0112-KDIL2-2.4011.709.2026.1.AG

Interpretacja indywidualna – stanowisko nieprawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

18 lipca 2026 r. wpłynął Pana wniosek z 18 lipca 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Wnioskodawca prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą, w ramach której uzyskiwał przychody z odpłatnego najmu lokali mieszkalnych.

Przed dniem 1 stycznia 2022 r. Wnioskodawca nabył siedem lokali mieszkalnych przeznaczonych do wynajmu w ramach prowadzonej działalności gospodarczej.

Cztery lokale zostały nabyte w 2019 r., natomiast trzy kolejne lokale zostały nabyte w 2021 r.

Wszystkie lokale zostały nabyte na rynku wtórnym. W chwili nabycia były wykończone, kompletne i zdatne do użytkowania zgodnie z ich przeznaczeniem. Posiadały wykończone i wyposażone kuchnie oraz łazienki.

Po nabyciu lokale zostały częściowo doposażone w meble i pozostałe elementy wyposażenia potrzebne do oferowania najemcom kompletnie umeblowanych mieszkań, gotowych do zamieszkania.

Częściowe doposażenie lokali wynikało z przyjętego modelu prowadzenia działalności, polegającego na wynajmowaniu kompletnie umeblowanych mieszkań. Doposażenie nie było warunkiem technicznej zdatności lokali do użytkowania zgodnie z ich przeznaczeniem.

Po nabyciu i częściowym doposażeniu każdy z siedmiu lokali został wprowadzony do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych prowadzonej działalności gospodarczej.

Wprowadzenie czterech lokali do ewidencji środków trwałych i rozpoczęcie ich amortyzacji nastąpiło w 2019 r. Wprowadzenie pozostałych trzech lokali do ewidencji środków trwałych i rozpoczęcie ich amortyzacji nastąpiło w 2021 r.

Wszystkie lokale: stanowiły własność Wnioskodawcy; zostały nabyte odpłatnie; były kompletne i zdatne do użytkowania w dniu przyjęcia do używania; były przeznaczone do wykorzystywania przez okres dłuższy niż rok; były wykorzystywane w prowadzonej działalności gospodarczej w celu osiągania przychodów z najmu; zostały ujęte w ewidencji środków trwałych przed dniem 1 stycznia 2022 r.; były faktycznie amortyzowane przed dniem 1 stycznia 2022 r.

Wszystkie siedem lokali było od momentu wprowadzenia do ewidencji środków trwałych amortyzowanych metodą liniową według indywidualnej rocznej stawki amortyzacyjnej wynoszącej 10%, przyjętej zgodnie z przepisami ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych obowiązującymi w chwili wprowadzenia poszczególnych lokali do ewidencji.

Do dnia 31 grudnia 2022 r. Wnioskodawca kontynuował amortyzację lokali, uwzględniając regulację przejściową zawartą w art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 29 października 2021 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw.

Od dnia 1 stycznia 2023 r. Wnioskodawca zaprzestał dokonywania podatkowych odpisów amortyzacyjnych od przedmiotowych lokali i nie zaliczał ich do kosztów uzyskania przychodów.

Przyczyną zaprzestania amortyzacji było obowiązywanie art. 22c pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą oraz zakończenie okresu przejściowego przewidzianego w art. 71 ust. 2 tej ustawy.

Na dzień 31 grudnia 2022 r. żaden z siedmiu lokali nie został całkowicie zamortyzowany. Gdyby nie wejście w życie wskazanych regulacji, amortyzacja lokali byłaby kontynuowana w okresie od dnia 1 stycznia 2023 r. do dnia 31 grudnia 2025 r. według dotychczas przyjętej metody i indywidualnej rocznej stawki amortyzacyjnej wynoszącej 10%.

Przedmiotem niniejszego wniosku jest ocena, czy Wnioskodawcy przysługiwało prawo do kontynuowania amortyzacji wymienionych lokali oraz zaliczania odpisów amortyzacyjnych do kosztów uzyskania przychodów w okresie od dnia 1 stycznia 2023 r. do dnia 31 grudnia 2025 r.

Pytanie

Czy Wnioskodawcy przysługiwało w okresie od dnia 1 stycznia 2023 r. do dnia 31 grudnia 2025 r. prawo do kontynuowania amortyzacji siedmiu lokali mieszkalnych nabytych, wprowadzonych do ewidencji środków trwałych i amortyzowanych przed dniem 1 stycznia 2022 r., według zasad, metody i indywidualnych stawek amortyzacyjnych przyjętych przed tą datą, a tym samym prawo do zaliczenia przypadających na ten okres odpisów amortyzacyjnych do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej?

Pana stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawcy – odpowiedź na przedstawione pytanie jest twierdząca.

W ocenie Wnioskodawcy przedstawiony stan faktyczny odpowiada w istotnych prawnie elementach stanowi faktycznemu będącemu przedmiotem wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 stycznia 2026 r., sygn. akt II FSK 490/23, zakończonego wydaniem interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 3 lipca 2026 r., nr 0114-KDIP2-1.4011.339.2022.8.S/ KW. Z tego względu ocena prawna wyrażona w powołanym wyroku oraz w interpretacji wydanej w jego wykonaniu powinna zostać uwzględniona również przy rozpoznaniu niniejszego wniosku.

Wnioskodawcy przysługiwało w okresie od 1 stycznia 2023 r. do 31 grudnia 2025 r. prawo do kontynuowania amortyzacji wszystkich siedmiu lokali mieszkalnych oraz zaliczenia odpisów amortyzacyjnych do kosztów uzyskania przychodów, według zasad, metody i stawek przyjętych zgodnie z przepisami obowiązującymi w chwili wprowadzenia lokali do ewidencji środków trwałych.

W konsekwencji odpisy amortyzacyjne przypadające na wskazany okres mogły zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej.

Zastosowanie wobec Wnioskodawcy art. 22c pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w sposób prowadzący do definitywnego przerwania z dniem 1 stycznia 2023 r. rozpoczętej zgodnie z prawem amortyzacji naruszałoby wynikające z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej zasady:

1)  ochrony praw słusznie nabytych;

2)  ochrony interesów w toku;

3)  zaufania obywatela do państwa i stanowionego przez nie prawa;

4)  bezpieczeństwa prawnego;

5)  zakazu stanowienia prawa będącego pułapką dla obywatela.

Stanowisko Wnioskodawcy znajduje bezpośrednie potwierdzenie w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 stycznia 2026 r., sygn. akt II FSK 490/23, oraz w wydanej w wykonaniu tego wyroku interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 3 lipca 2026 r., nr 0114-KDIP2-1.4011.339.2022.8.S/KW. W konsekwencji stanowisko przedstawione we wniosku należy uznać za prawidłowe.

Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy

 1.  Prawo do amortyzacji powstało przed zmianą przepisów

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów albo zachowania lub zabezpieczenia ich źródła, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23 tej ustawy.

Na podstawie art. 22 ust. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, dokonywane wyłącznie zgodnie z art. 22a-22o tej ustawy, z uwzględnieniem art. 23.

Zgodnie z przepisami obowiązującymi w chwili nabycia lokali oraz wprowadzenia ich do ewidencji amortyzacji podlegały, z zastrzeżeniem art. 22c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania budynki, lokale będące odrębną własnością oraz inne przedmioty o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy o podobnym charakterze.

Wszystkie lokale objęte wnioskiem spełniały wymienione warunki. Wnioskodawca nie tylko nabył je przed wejściem w życie zakazu, ale również przed tą datą:

·      przeznaczył je do prowadzonej działalności gospodarczej;

·      wprowadził je do ewidencji środków trwałych;

·      ustalił ich wartości początkowe;

·      wybrał zgodną z prawem metodę i stawkę amortyzacji;

·      rozpoczął dokonywanie odpisów amortyzacyjnych;

·      zaliczał te odpisy do kosztów uzyskania przychodów.

Nie chodzi zatem o oczekiwanie na uzyskanie w przyszłości prawa do amortyzacji ani o zamiar rozpoczęcia amortyzacji po zmianie przepisów. Wnioskodawca korzystał już z istniejącego i skonkretyzowanego uprawnienia, którego realizacja – ze względu na istotę amortyzacji – została zgodnie z ustawą rozłożona na kolejne lata podatkowe.

 2.  Amortyzacja jest procesem rozłożonym w czasie

Amortyzacja podatkowa nie jest sumą niezależnych, powstających od nowa w każdym miesiącu uprawnień. Jest jednym, zapoczątkowanym wprowadzeniem środka trwałego do ewidencji, procesem rozliczenia kosztu jego nabycia w czasie.

Podatnik, podejmując decyzję o zakupie środka trwałego, określa ekonomiczne i podatkowe skutki inwestycji przy uwzględnieniu obowiązujących regulacji. W przypadku nieruchomości jednym z podstawowych elementów tego rachunku jest możliwość stopniowego rozliczenia wydatku na nabycie poprzez odpisy amortyzacyjne.

Stosownie do art. 22h ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych odpisów amortyzacyjnych dokonuje się od wartości początkowej środka trwałego, począwszy od pierwszego miesiąca następującego po miesiącu, w którym środek wprowadzono do ewidencji, aż do końca miesiąca, w którym następuje zrównanie sumy odpisów amortyzacyjnych z jego wartością początkową, postawienie środka w stan likwidacji, jego zbycie albo stwierdzenie niedoboru.

Przepis ten wyznacza ustawowy początek oraz koniec procesu amortyzacji.

W przypadku lokali Wnioskodawcy przed dniem 1 stycznia 2022 r. nastąpiło zdarzenie rozpoczynające amortyzację, natomiast do dnia 31 grudnia 2022 r. nie wystąpiło żadne z przewidzianych wcześniej przez ustawę zdarzeń kończących ten proces. Lokale nie zostały całkowicie zamortyzowane, zlikwidowane, zbyte ani nie stwierdzono ich niedoboru.

Wnioskodawca miał zatem uzasadnione prawo zakładać, że rozpoczęta amortyzacja będzie kontynuowana do jej zakończenia na zasadach określonych przez ustawodawcę w chwili podejmowania i realizowania inwestycji.

 3.  Skutki zmiany art. 22c pkt 2 ustawy o PIT

Ustawą z dnia 29 października 2021 r. zmieniono art. 22c pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W wyniku zmiany amortyzacji przestały podlegać budynki mieszkalne wraz ze znajdującymi się w nich dźwigami, lokale mieszkalne stanowiące odrębną nieruchomość, spółdzielcze własnościowe prawa do lokali mieszkalnych oraz prawa do domów jednorodzinnych w spółdzielniach mieszkaniowych, służące prowadzonej działalności gospodarczej lub wydzierżawiane albo wynajmowane na podstawie umowy.

Jednocześnie art. 71 ust. 2 ustawy nowelizującej przewidywał, że podatnicy podatku dochodowego od osób fizycznych i podatnicy podatku dochodowego od osób prawnych mogą, nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 2022 r., zaliczać do kosztów uzyskania przychodów odpisy amortyzacyjne od budynków i lokali mieszkalnych nabytych lub wytworzonych przed dniem 1 stycznia 2022 r.

Zastosowanie tych regulacji w sposób literalny wobec środków trwałych, których amortyzację rozpoczęto przed ich wejściem w życie, doprowadziło do przerwania z dniem 1 stycznia 2023 r. procesu amortyzacji, mimo że środki trwałe nie zostały w pełni zamortyzowane.

W rezultacie ustawodawca zmienił w trakcie realizacji inwestycji jej podstawowe skutki podatkowe.

Wydatek, który zgodnie z przepisami obowiązującymi w chwili jego ponoszenia miał być sukcesywnie rozliczany w kosztach podatkowych, został w części pozbawiony możliwości takiego rozliczenia.

Roczny okres przejściowy nie zapewnił ochrony prawa Wnioskodawcy. Jedynie odsunął w czasie moment jego definitywnego odebrania. Nie umożliwiał bowiem zakończenia amortyzacji zgodnie z przyjętym i zgodnym z wcześniejszym prawem harmonogramem.

 4.  Naruszenie zasady ochrony praw słusznie nabytych

Z art. 2 Konstytucji RP wynika zasada demokratycznego państwa prawnego, obejmująca w szczególności ochronę praw słusznie nabytych.

Ochrona ta oznacza, że ustawodawca powinien respektować uprawnienia uzyskane przez obywateli na podstawie dotychczasowych przepisów oraz nie powinien arbitralnie pozbawiać ich możliwości dalszego korzystania z tych uprawnień.

Prawo Wnioskodawcy nie miało charakteru wyłącznie potencjalnego. Przed zmianą przepisów spełnił on wszystkie ustawowe przesłanki amortyzacji, wprowadził lokale do ewidencji i rozpoczął dokonywanie odpisów. W ten sposób nabył i rozpoczął realizację skonkretyzowanego uprawnienia do rozliczenia wartości początkowej lokali w kosztach podatkowych.

Fakt, że prawo to było realizowane stopniowo, nie powoduje, że podlega ochronie wyłącznie w zakresie odpisów już dokonanych. Istotą amortyzacji jest rozłożenie realizacji uprawnienia na okres określony przepisami. Ochrona obejmująca jedynie odpisy dokonane przed zmianą prawa byłaby pozorna, ponieważ nie chroniłaby istoty rozpoczętego procesu.

5.  Naruszenie zasady ochrony interesów w toku

Ochrona interesów w toku ma szczególne znaczenie w przypadku przedsięwzięć rozłożonych w czasie, podejmowanych na podstawie obowiązujących regulacji i wymagających istotnych nakładów finansowych.

Zakup siedmiu lokali mieszkalnych stanowił długoterminową inwestycję gospodarczą.

Wnioskodawca nabywał lokale oraz wprowadzał je do działalności w okresie, w którym ustawa jednoznacznie przewidywała możliwość ich amortyzacji.

Wnioskodawca ukształtował swoje stosunki majątkowe oraz model prowadzonej działalności, kierując się obowiązującym prawem. W szczególności miał prawo uwzględnić przy ocenie rentowności inwestycji, że wydatki na nabycie lokali zostaną stopniowo rozliczone w kosztach podatkowych zgodnie z ustawowym mechanizmem amortyzacji.

Zmiana zasad po dokonaniu inwestycji, wprowadzeniu lokali do ewidencji i rozpoczęciu amortyzacji ingerowała w przedsięwzięcie znajdujące się w toku realizacji.

Ochrona takiego interesu wymaga co najmniej umożliwienia podatnikom, którzy rozpoczęli amortyzację przed wejściem w życie nowych regulacji, jej zakończenia na zasadach dotychczasowych.

6. Naruszenie zasady zaufania do państwa i stanowionego prawa

Zasada zaufania wymaga, aby prawo było stanowione i stosowane w sposób pozwalający obywatelowi racjonalnie przewidywać konsekwencje jego działań.

Podatnik powinien mieć możliwość układania swoich spraw w zaufaniu, że skutki prawne działań podjętych zgodnie z obowiązującym prawem nie zostaną następnie arbitralnie i niekorzystnie zmienione.

W chwili nabywania lokali Wnioskodawca nie miał podstaw do przewidywania, że ustawodawca przerwie rozpoczętą amortyzację przed całkowitym rozliczeniem wartości początkowej środków trwałych.

Ustawodawca mógł zmienić zasady dotyczące lokali nabywanych po wejściu w życie nowych przepisów. Nie powinien jednak stosować nowego zakazu do prawidłowo rozpoczętych procesów amortyzacji, bez zapewnienia możliwości ich zakończenia.

Odmienne rozwiązanie powoduje, że zgodne z prawem decyzje inwestycyjne stają się dla podatnika źródłem nieprzewidywalnych negatywnych konsekwencji. Prawo przybiera wówczas charakter pułapki: najpierw zachęca lub co najmniej pozwala na określone zachowanie i określa jego skutki podatkowe, a następnie – po poniesieniu przez podatnika nieodwracalnych nakładów – skutki te odbiera.

7.  Konstytucyjne standardy ochrony praw nabytych i interesów w toku

Stanowisko Wnioskodawcy znajduje oparcie nie tylko w przepisach ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, lecz również w utrwalonym orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego dotyczącym wykładni art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

Trybunał Konstytucyjny od wielu lat konsekwentnie przyjmuje, że ustawodawca ma prawo zmieniać obowiązujące regulacje, w tym przepisy prawa podatkowego. Zmiany te nie mogą jednak prowadzić do arbitralnego pozbawiania jednostki praw już skutecznie nabytych ani do nieproporcjonalnej ingerencji w przedsięwzięcia pozostające w toku, podjęte zgodnie z obowiązującym prawem.

W orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego ugruntowany jest pogląd, że z zasady demokratycznego państwa prawnego wynikają w szczególności obowiązek poszanowania praw słusznie nabytych, ochrona interesów pozostających w toku oraz konieczność zapewnienia obywatelom możliwości racjonalnego planowania swoich działań w zaufaniu do obowiązujących przepisów. Jeżeli ustawodawca decyduje się na zmianę prawa, powinien wprowadzić takie rozwiązania przejściowe, które w możliwie najszerszym zakresie ochronią sytuację prawną podmiotów działających zgodnie z wcześniejszymi regulacjami.

Powyższe zasady mają szczególne znaczenie w odniesieniu do amortyzacji podatkowej, która z istoty jest procesem rozłożonym w czasie. Decyzja o nabyciu środka trwałego, wprowadzeniu go do ewidencji oraz rozpoczęciu amortyzacji wywołuje skutki prawne rozciągnięte na kolejne lata podatkowe. Podatnik ma zatem uzasadnione prawo oczekiwać, że rozpoczęty zgodnie z obowiązującymi przepisami proces będzie mógł zostać zakończony na zasadach obowiązujących w chwili jego rozpoczęcia, chyba że ustawodawca wprowadzi rozwiązania przejściowe zapewniające równoważny poziom ochrony.

W niniejszej sprawie taka sytuacja nie miała miejsca. Roczny okres przejściowy przewidziany w art. 71 ust. 2 ustawy nowelizującej nie umożliwiał zakończenia rozpoczętego procesu amortyzacji, lecz jedynie odraczał w czasie moment definitywnego pozbawienia Wnioskodawcy możliwości dalszego rozliczania niezamortyzowanej części wartości początkowej lokali mieszkalnych.

Przedstawione standardy konstytucyjne znajdują odzwierciedlenie również w aktualnym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego dotyczącym skutków zmiany art. 22c pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, omówionym w dalszej części uzasadnienia.

8.  Znaczenie wyroku NSA z dnia 14 stycznia 2026 r., sygn. II FSK 490/23 dla niniejszej sprawy

Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 stycznia 2026 r., sygn. akt II FSK 490/23, nie stanowi jedynie ogólnej wypowiedzi dotyczącej amortyzacji lokali mieszkalnych. Rozstrzyga on sytuację podatników znajdujących się w stanie faktycznym odpowiadającym okolicznościom przedstawionym przez Wnioskodawcę.

O podobieństwie obu spraw świadczą następujące elementy.

1.  Moment nabycia lokali

W wyroku II FSK 490/23 NSA oceniał sytuację podatnika, który nabył lokale mieszkalne przed wejściem w życie nowych przepisów.

W niniejszej sprawie wszystkie siedem lokali zostało nabyte odpowiednio w 2019 r. oraz 2021 r., a więc również przed wejściem w życie art. 22c pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w obecnym brzmieniu.

2.  Rozpoczęcie amortyzacji przed zmianą prawa

NSA odniósł ochronę do amortyzacji rozpoczętej zgodnie z przepisami obowiązującymi przed zmianą prawa.

Stan faktyczny Wnioskodawcy odpowiada tej przesłance, ponieważ wszystkie lokale zostały przed dniem 1 stycznia 2022 r. wprowadzone do ewidencji środków trwałych oraz objęte amortyzacją.

3.  Brak zakończenia amortyzacji

Jednym z kluczowych elementów rozstrzygnięcia NSA było to, że amortyzacja nie została zakończona przed dniem 1 stycznia 2023 r.

Również w niniejszej sprawie żaden z siedmiu lokali nie został całkowicie zamortyzowany do dnia 31 grudnia 2022 r.

4.  Zastosowanie nowych przepisów do rozpoczętego procesu amortyzacji

NSA uznał, że zastosowanie nowych regulacji do amortyzacji rozpoczętej przed zmianą prawa prowadzi do naruszenia konstytucyjnych zasad ochrony praw nabytych oraz interesów w toku.

Dokładnie taki problem występuje w niniejszej sprawie. Wnioskodawca nie domaga się prawa do rozpoczęcia nowej amortyzacji, lecz wyłącznie prawa do zakończenia procesu rozpoczętego zgodnie z przepisami obowiązującymi w chwili podjęcia inwestycji.

5. Skutki dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy

Różnice pomiędzy stanem faktycznym ocenianym przez NSA a stanem przedstawionym przez Wnioskodawcę nie mają charakteru prawnie istotnego. W szczególności bez znaczenia pozostaje liczba lokali objętych amortyzacją, ponieważ konstytucyjna ochrona praw nabytych i interesów w toku odnosi się do każdego środka trwałego spełniającego przesłanki określone w ustawie.

Z tego względu ocena prawna przedstawiona przez Naczelny Sąd Administracyjny znajduje pełne zastosowanie również w niniejszej sprawie i powinna zostać uwzględniona przy wydawaniu interpretacji indywidualnej.

9. Interpretacja indywidualna z dnia 3 lipca 2026 r.

Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 stycznia 2026 r., sygn. akt II FSK 490/23, został wykonany przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej poprzez wydanie interpretacji indywidualnej z dnia 3 lipca 2026 r., nr 0114-KDIP2-1.4011.339.2022.8.S/KW.

Dyrektor KIS uznał w niej stanowisko wnioskodawcy za prawidłowe, potwierdzając możliwość kontynuowania amortyzacji nieruchomości mieszkalnych nabytych i amortyzowanych przed zmianą przepisów.

Interpretacja została wydana po ponownym rozpatrzeniu sprawy, w wykonaniu prawomocnego wyroku NSA i z uwzględnieniem oceny prawnej wiążącej organ na podstawie art. 153 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Oznacza to, że korzystne rozstrzygnięcie nie stanowi jedynie odosobnionego poglądu podatnika.

Dyrektor KIS, wykonując wyrok NSA, formalnie potwierdził prawidłowość stanowiska, zgodnie z którym podatnik zachowuje prawo do kontynuowania rozpoczętej wcześniej amortyzacji.

Stan faktyczny Wnioskodawcy jest w najistotniejszych elementach odpowiadających przedmiotowi wykładni tożsamy ze stanem ocenionym w wyroku II FSK 490/23 i w interpretacji wydanej w jego wykonaniu:

1)  lokale zostały nabyte przed dniem 1 stycznia 2022 r.;

2)  przed tą datą zostały wprowadzone do ewidencji środków trwałych;

3)  przed tą datą rozpoczęto ich amortyzację;

4)  na dzień 31 grudnia 2022 r. lokale nie były całkowicie zamortyzowane;

5)  podatnik zamierza rozliczyć odpisy zgodnie z metodą i stawkami prawidłowo przyjętymi przed zmianą prawa.

Liczba lokali nie stanowi różnicy prawnie istotnej. Zasady ochrony praw nabytych i interesów w toku dotyczą każdego środka trwałego spełniającego wskazane przesłanki.

10. Wyrok NSA z dnia 26 marca 2026 r., sygn. II FSK 785/23

Stanowisko Wnioskodawcy wspiera również wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 marca 2026 r., sygn. akt II FSK 785/23.

NSA zakwestionował możliwość pominięcia przez sąd administracyjny zarzutu podatnika dotyczącego niezgodności odebrania prawa do kontynuowania amortyzacji z konstytucyjną ochroną praw nabytych.

Zarzut naruszenia art. 2 Konstytucji RP nie może zostać zbyty wyłącznie stwierdzeniem, że przepis ustawowy nie został wyeliminowany z systemu prawnego przez Trybunał Konstytucyjny. Sąd administracyjny ma obowiązek rzeczywiście rozpoznać zarzut konstytucyjny i ocenić możliwość zastosowania wykładni zapewniającej ochronę praw jednostki.

Wyrok II FSK 785/23 ma zatem istotne znaczenie procesowe, natomiast wyrok II FSK 490/23 zawiera korzystną dla podatnika ocenę materialnoprawną. Orzeczenia te tworzą spójną podstawę do przyjęcia, że kwestii ochrony praw nabytych w sprawach dotyczących amortyzacji nie można pomijać, a w stanie odpowiadającym sytuacji Wnioskodawcy ochrona ta uzasadnia kontynuowanie amortyzacji.

11. Wykładnia zgodna z Konstytucją

Organ interpretacyjny powinien dążyć do takiej wykładni przepisów ustawowych, która pozostaje zgodna z Konstytucją RP.

W niniejszej sprawie możliwe jest odczytanie art. 22c pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w ten sposób, że zakaz amortyzacji obejmuje lokale mieszkalne nabyte lub wprowadzone do ewidencji na nowych zasadach, natomiast nie przerywa amortyzacji skutecznie rozpoczętej przed zmianą przepisów.

Takie rozumienie:

·      realizuje cel wprowadzenia nowych zasad wobec przyszłych inwestycji;

·      chroni prawa podatników, którzy podjęli decyzje pod rządami wcześniejszego prawa;

·      zapobiega retroaktywnemu oddziaływaniu nowej regulacji na zakończone zdarzenia prawne;

·      pozostaje zgodne z oceną wyrażoną przez NSA w sprawie II FSK 490/23;

·      pozwala uniknąć kolizji regulacji ustawowej z art. 2 Konstytucji RP.

Roczny okres przejściowy przewidziany w art. 71 ust. 2 ustawy nowelizującej należy traktować jako rozwiązanie niewystarczające do ochrony praw tych podatników, którzy rozpoczęli amortyzację przed zmianą prawa i nie mogli jej zakończyć do końca 2022 r.

Wobec tej grupy podatników konieczne jest zastosowanie wykładni respektującej możliwość zakończenia rozpoczętego procesu amortyzacji.

12. Zasada prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie

Zgodnie z art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Zasada ta znajduje zastosowanie również przy wydawaniu interpretacji indywidualnych.

W realiach niniejszej sprawy oznacza to obowiązek uwzględnienia nie tylko literalnego brzmienia przepisów, lecz także aktualnego orzecznictwa sądów administracyjnych oraz stanowiska zajętego przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji wydanej w wykonaniu prawomocnego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Wydanie interpretacji pomijającej wskazane orzecznictwo prowadziłoby do nieuzasadnionego zróżnicowania sytuacji podatników znajdujących się w analogicznym stanie faktycznym oraz pozostawałoby w sprzeczności z zasadą prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych.

13. Brak rzeczywistej ochrony wynikającej z rocznego okresu przejściowego

Potencjalnym argumentem przeciwko stanowisku Wnioskodawcy może być twierdzenie, że art. 71 ust. 2 ustawy nowelizującej zapewnił podatnikom odpowiedni okres przejściowy.

Argument ten nie jest zasadny.

Okres przejściowy może być uznany za odpowiedni tylko wtedy, gdy pozwala podatnikowi dostosować się do nowych regulacji bez utraty istoty wcześniej nabytego uprawnienia lub bez nieproporcjonalnego naruszenia interesu pozostającego w toku.

W przypadku amortyzacji nieruchomości roczny okres nie umożliwiał zakończenia procesu rozpoczętego zgodnie z wcześniejszym prawem. Nie było również możliwe racjonalne „dostosowanie” się do zakazu przez cofnięcie wcześniejszej decyzji inwestycyjnej. Wydatki na zakup lokali zostały już poniesione, a lokale były składnikami majątku wykorzystywanymi w działalności gospodarczej.

Roczny okres przejściowy nie chronił więc prawa do rozliczenia niezamortyzowanej wartości początkowej. Pozwalał jedynie na dokonanie dodatkowych odpisów przez jeden rok, po czym definitywnie przerywał rozpoczęty proces.

14. Zakaz amortyzacji nie może działać wstecz w ujęciu materialnym

Nowe przepisy formalnie zaczęły obowiązywać w odniesieniu do rozliczeń dokonywanych od 2023 r.

Ich zastosowanie do lokali nabytych i objętych amortyzacją wcześniej wywołuje jednak skutek retrospektywny.

Zmieniają one bowiem konsekwencje prawne zdarzeń dokonanych pod rządami wcześniejszego prawa:

·      zakupu środka trwałego;

·      wprowadzenia go do ewidencji;

·      wyboru metody i stawki amortyzacji;

·      rozpoczęcia procesu amortyzacji.

Przyszłe odpisy były elementem konsekwencji prawnych tych wcześniejszych zdarzeń. Odebranie możliwości ich dokonywania zmieniło po fakcie ekonomiczne i podatkowe warunki zrealizowanej inwestycji.

Nie chodzi zatem o niedopuszczalne żądanie niezmienności systemu podatkowego. Wnioskodawca nie kwestionuje kompetencji ustawodawcy do zmiany zasad amortyzacji na przyszłość. Kwestionuje jedynie zastosowanie nowego zakazu do procesu, który został skutecznie rozpoczęty i miał ustawowo określony przebieg przed wejściem w życie nowych regulacji.

15. Zastosowanie indywidualnej stawki amortyzacyjnej

Przed zmianą przepisów Wnioskodawca dokonywał odpisów amortyzacyjnych według indywidualnej stawki wynoszącej 10% rocznie, przyjętej zgodnie z regulacjami obowiązującymi w chwili wprowadzenia lokali do ewidencji.

Ochrona praw nabytych nie może ograniczać się wyłącznie do abstrakcyjnego prawa do dokonywania jakichkolwiek odpisów. Powinna obejmować prawo do kontynuowania rozpoczętego procesu według prawidłowo przyjętych parametrów, w tym metody i stawki amortyzacyjnej.

Zmiana stawki lub metody prowadziłaby do zmiany treści realizowanego prawa i nie zapewniałaby rzeczywistej kontynuacji procesu rozpoczętego pod rządami wcześniejszych przepisów.

Skoro przed dniem 1 stycznia 2022 r. Wnioskodawca zgodnie z prawem ustalił indywidualne stawki amortyzacyjne i rozpoczął ich stosowanie, kontynuacja amortyzacji powinna następować według tych samych stawek, aż do całkowitego zamortyzowania poszczególnych lokali albo wystąpienia innego ustawowego zdarzenia kończącego amortyzację.

16. Możliwość zaliczenia odpisów do kosztów uzyskania przychodów

Prawo do kontynuowania amortyzacji oznacza jednocześnie prawo do zaliczenia prawidłowo ustalonych odpisów amortyzacyjnych do kosztów uzyskania przychodów.

Amortyzacja podatkowa nie służy wyłącznie ewidencyjnemu wykazywaniu zużycia składnika majątku. Jej istotą jest podatkowe rozliczenie wartości początkowej środka trwałego w kosztach uzyskania przychodów.

Lokale w okresie objętym wnioskiem służyły osiąganiu przychodów z prowadzonej działalności gospodarczej. Odpisy pozostawały więc w bezpośrednim związku z istniejącym źródłem przychodów oraz spełniały ogólną przesłankę określoną w art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Skoro art. 22c pkt 2 tej ustawy nie powinien – z uwagi na konstytucyjną ochronę praw nabytych i interesów w toku – przerywać amortyzacji rozpoczętej przed zmianą prawa, brak jest także podstaw do odmowy uznania odpowiadających tej amortyzacji odpisów za koszty uzyskania przychodów.

Okoliczność, że Wnioskodawca, stosując literalne brzmienie nowych przepisów, zaprzestał ujmowania odpisów, nie oznacza zrzeczenia się prawa ani nie usuwa potrzeby dokonania oceny, czy prawo takie obiektywnie mu przysługiwało.

17. Podsumowanie

Wnioskodawca nabył siedem lokali mieszkalnych na rynku wtórnym w latach 2019 i 2021. Lokale były kompletne, wykończone i zdatne do użytkowania, a po częściowym doposażeniu zostały wprowadzone do ewidencji środków trwałych oraz przeznaczone do odpłatnego najmu w ramach działalności gospodarczej.

Wnioskodawca przed dniem 1 stycznia 2022 r. spełnił wszystkie przesłanki amortyzacji, ustalił wartość początkową lokali, przyjął indywidualne stawki amortyzacyjne i rozpoczął dokonywanie odpisów.

Na dzień 31 grudnia 2022 r. lokale nie zostały całkowicie zamortyzowane.

Wprowadzenie zakazu amortyzacji i zastosowanie go do rozpoczętego wcześniej procesu naruszałoby konstytucyjne zasady ochrony praw słusznie nabytych, interesów w toku, bezpieczeństwa prawnego i zaufania obywatela do państwa.

Ocena ta znajduje bezpośrednie potwierdzenie w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 stycznia 2026 r., sygn. akt II FSK 490/23, oraz w interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 3 lipca 2026 r., nr 0114-KDIP2-1.4011.339.2022.8.S/KW, wydanej w wykonaniu tego wyroku.

Obowiązek rzeczywistego rozpoznania zarzutu naruszenia praw nabytych potwierdza ponadto wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 marca 2026 r., sygn. akt II FSK 785/23.

W świetle przedstawionego stanu faktycznego, obowiązujących przepisów prawa, zasad wynikających z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, utrwalonych standardów konstytucyjnych wynikających z orzecznictwa Trybunału Konstytucyjnego oraz aktualnego orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, w szczególności wyroku z dnia 14 stycznia 2026 r., sygn. akt II FSK 490/23, potwierdzonego interpretacją indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 3 lipca 2026 r., nr 0114-KDIP2-1.4011.339.2022.8.S/KW, nie istnieją podstawy prawne do odmowy Wnioskodawcy prawa do kontynuowania amortyzacji rozpoczętej przed dniem 1 stycznia 2022 r. według metody i indywidualnych stawek przyjętych zgodnie z przepisami obowiązującymi w chwili wprowadzenia lokali do ewidencji środków trwałych oraz do zaliczenia odpowiadających temu okresowi odpisów amortyzacyjnych do kosztów uzyskania przychodów.

Odmienne rozstrzygnięcie prowadziłoby do nieuzasadnionego naruszenia konstytucyjnej ochrony praw słusznie nabytych i interesów w toku.

Wniosek końcowy

Mając na uwadze przedstawiony stan faktyczny, obowiązujące przepisy, konstytucyjne zasady ochrony praw nabytych i interesów w toku, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 stycznia 2026 r., sygn. akt II FSK 490/23, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 marca 2026 r., sygn. akt II FSK 785/23, oraz interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 3 lipca 2026 r., nr 0114-KDIP2-1.4011.339.2022.8.S/KW, Wnioskodawca wnosi o uznanie przedstawionego stanowiska za prawidłowe.

W szczególności Wnioskodawca wnosi o potwierdzenie, że w okresie od dnia 1 stycznia 2023 r. do dnia 31 grudnia 2025 r. przysługiwało mu prawo do kontynuowania amortyzacji opisanych siedmiu lokali mieszkalnych według zasad, metody i indywidualnych stawek amortyzacyjnych przyjętych przed dniem 1 stycznia 2022 r. oraz do zaliczenia odpisów przypadających na ten okres do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku, jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz.U. z 2026 r. poz. 592 ze zm.):

Powyższe oznacza, że wszystkie poniesione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, po wyłączeniu zastrzeżonych w ustawie, są kosztami uzyskania przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiąganymi przychodami. Kosztami uzyskania przychodów są więc wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie lub zachowanie źródła przychodów.

Aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodu, muszą zostać spełnione następujące warunki, tzn. dany wydatek:

·      został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne niż podatnik),

·      jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,

·      pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,

·      poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,

·      został właściwie udokumentowany,

·      nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 23 wskazanej ustawy nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

Kosztami uzyskania przychodów prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej są więc wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z tą działalnością, których celem jest osiągnięcie przychodów bądź też zabezpieczenie lub zachowanie tego źródła przychodów, o ile w myśl przepisów wskazanej ustawy nie podlegają wyłączeniu z tych kosztów. Przy czym związek przyczynowy między poniesieniem wydatku a osiągnięciem przychodu bądź zachowaniem lub zabezpieczeniem jego źródła należy oceniać indywidualnie w stosunku do każdego wydatku. Z oceny tego związku powinno wynikać, że poniesiony wydatek obiektywnie może przyczynić się do osiągnięcia przychodu bądź służyć zachowaniu lub zabezpieczeniu źródła przychodów.

Na podstawie art. 22a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Z przytoczonych przepisów wynika, że środki trwałe podlegają amortyzacji, o ile spełniają następujące warunki:

·      stanowią własność lub współwłasność podatnika,

·      są kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania,

·      przewidywany okres ich używania jest dłuższy niż rok,

·      są wykorzystywane przez podatnika m.in. na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą.

W myśl art. 22 ust. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Stosownie do art. 22j ust. 1 pkt 3 i 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Zgodnie z art. 22c pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Taka treść tego przepisu obowiązuje od 1 stycznia 2022 r. Przepis ten został bowiem zmieniony przez art. 1 pkt 16 ustawy z dnia 29 października 2021 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw (t. j. Dz. U. z 2021 r. poz. 2105; dalej: ustawa zmieniająca).

Jednocześnie z art. 71 ust. 2 ustawy zmieniającej wynika, że:

Tym samym – na podstawie przepisu przejściowego – który jest przepisem szczególnym, podatnicy wskazani w tym przepisie jeszcze przez rok (2022) mogli stosować przepisy dotyczące amortyzacji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych obowiązujące na dzień 31 grudnia 2021 r., w odniesieniu do budynków i lokali mieszkalnych nabytych lub wytworzonych przed 1 stycznia 2022 r.

Innymi słowy – na podstawie przepisu przejściowego – podatnicy mogli do końca 2022 r. zaliczać do kosztów uzyskania przychodów odpisy amortyzacyjne od budynków i lokali mieszkalnych nabytych lub wytworzonych przed 1 stycznia 2022 r.

W opisie sprawy wskazał Pan, że prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą, w ramach której uzyskiwał Pan przychody z odpłatnego najmu lokali mieszkalnych. Przed dniem 1 stycznia 2022 r. nabył Pan siedem lokali mieszkalnych przeznaczonych do wynajmu w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Cztery lokale zostały nabyte w 2019 r., natomiast trzy kolejne lokale zostały nabyte w 2021 r. Po nabyciu i częściowym doposażeniu każdy z siedmiu lokali został wprowadzony do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych prowadzonej działalności gospodarczej. Wprowadzenie czterech lokali do ewidencji środków trwałych i rozpoczęcie ich amortyzacji nastąpiło w 2019 r. Wprowadzenie pozostałych trzech lokali do ewidencji środków trwałych i rozpoczęcie ich amortyzacji nastąpiło w 2021 r. Wszystkie siedem lokali było od momentu wprowadzenia do ewidencji środków trwałych amortyzowanych metodą liniową według indywidualnej rocznej stawki amortyzacyjnej wynoszącej 10%. Kierując się art. 22c pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą oraz zakończeniem okresu przejściowego przewidzianego w art. 71 ust. 2 tej ustawy – od 1 stycznia 2023 r. zaprzestał Pan dokonywania odpisów amortyzacyjnych od tych lokali.

Powziął Pan jednak wątpliwość, czy przysługiwało Panu prawo do kontynuowania amortyzacji wymienionych lokali oraz zaliczania odpisów amortyzacyjnych do kosztów uzyskania przychodów w okresie od 1 stycznia 2023 r. do 31 grudnia 2025 r.

W odniesieniu do powyższego w pierwszej kolejności zauważam, że na podstawie regulacji wskazanej w art. 71 ust. 2 ustawy zmieniającej podatnicy mogli stosować przepisy dotyczące amortyzacji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych obowiązujące na dzień 31 grudnia 2021 r. tylko do końca 2022 r.

Natomiast Pana pytanie dotyczy możliwości zaliczania do kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych dokonywanych od lokali mieszkalnych od 1 stycznia 2023 r. do 31 grudnia 2025 r. W tej kwestii wskazuję, że z art. 22c ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wprost wynika, że lokale mieszkalne nie podlegają amortyzacji. Dlatego też w okresie od 1 stycznia 2023 r. do 31 grudnia 2025 r. nie miał Pan prawa do kontynuowania amortyzacji wskazanych we wniosku lokali według zasad, metody i indywidualnych stawek amortyzacyjnych przyjętych przed 1 stycznia 2022 r., a tym samym prawa do zaliczenia przypadających na ten okres odpisów amortyzacyjnych do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej.

W odniesieniu do Pana stanowiska w zakresie niezgodności art. 71 ust. 2 ustawy zmieniającej z ustawą z dnia 2 kwietnia 1997 r. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 78 poz. 483 ze zm.) wskazuję, że postępowanie w sprawie wydawania interpretacji indywidualnych, z uwagi na przedmiot i charakter wydawanych w jego toku rozstrzygnięć, jest postępowaniem szczególnym, odrębnym, do którego nie mają bezpośredniego zastosowania inne (poza wskazanymi w ustawie) przepisy Ordynacji podatkowej.

Dlatego też ta interpretacja indywidualna ogranicza się wyłącznie do udzielenia informacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w okolicznościach stanu faktycznego przez Pana podanego oraz w zakresie postawionego przez Pana pytania, które wyznacza zakres Pana żądania.

Kontrola norm (abstrakcyjna i konkretna; a posteriori i a priori), której istota polega na orzekaniu o hierarchicznej (pionowej) zgodności aktów normatywnych (norm prawnych) niższego rzędu z aktami normatywnymi (normami prawnymi) wyższego rzędu i na eliminowaniu tych pierwszych z systemu obowiązującego prawa w razie stwierdzenia braku zgodności, należy natomiast do kompetencji Trybunału Konstytucyjnego.

Podsumowanie: w okresie od 1 stycznia 2023 r. do 31 grudnia 2025 r. nie przysługiwało Panu prawo do kontynuowania amortyzacji siedmiu lokali mieszkalnych nabytych, wprowadzonych do ewidencji środków trwałych i amortyzowanych przed dniem 1 stycznia 2022 r.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił, i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Ponadto wskazuję, że powołane we wniosku orzeczenia sądów administracyjnych nie mogą wpłynąć na ocenę prawidłowości tej kwestii. Nie negując tych orzeczeń, jako cennego źródła w zakresie wskazywania kierunków wykładni norm prawa podatkowego, stwierdzam, że tezy badanych rozstrzygnięć nie mają zastosowania w tym postępowaniu.

W odniesieniu do powołanej interpretacji informuję, że została ona wydana w indywidualnej sprawie i nie ma zastosowania ani konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego zaistniałego stanu faktycznego czy też zdarzenia przyszłego.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pan do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.