0112-KDIL2-2.4011.728.2026.4.MC

Interpretacja indywidualna
– stanowisko w części prawidłowe i w części nieprawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest:

-     prawidłowe – w odniesieniu do pytań nr 1 i 2;

-     nieprawidłowe – w odniesieniu do pytania nr 3.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

23 lipca 2026 r. wpłynął Pana wniosek z 22 lipca 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnił go Pan pismem z 24 sierpnia 2026 r. (wpływ 24 sierpnia 2026 r.) – w odpowiedzi na wezwanie.

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego (ostatecznie przedstawiony w uzupełnieniu wniosku)

Wnioskodawca prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą, której dochody opodatkowane są podatkiem liniowym, zgodnie z art. 30c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Wnioskodawca jest również czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług.

W lipcu 2026 r. małżonka Wnioskodawcy dokonała zakupu samochodu osobowego na podstawie umowy cywilnoprawnej – umowy kupna-sprzedaży. Zakup samochodu został dokonany za środki pieniężne stanowiące majątek wspólny małżonków. Z tytułu nabycia samochodu został prawidłowo złożony formularz PCC-3 oraz uiszczony podatek od czynności cywilnoprawnych w ustawowym terminie.

Samochód osobowy zakupiony przez małżonkę Wnioskodawcy jest pojazdem samochodowym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony, a tym samym spełnia definicję pojazdu samochodowego zawartą w art. 2 pkt 34 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług. Jednoznacznie wskazuje Pan, że samochód, o którym mowa we wniosku, jest samochodem osobowym w rozumieniu art. 5a pkt 19a ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych. Jest to pojazd samochodowy o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony, konstrukcyjnie przeznaczony do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, który nie spełnia zastrzeżeń ani wyłączeń określonych w art. 5a pkt 19a lit. a–d tej ustawy.

W dowodzie rejestracyjnym jako właściciel pojazdu została wskazana wyłącznie małżonka Wnioskodawcy.

Pomiędzy Wnioskodawcą oraz jego małżonką istnieje ustawowy ustrój wspólności majątkowej małżeńskiej. Małżonkowie nie zawierali umowy majątkowej małżeńskiej ustanawiającej rozdzielność majątkową. Pomimo wskazania w dowodzie rejestracyjnym wyłącznie małżonki jako właściciela pojazdu, samochód został nabyty w trakcie trwania ustawowej wspólności majątkowej i stanowi składnik majątku wspólnego małżonków.

Samochód nie został nabyty przez małżonkę Wnioskodawcy w związku z prowadzoną przez nią działalnością gospodarczą. Małżonka Wnioskodawcy nie będzie wykorzystywać przedmiotowego samochodu w ramach prowadzonej działalności gospodarczej.

Wnioskodawca planuje zawrzeć z małżonką nieodpłatną umowę użyczenia samochodu osobowego na czas nieokreślony. Na podstawie zawartej umowy Wnioskodawca będzie korzystał z samochodu w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. W ramach prowadzonej działalności gospodarczej Wnioskodawca będzie wykorzystywał samochód osobowy do wykonywania czynności związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą. Jednocześnie samochód będzie wykorzystywany w sposób mieszany, tj. zarówno do celów związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą Wnioskodawcy, jak również do celów prywatnych.

W ramach prowadzonej działalności gospodarczej samochód osobowy będzie wykorzystywany wyłącznie do czynności opodatkowanych podatkiem VAT (ze stawką 23%), takich jak:

-     dojazdy do siedzib klientów i kontrahentów w celu utrzymania relacji biznesowej, zakupu i poszukiwania materiałów podstawowych, poszerzania bazy klientów;

-     dojazdy na spotkania biznesowe, targi, szkolenia i konferencje branżowe podnoszące kwalifikacje zawodowe;

-     transport materiałów, sprzętu i dokumentacji niezbędnej do realizacji produkcji (opakowań drewnianych);

-     dojazdy do miejsca produkcji, księgowego, urzędów oraz punktów zakupu materiałów/sprzętu firmowego.

Wskazany we wniosku samochód jest wykorzystywany w działalności gospodarczej wyłącznie do czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług (w działalności nie występują czynności zwolnione z VAT ani czynności niepodlegające opodatkowaniu VAT). Samochód jest wykorzystywany w tzw. sposobie mieszanym, tj. do celów prowadzonej działalności opodatkowanej oraz do celów prywatnych. W związku z tym, odliczeniu podlega 50% kwoty podatku naliczonego na podstawie art. 86 ust. 2a ustawy, art. 86a ust. 1 ustawy. Nie występuje i nie będzie występować konieczność dokonywania odrębnego przyporządkowania kwot podatku naliczonego do czynności zwolnionych lub niepodlegających opodatkowaniu.

Małżonka Wnioskodawcy nadal będzie korzystać z samochodu do celów prywatnych.

Wnioskodawca będzie ponosił wydatki związane z bieżącym użytkowaniem samochodu, w szczególności: zakup paliwa, naprawy, przeglądy techniczne, wymianę części eksploatacyjnych, zakup opon, zakup płynów eksploatacyjnych, korzystanie z myjni, opłaty parkingowe, opłaty za przejazdy autostradami, inne wydatki związane z bieżącym użytkowaniem pojazdu.

Wydatki te będą dokumentowane fakturami VAT wystawianymi na Wnioskodawcę jako przedsiębiorcę, zawierającymi dane prowadzonej przez niego działalności gospodarczej.

Wnioskodawca nie będzie zaliczał do kosztów działalności gospodarczej wydatków związanych z ubezpieczeniem samochodu (OC/AC), które pozostaną wydatkiem prywatnym.

Samochód nie zostanie wprowadzony do ewidencji środków trwałych prowadzonej przez Wnioskodawcę działalności gospodarczej. Wnioskodawca nie będzie dokonywał odpisów amortyzacyjnych od tego samochodu.

Przedmiotem niniejszego wniosku nie jest kwestia nabycia samochodu, jego amortyzacji ani ustalenia prawa własności pojazdu, lecz wyłącznie skutki podatkowe związane z jego bieżącym wykorzystywaniem w działalności gospodarczej Wnioskodawcy.

Pytania w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych

1.  Czy Wnioskodawca będzie miał prawo zaliczać do kosztów uzyskania przychodów wydatki związane z bieżącym użytkowaniem samochodu osobowego, który stanowi składnik majątku wspólnego małżonków i który będzie wykorzystywany przez Wnioskodawcę w prowadzonej działalności gospodarczej na podstawie nieodpłatnej umowy użyczenia zawartej z małżonką, przy czym samochód będzie wykorzystywany do celów mieszanych?

2.  Czy korzystanie przez Wnioskodawcę z samochodu osobowego na podstawie nieodpłatnej umowy użyczenia zawartej z małżonką pozostającą z nim w ustawowej wspólności majątkowej małżeńskiej będzie powodowało powstanie po stronie Wnioskodawcy przychodu podatkowego z tytułu otrzymania nieodpłatnego świadczenia?

3.  Czy na gruncie art. 22 ust. 1 w zw. z art. 23 ust. 1 pkt 46a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych okoliczność, że samochód osobowy został nabyty przez małżonkę Wnioskodawcy w trakcie trwania ustawowej wspólności majątkowej małżeńskiej, a następnie jest wykorzystywany przez Wnioskodawcę w działalności gospodarczej na podstawie nieodpłatnej umowy użyczenia zawartej z małżonką, wyklucza lub ogranicza prawo Wnioskodawcy do zaliczenia wydatków związanych z jego eksploatacją do kosztów uzyskania przychodów (w wysokości 75% tych wydatków)?

Pana stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawcy – w odniesieniu do pytania nr 1 – Wnioskodawca będzie uprawniony do zaliczania do kosztów uzyskania przychodów wydatków związanych z bieżącym użytkowaniem samochodu osobowego wykorzystywanego w prowadzonej działalności gospodarczej, mimo że formalnym właścicielem pojazdu ujawnionym w dowodzie rejestracyjnym jest małżonka Wnioskodawcy.

Zdaniem Wnioskodawcy – w odniesieniu do pytania nr 2 – korzystanie przez Wnioskodawcę z samochodu osobowego na podstawie nieodpłatnej umowy użyczenia zawartej z małżonką pozostającą z nim w ustawowej wspólności majątkowej małżeńskiej nie spowoduje powstania po stronie Wnioskodawcy przychodu z tytułu nieodpłatnych świadczeń (art. 710 Kodeksu cywilnego).

Zdaniem Wnioskodawcy – w odniesieniu do pytania nr 3 – fakt nabycia samochodu osobowego przez małżonkę w czasie trwania wspólności majątkowej małżeńskiej oraz zarejestrowania go wyłącznie na jej dane nie wyklucza ani nie nakłada innych ograniczeń na prawo Wnioskodawcy do zaliczania wydatków eksploatacyjnych do kosztów uzyskania przychodów niż standardowe ograniczenie wynikające z art. 23 ust. 1 pkt 46a ustawy o PIT (tj. zaliczenie do kosztów 75% poniesionych wydatków dla samochodu osobowego używanego w trybie mieszanym). Ponieważ samochód stanowi element majątku wspólnego małżonków, a umowa użyczenia daje Wnioskodawcy formalne prawo do dysponowania i używania pojazdu na cele prowadzonej działalności gospodarczej, spełniona zostaje przesłanka z art. 22 ust. 1 ustawy o PIT (związek poniesionego wydatku z osiąganiem przychodów lub zachowaniem/zabezpieczeniem źródła przychodów).

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku, jest:

-     prawidłowe – w odniesieniu do pytań nr 1 i 2;

-     nieprawidłowe – w odniesieniu do pytania nr 3.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 592 ze zm.):

W myśl art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Wartość niepieniężnych świadczeń ustala się według zasad określonych w art. 11 ust. 2-2b ww. ustawy.

Stosownie natomiast do art. 11 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Z kolei, zgodnie z art. 11 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Na podstawie art. 11 ust. 2b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Natomiast stosownie do art. 14 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Do przychodów z działalności gospodarczej należą wszystkie przychody osiągane w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, z wyjątkiem przychodów wymienionych w art. 14 ust. 3 omawianej ustawy.

Stosownie do art. 14 ust. 2 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawierają definicji pojęcia „nieodpłatnego świadczenia”. Dokonując zatem wykładni gramatycznej, za „nieodpłatne świadczenie” uznać należy świadczenia „nie wymagające opłaty, takie za które się nie płaci, bezpłatne” (Nowy Słownik Języka Polskiego, PWN 2003 r.). Zatem należy przyjąć, że nieodpłatnym świadczeniem jest takie zdarzenie, którego skutkiem (następstwem) jest nieodpłatne przysporzenie majątku jednej osobie, kosztem majątku innej osoby, innego podmiotu.

Zgodnie z art. 710 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 795):

Z powyższego wynika, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlega dochód uzyskiwany w wyniku określonych czynności faktycznych i prawnych, w następstwie których mamy do czynienia z przyrostem mienia, osiągniętym przysporzeniem majątkowym mającym konkretny wymiar finansowy.

Zauważam, że co do zasady skutkiem zawarcia umowy użyczenia na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jest uzyskanie przez biorącego w użyczenie przychodu w postaci nieodpłatnego świadczenia.

Z opisu sprawy wynika, że prowadzi Pan jednoosobową działalność gospodarczą, której dochody opodatkowane są podatkiem liniowym, zgodnie z art. 30c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W lipcu 2026 r. Pana małżonka dokonała zakupu samochodu osobowego na podstawie umowy cywilnoprawnej – umowy kupna-sprzedaży. Zakup samochodu został dokonany za środki pieniężne stanowiące majątek wspólny małżonków. Samochód, o którym mowa we wniosku, jest samochodem osobowym w rozumieniu art. 5a pkt 19a ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych. W dowodzie rejestracyjnym jako właściciel pojazdu została wskazana wyłącznie Pana małżonka. Pomiędzy Panem oraz Pana małżonką istnieje ustawowy ustrój wspólności majątkowej małżeńskiej. Małżonkowie nie zawierali umowy majątkowej małżeńskiej ustanawiającej rozdzielność majątkową. Pomimo wskazania w dowodzie rejestracyjnym wyłącznie małżonki jako właściciela pojazdu, samochód został nabyty w trakcie trwania ustawowej wspólności majątkowej i stanowi składnik majątku wspólnego małżonków. Samochód nie został nabyty przez Pana małżonkę w związku z prowadzoną przez nią działalnością gospodarczą. Pana małżonka nie będzie wykorzystywać tego samochodu w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Planuje Pan zawrzeć z małżonką nieodpłatną umowę użyczenia samochodu osobowego na czas nieokreślony. Na podstawie zawartej umowy będzie Pan korzystał z samochodu w ramach prowadzonej działalności gospodarczej – będzie Pan wykorzystywał samochód osobowy do wykonywania czynności związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą. Jednocześnie samochód będzie wykorzystywany w sposób mieszany, tj. zarówno do celów związanych z prowadzoną przez Pana działalnością gospodarczą, jak również do celów prywatnych. Pana małżonka nadal będzie korzystać z samochodu do celów prywatnych. Pan będzie ponosił wydatki związane z bieżącym użytkowaniem samochodu, w szczególności: zakup paliwa, naprawy, przeglądy techniczne, wymianę części eksploatacyjnych, zakup opon, zakup płynów eksploatacyjnych, korzystanie z myjni, opłaty parkingowe, opłaty za przejazdy autostradami, inne wydatki związane z bieżącym użytkowaniem pojazdu. Wydatki te będą dokumentowane fakturami VAT wystawianymi na Pana jako przedsiębiorcę, zawierającymi dane prowadzonej przez Pana działalności gospodarczej. Samochód nie zostanie wprowadzony do ewidencji środków trwałych prowadzonej przez Pana działalności gospodarczej. Nie będzie Pan dokonywał odpisów amortyzacyjnych od tego samochodu.

Podkreślam, że w przypadku gdy do przekazania składnika majątku dochodzi między małżonkami, między którymi obowiązuje ustrój wspólności majątkowej w ten sposób, że jeden z małżonków przekazuje nieodpłatnie składnik majątku, a drugi małżonek przyjmuje go do wykorzystywania we własnej działalności gospodarczej i składnik ten objęty jest wspólnością majątkową, nie dochodzi do zmiany właściciela tych składników majątku. Zmienia się jedynie sposób ich wykorzystywania.

Na podstawie art. 31 § 1 ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 236):

Zgodnie z art. 34¹ Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:

W myśl art. 35 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:

Na podstawie powyższego stwierdzam, że przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zaliczają do żadnej z kategorii źródeł przychodów czynności nieodpłatnego przekazania samochodu osobowego stanowiącego współwłasność łączną małżeńską.

Zatem korzystanie przez Pana z samochodu osobowego na podstawie nieodpłatnej umowy użyczenia zawartej z małżonką pozostającą z Panem w ustawowej wspólności majątkowej małżeńskiej jest dla Pana obojętne podatkowo. To oznacza, że nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. W konsekwencji, po Pana stronie nie powstaje przychód, a tym samym obowiązek podatkowy w podatku dochodowym od osób fizycznych.

Natomiast w odniesieniu do możliwości zaliczenia przez Pana wydatków związanych z bieżącym użytkowaniem samochodu osobowego do kosztów uzyskania przychodów stwierdzam, co następuje.

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawiera wykazu wydatków, który przesądzałby o ich zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów. Stąd przyjmuje się, że kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalnie uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie i zachowanie źródła przychodów.

W takim ujęciu kosztami tymi będą zarówno koszty pozostające w bezpośrednim związku z uzyskanymi przychodami, jak i pozostające w związku pośrednim, jeżeli zostanie wykazane, że zostały w sposób racjonalny poniesione w celu uzyskania przychodów (w tym dla zagwarantowania funkcjonowania źródła przychodów), nawet wówczas gdyby z obiektywnych powodów przychód nie został osiągnięty. Jednak, aby dany wydatek mógł zostać zaliczony do kosztów uzyskania przychodów, podatnik musi wykazać jego związek z prowadzoną działalnością oraz to, że jego poniesienie miało lub mogło mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów. Ustawodawca wiąże bowiem koszty uzyskania przychodów z celem ich poniesienia, jakim jest osiągnięcie przychodów, ewentualnie zachowanie lub zabezpieczenie źródła przychodów.

Podkreślam, że o tym co jest celowe i potrzebne w prowadzonej działalności, decyduje podmiot prowadzący działalność gospodarczą, a nie organ podatkowy. Na podatniku spoczywa obowiązek wykazania związku poniesionych kosztów z działalnością gospodarczą, w tym okoliczności, że ich poniesienie ma wpływ na wysokość osiągniętych przychodów, zwłaszcza w sytuacji wystąpienia sporu w tej kwestii.

Zatem kosztem uzyskania przychodów nie są wszystkie wydatki, ale tylko takie, które nie są wymienione w art. 23 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i których poniesienie pozostaje w związku przyczynowo-skutkowym z uzyskaniem (zwiększeniem) przychodów z danego źródła bądź też zachowaniem lub zabezpieczeniem źródła przychodów. Jednak ciężar wykazania owego związku spoczywa na podatniku, który wywodzi z tego określone skutki prawne.

Aby zatem wydatek mógł być uznany za koszt uzyskania przychodów, winien, w myśl powołanego powyżej przepisu, spełniać łącznie następujące warunki:

·      pozostawać w związku przyczynowo-skutkowym z przychodami lub źródłem przychodów i być poniesiony w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów,

·      nie znajdować się na liście wydatków nieuznawanych za koszty uzyskania przychodów, enumeratywnie wymienionych w art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,

·      być właściwie udokumentowany.

W odniesieniu do wydatków związanych z bieżącym użytkowaniem samochodu osobowego (zakup paliwa, naprawy, przeglądy techniczne, wymianę części eksploatacyjnych, zakup opon, zakup płynów eksploatacyjnych, korzystanie z myjni, opłaty parkingowe, opłaty za przejazdy autostradami, inne wydatki związane z bieżącym użytkowaniem pojazdu), który został kupiony za środki pieniężne stanowiące majątek wspólny małżonków wskazuję, że zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 46 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Przepis ten dotyczy wydatków z tytułu eksploatacji samochodu osobowego wykorzystywanego w prowadzonej działalności gospodarczej stanowiącego własność podatnika. Jednocześnie ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie wskazuje, co należy rozumieć pod pojęciem własności. Jednak w ujęciu celowościowym koszty używania samochodu osobowego niebędącego składnikiem majątku w prowadzonej działalności gospodarczej stanowiącego zarówno własność podatnika, jak i jego współwłasność należy traktować jednakowo.

Zatem zarówno wtedy, gdy samochód stanowi własność przedsiębiorcy, jak i wtedy gdy jest przedmiotem współwłasności, wydatki eksploatacyjne na samochód osobowy, który nie jest w działalności składnikiem majątku, o którym mowa w art. 14 ust. 2 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, będą podlegały zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów w wysokości 20%.

Dodatkowo podkreślam, że sam fakt, że przedsiębiorca jest właścicielem czy też współwłaścicielem samochodu osobowego nie uprawnia go do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej 20% wydatków związanych z używaniem tego pojazdu. Podatnik musi faktycznie ponosić wydatki eksploatacyjne dotyczące samochodu, który nie tylko służy celom osobistym, ale także celom związanym z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą.

Dyspozycja art. 23 ust. 1 pkt 46 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wskazuje wprost na samochód „stanowiący własność podatnika prowadzącego działalność gospodarczą” i wykorzystywanie tego samochodu „również do celów związanych z działalnością gospodarczą prowadzoną przez podatnika”, dotyczy zatem też sytuacji, gdy samochód jest wykorzystywany do celów prywatnych, jak i do celów działalności gospodarczej.

Ponadto przepis ten odnosi się do samochodu osobowego niebędącego składnikiem majątku, o którym mowa w art. 14 ust. 2 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W myśl powołanego art. 14 ust. 2 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Z opisu Pana sprawy wynika, że samochód nie został nabyty w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, jednak będzie wykorzystywany na cele mieszane, tj. na cele Pana działalności gospodarczej i na cele prywatne.

Stosownie natomiast do art. 23 ust. 1 pkt 46a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Na podstawie opisu sprawy oraz powołanych przepisów stwierdzam, że może Pan wydatki związane z bieżącym użytkowaniem opisanego samochodu osobowego (zakup paliwa, naprawy, przeglądy techniczne, wymianę części eksploatacyjnych, zakup opon, zakup płynów eksploatacyjnych, korzystanie z myjni, opłaty parkingowe, opłaty za przejazdy autostradami, inne wydatki związane z bieżącym użytkowaniem pojazdu) zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów Pana działalności gospodarczej, ponieważ spełnia Pan przesłanki wskazane w art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Jednak w związku z wykorzystywaniem do celów związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą samochodu osobowego stanowiącego Pana współwłasność i niebędącego składnikiem majątku, o którym mowa w art. 14 ust. 2 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, będzie Pan uprawniony do zaliczenia 20% wydatków związanych z używaniem tego samochodu do kosztów uzyskania przychodów z działalności gospodarczej.

Podsumowanie: korzystanie przez Pana z samochodu osobowego na podstawie nieodpłatnej umowy użyczenia zawartej z małżonką pozostającą z Panem w ustawowej wspólności majątkowej małżeńskiej nie będzie powodowało powstania po Pana stronie przychodu podatkowego z tytułu otrzymania nieodpłatnego świadczenia.

Będzie miał Pan prawo zaliczać do kosztów uzyskania przychodów wydatki związane z bieżącym użytkowaniem samochodu osobowego, który stanowi składnik majątku wspólnego małżonków i który będzie wykorzystywany przez Pan w prowadzonej działalności gospodarczej na podstawie nieodpłatnej umowy użyczenia zawartej z małżonką, przy czym samochód będzie wykorzystywany do celów mieszanych. Będzie Pan jednak uprawniony do zaliczenia – na podstawie art. 23 ust. 1 pkt 46 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych – 20% wydatków związanych z eksploatacją tego samochodu do kosztów uzyskania przychodów z działalności gospodarczej.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił, i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Ponadto wskazuję, że Pana wniosek w zakresie podatku od towarów i usług podlega odrębnemu rozstrzygnięciu.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pan do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.