Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

Zakres wniosku wspólnego o wydanie interpretacji indywidualnej

6 sierpnia 2026 r. wpłynął Państwa wniosek wspólny z 31 lipca 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej. Treść wniosku wspólnego jest następująca:

Zainteresowani, którzy wystąpili z wnioskiem

1.  Zainteresowana będąca stroną postępowania:

AA;

2.  Zainteresowany niebędący stroną postępowania:

BA.

Opis zdarzenia przyszłego

Są Państwo małżonkami pozostającymi w ustroju ustawowej wspólności majątkowej małżeńskiej i współwłaścicielami, na zasadach wspólności majątkowej małżeńskiej, lokalu mieszkalnego położonego w (…), nabytego na podstawie umowy kupna-sprzedaży zawartej 30 grudnia 2021 r.

Planują Państwo sprzedaż wskazanego lokalu mieszkalnego w 2026 r. Sprzedaż może nastąpić przed upływem pięciu lat, liczonych od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie nieruchomości. Z tego względu sprzedaż będzie podlegała rozliczeniu na zasadach określonych w art. 30e ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Przewidywana cena sprzedaży wyniesie około (…) zł. Ostateczna cena będzie zależała od warunków zawartej transakcji. Środki uzyskane ze sprzedaży lokalu zamierzają Państwo przeznaczyć, w terminie określonym w art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, na wspólny zakup lokalu mieszkalnego położonego w Hiszpanii.

Lokal w Hiszpanii zostanie nabyty przez oboje małżonków do ich majątku wspólnego. Będzie lokalem przeznaczonym i przystosowanym do całorocznego zamieszkiwania. Nie będzie lokalem użytkowym, ani obiektem przeznaczonym wyłącznie do krótkotrwałego zakwaterowania turystycznego.

Zakup lokalu w Hiszpanii nie będzie miał charakteru spekulacyjnego, ani nie będzie dokonywany wyłącznie w celu lokaty kapitału. Nie planują Państwo przeznaczenia lokalu na stały, ani krótkoterminowy wynajem osobom trzecim. Lokal będzie pozostawał do Państwo osobistej dyspozycji i będzie służył prowadzeniu w nim przez Państwo życia prywatnego i rodzinnego.

Zamierza Pani mieszkać w lokalu położonym w Hiszpanii przez około pięć miesięcy w każdym roku, przede wszystkim w okresie jesienno-zimowym. Pobyt ten nie będzie miał charakteru pojedynczego wyjazdu wypoczynkowego. Będzie Pani w tym czasie prowadziła w Hiszpanii zwykłe, codzienne życie, w szczególności będzie tam Pani mieszkała, wykonywała pracę zawodową, przygotowywała posiłki, przechowywała rzeczy osobiste oraz korzystała z lokalnych usług i infrastruktury.

Specyfika Pani pracy zawodowej, która jest (…), pozwala jej na wykonywanie pracy w lokalu położonym w Hiszpanii. Lokal ten będzie zatem dla Pani rzeczywistym, regularnie wykorzystywanym miejscem zamieszkania, a nie wyłącznie miejscem wypoczynku.

Pani mąż również będzie korzystał z lokalu w Hiszpanii w celu zaspokajania swoich potrzeb mieszkaniowych. Ze względu na obowiązki zawodowe, których sporo może wykonywać online z Hiszpanii ale część musi wykonywać na miejscu w Polsce, jego pobyty w Hiszpanii będą krótsze niż Pani pobyty ale podróże częstsze. Pani mąż będzie przyjeżdżał do lokalu regularnie i powtarzalnie, mieszkał w nim wspólnie z żoną oraz prowadził w nim normalne życie prywatne i rodzinne.

Przewidywany sposób korzystania z lokalu przez Pani męża w ramach około czterech miesięcy, gdy będzie Pani mieszkać w Hiszpanii i realizować będzie się w sposób: w ramach tygodnia pobyt Pani męża w Polsce trzy-cztery dni, kolejne cztery-pięć dni w Hiszpanii, co da kilka/kilkanaście pobytów trwających do około tygodnia, łącznie do około czterech miesięcy rocznie. Pani mąż będzie posiadał w lokalu własne rzeczy osobiste i będzie korzystał z niego jako współwłaściciel oraz członek wspólnego gospodarstwa domowego, a nie jako turysta, najemca lub okazjonalny gość. Krótszy czas jego pobytu będzie wynikał z indywidualnej sytuacji zawodowej Pani męża, a nie z rekreacyjnego przeznaczenia nieruchomości.

Lokal w Hiszpanii będzie zatem drugim miejscem Państwa zamieszkania, regularnie wykorzystywanym przez Państwo do prowadzenia części wspólnego życia rodzinnego. Jednocześnie zachowają Państwo miejsce zamieszkania w Polsce.

Nie planują Państwo całkowitego przeniesienia do Hiszpanii swojego ośrodka interesów życiowych, ani polskiej rezydencji podatkowej.

Będą Państwo ponosili koszty utrzymania lokalu w Hiszpanii, w tym opłaty za energię elektryczną, wodę, internet, podatki lokalne, opłaty wspólnotowe oraz inne koszty związane z normalnym użytkowaniem lokalu mieszkalnego.

Każdy z Państwa złoży odrębne zeznanie PIT-39 dotyczące przypadającego na niego przychodu i dochodu uzyskanego ze sprzedaży lokalu położonego w Polsce. Zamierzają Państwo przeznaczyć na zakup lokalu w Hiszpanii całość przychodu ze sprzedaży. Zapłata ceny zakupu nastąpi ze środków pochodzących ze sprzedaży polskiej nieruchomości, znajdujących się w Państwa majątku wspólnym małżonków.

Nieruchomość zostanie nabyta w Hiszpanii, a więc na terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej.

Pytania

1.  Czy przeznaczenie przez Panią przypadającej na Panią części przychodu uzyskanego ze sprzedaży lokalu mieszkalnego położonego w Polsce na wspólny z mężem zakup lokalu mieszkalnego w Hiszpanii, w którym będzie Pani faktycznie mieszkała około pięciu miesięcy w każdym roku i prowadziła w tym czasie zwykłe życie prywatne oraz zawodowe, stanowi wydatek na Pani własne cele mieszkaniowe w rozumieniu art. 21 ust. 1 pkt 131 związku z art. 21 ust. 25 pkt 1 lit. a i art. 21 ust. 27 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych?

2.  Czy przeznaczenie przez Pani męża przypadającej na niego części przychodu uzyskanego ze sprzedaży lokalu mieszkalnego położonego w Polsce na wspólny z żoną zakup lokalu mieszkalnego w Hiszpanii, z którego będzie on korzystał regularnie w celu prowadzenia wspólnego życia rodzinnego, lecz przez okresy krótsze niż Pani ze względu na obowiązki w Polsce, stanowi wydatek na jego własne cele mieszkaniowe w rozumieniu art. 21 ust. 1 pkt 131 w związku z art. 21 ust. 25 pkt 1 lit. a i art. 21 ust. 27 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych?

Państwa stanowisko w sprawie

Państwa zdaniem, odpowiedź na oba pytania powinna być twierdząca.

Przeznaczenie przychodu ze sprzedaży lokalu położonego w Polsce na nabycie przez Państwo lokalu mieszkalnego w Hiszpanii będzie stanowiło poniesienie wydatku na ich własne cele mieszkaniowe, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 131 oraz art. 21 ust. 25 pkt 1 lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Dotyczy to zarówno Pani, która będzie mieszkała w Hiszpanii około pięciu miesięcy rocznie, jak i Pani męża, który będzie korzystał z lokalu przez okresy krótsze, lecz regularnie i w celu zaspokajania własnych potrzeb mieszkaniowych oraz prowadzenia wspólnego życia rodzinnego z żoną.

Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wolne od podatku są dochody z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych w wysokości odpowiadającej iloczynowi tego dochodu oraz udziału wydatków poniesionych na własne cele mieszkaniowe w przychodzie z odpłatnego zbycia, jeżeli przychód ze sprzedaży zostanie wydatkowany na takie cele w terminie określonym w tym przepisie.

Stosownie do art. 21 ust. 25 pkt 1 lit. a ustawy za wydatki poniesione na własne cele mieszkaniowe uważa się między innymi wydatki poniesione na nabycie lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość, a także udziału w takim lokalu.

Na podstawie art. 21 ust. 27 ustawy wydatki te mogą dotyczyć nieruchomości położonej w państwie członkowskim Unii Europejskiej. Hiszpania jest państwem członkowskim UE, wobec czego miejsce położenia nabywanego lokalu nie wyłącza możliwości zastosowania zwolnienia.

Ustawa nie uzależnia prawda do ulgi od tego, aby nabywany lokal był jedyną nieruchomością podatnika. Nie wymaga również, aby podatnik zrezygnował z dotychczasowego miejsca zamieszkania w Polsce, przeniósł rezydencję podatkową do państwa położenia nowego lokalu albo mieszkał w nabytej nieruchomości przez określoną minimalną liczbę dni w roku. Sformułowanie „własne cele mieszkaniowe” oznacza, że nabywana nieruchomość powinna rzeczywiście służyć zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych konkretnego podatnika. Warunek ten nie jest spełniony przez samo nabycie prawa własności. Konieczne jest rzeczywiste wykorzystywanie lokalu do zamieszkiwania.

W przedstawionym zdarzeniu przyszłym warunek ten zostanie spełniony.

Zamierza Pani przebywać w lokalu około pięciu miesięcy każdego roku. Będzie w nim Pani prowadziła zwykłe życie oraz wykonywała pracę zawodową. Pobyt ten będzie powtarzalny, długotrwały i związany z normalnym funkcjonowaniem, a nie tylko z wypoczynkiem. Lokal stanie się Pani drugim, faktycznie wykorzystywanym miejscem zamieszkania.

Konieczność zakupu nieruchomości w Hiszpanii podyktowana jest Pani trudną sytuacją zdrowotną, (…).

Fakt zachowania miejsca zamieszkania w Polsce nie powinien wyłączać Pani prawa do zwolnienia. Potrzeby mieszkaniowe mogą być bowiem zaspokajane w więcej niż jednym miejscu, jeżeli każde z tych miejsc jest rzeczywiście wykorzystywane do zamieszkiwania.

Prawo do zwolnienia powinno przysługiwać również Pani mężowi. Będzie on współwłaścicielem lokalu, będzie posiadał w nim swoje rzeczy, ponosił koszty jego utrzymania, regularnie z niego korzystał w celu prowadzenia wspólnego życia rodzinnego z żoną i pomagał żonie w okresach (…).

Przepisy ustawy nie nakładają na małżonków obowiązku korzystania ze wspólnie nabytego lokalu przez taką samą liczbę dni, ani w identycznym zakresie. Ocena realizacji własnego celu mieszkaniowego powinna uwzględniać indywidualne okoliczności życiowe każdego podatnika, w tym obowiązki zawodowe wymagające okresowego pozostawania w Polsce.

Krótszy czas pobytu Pani męża nie będzie oznaczał, że lokal służy mu jedynie w celach turystycznych. Jego pobyty będą regularne, powtarzalne i związane z prowadzeniem życia rodzinnego w należącym do niego lokalu.

Zgodnie z art. 21 ust. 28 ustawy za wydatki na własne cele mieszkaniowe nie uważa się wydatków poniesionych na nabycie nieruchomości przeznaczonej na cele rekreacyjne. Wyłączenie to nie znajdzie zastosowania w przedstawionej sprawie. Lokal nie będzie domem letniskowym, ani obiektem przeznaczonym wyłącznie do spędzania urlopów. Będzie lokalem mieszkalnym wykorzystywanym przez Państwo do rzeczywistego zamieszkiwania i prowadzenia codziennego życia. Nie będzie również przeznaczony na wynajem turystyczny.

Cel mieszkaniowy nie powinien być utożsamiany wyłącznie z posiadaniem jednego głównego miejsca zamieszkania. Istotny jest rzeczywisty zamiar zamieszkiwania, a następnie faktyczny sposób korzystania z lokalu. W Państwa przypadku zakup mieszkania w Hiszpanii będzie służył właśnie takim potrzebom.

W konsekwencji, wydatki poniesione z przychodu uzyskanego ze sprzedaży lokalu położonego w Polsce na nabycie lokalu mieszkalnego w Hiszpanii powinny zostać uznane za wydatki na własne cele mieszkaniowe Państwa obojga.

Dochód ze sprzedaży powinien zatem korzystać ze zwolnienia określonego w art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy, w części ustalonej zgodnie z przewidzianą w tym przepisie proporcją wydatków mieszkaniowych do przychodu ze sprzedaży.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 592 ze zm.):

W myśl art. 10 ust. 1 pkt 8 ww. ustawy:

Powyższy przepis formułuje generalną zasadę, że nienastępujące w wykonywaniu działalności gospodarczej odpłatne zbycie nieruchomości, jej części, udziału w nieruchomości lub praw wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c ww. ustawy, przed upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, rodzi obowiązek podatkowy w postaci zapłaty podatku dochodowego.

Natomiast, jeżeli odpłatne zbycie nieruchomości, jej części, udziału w nieruchomości lub prawa majątkowego nastąpi po upływie pięciu lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, nie stanowi ono źródła przychodu w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a tym samym kwota uzyskana ze zbycia nieruchomości, jej części, udziału w nieruchomości lub prawa majątkowego w ogóle nie podlega opodatkowaniu.

W świetle powyższego, jeżeli odpłatne zbycie nieruchomości lub ww. praw majątkowych następuje przed upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie i nie zostaje dokonane w wykonywaniu działalności gospodarczej stanowi źródło przychodu, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W przypadku nienastępującego w wykonywaniu działalności gospodarczej odpłatnego zbycia nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości oraz praw określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c ustawy, decydujące znaczenie w kwestii opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych uzyskanego z tego tytułu dochodu ma zatem ustalenie momentu oraz sposobu ich nabycia.

Wyjaśnić należy, że ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie precyzuje pojęcia „nabycie”, nie wskazuje, czy ma to być nabycie odpłatne, czy nieodpłatne. Nie określa również, na podstawie jakiej czynności prawnej może nastąpić nabycie nieruchomości, ich części oraz udziału w nieruchomości lub praw majątkowych.

Wskazać należy, że moment przeniesienia prawa własności w prawie podatkowym określony jest zgodnie z normami prawa cywilnego.

Stosownie do art. 155 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 795 ze zm.):

Zatem, pojęcie to należy rozumieć szeroko, co oznacza, że z nabyciem nieruchomości lub praw majątkowych wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych mamy do czynienia z chwilą uzyskania prawa własności do nieruchomości lub tych praw, bez względu na charakter czynności prawnej, na podstawie której doszło do przysporzenia majątkowego w postaci własności rzeczy lub praw. Zatem, poprzez „nabycie” należy rozumieć każde zwiększenie aktywów podatnika. Jest to każda czynność, na mocy której na osobę fizyczną – nabywcę przechodzi własność nieruchomości, bez względu na to, czy nabycie następuje w sposób odpłatny, czy nieodpłatny.

Z opisu sprawy wynika, że są Państwo małżonkami pozostającymi w ustroju ustawowej wspólności majątkowej małżeńskiej i współwłaścicielami, na zasadach wspólności majątkowej małżeńskiej, lokalu mieszkalnego w Poznaniu, nabytego na podstawie umowy kupna-sprzedaży zawartej 30 grudnia 2021 r. Planują Państwo sprzedaż wskazanego lokalu mieszkalnego w 2026 r.

W świetle powyższego stwierdzić należy, że planowana sprzedaż w 2026 r. lokalu mieszkalnego będzie stanowiła dla Państwa źródło przychodu, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, ponieważ odpłatne zbycie ww. lokalu zostanie dokonane przed upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło jego nabycie.

Przechodząc więc do skutków podatkowych w zakresie planowanej przez Państwa sprzedaży lokalu mieszkalnego należy wskazać, co następuje:

Zgodnie z art. 30e ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

W myśl art. 30e ust. 2 tej ustawy:

Stosownie do art. 19 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Zgodnie z powyższym, przychodem z odpłatnego zbycia jest wartość wyrażona w cenie określonej w umowie, o ile odpowiada wartości rynkowej, pomniejszona o koszty odpłatnego zbycia.

Pojęcie kosztów odpłatnego zbycia nie zostało przez ustawodawcę zdefiniowane w ustawie. Należy zatem stosować językowe rozumienie tego wyrażenia, zgodnie z którym za koszty odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw majątkowych uważa się wszystkie wydatki poniesione przez zbywającego, które są konieczne, aby transakcja mogła dojść do skutku (wszystkie niezbędne wydatki bezpośrednio związane z tą czynnością). Można do takich kosztów zaliczyć np.: koszty wyceny sprzedawanej nieruchomości przez rzeczoznawcę majątkowego, koszty pośrednictwa w sprzedaży nieruchomości, wydatki związane ze sporządzeniem przez notariusza umowy cywilnoprawnej, koszty i opłaty sądowe, o ile były ponoszone przez zbywcę. Pomiędzy tymi wydatkami a dokonanym zbyciem musi istnieć związek przyczynowo-skutkowy.

Nie należy ich jednak utożsamiać z kosztami uzyskania przychodu, których zasady ustalania uregulowane zostały w sposób szczególny w art. 22 ust. 6c i 6d ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w zależności od tego, czy zbywaną nieruchomość lub prawo nabyto odpłatnie, czy nieodpłatnie.

W analizowanej sprawie lokal mieszkalny nabyli Państwo odpłatnie, zastosowanie znajdzie więc art. 22 ust. 6c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, który stanowi:

Koszt nabycia, co do zasady, określa notarialna umowa sprzedaży, na podstawie której podatnik staje się właścicielem nieruchomości. Kosztem nabycia bez wątpienia jest cena, jaką zapłacił nabywca zbywcy za nieruchomość, niezależnie od tego, czy zakup ten był sfinansowany kredytem bankowym, czy też środki na jej zakup pochodzą z oszczędności nabywcy, koszty wytworzenia i koszty nakładów. Koszty nabycia nieruchomości obejmują nie tylko cenę zakupu, ale również inne wydatki związane z tym nabyciem, np. wydatki notarialne związane ze sporządzeniem aktu notarialnego nabycia nieruchomości, koszty sądowe w postępowaniu wieczystoksięgowym (wpis prawa własności), oraz podatek od czynności cywilnoprawnych – pod warunkiem, że w istocie nabywca takie wydatki poniósł.

Zgodnie z art. 22 ust. 6e ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Jak wynika z powyższych przepisów, podstawą obliczenia podatku jest dochód, stanowiący różnicę pomiędzy przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości określonym zgodnie z art. 19 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych a kosztami uzyskania przychodu ustalonymi zgodnie z art. 22 ust. 6c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Tak obliczony dochód podlega opodatkowaniu 19% podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

W myśl art. 30e ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Według art. 30e ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Z kolei art. 30e ust. 7 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi, że:

Na podstawie art. 45 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Stosownie do art. 45 ust. 1a pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Dochód ze sprzedaży nieruchomości i praw majątkowych, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych – na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 131 tej ustawy – może zostać objęty zwolnieniem z opodatkowania przy spełnieniu warunków określonych w tym przepisie.

Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Dochód zwolniony należy obliczyć według następującego wzoru:

dochód zwolniony = D x (W/P)

gdzie:

D – dochód z odpłatnego zbycia nieruchomości lub prawa,

W – wydatki poniesione na cele mieszkaniowe wymienione w art. 21 ust. 25 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,

P – przychód z odpłatnego zbycia nieruchomości lub prawa.

Należy wyjaśnić, że powyższe zwolnienie obejmuje taką część dochodu uzyskanego z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości lub prawa majątkowego, jaka proporcjonalnie odpowiada udziałowi poniesionych wydatków na własne cele mieszkaniowe w osiągniętych przychodach z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych. W sytuacji, gdy przychód z odpłatnego zbycia tej nieruchomości lub tego prawa majątkowego zostanie w całości przeznaczony na cele mieszkaniowe, to wówczas uzyskany z tego tytułu dochód będzie w całości korzystał ze zwolnienia od podatku dochodowego.

Tym samym, aby dochód z tytułu sprzedaży nieruchomości był w całości zwolniony z podatku dochodowego, cały przychód ze zbytej nieruchomości musi być wydatkowany na własne cele mieszkaniowe, wymienione w przepisie art. 21 ust. 25 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, nie później niż w okresie trzech lat od końca roku podatkowego, w którym nastąpiło odpłatne zbycie.

Cele mieszkaniowe, których sfinansowanie przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości uprawniają do skorzystania ze zwolnienia z opodatkowania, wymienione zostały w zamkniętym katalogu kosztów, tj. w art. 21 ust. 25 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Zgodnie z art. 21 ust. 25 pkt 1 ww. ustawy, za wydatki poniesione na cele, o których mowa w ust. 1 pkt 131, uważa się wydatki poniesione na:

Nadmieniam, że zawarte w przepisie art. 21 ust. 25 ustawy wyliczenie wydatków mieszkaniowych ma charakter wyczerpujący, w związku z czym tylko realizacja w wymaganym terminie celów w nim wymienionych pozwala na zwolnienie od podatku dochodu uzyskanego ze sprzedaży nieruchomości lub praw określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Zgodnie z art. 21 ust. 25a omawianej ustawy:

Na podstawie art. 21 ust. 26 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.:

Przy czym, art. 21 ust. 28 ww. ustawy stanowi, że:

Ww. zwolnienie jest wyjątkiem od zasady powszechności opodatkowania, co oznacza, że wszelkie odstępstwa od tej zasady muszą bezwzględnie wynikać z przepisów prawa i być interpretowane ściśle z jego literą.

W związku z tym, tylko wydatkowanie środków uzyskanych z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych – w terminie i na cele wskazane w art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a szczegółowo określone w art. 21 ust. 25 ww. ustawy pozwala na zastosowanie przedmiotowego zwolnienia.

Ustawodawca w art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie ograniczył prawa do zwolnienia co do liczby posiadanych nieruchomości, jednakże wyraźnie wskazał, że przychód ze sprzedaży nieruchomości ma zostać wydatkowany na „własne cele mieszkaniowe”.

Podstawową okolicznością decydującą o zastosowaniu zwolnienia określonego w przywołanym wcześniej przepisie art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych – jest przeznaczenie przychodów uzyskanych ze sprzedaży nieruchomości lub praw majątkowych na własne cele mieszkaniowe wymienione w przepisie art. 21 ust. 25 ww. ustawy począwszy od dnia odpłatnego zbycia, nie później niż w okresie trzech lat od końca roku podatkowego, w którym nastąpiło odpłatne zbycie środków z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych na wskazane w ustawie „własne cele mieszkaniowe” podatnika. Przy czym zwolnienie obejmuje taką część dochodu uzyskanego z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości lub prawa, jaka proporcjonalnie odpowiada udziałowi poniesionych wydatków na własne cele mieszkaniowe w osiągniętych przychodach z odpłatnego zbycia.

Ustawodawca w art. 21 ust. 25 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zawarł katalog wydatków stanowiących „własne cele mieszkaniowe” podatnika, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 131 ww. ustawy. Katalog tych wydatków ma charakter zamknięty, jest to wyliczenie enumeratywne. Ustawodawca formułując zwolnienie przedmiotowe w sposób jednoznaczny wskazał realizację celów mieszkaniowych, które pozwalają na skorzystanie ze zwolnienia z opodatkowania dochodu ze sprzedaży.

Przy czym do skorzystania z ulgi mieszkaniowej o której mowa w art. 21 ust. 1 pkt 131 w związku z art. 21 ust. 25 pkt 1 lit. a ww. ustawy – wystarczające jest samo nabycie nieruchomości lub prawa określonych typów. Oznacza to, że wydatkiem na własne cele mieszkaniowe jest sam zakup określonego prawa (takiego jak samodzielny lokal mieszkalny, spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu, nabycie gruntu pod budowę budynku mieszkalnego lub udziału w takim gruncie, nabycie nieruchomości lub udziałów w nieruchomości albo prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie, związanych z tym budynkiem lub lokalem).

Z opisu sprawy wynika, że środki uzyskane ze sprzedaży lokalu mieszkalnego w 2026 r. zamierzają Państwo przeznaczyć, w terminie określonym w art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, na wspólny zakup lokalu mieszkalnego położonego w Hiszpanii. Lokal w Hiszpanii zostanie nabyty przez Państwo do Państwa majątku wspólnego i będzie lokalem przeznaczonym i przystosowanym do całorocznego zamieszkiwania. Nie będzie lokalem użytkowym, ani obiektem przeznaczonym wyłącznie do krótkotrwałego zakwaterowania turystycznego. Zakup lokalu w Hiszpanii nie będzie miał charakteru spekulacyjnego, ani nie będzie dokonywany wyłącznie w celu lokaty kapitału. Nie planują Państwo przeznaczenia lokalu na stały, ani krótkoterminowy wynajem osobom trzecim. Lokal będzie pozostawał do Państwo osobistej dyspozycji i będzie służył prowadzeniu w nim przez Państwo życia prywatnego i rodzinnego. Pani zamierza mieszkać w lokalu położonym w Hiszpanii przez około pięć miesięcy w każdym roku, przede wszystkim w okresie jesienno-zimowym. Pobyt ten nie będzie miał charakteru pojedynczego wyjazdu wypoczynkowego. Będzie Pani w tym czasie prowadziła w Hiszpanii zwykłe, codzienne życie, w szczególności będzie tam Pani mieszkała, wykonywała pracę zawodową, przygotowywała posiłki, przechowywała rzeczy osobiste oraz korzystała z lokalnych usług i infrastruktury. Specyfika Pani pracy zawodowej (…) pozwala na wykonywanie Pani pracy w lokalu położonym w Hiszpanii. Lokal ten będzie zatem dla Pani rzeczywistym, regularnie wykorzystywanym miejscem zamieszkania, a nie wyłącznie miejscem wypoczynku. Pani mąż również będzie korzystał z lokalu w Hiszpanii w celu zaspokajania swoich potrzeb mieszkaniowych. Ze względu na obowiązki zawodowe, których sporo może wykonywać online z Hiszpanii ale część musi wykonywać na miejscu w Polsce, jego pobyty w Hiszpanii będą krótsze niż Pani pobyty ale podróże częstsze. Pani mąż będzie przyjeżdżał do lokalu regularnie i powtarzalnie, mieszkał w nim wspólnie z Panią oraz prowadził w nim normalne życie prywatne i rodzinne. Przewidywany sposób korzystania z lokalu przez Pani męża w ramach około czterech miesięcy, gdy Pani będzie mieszkać w Hiszpanii realizować będzie się w sposób: w ramach tygodnia pobyt Pani męża w Polsce trzy-cztery dni, kolejne cztery-pięć dni w Hiszpanii, co da kilka/kilkanaście pobytów trwających do około tygodnia, łącznie do około czterech miesięcy rocznie. Pani mąż będzie posiadał w lokalu własne rzeczy osobiste i będzie korzystał z niego jako współwłaściciel oraz członek wspólnego gospodarstwa domowego, a nie jako turysta, najemca lub okazjonalny gość. Krótszy czas pobytu Pani męża będzie wynikał z indywidualnej sytuacji zawodowej Pani męża, a nie z rekreacyjnego przeznaczenia nieruchomości. Lokal w Hiszpanii będzie zatem drugim miejscem Państwa zamieszkania, regularnie wykorzystywanym przez Państwo do prowadzenia części wspólnego życia rodzinnego. Jednocześnie zachowają Państwo miejsce zamieszkania w Polsce. Nie planują Państwo całkowitego przeniesienia do Hiszpanii swojego ośrodka interesów życiowych, ani polskiej rezydencji podatkowej. Będą Państwo ponosili koszty utrzymania lokalu w Hiszpanii, w tym opłaty za energię elektryczną, wodę, internet, podatki lokalne, opłaty wspólnotowe oraz inne koszty związane z normalnym użytkowaniem lokalu mieszkalnego. Każdy z Państwa złoży odrębne zeznanie PIT-39 dotyczące przypadającego na niego przychodu i dochodu uzyskanego ze sprzedaży lokalu położonego w Polsce. Zamierzają Państwo przeznaczyć na zakup lokalu w Hiszpanii całość przychodu ze sprzedaż lokalu mieszkalnego położonego w Poznaniu.

Jak wskazano powyżej wydatki, których realizacja uprawnia do zwolnienia określone zostały enumeratywnie w art. 21 ust. 25 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Jednym z takich celów jest nabycie lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu, położonego w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w innym państwie należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo w Konfederacji Szwajcarskiej.

Jednak wyjaśnić należy, że stosownie do art. 21 ust. 27 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

W przypadku nabycia nieruchomości na terytorium Hiszpanii warunek określony w ww. art. 21 ust. 27 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zostanie spełniony, w myśl bowiem art. 26 ust. 1 zdanie pierwsze umowy między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a Rządem Hiszpanii o unikaniu podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i majątku podpisanej w Madrycie dnia 15 listopada 1979 r. (Dz. U. z 1982 r. Nr 17 poz. 127):

Zatem, wydatkowanie przez Państwo w całości przychodu uzyskanego ze sprzedaży w 2026 r. lokalu mieszkalnego w Poznaniu na zakup lokalu mieszkalnego w Hiszpanii – przed upływem trzyletniego terminu od końca roku podatkowego, w którym nastąpi zbycie – będzie uprawniało Państwo do zastosowania zwolnienia, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Z uwagi na fakt, że Państwa lokal mieszkalny będący przedmiotem planowanej sprzedaży stanowi składnik majątku wspólnego małżonków, zasadnym jest odniesienie się również do przepisów ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 236).

Jak stanowi art. 31 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:

Wspólność wynikająca ze stosunku małżeństwa jest współwłasnością łączną. Cechą charakterystyczną tego typu współwłasności jest to, że niemożliwe jest ustalenie wielkości udziału małżonków we współwłasności (współwłasność bezudziałowa) oraz żaden z małżonków w czasie jej trwania nie może rozporządzać swymi prawami do majątku wspólnego.

W myśl art. 34¹ Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:

W piśmiennictwie podaje się, że o zaliczeniu danego przedmiotu majątkowego do majątku wspólnego decyduje moment faktycznego jego nabycia. Z punktu widzenia przynależności prawa do majątku wspólnego bez znaczenia jest, czy jego nabycia dokonali małżonkowie wspólnie, czy też tylko jeden z nich. Nie jest istotna także podstawa (sposób) nabycia danego przedmiotu. Obowiązuje domniemanie, że przedmioty majątkowe nabyte w trakcie wspólności małżeńskiej przez jednego z małżonków zostały nabyte z majątku wspólnego na rzecz wspólności majątkowej. Wspólność wynikająca ze stosunku małżeństwa jest współwłasnością łączną.

W świetle art. 43 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:

Zatem każdy z małżonków ma zarówno prawo do udziału w majątku wspólnym, jak i w odniesieniu do poszczególnych składników majątku wspólnego. Co do zasady wspólność majątkowa trwa tak długo jak małżeństwo.

W przypadku małżonków będących współwłaścicielami nieruchomości należącej do ich majątku wspólnego zasadą jest, że każde z nich ma udział w całej nieruchomości wspólnej.

Z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości wchodzącej w skład majątku wspólnego każdemu z małżonków należy przypisać 50% uzyskanych przychodów. Przy czym każdy z małżonków ma prawo do odliczenia połowy wydatków poniesionych na własne cele mieszkaniowe, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w celu skorzystania z tzw. ulgi mieszkaniowej uregulowanej w art. 21 ust. 1 pkt 131 powołanej ustawy.

Biorąc pod uwagę powyższe uregulowania prawne w kontekście przedstawionego zdarzenia przyszłego należy wskazać, że:

1)  przeznaczenie przez Panią przypadającej na Panią części przychodu uzyskanego ze sprzedaży lokalu mieszkalnego położonego w Polsce na wspólny z Pani mężem zakup lokalu mieszkalnego w Hiszpanii, w którym będzie Pani faktycznie mieszkała około pięciu miesięcy w każdym roku i prowadziła w tym czasie zwykłe życie prywatne oraz zawodowe, będzie stanowiło wydatek na Pani własne cele mieszkaniowe w rozumieniu art. 21 ust. 1 pkt 131 związku z art. 21 ust. 25 pkt 1 lit. a i art. 21 ust. 27 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych;

2)  przeznaczenie przez Pani męża przypadającej na niego części przychodu uzyskanego ze sprzedaży lokalu mieszkalnego położonego w Polsce na wspólny z Panią zakup lokalu mieszkalnego w Hiszpanii, z którego będzie on korzystał regularnie w celu prowadzenia wspólnego życia rodzinnego, lecz przez okresy krótsze niż Pani ze względu na obowiązki w Polsce, będzie stanowiło wydatek na jego własne cele mieszkaniowe w rozumieniu art. 21 ust. 1 pkt 131 w związku z art. 21 ust. 25 pkt 1 lit. a i art. 21 ust. 27 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Państwo i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem zdarzenia przyszłego podanym przez Państwo w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona interpretacja traci swoją aktualność.

Przy wydawaniu niniejszej interpretacji tutejszy organ dokonał wyłącznie analizy okoliczności podanych we wniosku. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego nie jest bowiem ustalanie, czy przedstawione we wniosku zdarzenie przyszłe jest zgodne ze stanem rzeczywistym. W ramach postępowania o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego organ nie przeprowadza postępowania dowodowego, lecz opiera się jedynie na zdarzeniu przyszłym przedstawionym we wniosku. Ustalenie stanu rzeczywistego stanowi domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne.

Na podstawie art. 14r § 1-3 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego. Z funkcji ochronnej będą mogli skorzystać Ci z Państwa, którzy zastosują się do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację przez Zainteresowanego, który jest stroną postępowania

Zainteresowana będąca stroną postępowania – art. 14r § 2 Ordynacji podatkowej ma prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 i art. 14r Ordynacji podatkowej.