0112-KDSL2-2.440.36.2026.3.IH

Wiążąca informacja stawkowa2026-04-20Dyrektor Krajowej Informacji SkarbowejAktualna

WIS USŁUGA – prowadzenie cyklicznych rekreacyjnych zajęć o charakterze tanecznym i związanych z tym zajęć ruchowych.

WIĄŻĄCA INFORMACJA STAWKOWA (WIS)

Na podstawie art. 42a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2025 r., poz. 775, z późn. zm.), zwanej dalej ustawą, po rozpatrzeniu wniosku (…) z dnia 27 stycznia 2026 r. (data wpływu 27 stycznia 2026 r.), uzupełnionego pismem z dnia 8 marca 2026 r. (data wpływu 8 marca 2026 r.), Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wydaje niniejszą wiążącą informację stawkową.

Przedmiot wniosku:

Usługa – prowadzenie cyklicznych rekreacyjnych zajęć o charakterze tanecznym (…) i związanych z tym zajęć ruchowych

Opis usługi:

Wnioskodawca prowadzi działalność usługową polegającą na prowadzeniu cyklicznych rekreacyjnych zajęć o charakterze tanecznym (…) i związanych z tym zajęć ruchowych. Zajęcia są prowadzone w wynajętych salach, które są odpowiednio przystosowane i wyposażone do takich zajęć, tj. mają odpowiednią podłogę, nagłośnienie, odpowiednie oświetlenie, lustra itp. Przedmiotowe zajęcia mają formę zajęć grupowych, w ramach których uczestnicy mogą wejść na salę taneczną i skorzystać z jej wyposażenia. Podczas zajęć Wnioskodawca zapewnia na sali obecność instruktora. Zajęcia są skierowane do wszystkich osób chętnych bez względu na wiek i poziom zaawansowania, ale odbywają się z podziałem na grupy wiekowe oraz z podziałem na poszczególne poziomy zaawansowania (początkujący, średniozaawansowany, zaawansowany oraz (…)). Każde zajęcia są zamkniętą czasowo, odrębną jednostką, bez nawiązania, porównywania do innych zajęć. Ponadto, zajęcia są przeprowadzane na zasadzie swobodnego działania instruktora, według dowolnego jego pomysłu lub zgodnie z pomysłem uczestników. Skład grup nie jest stały, a uczestnik może korzystać z zajęć w sposób jednorazowy, sporadyczny lub systematyczny, na różnym poziomie trudności, z różnych styli, z dowolnym instruktorem, w różnych lokalizacjach. Instruktor nie weryfikuje poziomu osób uczestniczących w zajęciach. Decyzja o zapisie na wybrany poziom zaawansowania należy do klienta, który ma również możliwość udziału w próbnych zajęciach pokazowych, na podstawie których sam może ocenić swoje możliwości i następnie dokonać wyboru poziomu zaawansowania. Uczestnicy zajęć nie realizują żadnego programu/etapów nauczania oraz nie uzyskują klasyfikacji do kolejnego poziomu zaawansowania. Na zajęciach nie jest wymagane zaliczenie innych, niższych poziomów zajęć. Uczestnicy zajęć nie otrzymują żadnych certyfikatów, czy dokumentów potwierdzających nabycie przez nich umiejętności w zakresie tańca. Warunkiem wstępu na opisane zajęcia jest akceptacja ogólnego regulaminu, zapoznanie się z dokumentami RODO oraz uiszczenie opłaty (nabycie biletu) wstępu. W ofercie Wnioskodawcy są różne rodzaje biletów wstępu na zajęcia, takie jak wejście jednorazowe na zajęcia lub karnety obejmujące pakiet kilku, czy kilkunastu wejść na dowolnie wybrane zajęcia, do wykorzystania w określonym czasie. Przedmiotowe zajęcia organizowane są jako forma spędzania czasu wolnego uczestników, dla ich lepszego samopoczucia, poprawy kondycji, a uczestnicy biorą w nich udział by tańczyć dla rozrywki. Jest to wyjątkowo mocno pożądana forma rekreacji dla dzieci, młodzieży oraz dorosłych, szczególnie w czasach wzmożonej potrzeby na ruch i aktywne spędzanie wolnego czasu w formie odstresowujących zajęć odbywających się w luźnej atmosferze. Ponadto, celem usługi jest spędzenie czasu wolnego w ulubionej formie, w aktywny sposób, odprężający psychicznie, w towarzystwie osób w podobnym wieku, dzielących tą samą pasję i w miłej atmosferze.

Rozstrzygnięcie:

Pozostałe usługi związane z rekreacją – wyłącznie w zakresie wstępu

Stawka podatku od towarów i usług:

Podstawa prawna:

art. 41 ust. 2 ustawy w zw. z art. 146ef ust. 1 pkt 2 ustawy w zw. z poz. 68 załącznika nr 3 do ustawy

Cel wydania WIS:

określenie stawki podatku od towarów i usług

UZASADNIENIE

W dniu 27 stycznia 2026 r. Wnioskodawca złożył wniosek w zakresie sklasyfikowania ww. usługi na potrzeby określenia stawki podatku od towarów i usług. Wniosek uzupełniono w dniu 8 marca 2026 r. poprzez doprecyzowanie opisu sprawy oraz przesłanie dokumentów dotyczących usługi będącej przedmiotem wniosku.

W treści wniosku przedstawiono następujący szczegółowy opis usługi:

Opisane we wniosku usługi należy – zdaniem Wnioskodawcy – zakwalifikować wg PKWiU do grupy 93.29.A.

W ocenie Wnioskodawcy, wykonywane przez niego usługi, jako usługi wstępu, mieszczą się w poz. 68 załącznika nr 3 ustawy o podatku od towarów i usług i są opodatkowane stawką 8%, zgodnie z art. 41 ust. 2 tej ustawy.

Przepisy znajdujące – zdaniem Wnioskodawcy – zastosowanie w sprawie: art. 41 ust. 2 w związku z poz. 68 załącznika nr 3 i art. 146ef ustawy o podatku od towarów i usług.

Opis usługi:

Świadczona usługa jest usługą złożoną z usługi głównej (wejścia na salę taneczną, na której organizowane są zajęcia i korzystania z jej wyposażenia) oraz usługi pomocniczej (obecność instruktora na sali).

Zajęcia są skierowane do wszystkich osób chętnych bez względu na wiek i poziom zaawansowania, ale odbywają się z podziałem na grupy wiekowe (ze względu na specyfikę komunikacji z uczestnikami zależną od wieku, ich możliwości fizycznych, podkładów muzycznych, zróżnicowania zaangażowania instruktora na zajęciach, jeśli chodzi o dokładność objaśnień ruchów oraz zwiększony nacisk na bezpieczeństwo i opiekę nad uczestnikami zajęć itp.) oraz z podziałem na poszczególne poziomy zaawansowania (zgodne z oczekiwaniami klientów różniącymi się intensywnością zajęć, ilością oraz trudnością ćwiczeń i ruchów tanecznych itp.). Zajęcia odbywają się dla dzieci w wieku przedszkolnym, w wieku szkolnym, młodzieży szkolnej, osób powyżej (…) i powyżej (…) roku życia. Podział zaawansowania jest następujący: poziom początkujący, średniozaawansowany, zaawansowany oraz poziom (…).

Zajęcia taneczne odbywają się w formie grupowych zajęć rekreacyjnych, organizowanych jako forma spędzania czasu wolnego uczestników, dla ich lepszego samopoczucia, poprawy kondycji, a uczestnicy biorą w nich udział by tańczyć dla rozrywki. Jest to wyjątkowo mocno pożądana forma rekreacji dla dzieci, młodzieży oraz dorosłych, szczególnie w czasach wzmożonej potrzeby na ruch i aktywne spędzanie wolnego czasu w formie odstresowujących zajęć odbywających się w luźnej atmosferze.

Celem usługi rekreacyjnych zajęć tanecznych jest spędzenie czasu wolnego w ulubionej formie, w aktywny sposób, odprężający psychicznie, w towarzystwie osób w podobnym wieku, dzielących tą samą pasję i w miłej atmosferze.

Celem Wnioskodawcy nie jest to, aby uczestnicy nabyli nowe umiejętności. Działania Wnioskodawcy są nakierowane przede wszystkim na zapewnienie uczestnikom możliwości aktywnego wypoczynku, rozrywki i przyjemnego spędzenia wolnego czasu. Uczestnicy zajęć tanecznych wykorzystują posiadane umiejętności oraz predyspozycje fizyczne. Oczywiście nie można wykluczyć, że dodatkowym skutkiem ubocznym zajęć może być udoskonalenie umiejętności tanecznych przez uczestników zajęć, szczególnie gdy udział w zajęciach jest bardzo systematyczny. Często nie jest to jednak zasługą instruktora, który ma dostarczyć uczestnikom inspiracji, czy możliwych do wykonania ruchów, ale w dużej mierze wnikliwej obserwacji innych uczestników, czy własnych pomysłów. Inaczej niż to jest w tańcu klasycznym, towarzyskim – (…) itp. nie jest ograniczony wypracowanymi przez lata kanonami, czy sztywnymi technikami. (…) cechuje indywidualizm tancerza i jego kreatywność.

Dodać należy, że:

– uczestnicy zajęć nie realizują żadnego programu/etapów nauczania;

– uczestnicy nie uzyskują klasyfikacji do kolejnego poziomu zaawansowania;

– na zajęciach nie jest wymagane zaliczenie innych, niższych poziomów zajęć;

– instruktor nie weryfikuje poziomu osób uczestniczących w zajęciach;

– zajęcia nie stanowią kontynuacji zajęć poprzednich;

– każde zajęcia są zamkniętą czasowo, odrębną jednostką, bez nawiązania, porównywania do innych zajęć;

– zajęcia są przeprowadzane na zasadzie swobodnego działania instruktora, według dowolnego jego pomysłu lub zgodnie z pomysłem uczestników;

– uczestnik może korzystać z zajęć w sposób jednorazowy, sporadyczny lub systematyczny;

– skład grup nie jest stały;

– uczestnik może korzystać z zajęć na różnym poziomie trudności, z różnych styli, z dowolnym instruktorem, w różnych lokalizacjach.

Uczestnicy zajęć nie otrzymują żadnych certyfikatów, czy dokumentów potwierdzających nabycie przez nich umiejętności w zakresie tańca.

Instruktorzy swoje zadania wykonują na podstawie umowy zlecenia z osobą fizyczną nieprowadzącą działalności gospodarczej lub umowy z osobą prowadzącą działalność gospodarczą. Instruktor nie musi posiadać kierunkowego wykształcenia, profesjonalnej wiedzy, ani doświadczenia zawodowego. Zatrudnienie takiej osoby odbywa się na podstawie subiektywnej oceny Wnioskodawcy. Ważną rolę odgrywają tutaj umiejętności taneczne i prezentowany wysoki poziom taneczny, pozwalający instruktorowi wykonywać powierzone obowiązki oraz kreatywność w wymyślaniu ruchów z (…), który jest najbardziej swobodnym rodzajem tańca i pozwala na zupełną dowolność w ruchach, ich wykonaniu i doborze podkładu muzycznego do zajęć. Dodatkowym atutem jest łatwość w nawiązywaniu kontaktów, miła aparycja i wysoka kultura osobista. Instruktor jest zobowiązany do tworzenia miłej i przyjaznej atmosfery sprzyjającej rekreacyjnej i rozrywkowej formie zajęć. Instruktor jest opiekunem sali, dba o odpowiednią temperaturę, wentylację i odpowiednie oświetlenie. W trakcie zajęć instruktor służy uczestnikom pomocą przy objaśnianiu wykonania ruchów, ich sekwencji itp. Instruktor sprawuje ogólny nadzór i koordynuje przebieg zajęć. Prezentuje zatem jak wykonać ćwiczenia i ruchy taneczne, objaśnia je oraz dba o ich bezpieczne wykonanie, np. wskazując na właściwe odległości pomiędzy uczestnikami, aby żaden z uczestników nie uległ kontuzji. Instruktor nie wskazuje na indywidualne błędy uczestników i nie poprawia ich indywidualnie, ale stara się służyć im pomocą np. odpowiadając na pytania zadawane na forum grupy przez uczestników. Dodać należy, że z uwagi na charakter (…) nie ma tu mowy o „błędach” sensu stricte. Wiele zależy od interpretacji ruchów i ćwiczeń dokonywanych przez poszczególnych uczestników. Liczy się przede wszystkim zabawa, dobre samopoczucie i radość z samego tańca i ruchu. Instruktor wspiera całą grupę i reaguje na ewentualne potrzeby uczestników dotyczące powtórzeń wykonywanych ruchów tanecznych, ich ponownego objaśnienia, dba o to, by zajęcia przebiegały w miłej atmosferze i sprawnie. Uczestnicy mają swobodę w ruchach tanecznych. Sami we własnym zakresie, dostosowanym do ich indywidualnych możliwości, powtarzają ćwiczenia lub ruchy taneczne – również bez polecenia instruktora. Czasami instruktor zachęca do interpretacji „na żywo” muzyki dobranej przez niego do zajęć, by uczestnicy mieli okazję do jak największej własnej kreatywności. Instruktor wówczas motywuje i wspiera grupę w poszukiwaniu ruchów tanecznych. Uczestnicy zajęć ćwiczą wtedy we własnym zakresie przy wsparciu instruktora.

Zakres uprawień i umiejętności instruktora:

– obsługa sprzętu nagłaśniającego, oświetlenia, wentylacji;

– dobór muzyki do zajęć oraz jej zmiany podczas zajęć w razie potrzeby;

– dobór i przygotowanie ćwiczeń i ruchów tanecznych odpowiednich dla danych zajęć według własnego pomysłu i kreatywności;

– koordynacja przebiegu zajęć oraz jego zmiana w zależności od potrzeb uczestników;

– nadzór nad uczestnikami zajęć zapewniający prawidłowy ich przebieg oraz bezpieczeństwo uczestników zajęć przy wykonywaniu ćwiczeń i ruchów tanecznych oraz korzystaniu z wyposażenia sali;

– objaśnianie wykonywanych ćwiczeń i ruchów w sposób swobodny i według własnego pomysłu oraz udzielanie swobodnej odpowiedzi na pytania zadawane na forum grupy podczas zajęć;

– reagowanie w sytuacji zakłócania zajęć, w tym do wyproszenia z sali osób niepozwalających na bezpieczny i prawidłowy przebieg zajęć oraz zaburzających przyjazną atmosferę;

– zarządzanie przerw w czasie zajęć na krótki odpoczynek.

Szczegółowy opis przebiegu zajęć – schemat, który jest powtarzalny w czasie zajęć:

Instruktor jest pierwszą osobą, która wchodzi na salę taneczną i przygotowuje ją do rozpoczęcia zajęć (uruchomienie nagłośnienia, dobór oświetlenia oraz wentylacji). Następnie na salę wchodzą uczestnicy zajęć. Każde zajęcia rozpoczynają się od rozgrzewki, zazwyczaj przy pełnym oświetleniu sali światłem białym, przy muzyce wybranej przez instruktora. Instruktor pokazuje ćwiczenia ruchowe, mające na celu przygotowanie organizmu do wysiłku, rozgrzanie mięśni, ścięgien i stawów. Uczestnicy zajęć naśladują instruktora, a w razie potrzeby dodatkowo też samodzielnie dodają własne ćwiczenia lub dodatkowe powtórzenia ćwiczeń prezentowanych przez instruktora. Instruktor czuwa nad bezpiecznym wykonaniem ćwiczeń. Po rozgrzewce instruktor objaśnia ruchy taneczne, które przygotował na dane zajęcia według własnego pomysłu i kreatywności. Są to ruchy taneczne wymyślone przez instruktora, odpowiednie dla danej grupy wiekowej i danego poziomu zaawansowania. Uczestnicy zajęć, korzystając z objaśnień instruktora, wykonują ruchy na forum grupy, w razie wątpliwości zadają pytania, na które instruktor udziela dodatkowej odpowiedzi. Początkowo ćwiczenie ruchów tanecznych odbywa się bez muzyki. Instruktor nadaje rytm uczestnikom zajęć przez wyklaskiwanie lub liczenie. Następnie instruktor włącza muzykę i pokazuje uczestnikom jak prawidłowo wykonać ruchy taneczne przy muzyce. Uczestnicy po obejrzeniu prezentacji instruktora wykonują ruchy przy muzyce, mając dowolność w ich interpretacji i wykonaniu. Pod koniec zajęć tanecznych instruktor może zmienić oświetlenie na sali, przez zmniejszenie światła białego lub zmianę na oświetlenie tylko kolorowe (reflektory), by zbudować jeszcze lepszą atmosferę. Instruktor na koniec zajęć może zaprezentować do muzyki wszystkie ruchy, jakie pokazywał na danych zajęciach, oddzielnie lub połączone w krótki układ taneczny. Następnie uczestnicy zajęć mogą również do muzyki tańczyć ruchy objaśnione na zajęciach przez instruktora połączone razem lub każdy ruch oddzielnie, dodając własną interpretację tych ruchów. Mogą wykonywać to w dużej grupie, w mniejszych podgrupach, w dowolny sposób, wykazując się także własną inwencją i interpretacją. Uczestnicy, w tej ostatniej części zajęć, mają szansę, aby obserwować się wzajemnie, czerpiąc inspirację z ruchów od innych uczestników oraz poczuć zupełną swobodę w nawiązywaniu relacji pomiędzy sobą. Po zakończeniu zajęć instruktor porządkuje pomieszczenie i jest ostatnią osobą opuszczającą salę.

Wnioskodawca nie jest instruktorem, zajmuje się zarządzaniem firmą.

Warunkiem wstępu na opisane zajęcia jest akceptacja ogólnego regulaminu, zapoznanie się z dokumentami RODO oraz uiszczenie opłaty (biletu) wstępu. Wnioskodawca nie podpisuje z uczestnikami zajęć żadnych umów, w tym jakichkolwiek zobowiązań do systematycznego uczestnictwa w zajęciach (uczestnik ma pełną swobodę w wyborze zajęć i częstotliwości).

W ofercie Wnioskodawcy są różne rodzaje biletów wstępu na zajęcia, takie jak wejście jednorazowe na zajęcia lub karnety obejmujące pakiet kilku, czy kilkunastu wejść na dowolnie wybrane zajęcia, do wykorzystania w określonym czasie. Możliwość doboru zajęć przez klienta pod względem rodzaju, stopnia zaawansowania i terminu odbywania się zająć jest bardzo elastyczna i nie podlega ograniczeniom. Wystarczy nabyć odpowiedni bilet wstępu/karnet na wybraną liczbę wejść i w ten sposób dowolnie ukształtować swoją opłatę. Dzięki temu uczestnik może dowolnie ułożyć i zmieniać swój grafik w zależności od aktualnej potrzeby i posiadanego czasu wolnego. Może uczestniczyć w zajęciach w sposób regularny, korzystając z różnych zajęć dostępnych w grafiku lub może uczestniczyć w oferowanych zajęciach sporadycznie, przychodząc na pojedyncze, dowolne zajęcia, kiedy akurat będzie miał czas i ochotę, by w ten sposób spędzić wolny czas.

Na stronie internetowej Wnioskodawcy publikowany jest grafik zajęć obejmujący: dzień tygodnia, godzinę i miejsce, styl tańca, grupę wiekową, poziom zaawansowania, imię instruktora. Uczestnicy mogą dokonać wcześniejszego zapisu na interesujące ich zajęcia poprzez stronę internetową, osobiście lub telefonicznie – mają wtedy pewność, że będą mogli uczestniczyć w wybranych przez siebie zajęciach. Mogą też bez wcześniejszej rezerwacji przyjść bezpośrednio na salę taneczną, korzystając z wcześniej wykupionego wstępu, albo uiszczając opłatę bezpośrednio przed zajęciami. W tym przypadku nie mają jednak pewności uczestnictwa w zajęciach w przypadku braku miejsc. Klient zatem może samodzielnie decydować w jakim terminie i w jakich godzinach będzie korzystał z zajęć oferowanych przez Wnioskodawcę. Swoboda wyboru dotyczy także poziomu zaawansowania zajęć oraz ich częstotliwości. Wybór zajęć nie wiąże się z wymogiem uczestnictwa systematycznego. Ograniczeniem jest wyłącznie limit miejsc na sali w danym terminie (po jego osiągnięciu zapisy na dane zajęcia są zamykane). Decyzja o zapisie na wybrany poziom zaawansowania należy do klienta, który ma również możliwość udziału w próbnych zajęciach pokazowych, na podstawie których sam może ocenić swoje możliwości i następnie dokonać wyboru poziomu zaawansowania. Instruktor może zasugerować uczestnikom zajęć zmianę grupy na mniej lub bardziej zaawansowaną, ale uczestnik zajęć nie jest zobowiązany do zastosowania się do sugestii instruktora. Uczestnik, który zapisał się do wybranej przez siebie grupy, może również uczestniczyć w zajęciach innej grupy, innego dnia, na innym poziomie zaawansowania lub za każdym razem przychodzić na zajęcia na różnych poziomach zaawansowania, do różnych instruktorów, a nawet w różnych lokalizacjach. Wnioskodawca nie stawia żadnych ograniczeń w tym zakresie.

(…)

W piśmie z dnia 8 marca 2026 r., będącym uzupełnieniem wniosku, Wnioskodawca – w odpowiedzi na pytania tut. organu zawarte w wezwaniu z dnia 26 lutego 2026 r., znak 0112-KDSL2-2.440.36.2026.1.IH – udzielił następujących informacji:

Pytanie 1. Czy zajęcia o charakterze tanecznym (…) i związane z tym zajęcia ruchowe, które odbywają się na poziomie początkującym, średniozaawansowanym, zaawansowany i (…) zawsze mają taki sam przebieg? Jeśli nie, to należy wskazać i opisać wszystkie różnice pomiędzy poszczególnymi zajęciami.

Odpowiedź: Zajęcia o charakterze tanecznym (…) i związane z tym zajęcia ruchowe niezależnie od poziomu trudności zawsze mają taki sam przebieg. Nie ma żadnych różnic w przebiegu pomiędzy zajęciami na poziomie początkującym, średniozaawansowanym, zaawansowanym i (…). Powtarzający się schemat przebiegu zajęć został szczegółowo opisany we wniosku. (…)

Pytanie 2. Czy zakres działań podejmowanych przez instruktorów w czasie prowadzenia przedmiotowych zajęć jest rożny w zależności od rodzaju/stylu tańca i poziomu zaawansowania grupy? Jeśli tak, to należy wskazać i opisać wszystkie różnice pomiędzy poszczególnymi zajęciami w kontekście podejmowanych przez instruktora działań.

Odpowiedź: Zakres działań podejmowanych przez instruktorów w czasie prowadzenia przedmiotowych zajęć jest zawsze taki sam, niezależnie od rodzaju/stylu tańca i poziomu zaawansowania grupy. Instruktor ze względów bezpieczeństwa zawsze musi być obecny na sali, a jego zakres działania jest taki sam niezależnie od rodzaju/stylu tańca i poziomu zaawansowania. Zakres tych działań został szczegółowo opisany we wniosku i jest on niezmienny od wielu lat, podobnie jak w przypadku opisanego we wniosku przebiegu zajęć.

Pytanie 3. Kto ponosi odpowiedzialność w razie wystąpienia ewentualnej kontuzji u uczestnika przedmiotowych zajęć – Wnioskodawca, instruktor, uczestnik czy inny podmiot – jaki? Odpowiedź: Na przedmiotowe pytanie nie można odpowiedzieć w sposób jednoznaczny, odpowiedzialność jest bowiem zawsze uzależniona od przyczyn powstania kontuzji u uczestnika. Podstawowe znaczenie dla obciążenia danej osoby odpowiedzialnością ma ustalenie winy. Niezwykle istotne jest także wykazanie związku pomiędzy powstałą szkodą, a określoną sytuacją. Za wszelkie kontuzje i urazy powstałe wyłącznie na skutek działania uczestnika zajęć Wnioskodawca nie ponosi odpowiedzialności. Zatem np. uczestnik zajęć, który wykonał jakieś ruchy taneczne, które przekraczały jego możliwości fizyczne, jego sprawność, może mieć pretensje jedynie do siebie o swoją nieroztropność. Podobnie, gdy np. z jakiś powodów nie uczestniczył w sposób aktywny w rozgrzewce i w wyniku tego doszło do kontuzji, albo np. uczestnik niewłaściwie dobrał obuwie. Zupełnie inaczej kształtuje się sytuacja, gdy uszczerbek (kontuzja) powstanie z winy Wnioskodawcy. Mogą to być przeróżne sytuacje. Przykładowo można tu wymienić sytuacje, gdy nie zadbano o suchą powierzchnię na sali (mokra podłoga) w wyniku czego uczestnik odniósł jakiś uraz lub był użytkowany wadliwy osprzęt elektryczny/muzyczny, w wyniku czego uczestnik został porażony prądem albo w sytuacji niezwrócenia uwagi przez instruktora, obecnego na sali, na bezpieczne odległości pomiędzy uczestnikami. Innym przykładem może być dopuszczenie do obecności na sali zbyt dużej ilości uczestników. Wnioskodawca odpowiada zatem przede wszystkim za stan techniczny sali i jej wyposażenie oraz ma obowiązek zapewnienia bezpieczeństwa uczestników, więc w przypadku zaniedbania w tych kwestiach, winę za kontuzję uczestnika ponosi Wnioskodawca. Warto dodać, że Wnioskodawca nie wymaga żadnych deklaracji dotyczących zdrowia od uczestników zajęć oraz że ze względu na ogólnodostępną formę prowadzonych zajęć Wnioskodawca zaleca, by uczestnik zajęć przy wyborze i korzystaniu z oferowanych zajęć wziął pod uwagę własne możliwości i aktualny stan zdrowia. Wnioskodawca podkreśla, że całkowicie zrezygnował z formalności w postaci podpisywania dokumentów z klientami przy realizacji świadczenia, by usługa była całkowicie ogólnodostępna i cieszyła się powodzeniem wśród klientów, którzy cenią sobie taki brak zobowiązań i brak konieczności podpisywania różnych dokumentów. Również dzięki temu usługi Wnioskodawcy stały się bardziej konkurencyjne na rynku. Jak wspomniano we wniosku, Wnioskodawca nie podpisuje żadnych umów z uczestnikami zajęć. Ogólny regulamin (aktualizowany w ramach potrzeby) jest dla klienta dostępny do zapoznania się w Biurze Obsługi Klienta. Brak podpisywania różnych dokumentów odbierany jest przez klientów bardzo pozytywnie i podkreśla luźną oraz ogólnodostępną formę usługi, oferowanej dla szerokiego kręgu odbiorców chcących skorzystać w dowolnym momencie z tej formy rekreacji bez żadnych dodatkowych zobowiązań. Do tej pory Wnioskodawca nie miał żadnych nieporozumień z uczestnikami zajęć dotyczących świadczonych usług przy jednoczesnym braku formalnych dokumentów. Wszystkie niejasne sytuacje zawsze są rozpatrywane na korzyść klienta, co powoduje, że wpływa to pozytywnie na wizerunek firmy i jeszcze bardziej zwiększa konkurencyjność realizowanych świadczeń.

Do ww. pisma Wnioskodawca dołączył:

(…).

W trybie przewidzianym w art. 200 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r., poz. 111, z późn. zm.), zwanej dalej Ordynacją podatkową, postanowieniem z dnia 31 marca 2026 r., znak 0112-KDSL2-2.440.36.2026.2.IH, tutejszy organ wyznaczył Wnioskodawcy siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w zakresie zebranego w sprawie materiału dowodowego. Postanowienie zostało skutecznie doręczone Wnioskodawcy w dniu 10 kwietnia 2026 r. Do dnia wydania niniejszej decyzji z prawa tego Wnioskodawca nie skorzystał.

Uzasadnienie sposobu zidentyfikowania świadczenia na potrzeby podatku od towarów i usług

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).

W świetle przepisu art. 8 ust. 1 ustawy, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (…).

W złożonym w dniu 27 stycznia 2026 r. wniosku Wnioskodawca w części D. „ZAKRES WNIOSKU” zaznaczył w pozycji „Przedmiot wniosku” kwadrat nr 3 – „świadczenie kompleksowe”, a w pozycji „Liczba towarów lub usług, których dotyczy wniosek” wskazał cyfrę „2”. Ponadto, w pozycji „Szczegółowy opis” wskazano: „Świadczona usługa jest usługą złożoną z usługi głównej (wejścia na salę taneczną, na której organizowane są zajęcia i korzystania z jej wyposażenia) oraz usługi pomocniczej (obecność instruktora na sali)”.

Jak stanowi art. 42b ust. 5 ustawy, przedmiotem wniosku o wydanie WIS mogą być:

1) towar albo usługa, albo

2) towary lub usługi, które w ocenie wnioskodawcy razem składają się na jedną czynność podlegającą opodatkowaniu.

Biorąc pod uwagę powyższe, należy w pierwszej kolejności ustalić charakter świadczenia realizowanego przez Wnioskodawcę.

W kwestii związanej z oceną charakteru świadczenia realizowanego przez Wnioskodawcę należy podkreślić, że – co do zasady – każde świadczenie dla celów opodatkowania podatkiem od towarów i usług powinno być traktowane jako odrębne i niezależne, jednak w sytuacji, gdy jedna usługa obejmuje z ekonomicznego punktu widzenia kilka świadczeń, usługa ta nie powinna być sztucznie dzielona dla celów podatkowych.

Pojedyncze świadczenie ma miejsce zwłaszcza wtedy, gdy jedną lub więcej części składowych uznaje się za usługę zasadniczą, podczas gdy inny lub inne elementy traktuje się jako usługi pomocnicze, do których stosuje się te same zasady opodatkowania, co do usługi zasadniczej.

Natomiast aby móc wskazać, że dana usługa jest usługą złożoną (kompleksową), powinna składać się ona z różnych świadczeń, których realizacja prowadzi jednak do jednego celu. Na usługę kompleksową składa się więc kombinacja różnych czynności, prowadzących do realizacji określonego celu – do wykonania świadczenia głównego, na które składają się różne świadczenia pomocnicze. Natomiast czynność należy uznać za pomocniczą, jeśli nie stanowi ona celu samego w sobie, lecz jest środkiem do pełnego zrealizowania lub wykorzystania usługi zasadniczej. Pojedyncza czynność traktowana jest zatem jak element usługi kompleksowej wówczas, jeżeli cel świadczenia czynności pomocniczej jest zdeterminowany przez usługę główną oraz nie można wykonać lub wykorzystać usługi głównej bez czynności pomocniczej.

Zatem, z ekonomicznego punktu widzenia usługi nie powinny być dzielone dla celów podatkowych wówczas, gdy tworzyć będą jedną usługę kompleksową, obejmującą kilka świadczeń pomocniczych. Jeżeli jednak w skład świadczonej usługi wchodzić będą czynności, które nie służą wyłącznie wykonaniu czynności głównej, zasadniczej, lecz mogą mieć również charakter samoistny, to wówczas nie ma podstaw dla traktowania ich jako elementu usługi kompleksowej.

Stanowisko takie przedstawił również Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (zwany dalej TSUE) w wyroku z dnia 25 lutego 1999 r. w sprawie nr C-349/96 Card Protection Plan Ltd (CPP) przeciwko Commissioners of Customs and Excise, ECLI:EU:C:1999:93, stwierdzając: „Pojedyncze świadczenie ma miejsce zwłaszcza wtedy, gdy jedną lub więcej części składowych uznaje się za usługę zasadniczą, podczas gdy inny lub inne elementy traktuje się jako usługi pomocnicze, do których stosuje się te same zasady opodatkowania, co do usługi zasadniczej. Usługę należy uznać za usługę pomocniczą w stosunku do usługi zasadniczej, jeśli nie stanowi ona dla klienta celu samego w sobie, lecz jest środkiem do lepszego wykorzystania usługi zasadniczej”.

W wyroku tym TSUE zauważył również, że dla ustalenia, czy mamy do czynienia z jednolitą usługą, czy też z różnymi usługami, fakt ustalenia jednej ceny za świadczenie (świadczenia) nie ma znaczenia decydującego, może jedynie sugerować, że w rzeczywistości mamy do czynienia z jednolitą usługą. Jednakże, jeżeli okoliczności wskazują na to, że nabywca miał zamiar nabyć nie tyle jednolitą, kompleksową usługę, ile dwie różne usługi, wówczas cenę należy stosownie, proporcjonalnie rozdzielić i każdej usłudze przypisać stosowną dla niej część.

Odnosząc się do zagadnienia będącego przedmiotem wniosku, wskazać również należy, że:

– w wyroku TSUE z dnia 27 października 2005 r. w sprawie C-41/04 Levob Verzekeringen BV v. OV Bank NV przeciwko Staatssecretaris van Financien, ECLI:EU:C:2005:649, TSUE wskazał, że po pierwsze z art. 2 ust. 1 szóstej dyrektywy wynika, że każda transakcja powinna być uznawana za odrębną i niezależną, a po drugie, że czynność złożona z jednego świadczenia w sensie ekonomicznym nie powinna być sztucznie rozdzielana, by nie zakłócać funkcjonowania podatku VAT. W ocenie TSUE, aby określić, czy mamy do czynienia z jednym świadczeniem, należy przede wszystkim poszukać elementów charakterystycznych dla rozpatrywanej czynności celem ustalenia, czy podatnik dostarcza konsumentowi kilka odrębnych świadczeń głównych, czy też jedno świadczenie (pkt 20 wyroku). Podobnie jest w przypadku, jeśli dwa (lub więcej) świadczenia (lub czynności) dokonane przez podatnika na rzecz konsumenta, rozumianego jako przeciętny konsument, są tak ściśle związane, że stanowią one obiektywnie jedno tylko nierozerwalne świadczenie gospodarcze, którego rozdzielenie miałoby charakter sztuczny (punkt 22 wyroku),

– w wyroku z dnia 27 września 2012 r. w sprawie C-392/11 Field Fisher Waterhouse LLP przeciwko Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs, ECLI:EU:C:2012:597, TSUE wskazał, że aby móc uznać, że ogół świadczeń zapewnianych przez wynajmującego najemcy stanowi jedno świadczenie, należy zbadać czy wykonywane świadczenia stanowią jedno nierozerwalne świadczenie gospodarcze, którego rozdzielenie miałoby charakter sztuczny, czy też obejmują one świadczenie główne, względem którego pozostałe świadczenia mają charakter dodatkowy (pkt 22 wyroku).

Istotnym kryterium wpływającym na ocenę tego, czy w konkretnej sytuacji występuje świadczenie kompleksowe, jest kryterium odrębności. Kryterium to opiera się na weryfikacji, czy poszczególne świadczenia mogą występować w obrocie gospodarczym niezależnie i czy mogą być wykonane przez dowolny inny podmiot. W przypadku odpowiedzi twierdzącej, nie występuje świadczenie kompleksowe, lecz kilka odrębnych świadczeń, które powinny być dla celów opodatkowania VAT traktowane niezależnie od siebie. Takie stanowisko wywieść można z wyroku z dnia 11 czerwca 2009 r. w sprawie C-527/07 RLRE Tellmer Property sro, ECLI:EU:C:2009:365, w którym istotnie TSUE stanął na stanowisku, że w przypadku usług najmu oraz usług sprzątania części wspólnych budynków następują dwa odrębne świadczenia dla celów VAT. Swoje stanowisko TSUE oparł na tym, że usługi sprzątania części wspólnych budynku mogą być świadczone na różnych zasadach, to znaczy na przykład przez osoby trzecie wystawiające faktury obejmujące koszt tych usług bezpośrednio lokatorom lub przez wynajmującego zatrudniającego w tym celu własnych pracowników lub posługującego się przedsiębiorstwem zajmującym się sprzątaniem.

Podsumowując zatem powyższe, świadczenie kompleksowe ma miejsce wówczas, gdy relacja poszczególnych czynności (świadczeń) wykonywanych na rzecz jednego nabywcy dzieli je na świadczenie podstawowe i świadczenia pomocnicze – tzn. takie, które umożliwiają skorzystanie ze świadczenia podstawowego (lub są niezbędne dla możliwości skorzystania ze świadczenia podstawowego). Jeżeli jednak świadczenia te można rozdzielić, tak że nie zmieni to ich charakteru ani wartości z punktu widzenia nabywcy – wówczas świadczenia takie powinny być traktowane jako dwa (lub więcej), niezależnie opodatkowane świadczenia.

Przedmiotem wniosku jest świadczenie polegające na prowadzeniu cyklicznych rekreacyjnych zajęć o charakterze tanecznym (…) i związanych z tym zajęć ruchowych. Zajęcia są prowadzone w wynajętych salach, które są odpowiednio przystosowane i wyposażone do takich zajęć, tj. mają odpowiednią podłogę, nagłośnienie, odpowiednie oświetlenie, (…) itp. Przedmiotowe zajęcia mają formę zajęć grupowych, w ramach których uczestnicy mogą wejść na salę taneczną i skorzystać z jej wyposażenia. Podczas zajęć Wnioskodawca zapewnia na sali obecność instruktora. Do zadań instruktora należy:

– obsługa sprzętu nagłaśniającego, oświetlenia, wentylacji;

– dobór muzyki do zajęć oraz jej zmiany podczas zajęć w razie potrzeby;

– dobór i przygotowanie ćwiczeń i ruchów tanecznych odpowiednich dla danych zajęć według własnego pomysłu i kreatywności;

– koordynacja przebiegu zajęć oraz jego zmiana w zależności od potrzeb uczestników;

– objaśnianie wykonywanych ćwiczeń i ruchów w sposób swobodny i według własnego pomysłu oraz udzielanie swobodnej odpowiedzi na pytania zadawane na forum grupy podczas zajęć;

– reagowanie w sytuacji zakłócania zajęć, w tym do wyproszenia z sali osób niepozwalających na bezpieczny i prawidłowy przebieg zajęć oraz zaburzających przyjazną atmosferę;

– zarządzanie przerw w czasie zajęć na krótki odpoczynek.

Co istotne, jak wskazano w uzupełnieniu z dnia 8 marca 2026 r. (…), instruktor ze względów bezpieczeństwa zawsze musi być obecny na sali.

Podkreślić również należy, że (…).

Ponadto, jak wynika z opisu sprawy (…), warunkiem wstępu na przedmiotowe zajęcia jest m.in. uiszczenie opłaty (nabycie biletu) wstępu. W ofercie Wnioskodawcy są różne rodzaje biletów wstępu na zajęcia, takie jak wejście jednorazowe na zajęcia lub karnety obejmujące pakiet kilku, czy kilkunastu wejść.

Wskazać w tym miejscu należy, że zgodnie z definicją zawartą w Słowniku Języka Polskiego (Wydawnictwo Naukowe PWN S.A., strona internetowa www.sjp.pwn.pl), pod pojęciem „wstępu” należy rozumieć „możliwość wejścia gdzieś, prawo uczestniczenia w czymś”.

Biorąc zatem pod uwagę definicję „wstępu” oraz fakt, że aby uczestniczyć w przedmiotowych zajęcia, niezbędne jest uiszczenie opłaty (nabycie biletu) wstępu, stwierdzić należy, że świadczenie będące przedmiotem analizy stanowi pojedynczą usługę, składającą się z kilku elementów. Nabywając wstęp na przedmiotowe zajęcia, klient oczekuje możliwości wejścia na salę taneczną, na której organizowane są zajęcia i korzystania z jej wyposażenia oraz stałej obecności instruktora. Przy czym klient w żaden sposób nie ma wpływu na ilość elementów tworzących nabywaną od Wnioskodawcy usługę, nie może też zrezygnować z żadnego elementu tej usługi. Dodatkowo, co istotne w przedmiotowej sprawie, bez odpowiedniego wyposażenia takiego jak podłoga, nagłośnienie, oświetlenie, (…) itp., ale też bez obecności instruktora, który ze względów bezpieczeństwa musi być obecny na sali, a do jego zadań należy m.in. obsługa sprzętu nagłaśniającego, oświetlenia, nadzór nad uczestnikami zapewniający prawidłowy przebieg zajęć oraz bezpieczeństwo uczestników przy wykonywaniu ćwiczeń i ruchów tanecznych oraz korzystaniu z wyposażenia sali, czy objaśnianie wykonywanych ćwiczeń i ruchów oraz udzielanie odpowiedzi na pytania zadawane na forum grupy podczas zajęć – przeprowadzenie zajęć w ogóle nie byłoby możliwe.

Zatem klient nabywając od Wnioskodawcy przedmiotową usługę otrzymuje jedno świadczenie składające się z kilku nierozerwalnie związanych ze sobą elementów (o których nie decyduje), dostępnych w ramach dokonanego zakupu.

Podsumowując, prowadzenie cyklicznych rekreacyjnych zajęć o charakterze tanecznym (…) i związanych z tym zajęć ruchowych należy, w kontekście art. 42b ust. 5 ustawy, traktować jako jedną usługę (o której mowa w pkt 1 ww. przepisu).

Uzasadnienie klasyfikacji

Stosownie do brzmienia art. 5a ustawy, towary i usługi będące przedmiotem czynności, o których mowa w art. 5, wymienione w klasyfikacji w układzie odpowiadającym Nomenklaturze scalonej (CN) zgodnej z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L 256 z 07.09.1987, str. 1, z późn. zm. – Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 2, t. 2, str. 382, z późn. zm.) lub w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, są klasyfikowane według Nomenklatury scalonej (CN) lub klasyfikacji wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, jeżeli dla tych towarów lub usług przepisy ustawy lub przepisy wykonawcze wydane na jej podstawie powołują działy, pozycje, podpozycje lub kody Nomenklatury scalonej (CN) lub symbole klasyfikacji statystycznych.

Zgodnie z art. 42a ustawy, wiążąca informacja stawkowa, zwana dalej „WIS”, jest decyzją wydawaną na potrzeby opodatkowania podatkiem dostawy towarów, importu towarów, wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów albo świadczenia usług, która zawiera:

1) opis towaru albo usługi będących przedmiotem WIS;

2) klasyfikację towaru według działu, pozycji, podpozycji lub kodu Nomenklatury scalonej (CN) albo według działu, grupy, klasy, kategorii, podkategorii lub pozycji Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług albo według sekcji, działu, grupy lub klasy Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych albo usługi według działu, grupy, klasy, kategorii, podkategorii lub pozycji Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług niezbędną do:

a) określenia stawki podatku właściwej dla towaru albo usługi,

b) stosowania przepisów ustawy oraz przepisów wykonawczych wydanych na jej podstawie – w przypadku, o którym mowa w art. 42b ust. 4;

3) stawkę podatku właściwą dla towaru albo usługi, z wyjątkiem przypadku, o którym mowa w art. 42b ust. 4.

Zatem w przypadku, gdy stawka podatku od towarów i usług nie jest uzależniona od zaklasyfikowania danego towaru lub usługi do odpowiedniej klasyfikacji (CN, PKOB lub PKWiU), ale od spełnienia definicji (opisu) zawartej w odpowiednim przepisie ustawy lub pozycji załącznika do ustawy, przedmiotem postępowania w zakresie wydania WIS jest ustalenie, czy opisany towar lub usługa spełnia wymogi wskazane przez ustawodawcę w tym opisie.

Uzasadnienie zastosowania stawki podatku od towarów i usług

Zgodnie z art. 41 ust. 1 ustawy, stawka podatku wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1.

W myśl art. 41 ust. 2 ustawy, dla towarów i usług wymienionych w załączniku nr 3 do ustawy, innych niż klasyfikowane według Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług w grupowaniu usługi związane z wyżywieniem (PKWiU 56), stawka podatku wynosi 7%, z zastrzeżeniem art. 114 ust. 1 i art. 138i ust. 4.

Natomiast stosownie do art. 146ef ust. 1 ustawy, w okresie od dnia 1 stycznia 2024 r. do końca roku, w którym suma wydatków wymienionych w art. 40 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny (Dz. U. z 2024 r., poz. 248, z późn. zm.) określonych na ten rok w ustawie budżetowej, w brzmieniu obowiązującym na dzień 31 lipca tego roku, oraz planie finansowym Funduszu Wsparcia Sił Zbrojnych przedłożonym zgodnie z art. 42 ust. 4 ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny albo projekcie tego planu przedstawionym do zatwierdzenia Ministrowi Obrony Narodowej zgodnie z art. 42 ust. 2 i 3 tej ustawy, jeżeli plan ten nie został przedłożony zgodnie z art. 42 ust. 4 tej ustawy, po wyłączeniu planowanych przepływów finansowych w ramach tej sumy wydatków, jest wyższa niż 3% wartości produktu krajowego brutto określonego zgodnie z art. 40 ust. 2 tej ustawy:

1) stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2, art. 110, art. 120 ust. 3a i art. 138i ust. 4, wynosi 23%;

2) stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 2, art. 120 ust. 2 i 3 oraz tytule załącznika nr 3 do ustawy, wynosi 8%;

3) stawka zryczałtowanego zwrotu podatku, o której mowa w art. 115 ust. 2, wynosi 7%;

4) stawka ryczałtu, o której mowa w art. 114 ust. 1, wynosi 4%.

W poz. 68 załącznika nr 3 do ustawy, stanowiącego wykaz towarów i usług opodatkowanych stawką podatku w wysokości 8%, wskazano bez względu na symbol PKWiU – „Pozostałe usługi związane z rekreacją – wyłącznie w zakresie wstępu”.

Przepisy ustawy nie zawierają definicji pojęcia „rekreacja”. Słownik Języka Polskiego (www.sjp.pwn.pl) definiuje rekreację jako „aktywny wypoczynek na świeżym powietrzu”, Wielki Słownik Języka Polskiego (http://www.wsjp.pl/) za rekreację uznaje „ruchową aktywność w czasie wolnym od pracy, mającą służyć zdrowiu i dobremu samopoczuciu”, natomiast „Słownik wyrazów obcych i zwrotów obcojęzycznych z almanachem” Władysława Kopalińskiego (Świat Książki, Warszawa 2000) definiuje rekreację jako „odpoczynek, rozrywka, wytchnienie, pochodzące od łacińskiego »recreatio« czyli powrót do zdrowia, sił”. Natomiast w Encyklopedii PWN (https://encyklopedia.pwn.pl) wskazano, że rekreacja to forma działania wybrana dobrowolnie przez człowieka ze względu na osobiste zainteresowania i dla odpoczynku, rozrywki lub rozwoju własnej osobowości; podejmowana poza obowiązkami zawodowymi, społecznymi i domowymi, w czasie wolnym od pracy.

Mając na uwadze powyższe definicje – na potrzeby stosowania art. 41 ust. 2 ustawy w zw. z poz. 68 załącznika nr 3 do ustawy – za rekreację uznać należy różne formy aktywności dobrowolnie wybrane przez człowieka, mające służyć wypoczynkowi, rozrywce czy zdrowiu. Tak rozumiana rekreacja obejmuje w szczególności zajęcia takie jak fitness, czy aerobik, ale również taką aktywność jak np. korzystanie z sauny.

Należy też zwrócić uwagę, że ustawodawca objął obniżoną stawką podatku w wysokości 8% wymienione w poz. 68 załącznika nr 3 do ustawy usługi, jednakże tylko w zakresie wstępu. Ustawodawca nie określił jednak ani form, ani kategorii „wstępu”, do których ma zastosowanie obniżona stawka podatku w wysokości 8%.

Jak już wskazano wyżej, zgodnie z definicją zawartą w Słowniku Języka Polskiego (Wydawnictwo Naukowe PWN S.A., strona internetowa www.sjp.pwn.pl), pod pojęciem „wstępu” należy rozumieć „możliwość wejścia gdzieś, prawo uczestniczenia w czymś”.

Zatem pod pojęciem „wstępu” w rozumieniu poz. 68 załącznika nr 3 do ustawy należy rozumieć możliwość wejścia gdzieś, prawo uczestniczenia w czymś, przy czym nie ma znaczenia forma biletu (lub opłaty), tzn. czy jest to jednorazowy bilet, czy też karnet upoważniający do kilku wejść. Dodatkowo należy zauważyć, że wejścia (wstępu) nie można kojarzyć tylko z możliwością wejścia np. do określonego miejsca (pomieszczenia). Ze wstępem w rozumieniu tych przepisów związane jest określone świadczenie (typowe dla danego obiektu). I tak, np. z nabyciem biletu wstępu do teatru związana jest możliwość obejrzenia przedstawienia, w przypadku parku rozrywki – możliwość korzystania z określonych urządzeń, sali tanecznej – możliwość tańczenia, na imprezę sportową – możliwość obejrzenia rozgrywanych na danym obiekcie zawodów, „na siłownię” – możliwość wykonywania ćwiczeń siłowych przy wykorzystaniu znajdujących się na jej terenie przyrządów, do parku narodowego – możliwość oglądania obiektów przyrodniczych znajdujących się na jego terenie.

W tym miejscu należy zaznaczyć, że zagadnienie związane z wykładnią analizowanych przepisów, w szczególności w odniesieniu do użytego w poz. 68 załącznika nr 3 do ustawy sformułowania „wyłącznie w zakresie wstępu” było wielokrotnie przedmiotem rozważań sądów administracyjnych, w tym Naczelnego Sądu Administracyjnego. W orzecznictwie utrwalony został jednoznaczny pogląd, że w tym przypadku wykładnia pojęcia „wstęp” nie może ograniczać się wyłącznie do wejścia do obiektu lub na imprezę rozrywkową bez możliwości aktywnego uczestniczenia w zaoferowanej usłudze i korzystania z urządzeń potrzebnych do jej realizacji, stanowiłoby to bowiem niczym nieuzasadnione zawężenie tego pojęcia. Jak podkreślono, użyte przez ustawodawcę sformułowanie „usługi związane z rekreacją – wyłącznie w zakresie wstępu” odnosi się do kart wstępu, stałych abonamentów lub biletów i innych form opłaty za umożliwienie zarówno biernego jak i aktywnego korzystania z rozrywki i rekreacji, w tym przystosowanych do tego sal, pomieszczeń oraz urządzeń i przyrządów tam się znajdujących. Natomiast określenie „wyłącznie w zakresie wstępu” należy rozumieć w ten sposób, że wszystkie usługi, które nie są związane z normalnym typowym użytkowaniem takiego obiektu, np. usługi restauracyjne na terenie sali sportowej, zakup napojów, odżywek, usługi osobistego/personalnego trenera – nie są objęte stawką obniżoną. Konsekwentnie podlegają opodatkowaniu stawką podstawową VAT.

Jak wynika z opisu sprawy, Wnioskodawca prowadzi cykliczne rekreacyjne zajęcia o charakterze tanecznym (…) i związane z tym zajęcia ruchowe. Zajęcia są prowadzone w wynajętych salach, które są odpowiednio przystosowane i wyposażone do takich zajęć, tj. mają odpowiednią podłogę, nagłośnienie, odpowiednie oświetlenie, lustra itp. Przedmiotowe zajęcia mają formę zajęć grupowych, w ramach których uczestnicy mogą wejść na salę taneczną i skorzystać z jej wyposażenia. Podczas zajęć Wnioskodawca zapewnia na sali obecność instruktora. Zajęcia są skierowane do wszystkich osób chętnych bez względu na wiek i poziom zaawansowania, ale odbywają się z podziałem na grupy wiekowe oraz z podziałem na poszczególne poziomy zaawansowania (początkujący, średniozaawansowany, zaawansowany oraz (…)).

Każde zajęcia są – jak wskazał Wnioskodawca – zamkniętą czasowo, odrębną jednostką, bez nawiązania, porównywania do innych zajęć. Ponadto, zajęcia są przeprowadzane na zasadzie swobodnego działania instruktora, według dowolnego jego pomysłu lub zgodnie z pomysłem uczestników. Skład grup nie jest stały, a uczestnik może korzystać z zajęć w sposób jednorazowy, sporadyczny lub systematyczny, na różnym poziomie trudności, z różnych styli, z dowolnym instruktorem, w różnych lokalizacjach. Instruktor nie weryfikuje poziomu osób uczestniczących w zajęciach. Decyzja o zapisie na wybrany poziom zaawansowania należy do klienta, który ma również możliwość udziału w próbnych zajęciach pokazowych, na podstawie których sam może ocenić swoje możliwości i następnie dokonać wyboru poziomu zaawansowania. Uczestnicy zajęć nie realizują żadnego programu/etapów nauczania oraz nie uzyskują klasyfikacji do kolejnego poziomu zaawansowania. Na zajęciach nie jest wymagane zaliczenie innych, niższych poziomów zajęć. Uczestnicy zajęć nie otrzymują żadnych certyfikatów, czy dokumentów potwierdzających nabycie przez nich umiejętności w zakresie tańca.

Warunkiem wstępu na opisane zajęcia jest akceptacja ogólnego regulaminu, zapoznanie się z dokumentami RODO oraz uiszczenie opłaty (nabycie biletu) wstępu. W ofercie Wnioskodawcy są różne rodzaje biletów wstępu na zajęcia, takie jak wejście jednorazowe na zajęcia lub karnety obejmujące pakiet kilku, czy kilkunastu wejść na dowolnie wybrane zajęcia, do wykorzystania w określonym czasie.

Co istotne, przedmiotowe zajęcia organizowane są jako forma spędzania czasu wolnego uczestników, dla ich lepszego samopoczucia, poprawy kondycji, a uczestnicy biorą w nich udział by tańczyć dla rozrywki. Jest to wyjątkowo mocno pożądana forma rekreacji dla dzieci, młodzieży oraz dorosłych, szczególnie w czasach wzmożonej potrzeby na ruch i aktywne spędzanie wolnego czasu w formie odstresowujących zajęć odbywających się w luźnej atmosferze. Ponadto, celem usługi jest spędzenie czasu wolnego w ulubionej formie, w aktywny sposób, odprężający psychicznie, w towarzystwie osób w podobnym wieku, dzielących tą samą pasję i w miłej atmosferze.

Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że świadczona przez Wnioskodawcę usługa – prowadzenie cyklicznych rekreacyjnych zajęć o charakterze tanecznym (…) oraz związanych z tym zajęć ruchowych – stanowi „Pozostałe usługi związane z rekreacją – wyłącznie w zakresie wstępu”, o których mowa w poz. 68 załącznika nr 3 do ustawy.

W rezultacie, usługa będąca przedmiotem analizy podlega opodatkowaniu stawką podatku od towarów i usług w wysokości 8%, na podstawie art. 41 ust. 2 ustawy w zw. z art. 146ef ust. 1 pkt 2 ustawy w zw. z poz. 68 załącznika nr 3 do ustawy.

Informacje dodatkowe

Niniejsza WIS jest ważna, jeśli w przedmiotowej sprawie nie ma zastosowania zwolnienie podmiotowe lub przedmiotowe od podatku od towarów i usług (art. 42a ustawy). W zakresie wyeliminowania lub zastosowania zwolnienia Wnioskodawca może zwrócić się o interpretację indywidualną do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała.

Podmiot, na rzecz którego wydano WIS, może ją stosować wyłącznie do usług tożsamych pod każdym względem z usługą będącą przedmiotem niniejszej decyzji.

Niniejsza WIS wiąże, z zastrzeżeniem art. 42c ust. 2-2d ustawy, organy podatkowe wobec podmiotu, dla którego została wydana, oraz ten podmiot, w odniesieniu do usługi będącej jej przedmiotem, która zostanie wykonana w okresie ważności WIS (art. 42c ust. 1 pkt 2 ustawy), z wyjątkiem następujących przypadków:

– podmiot ten złożył fałszywe oświadczenie, że w dniu złożenia wniosku o WIS, w zakresie przedmiotowym tego wniosku, nie toczy się postępowanie podatkowe, kontrola podatkowa ani kontrola celno-skarbowa oraz że w tym zakresie sprawa nie została rozstrzygnięta co do jej istoty w decyzji lub postanowieniu organu podatkowego (art. 42b ust. 3 ustawy),

– usługa, będąca przedmiotem niniejszej WIS, stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy (art. 42ca ustawy).

Niniejsza WIS jest ważna przez okres 5 lat licząc od dnia następującego po dniu jej doręczenia (art. 42ha ust. 1 ustawy).

WIS traci ważność przed upływem 5 lat, z dniem:

1) następującym po dniu doręczenia decyzji o zmianie WIS albo decyzji o uchyleniu WIS, albo

2) wygaśnięcia na podstawie art. 42h ust. 1

– w zależności od tego, które ze zdarzeń nastąpiło wcześniej (art. 42ha ust. 2 ustawy).

WIS wygasa z mocy prawa przed upływem powyższego terminu w przypadku zmiany przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku odnoszących się do usługi będącej przedmiotem tej WIS, gdy zmiana tych przepisów spowodowała, że

– klasyfikacja usługi, lub

– stawka podatku właściwa dla usługi lub

– podstawa prawna stawki podatku

staje się niezgodna z tymi przepisami.

Wygaśnięcie WIS następuje z dniem wejścia w życie przepisów, z którymi WIS stała się niezgodna (art. 42h ust. 1 ustawy).

Do liczenia terminów okresu ważności WIS stosuje się odpowiednio art. 12 Ordynacji podatkowej.

POUCZENIE

Od niniejszej decyzji – stosownie do art. 220 § 1 w związku z art. 221 oraz art. 223 § 2 Ordynacji podatkowej – służy Stronie odwołanie do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia.

Odwołanie, zgodnie z art. 42g ust. 4 ustawy, można złożyć wyłącznie za pośrednictwem systemu teleinformatycznego e-Urząd Skarbowy na stronie https://www.podatki.gov.pl/e-urzad-skarbowy/, będąc użytkownikiem konta/wyznaczając użytkownika konta organizacji w e-Urzędzie Skarbowym, korzystając z formularza Pismo WIS. Następnie należy wybrać rodzaj pisma Odwołanie w sprawie WIS.

Odwołanie od decyzji organu podatkowego powinno zawierać zarzuty przeciw decyzji, określać istotę i zakres żądania będącego przedmiotem odwołania oraz wskazywać dowody uzasadniające to żądanie (art. 222 Ordynacji podatkowej).