0112-KDSL1-1.4011.560.2026.1.KM

Interpretacja indywidualna
– stanowisko nieprawidłowe

Szanowna Pani,

stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

1 lipca 2026 r. wpłynął Pani wniosek z 1 lipca 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku dochodowego od osób fizycznych. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

W dniu (…) września 2020 roku nabyła Pani z mężem jako współwłaściciele lokal mieszkalny stanowiący odrębną nieruchomość, dla którego prowadzona jest księga wieczysta (…). Sprzedającym był Pan AA, natomiast cena nabycia nieruchomości została ustalona na kwotę (…) złotych. Od dnia zakupu mieszkanie pozostawało składnikiem Państwa majątku prywatnego/osobistego. Wnioskodawczyni posiadała udział w mieszkaniu ½ tak samo jak jej mąż również posiadał ½ własności lokalu. Mieszkanie nie zostało wprowadzone do majątku wspólnego po ślubie. Spoczywały na Pani i mężu wszelkie obowiązki właścicielskie związane z utrzymaniem lokalu, ponoszeniem opłat, troską o stan techniczny nieruchomości oraz wykonywaniem wszelkich praw i obowiązków wynikających z prawa własności.

Po upływie kilku lat, kierując się względami życiowymi oraz planami mieszkaniowymi, podjęła Pani z mężem decyzję o sprzedaży przedmiotowego lokalu. W następstwie prowadzonych rozmów z osobą zainteresowaną zakupem, tj. Panią BB, strony uzgodniły warunki transakcji, a następnie w dniu (…) czerwca 2025 roku została zawarta w formie aktu notarialnego umowa sprzedaży przedmiotowego mieszkania za cenę (…) złotych. W ramach uzgodnień stron Pani BB przekazała Państwu kwotę (…) złotych tytułem zadatku. Po ½ udziału dla każdej ze stron czyli (…) zł dla Wnioskodawczyni i (…) zł dla jej męża. Pozostała część ceny sprzedaży miała zostać uregulowana w terminie do dnia (…) czerwca 2025 roku uwzględniając po ½ udziału dla każdej ze stron. Jednocześnie strony ustaliły, że wydanie lokalu mieszkalnego, przekazanie kluczy, dokumentacji oraz objęcie mieszkania przez kupującą nastąpi dopiero do dnia (…) czerwca 2025 roku, a więc po uprzednim rozliczeniu finansowym transakcji. Zgodnym zamiarem stron było zatem, aby pełna realizacja umowy nastąpiła etapowo, przy czym podstawowym warunkiem faktycznego zakończenia transakcji było uiszczenie całej ceny sprzedaży. Do czasu zapłaty całej należności lokal pozostawał pod Pani faktycznym władaniem, a kupująca nie uzyskała możliwości korzystania z mieszkania.

W dniu(…) czerwca 2025 roku, czyli w terminie przewidzianym na zapłatę pozostałej części ceny, Pani BB skontaktowała się z Panią telefonicznie i poinformowała, że część środków finansowych przeznaczonych na zakup nieruchomości została zajęta przez (...). W konsekwencji oświadczyła, że nie jest w stanie uiścić pozostałej należności wynikającej z zawartej umowy sprzedaży. Informacja ta miała zasadnicze znaczenie dla dalszych losów transakcji, albowiem brak zapłaty zdecydowanej większości ceny uniemożliwiał jej wykonanie zgodnie z pierwotnymi ustaleniami stron. Nie doszło zatem do pełnego rozliczenia finansowego sprzedaży, które stanowiło podstawowy element całej czynności prawnej.

Jednocześnie należy jednoznacznie podkreślić, że mimo zawartego aktu notarialnego z dnia (…) czerwca 2025 roku nie doszło do wydania lokalu mieszkalnego kupującej. Pani BB nie otrzymała kluczy do mieszkania, nie przejęła lokalu, nie zamieszkała w nim, nie korzystała z niego w żaden sposób, nie pobierała z niego pożytków, ani nie wykonywała wobec niego żadnych uprawnień właścicielskich w sensie faktycznym. Lokal przez cały czas pozostawał pod Pani pieczą, w Pani posiadaniu oraz pod Pani rzeczywistym zarządem. Wobec zaistniałej sytuacji strony zgodnie uznały, że dalsze utrzymywanie skutków zawartej umowy sprzedaży jest bezprzedmiotowe, skoro kupująca nie była w stanie spełnić podstawowego świadczenia polegającego na zapłacie ceny.

W konsekwencji, w dniu (…) czerwca 2025 roku, a więc zaledwie sześć dni po zawarciu aktu sprzedaży, stawiła się Pani z mężem wspólnie wraz z Panią BB w kancelarii notarialnej notariusz. Tego dnia został sporządzony drugi akt notarialny, który nosi tytuł: „Rozwiązanie Umowy Sprzedaży oraz umowa przeniesienia prawa”. Na mocy tego aktu strony zgodnie postanowiły rozwiązać wcześniejszą umowę sprzedaży z dnia (…) czerwca 2025 roku oraz doprowadzić do pełnego usunięcia jej skutków prawnych i faktycznych. W ramach tej czynności własność lokalu została ponownie przypisana Państwu jako dotychczasowym właścicielom, zaś stan prawny nieruchomości został przywrócony do sytuacji istniejącej przed zawarciem nieudanej transakcji. Czyli otrzymała Pani ½ udziału w nieruchomości tak jak posiadała Pani ją przed wcześniejszym podpisaniem aktu i część mieszkania wróciła do Pani majątku prywatnego. Mieszkanie nie zostało wprowadzone do małżeńskiej wspólności majątkowej. Pomiędzy Panią i mężem istniała i istnieje nieprzerwana wspólność majątkowa małżeńska w momencie dokonywania wszystkich czynności opisanych we wniosku. W tym samym dniu dokonali Państwo również zwrotu całej otrzymanej kwoty zadatku w wysokości 20 000 złotych po ½ z udziału Pani czyli przekazała Pani (…) zł oraz mąż ze swojego ½ udziału (…) zł na rzecz Pani BB. Oznacza to, że po Pani stronie nie pozostała żadna część środków pieniężnych związanych z planowaną sprzedażą mieszkania.

W treści aktu notarialnego wyraźnie wskazano, że nie nastąpiło wydanie przedmiotu umowy, co potwierdza, że kupująca nigdy nie objęła mieszkania w posiadanie. Z dokumentu tego jednoznacznie wynika również, iż wolą stron było definitywne zakończenie nieskutecznej transakcji i powrót do stanu poprzedniego. W rezultacie całego przebiegu zdarzeń należy podkreślić, że finalnie:

·      nie doszło do trwałej sprzedaży lokalu,

·      nie nastąpiło rzeczywiste przeniesienie władztwa nad mieszkaniem,

·      nie uzyskaliście Państwo trwałego przysporzenia majątkowego,

·      kupująca nie weszła w posiadanie nieruchomości,

·      całość otrzymanego zadatku została zwrócona,

·      stan faktyczny i ekonomiczny obu stron po rozwiązaniu umowy był tożsamy ze stanem istniejącym przed dniem (…) 2025 roku.

Tym samym zdarzenie z czerwca 2025 roku miało charakter przejściowy, krótkotrwały oraz ostatecznie neutralny majątkowo zarówno dla Pani, jak i dla kupującej.

Pytanie

Czy w przedstawionym stanie faktycznym, w przypadku sprzedaży opisanego mieszkania w roku 2026, 5-letni termin, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o PIT, należy liczyć:

1.  od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło pierwotne nabycie nieruchomości, tj. od końca roku 2020, czy też

2.  od końca roku kalendarzowego, w którym sporządzono akt rozwiązujący umowę sprzedaży i przywracający własność, tj. od końca roku 2025?

Pani stanowisko w sprawie

W Pani ocenie prawidłowe jest stanowisko, zgodnie z którym 5-letni termin należy liczyć od pierwotnego nabycia nieruchomości, tj. od dnia (...) września 2020 r. (od końca roku 2020). Oznacza to, że ewentualna sprzedaż mieszkania dokonana w roku 2026 nie będzie stanowiła źródła przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Wnosi Pani o potwierdzenie, że w opisanym stanie faktycznym:

·      datą nabycia nieruchomości dla celów art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o PIT pozostaje (...) września 2020 r.,

·      5-letni termin należy liczyć od końca roku 2020,

·      planowana sprzedaż mieszkania w roku 2026 nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 592 ze zm.):

Z treści powyższego przepisu wynika, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlegają wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika, z wyjątkiem tych, które zostały enumeratywnie wymienione w katalogu zwolnień przedmiotowych, zawartym w ww. ustawie, bądź od których zaniechano poboru podatku.

Stosownie do art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Powyższy przepis formułuje generalną zasadę, że odpłatne zbycie nieruchomości, jej części, udziału w nieruchomości lub prawa przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, rodzi obowiązek zapłaty podatku dochodowego.

Tym samym, jeżeli odpłatne zbycie nieruchomości, jej części, udziału w nieruchomości lub prawa nastąpiło po upływie pięciu lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, nie jest źródłem przychodu w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a tym samym kwota uzyskana ze zbycia nieruchomości, jej części, udziału w nieruchomości lub prawa w ogóle nie podlega opodatkowaniu.

Użyte w cytowanym przepisie „odpłatne zbycie” oznacza przeniesienie własności lub innych praw majątkowych w zamian za korzyść majątkową. Powyższy przepis jednoznacznie stanowi, iż źródłem przychodów jest odpłatne zbycie nieruchomości i praw majątkowych, co może następować m.in. w formie umowy sprzedaży.

Zatem, w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości i praw majątkowych, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c ww. ustawy, co do zasady decydujące znaczenie w kwestii opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych mają moment i sposób ich nabycia.

W pierwszej kolejności należy odnieść się do przepisów ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz.U. z 2026 r. poz. 795) dotyczących nabycia i utraty własności. Zauważyć bowiem należy, że pomiędzy prawem podatkowym, a cywilnym istnieje wiele powiązań, wynikających chociażby z faktu, że następstwa zdarzeń, bądź czynności prawnych związanych z określonymi instytucjami prawa cywilnego wywołują również skutki wypływające z przepisów prawa podatkowego. Prawo cywilne i prawo podatkowe posługują się zatem podobnymi określeniami. Jeżeli nie są one odmiennie zdefiniowane dla celów prawa podatkowego, należy je, biorąc pod uwagę fakt, że obie te dziedziny prawa składają się na jeden system prawny, interpretować tak, jak czyni to prawo cywilne.

Przeniesienie (nabycie) własności na podstawie umowy stanowi podstawowy cywilnoprawny sposób nabycia własności właściwy prawu rzeczowemu.

Zgodnie z art. 155 § 1 Kodeksu cywilnego:

Zgodnie z art. 157 § 1 i § 2 Kodeksu cywilnego:

W myśl art. 158 ww. Kodeksu:

Stosownie natomiast do przepisów art. 535 Kodeksu cywilnego:

Tego rodzaju umowa jest umową wzajemną, kształtowaną oświadczeniami woli stron. W ramach swobody umów (art. 353¹ k.c.) w stosunkach cywilnoprawnych strony mogą kształtować treść umowy, a więc również umowy o przeniesienie własności, w taki sposób, że wykonanie wzajemnych zobowiązań w celu wykonania postanowień umowy nie zawsze musi następować w dniu jej zawarcia.

Strony mogą przyjąć, że zapłata ceny, jak również samo wydanie nastąpi w terminie późniejszym, a także wolą stron może być zaliczenie dokonanych zaliczek lub przedpłat na poczet ceny umowy.

Wskazać tu również należy art. 488 § 1 tego Kodeksu, który stanowi, że:

Z treści tego przepisu wynika, że od zasady jednoczesnego wykonania wzajemnych świadczeń przez strony umowy dopuszczalne są wyjątki, gdy wynika to między innymi z umowy. W tej sytuacji, przy sprzedaży może nastąpić zmiana kolejności świadczeń, to jest najpierw wydanie rzeczy, a potem zapłata ceny lub zapłata całości lub części ceny, a potem wydanie rzeczy. Wola stron zatem jest niezbędnym i istotnym składnikiem umowy.

Z treści powyższych przepisów wynika jednak jednoznacznie, że przeniesienie własności nieruchomości następuje z chwilą zawarcia w formie aktu notarialnego umowy sprzedaży nieruchomości, a nie z chwilą zapłaty ceny.

Art. 491 § 1 ww. Kodeksu stanowi, że:

Należy również zauważyć, że zgodnie z art. 494 ww. Kodeksu:

Umowa sprzedaży w ujęciu przepisów Kodeksu jest umową dwustronnie zobowiązującą. W związku z jej zawarciem sprzedawca staje się zobowiązany do przeniesienia własności rzeczy lub prawa na kupującego oraz do wydania przedmiotu sprzedaży kupującemu. Z kolei treścią zobowiązania kupującego jest zapłacenie ceny oraz odebranie rzeczy. Tym samym umowa sprzedaży jest umową wzajemną, gdyż świadczenie jednej strony jest z założenia odpowiednikiem świadczenia drugiej strony. Z istoty umowy sprzedaży wynika jedynie zobowiązanie do spowodowania, aby własność rzeczy została przeniesiona na nabywcę. Za wykonanie tego zobowiązania sprzedawca będzie odpowiadał według przepisów Kodeksu cywilnego o wykonaniu zobowiązań i skutkach ich niewykonania.

Cechą umowy sprzedaży jest także jej konsensualność. W zakresie skutków obligacyjnych umowa sprzedaży dochodzi do skutku mocą samego porozumienia stron, bez konieczności dokonywania jakichkolwiek czynności realnych. Tym samym z chwilą złożenia zgodnych oświadczeń woli w zakresie zawarcia umowy sprzedaży każda ze stron uzyskuje odpowiednie roszczenie w stosunku do drugiej strony. Przeniesienie własności i wydanie rzeczy, jak również odebranie rzeczy i zapłata ceny są jedynie przejawem wykonania umowy przez strony; nie warunkują natomiast w żadnym wypadku jej ważności lub skuteczności (W. Katner, [w:] System PrPryw, t. 7, Nb 20; Z. Banaszczyk, [w:] Pietrzykowski, Komentarz 2011, t. II, Nb 10).

W przypadku gdy umowa sprzedaży przyjmuje z mocy prawa charakter czynności zobowiązująco-rozporządzającej, przeniesienie własności następuje bezpośrednio w wyniku zawarcia samej umowy. Taki charakter ma właśnie umowa sprzedaży nieruchomości, co wynika z przywołanego wcześniej art. 155 § 1 Kodeksu cywilnego. W takim przypadku samo zawarcie umowy powoduje skutek rozporządzający.

Oznacza to, że umowa sprzedaży rzeczy oznaczonej co do tożsamości jest umową zobowiązującą do przeniesienia własności, która co do zasady przenosi własność – przeniesienie własności następuje z chwilą zawarcia umowy.

Dokonana zatem czynność prawna polegająca na zawarciu przez Panią (…) czerwca 2025 r. w formie aktu notarialnego umowy sprzedaży implikuje określone skutki podatkowe. Dla powstania skutków podatkowych z tytułu sprzedaży nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości istotny jest moment zawarcia umowy sprzedaży przenoszącej własność i niezależnie czy w wyniku tej umowy sprzedaży otrzymała Pani wynikającą z umowy kwotę w całości czy też nie. Nie może bowiem decydować o skutkach podatkowych zawartej umowy sprzedaży fakt, że nie otrzymała Pani wynikającej z umowy sprzedaży kwoty ani w całości ani też w części.

W Pani sprawie to sam fakt zawarcia umowy sprzedaży pociąga za sobą określone skutki podatkowe.

W Pani sprawie mamy do czynienia z sytuacją, w której nieruchomość została najpierw zbyta przez Panią (…) czerwca 2025 r., a następnie (…) czerwca 2025 r. doszło do ponownego jej nabycia przez Panią. Zwrotne przeniesienie własności nieruchomości na skutek rozwiązania umowy ukształtowało na nowo stosunki własności wobec przedmiotowej nieruchomości. W żaden sposób czynność ta nie wygasi/unieważni skutków prawnych umowy sprzedaży z (…) czerwca 2025 r., która była ważnie zawarta i wywołała zamierzone w niej skutki w postaci przeniesienia własności na nabywcę. Z istoty umowy sprzedaży wynika, że samo jej zawarcie jest wystarczające do wywołania skutku rzeczowego w postaci przeniesienia własności.

Cytowany wcześniej art. 494 § 1 ustawy Kodeks cywilny mówi o „zwrocie”, a więc – w Pani przypadku – oddaniu nieruchomości, która niegdyś do Pani należała, ale po podpisaniu umowy sprzedaży przeszła na własność nabywcy.

Nie można zgodzić się z Panią, że nastąpił powrót do stanu z poprzedniego, tj. do stanu przed sprzedażą z (…) czerwca 2025 r. i tym samym wszelkie skutki prawnopodatkowe rozwiązania umowy sprzedaży zostaną zniesione, bowiem zawarte rozwiązanie umowy sprzedaży nieruchomości oraz przeniesienie jej własności na Panią wywoła skutek w postaci ponownego nabycia przez Panią tej nieruchomości.

Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie precyzuje pojęcia „nabycie”, a także nie wskazuje, czy ma to być nabycie odpłatne, czy nieodpłatne. Nie określa również, na podstawie jakiej czynności prawnej bądź zdarzenia prawnego może nastąpić nabycie nieruchomości, ich części oraz udziału w nieruchomości lub praw majątkowych. Zatem, pojęcie to należy rozumieć szeroko, co oznacza, że z nabyciem nieruchomości lub praw majątkowych wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych mamy do czynienia z chwilą uzyskania prawa własności do nieruchomości lub tych praw, bez względu na charakter czynności prawnej, na podstawie której doszło do przysporzenia majątkowego w postaci własności rzeczy lub praw.

W konsekwencji, na skutek rozwiązania umowy sprzedaży nieruchomości z (…) czerwca 2025 r. dojdzie do jej ponownego nabycia przez Panią. W tej dacie dojdzie bowiem do przeniesienia własności nieruchomości, co będzie stanowić jej nowe nabycie w rozumieniu przepisu art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Pięcioletni termin, o którym mowa w tym przepisie (przy kolejnej sprzedaży) winien być zatem liczony od końca roku, w którym nastąpi rozwiązanie umowy sprzedaży i przeniesienie własności nieruchomości na Panią.

Zatem, w przypadku sprzedaży lokalu mieszkalnego w 2026 r., 5-letni termin, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych należy liczyć od końca roku kalendarzowego, w którym sporządzono akt rozwiązujący umowę sprzedaży i przywracający własność, tj. od końca 2025 r.

Tym samym planowana sprzedaż mieszkania w roku 2026 będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym podanym przez Panią w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona interpretacja traci swoją aktualność.

Nie jestem uprawniony do analizowania i oceny załączonych dokumentów – jestem związany wyłącznie opisem stanu faktycznego przedstawionym przez Panią we wniosku, zadanym pytaniem oraz zajętym stanowiskiem. W związku z powyższym załączone do wniosku dokumenty nie mogą stanowić przedmiotu merytorycznej analizy w niniejszej sprawie.

Ponadto, zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na wniosek zainteresowanego, wydaje w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Zatem, interpretacja wydawana jest w indywidualnej sprawie zainteresowanego, który składa wniosek o jej wydanie. Wobec powyższego, należy podkreślić, że niniejsza interpretacja indywidualna stanowi ochronę prawnopodatkową tylko dla Pani, a nie dla Pani męża.

Wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (Pani zapytania). Inne kwestie, które nie zostały objęte pytaniem, nie mogą być – zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej – rozpatrzone.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·     Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pani do interpretacji.

·     Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·     Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·       w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·       w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.