0112-KDIL3.4012.465.2026.3.KFK

Interpretacja indywidualna
– stanowisko nieprawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

26 czerwca 2026 r. wpłynął Pana wniosek z 19 czerwca 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie braku obowiązku wliczania do limitu zwolnienia od podatku VAT określonego w art. 113 ust. 1 ustawy, wartości sprzedaży uzyskanej z tytułu najmu prywatnego nieruchomości.

Uzupełnił go Pan – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 25 sierpnia 2026 r. (wpływ 31 sierpnia 2026 r.).

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

W 2023 r. prowadził Pan działalność gospodarczą – usługi szkoleniowe oraz usługi księgowe, z których przychód nie przekroczył 200 000 zł (rozliczone w PIT 36) oraz uzyskiwał Pan przychody z najmu nieruchomości na cele mieszkaniowe, opodatkowane ryczałtem.

Przychody pochodziły z dwóch mieszkań, najmowanych lokatorom wspólnie z żoną i synem – mieszkania te stanowią Państwa współwłasność małżeńską i zostały odziedziczone po rodzicach.

Dla wygody rozliczeń przyjął Pan rozliczenie ryczałtowe przychodów z lokali na siebie – żona mogła nadal rozliczać tylko PIT 37. Tym niemniej, przychody te były wspólne i trafiły wyłącznie do „kasy wspólnej”, w tym na przyszłe utrzymanie syna. Nie mają one nic wspólnego z prowadzoną przez Pana działalnością gospodarczą, najmu lokalu nie zgłaszał Pan też do CEiDG jako przedmiot działalności (dla administracji najmują Państwo zewnętrze biuro administracji lokali).

Naczelnik US (…) poinformował Pana, że łącznie Pana przychody (na PIT 36 i PIT 28) przekroczyły kwotę zwolnienia z podatku od towarów i usług (art. 113 ust. 1 ustawy o VAT), czyli 200 000 zł. Poinformował Pan we własnym piśmie, że przychody z najmu lokalu są zwolnione z VAT (PTU) na mocy art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy o VAT (PTU). Na podstawie rozmowy telefonicznej otrzymał Pan wezwanie do indywidualnej interpretacji na ten temat.

Uzupełniając wniosek, udzielił Pan odpowiedzi na następujące pytania:

1.  Jaki konkretnie okres (który rok lub zakres lat) jest przedmiotem Pana wątpliwości dotyczących obowiązku wliczania/braku obowiązku wliczania do limitu sprzedaży obrotu uzyskiwanego z wynajmu mieszkań?

Odpowiedź:

Wątpliwość co do wliczania do limitu sprzedaży obrotu uzyskiwanego z najmu mieszkań dotyczy konkretnie roku 2024.

2.  Od kiedy wynajmuje Pan mieszkania, o których mowa we wniosku, na cele mieszkaniowe?

Odpowiedź:

Mieszkania są wynajmowane przez Państwa (mieszkania nie są tylko Pana własnością – są wspólną własnością małżeńską i zostały uzyskane w okresie trwania Pana związku małżeńskiego – bez zawartej intercyzy):

-     udział w kamienicy w (…) – uzyskany w drodze darowizny od matki Pana żony, przychody z najmu od 2020 r.;

-     mieszkanie (kawalerka) położone w (…) – zakupione z darowizny Pana matki z przeznaczeniem dla Państwa syna (Jej wnuka) i najmowane od czerwca 2021 r.;

-     mieszkanie położone (…) – uzyskane przez Pana żonę w spadku po matce, najmowane od lutego 2022 r.

3.  Na jakie okresy zostały zawarte umowy najmu mieszkań na cele mieszkaniowe?

Odpowiedź:

Okresy, na jakie zostały zawarte umowy najmu powyższych mieszkań na cele mieszkaniowe, są następujące:

-     udziały w kamienicy w (…) – umowy zawarte na czas nieokreślony, obecnie w całej kamienicy mieszkają dwie rodziny;

-     kawalerka w (…) – umowa zawarta na czas nieokreślony;

-     mieszkanie w (…) – umowa zawarta na czas nieokreślony.

4.  Kto jest stroną zawartych umów najmu mieszkań na cele mieszkaniowe, tj. czy jako wynajmujący w umowie wskazany jest tylko Pan, tylko Pana żona, tylko Pana syn, czy też wszyscy Państwo? Odpowiedzi proszę udzielić w stosunku do każdego mieszkania odrębnie.

Odpowiedź:

Stronami zawartych umów – od strony najmującego – są:

-     w przypadku udziału w kamienicy w (…) – kamienica administrowana jest przez zarząd w imieniu wszystkich właścicieli. Zarząd reprezentuje współwłaścicieli przy zawarciu umowy najmu (stroną reprezentowaną są wszyscy współwłaściciele budynku). Obecnie przychody z kamienicy (prawie pustej) pokrywają jedynie koszty zarządu i utrzymania nieruchomości, która została wystawiona na sprzedaż;

-     w przypadku kawalerki w (…) – umowa zawarta jest wspólnie z Pana żoną i z Panem (syn jest niepełnoletni);

-     w przypadku mieszkania w (…) – stroną wynajmującą umowy są wspólnie Pan i Pana żona.

5.  Czy świadczone przez Pana usługi najmu nieruchomości na cele mieszkaniowe korzystają ze zwolnienia od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.)?

Odpowiedź:

Świadczone przez Pana (m.in. zgodnie z powyższym) usługi najmu nieruchomości na cele mieszkaniowe korzystają ze zwolnienia od podatku od towarów i usług (VAT) na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.).

6.  Czy wartość Pana sprzedaży z działalności gospodarczej łącznie z wynajmem mieszkań w 2025 r. przekroczyła kwotę 240 000 zł?

Odpowiedź:

Nie, wartość łączna obrotów z działalności gospodarczej oraz najmu mieszkań nie przekroczyła w 2025 r. kwoty limitu 240 000 zł.

7.  Czy wartość Pana sprzedaży z działalności gospodarczej łącznie z wynajmem mieszkań w którymkolwiek z poprzednich lat przekroczyła kwotę 200 000 zł?

Odpowiedź:

Wartość łączna obrotów z Pana działalności gospodarczej oraz najmu wszystkich mieszkań przekroczyła 200 000,00 zł jedynie w 2024 r.

Pytanie

Czy przychody zwolnione z podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy o VAT powinny być włączone w Pana sytuacji do kwoty limitu podatkowego, zgodnego z art. 113 ust. 1 ustawy o VAT (PTU)?

Pana stanowisko w sprawie

Pana zdaniem, zgodnie z Pana wiedzą oraz po konsultacji z doradcami podatkowymi, przychody zwolnione z VAT na podstawie art. 43 ustawy o VAT (w tym najem lokali na potrzeby mieszkaniowe) nie powinny być wliczane do limitu przychodów VAT nie objętych zwolnieniem na podstawie art. 113 ust. 1 ww. ustawy. W przeciwnym wypadku dlaczego byłby wyodrębniony osobnym przepisem?

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:

Stosownie natomiast do art. 8 ust. 1 ustawy:

Z uwagi na powyższe unormowania, pod pojęciem usługi (świadczenia) należy rozumieć każde zachowanie się na rzecz innej osoby, na które składać się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś na rzecz innej osoby), jak i zaniechanie (nieczynienie, bądź też tolerowanie, znoszenie określonych stanów rzeczy).

Przy ocenie charakteru świadczenia jako usługi należy mieć na względzie, że ustawa zalicza do grona usług każde świadczenie. Zauważyć jednak należy, że usługą będzie tylko takie świadczenie, w przypadku którego istnieje bezpośredni konsument, odbiorca świadczenia odnoszący korzyść o charakterze majątkowym. Odbiorcą świadczenia musi być inny podmiot niż wykonujący usługę.

W związku z powyższym, czynność podlega opodatkowaniu jedynie wówczas, gdy wykonywana jest w ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji może zostać uznana za bezpośredniego beneficjenta tej czynności. Przy czym, związek pomiędzy otrzymywaną płatnością a świadczeniem na rzecz dokonującego płatności musi mieć charakter bezpośredni i na tyle wyraźny, aby można powiedzieć, że płatność następuje w zamian za to świadczenie.

Nie każda jednak czynność stanowiąca dostawę towarów lub świadczenie usługi w rozumieniu art. 7 ust. 1 oraz art. 8 ust. 1 ustawy, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Aby dana czynność podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, musi być wykonana przez podatnika.

Na mocy art. 15 ust. 1 ustawy:

Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy:

Zatem, definicja działalności gospodarczej ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określaną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Przy tym, z art. 15 ust. 2 ustawy jednoznacznie wynika, iż pod pojęciem działalności gospodarczej należy rozumieć także czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. W tym przypadku decydujące znaczenie ma ciągłość wykorzystywania majątku. Wykorzystywanie towarów lub wartości niematerialnych i prawnych ma miejsce przede wszystkim poprzez oddanie ich w stosunki obligacyjne, np. w najem, dzierżawę itp. Przy czym, przez ciągłość wykorzystywania składników majątku rozumieć należy także wykorzystanie majątku, które charakteryzuje się powtarzalnością lub długim okresem trwania.

Należy zauważyć, że ustawodawca przewidział m.in. zwolnienie od podatku VAT sprzedaży dokonywanej przez podatników, a regulacje w tym zakresie zawarte zostały w art. 113 ustawy.

Zwolnienie wynikające z art. 113 ustawy jest zwolnieniem podmiotowym, co oznacza, że jest związane bezpośrednio z podmiotem prowadzącym działalność gospodarczą, która w standardowych warunkach podlegałaby opodatkowaniu. Zwolnienie to odnosi się do konkretnego limitu wynikającego ze sprzedaży (odpłatnej dostawy towarów i odpłatnego świadczenia usług) danego podatnika.

Stosownie do treści art. 113 ust. 1 ustawy, w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2024 r.:

Jak wynika z art. 113 ust. 1 ustawy, w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2025 r. do 31 grudnia 2025 r.:

Natomiast według art. 113 ust. 1 ustawy, w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2026 r.:

Zgodnie z art. 113 ust. 2 ustawy:

Stosownie do art. 113 ust. 5 ustawy:

Zgodnie z art. 113 ust. 10 ustawy:

Jak stanowi art. 113 ust. 11 ustawy:

Tym samym, podatnik może korzystać ze zwolnienia od podatku na podstawie i według zasad określonych m.in. wyżej przytoczonymi przepisami pod warunkiem, że nie wykonuje czynności, o których mowa w art. 113 ust. 13 ustawy.

W myśl art. 113 ust. 13 pkt 1 i 2 ustawy:

Z przedstawionego opisu sprawy wynika, że:

-     w 2023 r. prowadził Pan działalność gospodarczą i korzystał Pan ze zwolnienia podmiotowego od podatku VAT;

-     oprócz prowadzonej działalności gospodarczej uzyskiwał Pan przychody z najmu nieruchomości na cele mieszkaniowe;

-     mieszkania będące przedmiotem najmu stanowią współwłasność małżeńską;

-     stronami zawartych umów najmu pozostają Pan i Pana małżonka;

-     umowy najmu mieszkań na cele mieszkaniowe zostały zawarte na czas nieokreślony;

-     świadczone usługi najmu nieruchomości na cele mieszkaniowe korzystają ze zwolnienia od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy.

Pana wątpliwości w analizowanej sprawie dotyczą ustalenia, czy do limitu zwolnienia od podatku VAT określonego w art. 113 ust. 1 ustawy w 2024 r. powinien Pan wliczać wartość sprzedaży uzyskaną z tytułu najmu prywatnego nieruchomości.

Jak wynika z art. 659 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 795):

Zatem, najem jest umową dwustronnie zobowiązującą i wzajemną. Odpowiednikiem świadczenia wynajmującego, polegającego na oddaniu rzeczy do używania, jest świadczenie najemcy, polegające na płaceniu umówionego czynszu. Z powyższego wynika, że umówiony między stronami czynsz jest wynagrodzeniem za możliwość korzystania z cudzej rzeczy i stanowi świadczenie wzajemne należne za używanie lokalu przez jego najemcę.

Należy wskazać, że umowa najmu jest cywilnoprawną umową nakładającą na strony – zarówno wynajmującego, jak i najemcę – określone przepisami obowiązki.

W tym miejscu zaznaczyć należy, że w podatku VAT nie występuje pojęcie „najmu prywatnego” i „najmu w ramach działalności gospodarczej”. W świetle przepisów ustawy działalnością gospodarczą jest każda czynność najmu niezależnie od tego, czy wynajmujący działalność tę zarejestrował, czy nie i niezależnie od tego, czy przedmiot najmu stanowi w jego działalności środek trwały.

W konsekwencji, najem nieruchomości stanowi odpłatne świadczenie usług, o którym mowa w art. 8 ust. 1 ustawy i świadczony jest w ramach działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, a tym samym podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na mocy przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.

Kwestie dotyczące stosunków majątkowych pomiędzy małżonkami reguluje natomiast ustawa z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 236), zwanej dalej „Kodeksem rodzinnym i opiekuńczym”.

Stosownie do art. 31 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:

Zatem, istotą wspólności majątkowej małżeńskiej, zarówno ustawowej, jak i umownej, jest to, że każdy z małżonków jest współwłaścicielem poszczególnych składników majątku wspólnego (dorobkowego) na zasadach współwłasności łącznej (bezudziałowej).

W świetle art. 35 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:

Jak stanowi art. 36 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:

W myśl natomiast art. 36 § 2 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:

Zgodnie z art. 37 § 1 pkt 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:

Wspólność wynikająca ze stosunku małżeństwa jest współwłasnością łączną uprawniającą do współposiadania rzeczy wchodzących w skład majątku wspólnego, a w czasie jej trwania żaden z małżonków nie może żądać podziału majątku wspólnego.

Na mocy zapisu zawartego w art. 43 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:

Małżeństwo nie należy do żadnej kategorii podmiotów wymienionych w ww. art. 15 ust. 1 ustawy. Powyższe stwarza dla małżonków prowadzących działalność gospodarczą szczególną sytuację prawną. Należy zauważyć, że żaden z przepisów ustawy nie zabrania małżonkom prowadzenia działalności gospodarczej jako odrębnym podatnikom. Nie ma przy tym przeszkód, aby pomiędzy małżonkami prowadzącymi odrębne działalności istniała ustawowa wspólność majątkowa.

Status podatnika podatku od towarów i usług wynika z okoliczności dokonania czynności podlegających opodatkowaniu tym podatkiem. Podatnikiem podatku od towarów i usług jest więc ten z małżonków, który dokona czynności podlegającej opodatkowaniu.

Autonomiczność prawa podatkowego wyklucza bowiem możliwość interpretacji przepisów, która zakładałaby, że stosunki majątkowe między małżonkami, regulowane przepisami Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, mogą kształtować zakres praw i obowiązków podatników podatku od towarów i usług.

Jeżeli zatem przedmiotem odpłatnego świadczenia usług jest majątek wspólny małżonków, to podatnikiem podatku od towarów i usług, w okolicznościach wskazanych w art. 15 ustawy, jest ten małżonek, który świadczy usługę we własnym imieniu (który jest stroną czynności prawnej) – jako podatnik VAT. Natomiast jeżeli małżonkowie dokonują czynności wspólnie, to każdy z nich z osobna jest podatnikiem podatku od towarów i usług z tego tytułu.

Przenosząc powyższe na grunt przedmiotowej sprawy należy wskazać, że skoro najmowane mieszkania należą do majątku wspólnego małżonków, podatnikiem jest ten z małżonków, który faktycznie dokonuje czynności związanych z najmem, np. zawiera umowę najmu, otrzymuje czynsz. W opisie sprawy wskazał Pan, że stroną zawartych umów najmu jest zarówno Pan, jak i Pana małżonka. Tym samym, z tytułu zawartych umów najmu jest Pan podatnikiem podatku od towarów i usług, w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy, w odniesieniu do swojej części mieszkań stanowiących majątek wspólny.

Odnosząc się natomiast do kwestii wliczania wartości sprzedaży usług najmu do limitu, o którym mowa w art. 113 ust. 1 ustawy, należy stwierdzić co następuje:

Stosownie do treści art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy:

Z powołanych wyżej przepisów wynika, że ze zwolnienia od podatku od towarów i usług korzysta wyłącznie świadczenie usług wynajmu nieruchomości o charakterze mieszkalnym na cele mieszkaniowe. Zastosowanie zwolnienia jest więc uzależnione od spełnienia przesłanek obiektywnych, dotyczących charakteru wynajmowanego lokalu (lokal mieszkalny) oraz subiektywnych, dotyczących przeznaczenia wynajmowanego lokalu (cel mieszkaniowy). W związku z tym, zwolnieniu nie podlega wynajem nieruchomości o charakterze mieszkalnym na cel inny niż mieszkaniowy.

Powyższe wskazuje, że przesłanki do zastosowania zwolnienia są następujące:

·      świadczenie usługi na własny rachunek,

·      charakter mieszkalny nieruchomości,

·      mieszkaniowy cel najmu lub dzierżawy.

Zaistnienie wszystkich powyższych przesłanek skutkuje zastosowaniem zwolnienia od podatku.

Brak któregokolwiek z powyższych elementów nie pozwala natomiast na zastosowanie zwolnienia i w konsekwencji następuje opodatkowanie świadczonej usługi.

Analiza powołanych wyżej przepisów prawa podatkowego wskazuje, że obliczając limit sprzedaży uprawniający podatnika do zwolnienia od podatku na podstawie art. 113 ust. 1 ustawy, po przekroczeniu którego podatnik traci prawo do zwolnienia od podatku, zgodnie z art. 113 ust. 2 pkt 2 ustawy, nie bierze się pod uwagę odpłatnej dostawy towarów i odpłatnego świadczenia usług, zwolnionych od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 lub przepisów wydanych na podstawie art. 82 ust. 3, z wyjątkiem transakcji związanych z nieruchomościami, usług, o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 7, 12 i 38-41 oraz usług ubezpieczeniowych – jeżeli czynności te nie mają charakteru transakcji pomocniczych.

Poza przywołanym wyżej art. 113 ust. 2 ustawy warto zwrócić uwagę również na przepisy Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 347 z 11 grudnia 2006, str. 1, ze zm.), zwaną dalej Dyrektywą 2006/112/WE. Zgodnie z art. 288 Dyrektywy:

Zatem, Dyrektywa 2006/112/WE w art. 288 pkt 1 lit. e stanowi, że kwota obrotu obejmuje wartość transakcji związanych z nieruchomościami.

Natomiast sformułowanie „transakcje związane z nieruchomościami” oznacza (stosownie do wyroku Trybunału w sprawie C-716/18) transakcje dotyczące nieruchomości objęte zwolnieniem przewidzianym w art. 135 ust. 1 lit. j i k (dot. obrotu nieruchomościami) oraz lit. l (dot. wynajmu nieruchomości) Dyrektywy 2006/112/WE.

Według internetowego wielkiego słownika języka polskiego, transakcja to czynność lub zespół czynności prowadzący lub mający doprowadzić do kupna albo sprzedaży jakichś towarów.

Ustawodawca zarówno w akcie zasadniczym, jak i w rozporządzeniach wykonawczych do ustawy nie zdefiniował pojęcia charakter „pomocniczy”. W takim przypadku w pierwszej kolejności stosuje się wykładnię językową, w taki bowiem sposób ustawodawca komunikuje się z podatnikiem jako adresatem normy. Dopiero gdy wykładnia językowa nie prowadzi do jednoznacznych rezultatów, dopuszczalne jest skorzystanie z pozajęzykowych dyrektyw interpretacyjnych.

Według internetowego słownika synonimów (strona internetowa http://synonim.net/synonim/pomocniczy), synonimami do słowa „pomocniczy” są pojęcia: „pomocny, wspierający, poboczny, akcesoryjny, dodatkowy, dopływowy, posiłkowy, subsydialny, subsydiarny, uzupełniający, wspomagający”.

Ponadto, w art. 288 Dyrektywy 2006/112/WE, w wersji angielskiej posłużono się pojęciem „ancillary transactions, zbliżonym znaczeniowo do powyższego jest termin „incidental transactions”, który występuje w art. 19 VI Dyrektywy i art. 174 Dyrektywy 2006/112/WE, co na język polski może być tłumaczone jako „transakcje incydentalne/uboczne”. Termin „incydentalny” wg Słownika języka polskiego (Słownika Wydawnictwa Naukowego PWN) oznacza przy tym „mający małe znaczenie lub zdarzający się bardzo rzadko”, natomiast termin „uboczny” oznacza „dotyczący czegoś pośrednio, mniej istotny lub dodatkowy”. Transakcje o charakterze „incydentalnym” oznaczają zdarzenia występujące nie tyle rzadko, ile ubocznie, przy określonej okazji, nawet gdyby występowały w sposób powtarzalny. Pojęcie „incydentalności” odnosi się więc nie tyle do samej częstotliwości występowania danego zdarzenia, co raczej do jego poboczności względem zasadniczej działalności podatnika.

Także w wersji francuskiej VI Dyrektywy użyto określenia „accessoire”, a w wersji niemieckiej „Hilfsumsätze”, co wskazuje, że w analizowanym kontekście istotne jest, aby były to czynności poboczne, czy też pomocnicze do zasadniczej działalności podatnika (wspomniane powyżej trzy wersje językowe VI Dyrektywy są kompatybilne i wskazują na pomocniczy, poboczny charakter omawianych czynności). Podobnie, polska wersja językowa Dyrektywy 2006/112/WE, która zastąpiła VI Dyrektywę, odstępuje od sformułowania „transakcje sporadyczne” i określa omawiane czynności jako „transakcje pomocnicze”.

Transakcje pomocnicze zatem to takie, które nie są związane z zasadniczą działalnością podatnika, a przychody z ich tytułu nie są bezpośrednim, stałym i koniecznym uzupełnieniem tej działalności. Tak więc, aby ocenić, czy dana czynność może być uznana za pomocniczą, należy wziąć pod uwagę przede wszystkim to, czy stanowi ona uzupełnienie zasadniczej działalności gospodarczej podatnika. Jeżeli dana działalność stanowi stały i niezbędny element wbudowany w funkcjonowanie działalności podatnika, to transakcje takie nie mogą być uznane za pomocnicze.

Zatem, aby ocenić, czy świadczona usługa ma charakter „pomocniczy”, należy wziąć pod uwagę to, czy stanowi ona uzupełnienie zasadniczej działalności gospodarczej podatnika.

Za czynności związane z nieruchomościami należy uznać nie tylko usługi stricte dotyczące nieruchomości, ale wszelkie czynności, których wykonanie oparte jest na wykorzystaniu, używaniu i użytkowaniu nieruchomości. Transakcje pomocnicze natomiast to takie, które nie są związane z zasadniczą działalnością podatnika, a przychody z ich tytułu nie są bezpośrednim, stałym i koniecznym uzupełnieniem tej działalności.

Na gruncie rozpatrywanej sprawy należy zauważyć, że jak wcześniej wskazano, świadczenie usług najmu wypełnia określoną w art. 15 ust. 2 ustawy definicję działalności gospodarczej, jeżeli jest wykonywane w sposób ciągły do celów zarobkowych.

W opisie sprawy wskazał Pan, że prowadził Pan działalność gospodarczą w zakresie świadczenia usług szkoleniowych i księgowych oraz uzyskiwał Pan przychody z najmu nieruchomości na cele mieszkaniowe. Umowy najmu były zawierane od 2020 r. na czas nieokreślony. Zatem, najem nieruchomości na cele mieszkaniowe za wynagrodzeniem nie miał charakteru transakcji pomocniczych w stosunku do prowadzonej przez Pana działalności gospodarczej w obszarze usług szkoleniowych i księgowych, lecz są to dwie różne transakcje podstawowe – w zakresie odrębnego rodzaju (przedmiotu) wykonywanej przez Pana działalności gospodarczej. Tym samym, bez znaczenia jest w opisanej sytuacji fakt, że – jak Pan wskazał – nieruchomości będące przedmiotem najmu nie mają nic wspólnego z prowadzoną przez Pana działalnością gospodarczą, najmu lokalu nie zgłaszał Pan też do CEiDG jako przedmiot działalności.

Odnosząc powyższe do przedstawionego opisu sprawy stwierdzić należy, że obrót uzyskiwany przez Pana w związku z najmem nieruchomości, jako dotyczący transakcji związanych z nieruchomościami, które nie miały charakteru czynności pomocniczych, powinien zostać wliczany do wartości sprzedaży, o której mowa w art. 113 ust. 1 ustawy. Tym samym, z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej był Pan zobowiązany – zgodnie z art. 113 ust. 2 pkt 2 lit. a ustawy – wliczać wartość sprzedaży usługi najmu nieruchomości, która – jak wskazał Pan we wniosku – korzystała ze zwolnienia od podatku VAT, do limitu wartości sprzedaży, o którym mowa w art. 113 ust. 1 ustawy.

Analiza przedstawionych przez Pana okoliczności sprawy w kontekście powołanych przepisów prawa prowadzi zatem do wniosku, że wartość sprzedaży z tytułu świadczenia usług najmu nieruchomości z przeznaczeniem na cele mieszkaniowe, jako transakcji związanych z nieruchomościami, które nie mają charakteru czynności pomocniczych, powinna być wliczana do wartości sprzedaży, o której mowa w art. 113 ust. 1 ustawy.

Wskazania wymaga również, że w sytuacji, gdy w trakcie roku podatkowego, w którym uzyskiwał Pan obrót z tytułu najmu, wartość sprzedaży w ramach prowadzonej przez Pana działalności gospodarczej przekroczyła kwotę limitu zwolnienia podmiotowego, zwolnienie straciło moc z chwilą wykonania czynności, którą ww. kwota została przekroczona.

Podsumowując stwierdzam, że wartość sprzedaży uzyskaną przez Pana z tytułu najmu prywatnego nieruchomości na cele mieszkaniowe powinien Pan uwzględniać przy ustalaniu limitu sprzedaży, o którym mowa w art. 113 ust. 1 ustawy.

Wobec powyższego, Pana stanowisko uznałem za nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej:

Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku opisem stanu faktycznego. Ponosi Pan ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu sprawy. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem sprawy podanym przez Pana w złożonym wniosku. Zatem, wydając przedmiotową interpretację oparłem się na wynikającym z treści wniosku opisie stanu faktycznego. W przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej bądź celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Wskazuję, że stosownie do art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na wniosek zainteresowanego wydaje, w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Zatem, wydana interpretacja dotyczy tylko Pana i nie wywołuje skutków podatkowych dla małżonki.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·     Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pan do interpretacji.

·     Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·     Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.