możliwy jest przed rozpoczęciem spotkania w zakresie niezbędnym do przygotowania uczestnika i stanowiska pracy. Zajęcia odbywają się w lokalu Wnioskodawcy w (...), w przestrzeni wyposażonej w stoły robocze, urządzenia i narzędzia wykorzystywane w procesie ceramicznym oraz piece służące do wypalania prac. Uczestnik korzysta z tego wyposażenia wyłącznie w związku z udziałem w warsztacie i pod nadzorem prowadzącego.
Zajęcia rozpoczynają się od powitania uczestników, przedstawienia zasad organizacyjnych oraz omówienia podstawowych zasad bezpieczeństwa i higieny pracy. Instruktor wyjaśnia właściwości gliny jako materiału plastycznego, zasady przygotowania stanowiska oraz podstawowe ograniczenia technologiczne. W szczególności uczestnikom wskazuje się, że przedmioty ceramiczne wymagają wysuszenia i wypalenia, a rezultat wypału może zależeć od grubości ścianek, połączenia elementów, obecności pęcherzy powietrza i tempa schnięcia.
Następnie instruktor przedstawia kilka rodzajów mas ceramicznych udostępnianych podczas zajęć oraz objaśnia, w jaki sposób dobiera się rodzaj gliny do planowanego projektu. Uczestnik wybiera materiał właściwy dla wykonywanego przedmiotu. Publiczny opis usługi przewiduje pracę z kilkoma rodzajami mas ceramicznych.
Główna część warsztatu odbywa się przy stole i polega na ręcznym lepieniu oraz modelowaniu. Instruktor demonstruje podstawowe metody formowania, łączenia i wygładzania elementów. W zależności od projektu uczestnik może wykorzystywać technikę wygniatania, wałeczków, płata lub łączenie prostych elementów. Uczestnik samodzielnie wykonuje własny przedmiot albo niewielki zestaw przedmiotów, decydując o ich formie i funkcji. Instruktor nie wykonuje pracy za uczestnika, lecz pokazuje sposób realizacji poszczególnych czynności, odpowiada na pytania, pomaga ocenić wykonalność projektu, zwraca uwagę na ryzyko pęknięć oraz pomaga skorygować błędy techniczne.
W ramach warsztatu uczestnik korzysta z materiałów zużywalnych oraz narzędzi wielokrotnego użytku udostępnianych przez Wnioskodawcę. Do materiałów zużywalnych należą w szczególności masy ceramiczne, woda technologiczna oraz – jeżeli pozwala na to czas i wybrany projekt – farby podszkliwne służące do dekoracji powierzchni. Do narzędzi i akcesoriów wykorzystywanych typowo podczas ręcznego lepienia należą między innymi wałki, listwy dystansowe, struny do cięcia gliny, noże ceramiczne, szpatułki, cykliny, oczka, gąbki, pędzle, podkładki robocze, stemple, faktury i proste formy pomocnicze. Narzędzia pozostają własnością Wnioskodawcy i po zajęciach są wykorzystywane podczas kolejnych warsztatów. Jeżeli czas zajęć na to pozwala, uczestnik może pomalować pracę farbami podszkliwnymi. Czynność ta jest elementem realizacji własnego projektu w ramach tej samej sesji i nie stanowi odrębnie wycenionej usługi. Na analizowanych zajęciach nie wykonuje się szkliwienia prac. W celu uzyskania powierzchni pokrytej szkliwem uczestnik może w przyszłości nabyć odrębny warsztat szkliwienia, który nie jest objęty ceną ani zakresem świadczenia będącego przedmiotem wniosku.
Po zakończeniu pracy uczestnik podpisuje wykonane przedmioty albo dokumentuje je fotograficznie w sposób umożliwiający ich późniejszą identyfikację. Instruktor lub pracownik Wnioskodawcy ocenia, czy prace nadają się do dalszego procesu technologicznego. Prace pozostają w pracowni w celu kontrolowanego wysuszenia, a następnie są wypalane na biskwit w piecu ceramicznym. Zgodnie z ofertą cena obejmuje wypalenie na biskwit (...) prac wykonanych przez uczestnika. Wypał jest wykonywany po zakończeniu spotkania przez pracownika posiadającego odpowiednią wiedzę techniczną; uczestnik nie obsługuje samodzielnie pieca.
Proces suszenia i wypału jest koniecznym następstwem czynności wykonywanych w trakcie warsztatu. Bez przeprowadzenia tego procesu gliniany przedmiot pozostawałby kruchy i nietrwały. Wypał nie jest dla przeciętnego uczestnika odrębnym celem ekonomicznym. Uczestnik nie przynosi na te zajęcia własnych, wcześniej wykonanych prac wyłącznie w celu odpłatnego wypalenia. Wypalane są prace powstałe podczas konkretnego warsztatu, a koszt procesu został zawarty w jednej cenie uczestnictwa.
Gotowe prace są co do zasady dostępne do odbioru po około dwóch lub trzech tygodniach od warsztatu. Uczestnik odbiera je osobiście w pracowni, identyfikując je na regale przeznaczonym dla prac po wypale biskwitowym. Prace są przechowywane przez czas określony w zasadach pracowni. Wydanie prac jest końcowym elementem realizacji usługi, ale nie zmienia jej zasadniczego charakteru. Nabywca nie kupuje od Wnioskodawcy gotowego, seryjnie wytworzonego towaru. Otrzymuje przedmiot wykonany własnoręcznie podczas rekreacyjnego doświadczenia, którego forma, estetyka i ewentualne niedoskonałości są wynikiem jego własnej aktywności.
W ramach ceny Wnioskodawca zapewnia również organizację miejsca, przygotowanie i sprzątnięcie wyposażenia, dostęp do łazienek, podstawowe napoje udostępniane uczestnikom warsztatów oraz nadzór nad bezpieczeństwem. Te elementy mają charakter uboczny i służą komfortowemu korzystaniu z usługi głównej. Nie są odrębnie wyceniane i przeciętny uczestnik nie nabywa ich jako samodzielnych świadczeń.
Rolą instruktora jest przede wszystkim umożliwienie bezpiecznego i satysfakcjonującego udziału w twórczej aktywności. Instruktor posiada doświadczenie w branży ceramicznej i prowadzeniu zajęć. Do jego zadań należy przygotowanie przestrzeni, przedstawienie zasad pracy, pokazanie technik, bieżące reagowanie na pytania i problemy, pomoc w doborze materiału, nadzorowanie używania narzędzi oraz zabezpieczenie wykonanych prac do suszenia i wypału. Instruktorzy zatrudnieni są na podstawie umowy (...) lub umowy (...). Ich kwalifikacje weryfikowane są przez kierownika merytorycznego będącego prezesem zarządu Spółki Wnioskodawcy.
Uczestnicy nie otrzymują dyplomów, świadectw, zaświadczeń ani dokumentów potwierdzających uzyskanie kwalifikacji zawodowych. Warsztat nie jest prowadzony według programu szkolnego, nie kończy się egzaminem, nie stanowi kształcenia zawodowego ani elementu systemu oświaty. Przekazywane informacje techniczne są niezbędne do bezpiecznego i prawidłowego korzystania z typowego świadczenia oferowanego w pracowni ceramicznej. Element poznawczy wspiera realizację celu rekreacyjnego, ale nie przekształca spotkania w formalną usługę edukacyjną. Z punktu widzenia uczestnika zasadniczym celem zakupu jest możliwość spędzenia wolnego czasu w spokojnej, twórczej atmosferze, samodzielnego kontaktu z gliną, oderwania się od codziennych obowiązków, rozwijania kreatywności i zdolności manualnych oraz odczuwania satysfakcji z wykonania własnego przedmiotu. Zdobycie podstawowych informacji o ceramice, wykorzystanie materiałów i późniejsze otrzymanie wypalonych prac są funkcjonalnie podporządkowane temu doświadczeniu.

STAN FAKTYCZNY I SPOSÓB SPRZEDAŻY
Wnioskodawca jest spółką (...) prowadzącą pracownię ceramiczną i sprzedającą miejsca na warsztatach za pośrednictwem (...). Na karcie produktu podawana jest nazwa warsztatu, cena obejmująca podatek, czas trwania, adres, program, grupa docelowa, zasady rezygnacji oraz informacja o wypale (...) prac. Klient wybiera termin i dokonuje płatności za udział jednej lub kilku osób. Potwierdzenie rezerwacji stanowi dokument uprawniający do udziału w konkretnym spotkaniu.
Cena jest ceną łączną. Wnioskodawca nie pobiera w ramach opisywanej usługi odrębnej opłaty za glinę, użycie narzędzi, wsparcie instruktora, wykorzystanie stołu roboczego, fartuch, energię zużytą do wypału ani odbiór (...) prac po wypaleniu. Uczestnik nie może nabyć w ramach tej rezerwacji samego materiału bez prawa udziału w warsztacie ani samego prowadzenia zajęć bez użycia materiałów i przestrzeni. Poszczególne elementy są oferowane jako gospodarczo spójny pakiet pod jedną nazwą.
Usługa jest realizowana we własnym imieniu i na własną rzecz przez (...). Spółka ustala program, cenę i terminy, przyjmuje płatności, zapewnia lokal i wyposażenie oraz ponosi odpowiedzialność organizacyjną wobec klientów. Zajęcia mogą być prowadzone przez pracowników lub współpracowników Wnioskodawcy, lecz wobec uczestnika stroną transakcji pozostaje Spółka.

W dalszej części wniosku Wnioskodawca przedstawił własne stanowisko w sprawie.

Do przedmiotowego wniosku Wnioskodawca dołączył:
(...).

Z załączonego „(...)” wynikają m.in. następujące postanowienia:
„(…)"

W piśmie z dnia 23 września 2026 r. Wnioskodawca – w odpowiedzi na pytania tutejszego organu zawarte w wezwaniu z dnia 22 września 2026 r., znak 0112-KDSL2-2.440.465.2026.1.AW – wskazał co następuje:

Pytanie 1.
Co należy rozumieć przez stwierdzenie zawarte w opisie usługi, że „(…) W ramach ceny Wnioskodawca zapewnia również (…), podstawowe napoje udostępniane uczestnikom warsztatów (…)”. Proszę szczegółowo wyjaśnić:
– jakie podstawowe napoje są udostępniane,
– na czym polega udostępnienie,
– czy napoje są dostępne przez cały czas trwania warsztatów,
Odpowiedź: Podstawowe napoje udostępniane uczestnikom warsztatów.
Przez wskazane we wniosku „podstawowe napoje” należy rozumieć: wodę, herbatę, kawę. Napoje są udostępniane wszystkim uczestnikom warsztatów w formule samoobsługowej w przestrzeni pracowni i są dostępne przez cały czas trwania warsztatów. Udostępnienie napojów nie stanowi odrębnej usługi ani celu samego w sobie z punktu widzenia uczestnika. Napoje nie są odrębnie zamawiane ani dodatkowo płatne, a skorzystanie lub nieskorzystanie z nich nie wpływa na wysokość opłaty za udział w warsztatach. Ich udostępnienie ma charakter wyłącznie pomocniczy wobec świadczenia głównego i stanowi standardowy element zapewniający uczestnikom komfort podczas trwania zajęć. Świadczeniem głównym pozostaje umożliwienie uczestnictwa w rekreacyjnych warsztatach ceramicznych.

Pytanie 2.
Z uwagi na wskazanie we wniosku w katalogu otwartym, że: „(…) Do materiałów zużywalnych należą w szczególności (…). Do narzędzi i akcesoriów wykorzystywanych typowo podczas ręcznego lepienia należą między innymi (…). Jeżeli czas zajęć na to pozwala, uczestnik może pomalować pracę farbami podszkliwnymi.”, należy wskazać o jakich konkretnie materiałach i jakich narzędziach i akcesoriach jest mowa w treści wniosku? Należy je wymienić w katalogu zamkniętym.
Odpowiedź: Materiały, narzędzia i akcesoria wykorzystywane podczas warsztatów.
Wnioskodawca wskazuje, że katalog rodzajów materiałów, narzędzi i akcesoriów udostępnianych uczestnikom w ramach przedmiotowej usługi jest następujący i ma charakter zamknięty. Materiały zużywalne: masa ceramiczna wysokotopliwa jasna szamotowa, masa ceramiczna wysokotopliwa jasna bez szamotu, masa ceramiczna wysokotopliwa ciemna szamotowa, masa ceramiczna wysokotopliwa szara szamotowa, farby podszkliwne służące do dekorowania wykonanych prac. Wskazane powyżej określenia mas ceramicznych odnoszą się do rodzaju i właściwości materiału, a nie do konkretnej marki, producenta lub nazwy handlowej. Ze względu na okresowe zmiany dostępności materiałów ceramicznych na rynku Wnioskodawca może korzystać z mas różnych producentów, odpowiadających wskazanym wyżej rodzajom. Zmiana producenta lub nazwy handlowej masy nie wpływa na charakter ani sposób realizacji usługi będącej przedmiotem wniosku. Farby podszkliwne są udostępniane uczestnikom w ramach tej samej opłaty za udział w warsztatach. Ich wykorzystanie zależy od indywidualnej decyzji uczestnika oraz etapu wykonania pracy. Skorzystanie z farb nie stanowi odrębnej usługi, nie wiąże się z dodatkową opłatą i nie zmienia charakteru świadczenia. Narzędzia i akcesoria wielokrotnego użytku: wałki do gliny, drewniane szpatułki ceramiczne, gąbki, pojemniki na wodę (miseczki), pędzelki, struny garncarskie do cięcia gliny, podkładki robocze, na których wykonywane są prace, fartuchy ochronne, nożyki, nożyczki, drewniane i metalowe cykliny, drewniane i metalowe drapaczki. Wszystkie wskazane materiały, narzędzia i akcesoria służą umożliwieniu uczestnikowi korzystania z aktywności rekreacyjnej będącej przedmiotem warsztatów i są objęte jedną opłatą za udział.

Pytanie 3.
Jakie są oczekiwania uczestnika zajęć będących przedmiotem wniosku?
Odpowiedź: Oczekiwania uczestnika zajęć.
Oczekiwaniem uczestnika warsztatów „(...)” jest przede wszystkim twórcze i aktywne spędzenie czasu wolnego, relaks, skorzystanie z rekreacyjnej aktywności polegającej na pracy z gliną oraz wykonanie własnych prac ceramicznych. Warsztaty mają charakter rekreacyjny, hobbystyczny i relaksacyjny. Uczestnik ma możliwość doświadczenia pracy z gliną, rozwijania kreatywności i zdolności manualnych oraz wykonania własnej pracy w specjalnie przygotowanej pracowni ceramicznej. Przekazywane przez prowadzącego informacje oraz prezentowane podstawowe techniki pracy z gliną służą umożliwieniu uczestnikowi bezpiecznego i aktywnego korzystania z oferowanej formy rekreacji oraz samodzielnego wykonania pracy ceramicznej. Celem uczestnictwa nie jest uzyskanie kwalifikacji zawodowych, przygotowanie do wykonywania zawodu ani ukończenie programu kształcenia. Warsztaty nie kończą się egzaminem, zaliczeniem, weryfikacją wiedzy ani wydaniem certyfikatu, dyplomu lub zaświadczenia potwierdzającego nabycie kwalifikacji. Głównym efektem usługi jest uczestnictwo w aktywności rekreacyjnej oraz doświadczenie twórcze związane z pracą z gliną. Uzupełniająco Wnioskodawca wskazuje, że „(...)" jest pojedynczym, samodzielnym spotkaniem grupowym. Nie jest elementem cyklu kształcenia ani kursu zawodowego. Uczestnictwo nie wymaga wcześniejszego doświadczenia ceramicznego ani posiadania określonych kwalifikacji. Opłata za uczestnictwo ma charakter jednej opłaty za prawo udziału w warsztatach. Udostępnienie przestrzeni pracowni, materiałów, narzędzi i fartucha ochronnego, wsparcie prowadzącego, możliwość wykonania pracy ceramicznej, jej wypał oraz udostępnienie podstawowych napojów stanowią elementy służące realizacji jednego celu – umożliwieniu uczestnikowi udziału w rekreacyjnej, twórczej formie spędzania czasu wolnego.

W piśmie z dnia 13 października 2026 r. Wnioskodawca potwierdził, że przedmiotem wniosku o wydanie wiążącej informacji stawkowej z dnia 22 sierpnia 2026 r., dotyczącego organizacji warsztatów „(...)”, jest świadczenie kompleksowe, które w ocenie Wnioskodawcy stanowi jedną czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zgodnie z art. 42b ust. 5 pkt 2 ustawy o VAT. Ponadto Wnioskodawca wskazał, że świadczeniem głównym jest umożliwienie uczestnictwa w jednorazowych warsztatach ceramicznych o charakterze rekreacyjnym. Pozostałe elementy, w tym udostępnienie przestrzeni pracowni, materiałów i narzędzi ceramicznych, wsparcie instruktora, zapewnienie wypału prac wykonanych przez uczestników oraz udostępnienie podstawowych napojów (wody, kawy i herbaty), mają charakter pomocniczy i służą realizacji świadczenia głównego. Wszystkie wskazane elementy objęte są jedną opłatą za udział w warsztatach, nie są odrębnie wyceniane ani oferowane uczestnikom jako samodzielne świadczenia. W ocenie Wnioskodawcy elementy te tworzą jedną całość gospodarczą, której zasadniczym celem jest umożliwienie uczestnikowi rekreacyjnej aktywności twórczej. Tym samym Wnioskodawca jednoznacznie potwierdza kompleksowy charakter świadczenia będącego przedmiotem wniosku, podtrzymując jednocześnie jego dotychczasowy opis oraz stanowisko dotyczące zastosowania stawki VAT 8% na podstawie poz. 68 załącznika nr 3 do ustawy o VAT.

Uzasadnienie występowania świadczenia kompleksowego (usługi)

Na wstępie należy wyjaśnić, że co do zasady, każde świadczenie dla celów opodatkowania podatkiem od towarów i usług powinno być traktowane jako odrębne i niezależne, jednak w sytuacji, gdy jedno świadczenie obejmuje z ekonomicznego punktu widzenia kilka czynności, świadczenie to nie powinno być sztucznie dzielone dla celów podatkowych.

Pojedyncze świadczenie ma miejsce zwłaszcza wtedy, gdy jedną lub więcej części składowych uznaje się za czynność zasadniczą, podczas gdy inny lub inne elementy traktuje się jako czynności pomocnicze, do których stosuje się te same zasady opodatkowania, co do czynności zasadniczej.

Natomiast aby móc wskazać, że dane świadczenie jest świadczeniem kompleksowym (złożonym), powinno składać się ono z różnych czynności, których realizacja prowadzi jednak do jednego celu. Na świadczenie kompleksowe składa się więc kombinacja różnych czynności, prowadzących do realizacji określonego celu – do wykonania świadczenia głównego, na które składają się różne czynności pomocnicze. Natomiast czynność należy uznać za pomocniczą, jeśli nie stanowi ona celu samego w sobie, lecz jest środkiem do pełnego zrealizowania lub wykorzystania świadczenia zasadniczego. Pojedyncza czynność traktowana jest zatem jak element świadczenia kompleksowego wówczas, jeżeli cel świadczenia czynności pomocniczej jest zdeterminowany przez czynność główną oraz nie można wykonać lub wykorzystać czynności głównej bez czynności pomocniczej.

Zatem, z ekonomicznego punktu widzenia, świadczenie nie powinno być dzielone dla celów podatkowych wówczas, gdy tworzyć będzie jedno świadczenie kompleksowe, obejmujące kilka świadczeń pomocniczych. Jeżeli jednak w skład wykonywanego świadczenia wchodzić będą czynności, które nie służą wyłącznie wykonaniu czynności głównej, zasadniczej, lecz mogą mieć również charakter samoistny, to wówczas nie ma podstaw dla traktowania ich jako elementu świadczenia kompleksowego.

Stanowisko takie przedstawił również Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (zwany dalej TSUE) w wyroku z dnia 25 lutego 1999 r., w sprawie nr C-349/96 Card Protection Plan Ltd (CPP) przeciwko Commissioners of Customs and Excise, ECLI:EU:C:1999:93, stwierdzając, że: „Pojedyncze świadczenie ma miejsce zwłaszcza wtedy, gdy jedną lub więcej części składowych uznaje się za usługę zasadniczą, podczas gdy inny lub inne elementy traktuje się jako usługi pomocnicze, do których stosuje się te same zasady opodatkowania, co do usługi zasadniczej. Usługę należy uznać za usługę pomocniczą w stosunku do usługi zasadniczej, jeśli nie stanowi ona dla klienta celu samego w sobie, lecz jest środkiem do lepszego wykorzystania usługi zasadniczej”.

Odnosząc się do zagadnienia będącego przedmiotem wniosku, wskazać również należy, że:
- w wyroku z dnia 27 października 2005 r., w sprawie C-41/04 Levob Verzekeringen BV v. OV Bank NV przeciwko Staatssecretaris van Financien, ECLI:EU:C:2005:649, TSUE wskazał, że po pierwsze z art. 2 ust. 1 szóstej dyrektywy wynika, że każda transakcja powinna być uznawana za odrębną i niezależną, a po drugie, że czynność złożona z jednego świadczenia w sensie ekonomicznym nie powinna być sztucznie rozdzielana, by nie zakłócać funkcjonowania podatku VAT. W ocenie Trybunału, aby określić, czy mamy do czynienia z jednym świadczeniem, należy przede wszystkim poszukać elementów charakterystycznych dla rozpatrywanej czynności celem ustalenia, czy podatnik dostarcza konsumentowi kilka odrębnych świadczeń głównych, czy też jedno świadczenie (pkt 20 wyroku). Podobnie jest w przypadku, jeśli dwa (lub więcej) świadczenia (lub czynności) dokonane przez podatnika na rzecz konsumenta, rozumianego jako przeciętny konsument, są tak ściśle związane, że stanowią one obiektywnie jedno tylko nierozerwalne świadczenie gospodarcze, którego rozdzielenie miałoby charakter sztuczny (punkt 22 wyroku),
- w wyroku z dnia 27 września 2012 r., w sprawie C-392/11 Field Fisher Waterhouse LLP przeciwko Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs, ECLI:EU:C:2012:597, TSUE wskazał, że aby móc uznać, że ogół świadczeń zapewnianych przez wynajmującego najemcy stanowi jedno świadczenie, należy zbadać czy wykonywane świadczenia stanowią jedno nierozerwalne świadczenie gospodarcze, którego rozdzielenie miałoby charakter sztuczny, czy też obejmują one świadczenie główne, względem którego pozostałe świadczenia mają charakter dodatkowy (pkt 22 wyroku).
- w wyroku z dnia 21 lutego 2013 r w sprawie C-18/12 Město Žamberk v. Finanční ředitelství v Hradci Králové, ECLI:EU:C:2013:95, TSUE wskazał, że „w odniesieniu do istnienia jednego złożonego świadczenia w postępowaniu głównym należy przeanalizować, czy sprzęt znajdujący się w danym parku wodnym tworzy całość w taki sposób, że wstęp do tej całości stanowi jedno świadczenie, którego rozdzielenie miałoby charakter sztuczny. W tym względzie, jeśli – jak w niniejszej sprawie – jeden rodzaj biletu wstępu oferowanego dla parku wodnego uprawnia do wstępu do całego kompleksu, bez jakiegokolwiek rozróżnienia w zależności od rodzaju faktycznie używanych urządzeń, sposobu i czasu trwania ich używania przez okres ważności biletu wstępu, okoliczność ta stanowi istotną wskazówkę na istnienie jednego świadczenia złożonego” (pkt 32 wyroku).

Charakter danego świadczenia należy także oceniać biorąc pod uwagę punkt widzenia nabywcy oraz cechy charakterystyczne tego świadczenia (vide: wyrok TSUE z dnia 21 lutego 2008 r. w sprawie C-425/06 Part Service srl, ECLI:EU:C:2008:108, pkt 51-53; z dnia 11 czerwca 2009 r. w sprawie C-572/07 RLRE Tellmer Property sro, ECLI:EU:C:2009:365, pkt 17-19 oraz z dnia 19 listopada 2009 r. w sprawie C-461/08 Don Bosco Onroerend Goed BV, ECLI:EU:C:2009:722, pkt 36-38).

Podsumowując zatem powyższe, świadczenie kompleksowe ma miejsce wówczas, gdy relacja poszczególnych czynności (świadczeń) wykonywanych na rzecz jednego nabywcy, dzieli je na świadczenie podstawowe i świadczenia pomocnicze – tzn. takie, które umożliwiają skorzystanie ze świadczenia podstawowego (lub są niezbędne dla możliwości skorzystania ze świadczenia podstawowego). Jeżeli jednak świadczenia te można rozdzielić tak, że nie zmieni to ich charakteru ani wartości z punktu widzenia nabywcy – wówczas świadczenia takie powinny być traktowane jako dwa (lub więcej), niezależnie opodatkowane świadczenia.

Odnosząc się do kompleksowości świadczeń należy mieć na względzie przede wszystkim orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Z treści powyżej wskazanych orzeczeń wynikają następujące wnioski:
1. Za zasadę przewodnią należy przyjąć, że każde świadczenie powinno być uznane za odrębne i niezależne i tylko w pewnych okolicznościach odrębne świadczenia można uznać za jednolitą czynność.
2. W przypadku, gdy wykonywana czynność stanowi dla klienta całość, nie należy jej rozbijać na poszczególne elementy składowe, lecz traktować jako jedno świadczenie, zgodnie z elementem, który nadaje całemu świadczeniu charakter dominujący. Jeżeli więc wykonywanych jest więcej czynności, a są one ze sobą ściśle powiązane oraz stanowią całość pod względem ekonomicznym i gospodarczym, to dla potrzeb VAT należy potraktować je jako jedną czynność opodatkowaną.
3. W przypadku, gdy wykonana usługa stanowi jedno świadczenie w aspekcie gospodarczym, w ramach którego jeden z elementów stanowi świadczenie główne/zasadnicze a inny pomocnicze/uboczne, to usługę należy uznać za usługę pomocniczą w stosunku do usługi zasadniczej, jeżeli nie stanowi ona dla klienta celu samego w sobie, lecz jest środkiem do lepszego wykorzystania usługi zasadniczej.
4. Odrębna kalkulacja wynagrodzenia za poszczególne czynności składające się na kompleksową usługę, nie uzasadnia podziału takiej usługi na potrzeby opodatkowania. Podobnie sposób fakturowania nie ma wpływu na reżim opodatkowania usług kompleksowych.
5. Kryterium odrębności często stosowane w kontekście świadczeń złożonych opiera się na weryfikacji, czy poszczególne świadczenia mogą występować w obrocie gospodarczym niezależnie i czy mogą być wykonane przez dowolny inny podmiot.
Ustalenie tego, czy ma miejsce jednolite świadczenie złożone, dokonuje się określając elementy charakterystyczne, a tym samym istotę danej transakcji „z punktu widzenia przeciętnego klienta”.

Jak wynika z opisu sprawy, Wnioskodawca w ramach prowadzonej działalności oferuje warsztaty pn. „(...)”. Warsztaty są skierowane przede wszystkim do osób, które nie posiadają wcześniejszego doświadczenia w pracy z gliną albo chcą zrealizować własny, nieskomplikowany projekt ceramiczny przy wsparciu instruktora. Zajęcia odbywają się w lokalu Wnioskodawcy, w przestrzeni wyposażonej w stoły robocze, urządzenia i narzędzia wykorzystywane w procesie ceramicznym oraz piece służące do wypalania prac. Wnioskodawca zapewnia przygotowaną przestrzeń, potrzebne wyposażenie i środki ochronne. Uczestnik uiszcza jedną cenę za możliwość udziału w konkretnej sesji warsztatowej. Zgodnie z ofertą cena obejmuje wypalenie na biskwit (...) prac wykonanych przez uczestnika. W ramach warsztatu uczestnik korzysta z materiałów zużywalnych oraz narzędzi wielokrotnego użytku udostępnianych przez Wnioskodawcę. Narzędzia pozostają własnością Wnioskodawcy i po zajęciach są wykorzystywane podczas kolejnych warsztatów. W ramach ceny Wnioskodawca zapewnia również organizację miejsca, przygotowanie i sprzątnięcie wyposażenia, dostęp do łazienek, podstawowe napoje (wodę, herbatę, kawę) udostępniane uczestnikom warsztatów oraz nadzór nad bezpieczeństwem. Napoje są udostępniane wszystkim uczestnikom warsztatów w formule samoobsługowej w przestrzeni pracowni i są dostępne przez cały czas trwania warsztatów. Udostępnienie napojów nie stanowi odrębnej usługi ani celu samego w sobie z punktu widzenia uczestnika. Napoje nie są odrębnie zamawiane ani dodatkowo płatne, a skorzystanie lub nieskorzystanie z nich nie wpływa na wysokość opłaty za udział w warsztatach. Oczekiwaniem uczestnika warsztatów pn. „(...)” jest przede wszystkim twórcze i aktywne spędzenie czasu wolnego, relaks, skorzystanie z rekreacyjnej aktywności polegającej na pracy z gliną oraz wykonanie własnych prac ceramicznych. Warsztaty mają charakter rekreacyjny, hobbystyczny i relaksacyjny. Uczestnik ma możliwość doświadczenia pracy z gliną, rozwijania kreatywności i zdolności manualnych oraz wykonania własnej pracy w specjalnie przygotowanej pracowni ceramicznej. Celem uczestnictwa nie jest uzyskanie kwalifikacji zawodowych, przygotowanie do wykonywania zawodu ani ukończenie programu kształcenia. Warsztaty nie kończą się egzaminem, zaliczeniem, weryfikacją wiedzy ani wydaniem certyfikatu, dyplomu lub zaświadczenia potwierdzającego nabycie kwalifikacji. Głównym efektem usługi jest uczestnictwo w aktywności rekreacyjnej oraz doświadczenie twórcze związane z pracą z gliną.

Podsumowując, z uwagi na charakter wykonywanych przez Wnioskodawcę czynności oraz oczekiwania uczestników zajęć, w analizowanej sprawie mamy do czynienia ze świadczeniem kompleksowym, gdzie wstęp na warsztaty pn. „(...)” stanowi usługę zasadniczą, natomiast zapewnienie uczestnikom warsztatów podstawowych napojów, tj. wody, kawy, herbaty, ma charakter pomocniczy. Świadczenie dodatkowe nie stanowi celu samego w sobie i należy je traktować jako element pewnej większej całości, stanowiącej jedno świadczenie.

Podsumowując, Wnioskodawca świadczy usługę wstępu na warsztaty wraz z zapewnieniem podstawowych napojów, dla której usługę zasadniczą stanowi wstęp na warsztaty ceramiczne, natomiast udostępnienie napojów ma charakter pomocniczy. Konsekwentnie w dalszej części decyzji tutejszy organ określi klasyfikację i stawkę podatku dla usługi – wstępu na warsztaty pn. „(...)”, jako elementu dominującego.

Uzasadnienie klasyfikacji
Stosownie do brzmienia art. 5a ustawy, towary i usługi będące przedmiotem czynności, o których mowa w art. 5, wymienione w klasyfikacji w układzie odpowiadającym Nomenklaturze scalonej (CN) zgodnej z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L 256 z 07.09.1987, str. 1, z późn. zm. – Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 2, t. 2, str. 382, z późn. zm.) lub w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, są klasyfikowane według Nomenklatury scalonej (CN) lub klasyfikacji wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, jeżeli dla tych towarów lub usług przepisy ustawy lub przepisy wykonawcze wydane na jej podstawie powołują działy, pozycje, podpozycje lub kody Nomenklatury scalonej (CN) lub symbole klasyfikacji statystycznych.

Zgodnie z art. 42a ustawy, wiążąca informacja stawkowa, zwana dalej „WIS”, jest decyzją wydawaną na potrzeby opodatkowania podatkiem dostawy towarów, importu towarów, wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów albo świadczenia usług, która zawiera:
1) opis towaru albo usługi będących przedmiotem WIS;
2) klasyfikację towaru według działu, pozycji, podpozycji lub kodu Nomenklatury scalonej (CN) albo według działu, grupy, klasy, kategorii, podkategorii lub pozycji Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług albo według sekcji, działu, grupy lub klasy Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych albo usługi według działu, grupy, klasy, kategorii, podkategorii lub pozycji Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług niezbędną do:
a) określenia stawki podatku właściwej dla towaru albo usługi,
b) stosowania przepisów ustawy oraz przepisów wykonawczych wydanych na jej podstawie – w przypadku, o którym mowa w art. 42b ust. 4;
3) stawkę podatku właściwą dla towaru albo usługi, z wyjątkiem przypadku, o którym mowa w art. 42b ust. 4.

Zatem w przypadku, gdy stawka podatku od towarów i usług nie jest uzależniona od zaklasyfikowania danego towaru lub usługi do odpowiedniej klasyfikacji (CN, PKOB lub PKWiU), ale od spełnienia definicji (opisu) zawartej w odpowiednim przepisie ustawy lub pozycji załącznika do ustawy, przedmiotem postępowania w zakresie wydania WIS jest ustalenie, czy opisany towar lub usługa spełnia wymogi wskazane przez ustawodawcę w tym opisie.

Uzasadnienie zastosowania stawki podatku od towarów i usług
Zgodnie z art. 41 ust. 1 ustawy, stawka podatku wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1.

W myśl art. 41 ust. 2 ustawy, dla towarów i usług wymienionych w załączniku nr 3 do ustawy, innych niż klasyfikowane według Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług w grupowaniu usługi związane z wyżywieniem (PKWiU 56), stawka podatku wynosi 7%, z zastrzeżeniem art. 114 ust. 1 i art. 138i ust. 4.

Natomiast stosownie do art. 146ef ust. 1 ustawy, w okresie od dnia 1 stycznia 2024 r. do końca roku, w którym suma wydatków wymienionych w art. 40 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny (Dz. U. z 2025 r., poz. 825, z późn. zm.) określonych na ten rok w ustawie budżetowej, w brzmieniu obowiązującym na dzień 31 lipca tego roku, oraz planie finansowym Funduszu Wsparcia Sił Zbrojnych przedłożonym zgodnie z art. 42 ust. 4 ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny albo projekcie tego planu przedstawionym do zatwierdzenia Ministrowi Obrony Narodowej zgodnie z art. 42 ust. 2 i 3 tej ustawy, jeżeli plan ten nie został przedłożony zgodnie z art. 42 ust. 4 tej ustawy, po wyłączeniu planowanych przepływów finansowych w ramach tej sumy wydatków, jest wyższa niż 3% wartości produktu krajowego brutto określonego zgodnie z art. 40 ust. 2 tej ustawy:
1) stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2, art. 110, art. 120 ust. 3a i art. 138i ust. 4, wynosi 23%;
2) stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 2, art. 120 ust. 2 i 3 oraz tytule załącznika nr 3 do ustawy, wynosi 8%;
3) stawka zryczałtowanego zwrotu podatku, o której mowa w art. 115 ust. 2, wynosi 7%;
4) stawka ryczałtu, o której mowa w art. 114 ust. 1, wynosi 4%.

W poz. 68 załącznika nr 3 do ustawy, stanowiącego wykaz towarów i usług opodatkowanych stawką podatku w wysokości 8%, wskazano bez względu na symbol PKWiU – „Pozostałe usługi związane z rekreacją – wyłącznie w zakresie wstępu”.

Przepisy ustawy nie zawierają definicji pojęcia „rekreacja”. Słownik Języka Polskiego (www.sjp.pwn.pl) definiuje rekreację jako „aktywny wypoczynek na świeżym powietrzu”, Wielki Słownik Języka Polskiego (http://www.wsjp.pl/) za rekreację uznaje „ruchową aktywność w czasie wolnym od pracy, mającą służyć zdrowiu i dobremu samopoczuciu”, natomiast „Słownik 14 wyrazów obcych i zwrotów obcojęzycznych z almanachem” Władysława Kopalińskiego (Świat Książki, Warszawa 2000) definiuje rekreację jako „odpoczynek, rozrywka, wytchnienie, pochodzące od łacińskiego »recreatio« czyli powrót do zdrowia, sił”. Natomiast w Encyklopedii PWN (https://encyklopedia.pwn.pl) wskazano, że rekreacja to forma działania wybrana dobrowolnie przez człowieka ze względu na osobiste zainteresowania i dla odpoczynku, rozrywki lub rozwoju własnej osobowości; podejmowana poza obowiązkami zawodowymi, społecznymi i domowymi, w czasie wolnym od pracy.

Mając na uwadze powyższe definicje – na potrzeby stosowania art. 41 ust. 2 ustawy w zw. z poz. 68 załącznika nr 3 do ustawy – za rekreację uznać należy różne formy aktywności dobrowolnie wybrane przez człowieka, mające służyć wypoczynkowi, rozrywce czy zdrowiu. Tak rozumiana rekreacja obejmuje w szczególności zajęcia takie jak fitness, czy aerobik, ale również taką aktywność jak np. korzystanie z sauny.

Należy też zwrócić uwagę, że ustawodawca objął obniżoną stawką podatku w wysokości 8% wymienione w poz. 68 załącznika nr 3 do ustawy usługi, jednakże tylko w zakresie wstępu. Ustawodawca nie określił jednak ani form, ani kategorii „wstępu”, do których ma zastosowanie obniżona stawka podatku w wysokości 8%.

Zgodnie z definicją zawartą w Słowniku Języka Polskiego (Wydawnictwo Naukowe PWN S.A., strona internetowa www.sjp.pwn.pl), pod pojęciem „wstępu” należy rozumieć „możliwość wejścia gdzieś, prawo uczestniczenia w czymś”.

Zatem pod pojęciem „wstępu” w rozumieniu poz. 68 załącznika nr 3 do ustawy należy rozumieć możliwość wejścia gdzieś, prawo uczestniczenia w czymś, przy czym nie ma znaczenia forma biletu (lub opłaty), tzn. czy jest to jednorazowy bilet, czy też karnet upoważniający do kilku wejść. Dodatkowo należy zauważyć, że wejścia (wstępu) nie można kojarzyć tylko z możliwością wejścia np. do określonego miejsca (pomieszczenia). Ze wstępem w rozumieniu tych przepisów związane jest określone świadczenie (typowe dla danego obiektu). I tak, np. z nabyciem biletu wstępu do teatru związana jest możliwość obejrzenia przedstawienia, w przypadku parku rozrywki – możliwość korzystania z określonych urządzeń, sali tanecznej – możliwość tańczenia, na imprezę sportową – możliwość obejrzenia rozgrywanych na danym obiekcie zawodów, „na siłownię” – możliwość wykonywania ćwiczeń siłowych przy wykorzystaniu znajdujących się na jej terenie przyrządów, do parku narodowego – możliwość oglądania obiektów przyrodniczych znajdujących się na jego terenie.

W tym miejscu należy zaznaczyć, że zagadnienie związane z wykładnią analizowanych przepisów, w szczególności w odniesieniu do użytego w poz. 68 załącznika nr 3 do ustawy (sformułowania „wyłącznie w zakresie wstępu” było wielokrotnie przedmiotem rozważań sądów administracyjnych, w tym Naczelnego Sądu Administracyjnego.

W orzecznictwie utrwalony został jednoznaczny pogląd, że w tym przypadku wykładnia pojęcia „wstęp” nie może ograniczać się wyłącznie do wejścia do obiektu lub na imprezę rozrywkową bez możliwości aktywnego uczestniczenia w zaoferowanej usłudze i korzystania z urządzeń potrzebnych do jej realizacji, stanowiłoby to bowiem niczym nieuzasadnione zawężenie tego pojęcia. Jak podkreślono, użyte przez ustawodawcę sformułowanie „usługi związane z rekreacją – wyłącznie w zakresie wstępu” odnosi się do kart wstępu, stałych abonamentów lub biletów i innych form opłaty za umożliwienie zarówno biernego jak i aktywnego korzystania z rozrywki i rekreacji, w tym przystosowanych do tego sal, pomieszczeń oraz urządzeń i przyrządów tam się znajdujących. Natomiast określenie „wyłącznie w zakresie wstępu” należy rozumieć w ten sposób, że wszystkie usługi, które nie są związane z normalnym typowym użytkowaniem takiego obiektu, np. usługi restauracyjne na terenie sali sportowej, zakup napojów, odżywek, usługi osobistego/personalnego trenera – nie są objęte stawką obniżoną. Konsekwentnie podlegają opodatkowaniu stawką podstawową VAT.

Jak wynika z opisu sprawy, Wnioskodawca organizuje warsztaty pn. „(...)”. Warsztaty są skierowane przede wszystkim do osób, które nie posiadają wcześniejszego doświadczenia w pracy z gliną albo chcą zrealizować własny, nieskomplikowany projekt ceramiczny przy wsparciu instruktora. Warsztaty są pojedynczym spotkaniem o charakterze grupowym. Każda sesja stanowi samodzielne wydarzenie i nie jest elementem cyklu kształcenia ani kursu zawodowego. Uczestnicy zapisują się na wybrany termin za pośrednictwem systemu rezerwacyjnego (...) Wnioskodawcy. Czas trwania zajęć wynosi (...). W ramach ceny Wnioskodawca zapewnia organizację miejsca, przygotowanie i sprzątnięcie wyposażenia, dostęp do łazienek, podstawowe napoje udostępniane uczestnikom warsztatów oraz nadzór nad bezpieczeństwem. Zajęcia odbywają się w lokalu Wnioskodawcy, w przestrzeni wyposażonej w stoły robocze, urządzenia i narzędzia wykorzystywane w procesie ceramicznym oraz piece służące do wypalania prac. W ramach warsztatu uczestnik korzysta z materiałów zużywalnych oraz narzędzi wielokrotnego użytku udostępnianych przez Wnioskodawcę. Instruktor prowadzący warsztaty posiada doświadczenie w branży ceramicznej i prowadzeniu zajęć. Do jego zadań należy przygotowanie przestrzeni, przedstawienie zasad pracy, pokazanie technik, bieżące reagowanie na pytania i problemy, pomoc w doborze materiału, nadzorowanie używania narzędzi oraz zabezpieczenie wykonanych prac do suszenia i wypału. Uczestnicy warsztatów nie otrzymują dyplomów, świadectw, zaświadczeń ani dokumentów potwierdzających uzyskanie kwalifikacji zawodowych. Warsztat nie jest prowadzony według programu szkolnego, nie kończy się egzaminem, nie stanowi kształcenia zawodowego ani elementu systemu oświaty. Oczekiwaniem uczestnika warsztatów jest przede wszystkim twórcze i aktywne spędzenie czasu wolnego, relaks, skorzystanie z rekreacyjnej aktywności polegającej na pracy z gliną oraz wykonanie własnych prac ceramicznych. Warsztaty mają charakter rekreacyjny, hobbystyczny i relaksacyjny. Uczestnik ma możliwość doświadczenia pracy z gliną, rozwijania kreatywności i zdolności manualnych oraz wykonania własnej pracy w specjalnie przygotowanej pracowni ceramicznej. Głównym efektem usługi jest uczestnictwo w aktywności rekreacyjnej oraz doświadczenie twórcze związane z pracą z gliną.

Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że świadczona przez Wnioskodawcę usługa stanowi „Pozostałe usługi związane z rekreacją – wyłącznie w zakresie wstępu”, o których mowa w poz. 68 załącznika nr 3 do ustawy.

Jak już wskazano w niniejszej decyzji, w załączniku nr 3 do ustawy, stanowiącym wykaz towarów i usług opodatkowanych stawką podatku w wysokości 8%, w poz. 68 wskazano bez względu na symbol PKWiU – „Pozostałe usługi związane z rekreacją – wyłącznie w zakresie wstępu”.

Mając na uwadze, że usługa kompleksowa będąca przedmiotem analizy stanowi „Pozostałe usługi związane z rekreacją – wyłącznie w zakresie wstępu”, jej świadczenie podlega opodatkowaniu stawką podatku od towarów i usług w wysokości 8%, na podstawie art. 41 ust. 2 ustawy w zw. z art. 146ef ust. 1 pkt 2 ustawy w zw. z poz. 68 załącznika nr 3 do ustawy.

Informacje dodatkowe
Niniejsza WIS jest ważna, jeśli w przedmiotowej sprawie nie ma zastosowania zwolnienie podmiotowe lub przedmiotowe od podatku od towarów i usług (art. 42a ustawy). W zakresie wyeliminowania lub zastosowania zwolnienia Wnioskodawca może zwrócić się o interpretację indywidualną do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała.

Podmiot, na rzecz którego wydano WIS, może ją stosować wyłącznie do świadczeń kompleksowych tożsamych pod każdym względem ze świadczeniem będącym przedmiotem niniejszej decyzji.

Niniejsza WIS wiąże, z zastrzeżeniem art. 42c ust. 2-2d ustawy, organy podatkowe wobec podmiotu, dla którego została wydana, oraz ten podmiot, w odniesieniu do świadczenia kompleksowego będącego jej przedmiotem, które zostanie wykonane w okresie ważności WIS (art. 42c ust. 1 pkt 3 ustawy), z wyjątkiem następujących przypadków:
- podmiot ten złożył fałszywe oświadczenie, że w dniu złożenia wniosku o WIS, w zakresie przedmiotowym tego wniosku, nie toczy się postępowanie podatkowe, kontrola podatkowa ani kontrola celno-skarbowa oraz że w tym zakresie sprawa nie została rozstrzygnięta co do jej istoty w decyzji lub postanowieniu organu podatkowego (art. 42b ust. 3 ustawy),
- świadczenie kompleksowe będące przedmiotem niniejszej WIS, stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy (art. 42ca ustawy).

Niniejsza WIS jest ważna przez okres 5 lat licząc od dnia następującego po dniu jej doręczenia (art. 42ha ust. 1 ustawy).

WIS traci ważność przed upływem 5 lat, z dniem:
1) następującym po dniu doręczenia decyzji o zmianie WIS albo decyzji o uchyleniu WIS, albo
2) wygaśnięcia na podstawie art. 42h ust. 1
- w zależności od tego, które ze zdarzeń nastąpiło wcześniej (art. 42ha ust. 2 ustawy).

WIS wygasa z mocy prawa przed upływem powyższego terminu w przypadku zmiany przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku odnoszących się do świadczenia kompleksowego będącego przedmiotem tej WIS, gdy zmiana tych przepisów spowodowała, że:
- klasyfikacja towaru/usługi, lub
- stawka podatku właściwa dla towaru/usługi, lub
- podstawa prawna stawki podatku
staje się niezgodna z tymi przepisami.

Wygaśnięcie WIS następuje z dniem wejścia w życie przepisów, z którymi WIS stała się niezgodna (art. 42h ust. 1 ustawy).

Do liczenia terminów okresu ważności WIS stosuje się odpowiednio art. 12 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2026 r., poz. 622, z późn. zm.), zwanej dalej Ordynacją podatkową.

POUCZENIE
Od niniejszej decyzji – stosownie do art. 220 § 1 w związku z art. 221 oraz art. 223 § 2 Ordynacji podatkowej – służy Stronie odwołanie do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia.

Odwołanie zgodnie z art. 42g ust. 4 ustawy, można złożyć wyłącznie za pośrednictwem systemu teleinformatycznego e-Urząd Skarbowy na stronie https://www.podatki.gov.pl/e-urzad-skarbowy/ będąc użytkownikiem konta/wyznaczając użytkownika konta organizacji w e-Urzędzie Skarbowym korzystając z formularza Pismo WIS. Następnie należy wybrać rodzaj pisma Odwołanie w sprawie WIS.

Odwołanie od decyzji organu podatkowego powinno zawierać zarzuty przeciw decyzji, określać istotę i zakres żądania będącego przedmiotem odwołania oraz wskazywać dowody uzasadniające to żądanie (art. 222 Ordynacji podatkowej).