0112-KDIL2-2.4011.706.2026.2.IM
Zaliczenie wydatków poniesionych na zakup odzieży używanej stanowiącej towary handlowe do kosztów uzyskania przychodów.
Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe
Szanowna Pani,
stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.
Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
16 lipca 2026 r. wpłynął Pani wniosek z 16 lipca 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełniła go Pani pismem z 30 sierpnia 2026 r. (wpływ 30 sierpnia 2026 r.) – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:
Opis zdarzenia przyszłego
Wnioskodawczyni prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą. Zgodnie z wpisem do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej przedmiotem prowadzonej działalności jest między innymi sprzedaż detaliczna odzieży (PKD 47.71.Z).
W ramach prowadzonej działalności Wnioskodawczyni zajmuje się sprzedażą używanej odzieży, w tym odzieży typu vintage. W celu osiągania przychodów z prowadzonej działalności Wnioskodawczyni zamierza nabywać używaną odzież stanowiącą towary handlowe za pośrednictwem internetowych platform sprzedażowych, w szczególności (...), od osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej. Zakupy dokonywane za pośrednictwem internetowych platform sprzedażowych wynikają ze specyfiki prowadzonej działalności. Poszukiwane egzemplarze odzieży vintage coraz rzadziej są dostępne w hurtowniach oraz sortowniach odzieży używanej. Obecnie unikatowe egzemplarze odzieży vintage najczęściej oferowane są przez osoby prywatne za pośrednictwem internetowych platform sprzedażowych.
W konsekwencji, zakup od osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej stanowi jedno z podstawowych źródeł zaopatrzenia prowadzonej działalności. Sprzedający będący osobami fizycznymi nieprowadzącymi działalności gospodarczej nie wystawiają faktur ani rachunków dokumentujących sprzedaż. Ze względu na sposób funkcjonowania internetowych platform sprzedażowych Wnioskodawczyni nie ma możliwości uzyskania od takich sprzedających faktur ani rachunków dokumentujących zakup. Wnioskodawczyni będzie dokumentowała zakupy poprzez zachowanie informacji dotyczących transakcji dostępnych na internetowych platformach sprzedażowych, zrzuty ekranu dokumentujące daną transakcję, nazwę użytkownika lub inne dane identyfikujące sprzedającego dostępne na platformie, nazwę lub opis zakupionego przedmiotu, datę dokonania transakcji oraz cenę zakupu, a także potwierdzenia dokonania płatności. W miarę możliwości Wnioskodawczyni będzie również zachowywała korespondencję prowadzoną ze sprzedającym oraz inne dokumenty związane z daną transakcją. Nabywana odzież będzie stanowiła wyłącznie towary handlowe przeznaczone do dalszej odsprzedaży w ramach prowadzonej działalności gospodarczej.
Wnioskodawczyni będzie nabywać odzież wyłącznie z zamiarem jej dalszej odsprzedaży i osiągania przychodów z prowadzonej działalności gospodarczej. Żaden z zakupionych towarów nie będzie wykorzystywany na potrzeby własne Wnioskodawczyni. Towary będą ujmowane jako towary handlowe w prowadzonej podatkowej księdze przychodów i rozchodów.
Uzupełnienie wniosku
Jaką formę opodatkowania wybrała Pani do prowadzonej działalności gospodarczej?
Wnioskodawczyni prowadzi działalność gospodarczą opodatkowaną na zasadach ogólnych (skala podatkowa).
Czy to Pani dokonuje płatności za towary, o których mowa w opisie sprawy?
Tak, płatności za zakupioną odzież będą dokonywane bezpośrednio przez Wnioskodawczynię.
Czy płatności za zakupione towary będą miały miejsce z rachunku bankowego przypisanego do Pani działalności gospodarczej?
Tak, płatności za zakupione towary będą miały miejsce z rachunku bankowego przypisanego do działalności gospodarczej Wnioskodawczyni.
Jakie konkretnie dane zawierają/będą zawierać potwierdzenia przelewu za zakup danego towaru (np. data płatności, Pani dane, dane sprzedawcy, wartość przelewu, itp.); proszę wymienić?
Potwierdzenie przelewu będzie zawierało datę przelewu, wartość przelewu oraz dane Wnioskodawczyni. Nie będzie zawierało danych sprzedającego, ponieważ płatności za pośrednictwem (...) są realizowane za pośrednictwem systemu płatności danej platformy lub operatora płatności.
Czy zakupione przez Panią towary będą odsprzedawane w stanie nieprzetworzony?
Zakupiona odzież będzie przeznaczona wyłącznie do dalszej odsprzedaży i będzie sprzedawana w stanie nieprzetworzonym. Wnioskodawczyni nie będzie dokonywała jej przerabiania ani innych zmian przed dokonaniem dalszej sprzedaży.
Pytanie
Czy wydatki poniesione na zakup używanej odzieży stanowiącej towary handlowe, nabywanej od osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej z Polski oraz z innych państw za pośrednictwem internetowych platform sprzedażowych, w szczególności (...), w okolicznościach opisanych w zdarzeniu przyszłym, mogą zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych?
Pani stanowisko w sprawie
W Pani ocenie – wydatki ponoszone na zakup używanej odzieży stanowiącej towary handlowe, przeznaczonej wyłącznie do dalszej odsprzedaży w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, mogą zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów.
Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów albo zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23 tej ustawy.
Wydatki ponoszone przez Wnioskodawczynię będą pozostawały w bezpośrednim związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, ponieważ zakupiona odzież będzie stanowiła towary handlowe przeznaczone do dalszej sprzedaży. Celem ponoszenia tych wydatków będzie osiąganie przychodów z prowadzonej działalności gospodarczej. Wydatki te nie zostały wymienione w katalogu wydatków niestanowiących kosztów uzyskania przychodów określonym w art. 23 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Specyfika prowadzonej działalności polegającej na sprzedaży używanej odzieży typu vintage powoduje, że nabywanie towarów handlowych od osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej za pośrednictwem internetowych platform sprzedażowych stanowi jedno z podstawowych źródeł zaopatrzenia prowadzonej działalności. Osoby te nie mają obowiązku wystawiania faktur ani rachunków dokumentujących sprzedaż.
Brak możliwości uzyskania faktury lub rachunku od osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej nie powinien sam w sobie wykluczać możliwości zaliczenia wydatku do kosztów uzyskania przychodów, jeżeli wydatek został rzeczywiście poniesiony, pozostaje w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą i służy osiąganiu przychodów.
W przedstawionym zdarzeniu przyszłym Wnioskodawczyni będzie dokumentowała zakupy poprzez zachowanie informacji dotyczących transakcji dostępnych na internetowych platformach sprzedażowych, zrzuty ekranu dokumentujące daną transakcję, nazwę użytkownika lub inne dane identyfikujące sprzedającego dostępne na platformie, nazwę lub opis zakupionego przedmiotu, datę dokonania transakcji oraz cenę zakupu, a także potwierdzenia dokonania płatności oraz w miarę możliwości korespondencją prowadzoną ze sprzedającymi lub innymi dokumentami związanymi z poszczególnymi transakcjami.
W ocenie Wnioskodawczyni przedstawione okoliczności uzasadniają przyjęcie, że wydatki ponoszone na zakup używanej odzieży stanowiącej towary handlowe, przeznaczonej wyłącznie do dalszej odsprzedaży w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, mogą zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku, jest prawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 592 ze zm.):
Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawiera wykazu wydatków, który przesądzałby o ich zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów. Zatem przyjmuje się, że kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalnie uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością, których celem jest osiągnięcie przychodów lub zabezpieczenie albo zachowanie źródła przychodów tak, aby to źródło przynosiło przychody także w przyszłości. W takim ujęciu kosztami tymi będą zarówno wydatki pozostające w bezpośrednim związku z uzyskanymi przychodami, jak i pozostające w związku pośrednim, jeżeli zostanie wykazane, że zostały w sposób racjonalny poniesione w celu uzyskania przychodów (w tym dla zagwarantowania funkcjonowania źródła przychodów), nawet wówczas gdyby z obiektywnych powodów przychód nie został osiągnięty.
Dlatego też kosztem uzyskania przychodów są wszelkie wydatki, których poniesienie pozostaje w związku przyczynowo-skutkowym z uzyskaniem przychodów z danego źródła bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła przychodów i nie są wymienione w art. 23 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Podkreślam również, że o tym, co jest celowe i potrzebne w prowadzonej działalności gospodarczej, decyduje podmiot prowadzący tę działalność, a nie organ podatkowy. Na podatniku spoczywa zatem obowiązek wykazania związku poniesionych kosztów z prowadzoną działalnością, w tym okoliczności, że ich poniesienie ma wpływ na wysokość osiągniętych przychodów.
Przy czym, związek przyczynowy między poniesieniem wydatku a osiągnięciem przychodów bądź zachowaniem lub zabezpieczeniem ich źródła należy oceniać indywidualnie w stosunku do każdego wydatku. Z oceny tego związku powinno wynikać, że poniesiony wydatek obiektywnie może przyczynić się do osiągnięcia przychodów bądź służyć zachowaniu lub zabezpieczeniu źródła przychodów.
Koszty uzyskania przychodów nie są kosztami uzyskania jakichkolwiek przychodów, lecz zawsze związane są z uzyskaniem przychodów z konkretnego źródła. Koszty uzyskania przychodów z danego źródła pomniejszają przychody z tego właśnie źródła. Koszty te są zatem ściśle i funkcjonalnie przyporządkowane do danego źródła przychodów.
Co wymaga podkreślenia w kontekście Pani sprawy, jednym z warunków zaliczenia danego wydatku do kosztów uzyskania przychodów jest jego właściwe udokumentowanie.
Wydatki związane z zakupem towarów handlowych na internetowych platformach sprzedażowych, tj. (...), od osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej, które następnie Pani sprzeda, są bezsprzecznie związane z uzyskiwaniem przez Panią przychodów z jednoosobowej działalności gospodarczej i jednocześnie nie znajdują się w katalogu wydatków niestanowiących kosztów podatkowych. O ile zatem ich zakup jest prawidłowo udokumentowany, będą stanowić (co do zasady) koszty uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej.
Powołany wyżej art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie określa zasad dokumentowania wydatków zaliczanych do kosztów uzyskania przychodów.
Zauważam, że dowód księgowy jest dokumentem potwierdzającym przeprowadzenie danej operacji gospodarczej. Podatnik, uznając wydatek za koszt uzyskania przychodów, odnosi ewidentną korzyść podatkową, ponieważ ten koszt zmniejsza podstawę opodatkowania. Na podatniku spoczywa więc ciężar udowodnienia, że określony wydatek jest kosztem uzyskania przychodów. Ma on obowiązek nie tylko udokumentować, że wydatek został poniesiony (prawidłowo zarachowany), ale wykazać także, że poniesiony został w celu osiągnięcia przychodów.
Stosownie do art. 180 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.):
Jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem.
Zgodnie z art. 181 Ordynacji podatkowej:
Dowodami w postępowaniu podatkowym mogą być w szczególności księgi podatkowe, deklaracje złożone przez stronę, zeznania świadków, opinie biegłych, materiały i informacje zebrane w wyniku oględzin, informacje podatkowe oraz inne dokumenty zgromadzone w toku działalności analitycznej Krajowej Administracji Skarbowej, czynności sprawdzających, kontroli podatkowej lub kontroli celno-skarbowej oraz materiały zgromadzone w toku postępowania karnego albo postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe.
Użyte przez ustawodawcę sformułowanie „w szczególności” wskazuje, że katalog dowodów jest otwarty. Wskazane jest zatem posiadanie (pod kątem ewentualnego postępowania kontrolnego lub podatkowego) wszelkich dowodów, potwierdzających zaistnienie danego zdarzenia gospodarczego.
W myśl art. 24a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Osoby fizyczne, przedsiębiorstwa w spadku, spółki cywilne osób fizycznych, spółki cywilne osób fizycznych i przedsiębiorstwa w spadku, spółki jawne osób fizycznych oraz spółki partnerskie, wykonujące działalność gospodarczą, są obowiązane prowadzić podatkową księgę przychodów i rozchodów, zwaną dalej ,,księgą”, z zastrzeżeniem ust. 3, 5 i 5a, albo księgi rachunkowe, zgodnie z odrębnymi przepisami, w sposób zapewniający ustalenie dochodu (straty), podstawy opodatkowania i wysokości należnego podatku za rok podatkowy, w tym za okres sprawozdawczy, a także uwzględniać w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych informacje niezbędne do obliczenia wysokości odpisów amortyzacyjnych zgodnie z przepisami art. 22a-22o.
Szczegółowe warunki, jakie musi spełniać dokument, aby mógł stanowić podstawę wpisu w podatkowej księdze przychodów i rozchodów określają przepisy Rozporządzenia Ministra Finansów i Gospodarki w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów z dnia 6 września 2025 r. (Dz.U. z 2025 r. poz. 1299).
Zgodnie z § 6 ust. 3 rozporządzenia w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów:
Podstawą dokonywania zapisów w księdze są dowody księgowe, którymi są:
1) faktury, faktury VAT RR, rachunki oraz dokumenty celne, zwane dalej „fakturami”, wystawione zgodnie z odrębnymi przepisami, lub
2) dowody określające zmniejszenie kosztów uzyskania przychodów lub zwiększenie przychodów na podstawie art. 22p ustawy o podatku dochodowym, zawierające co najmniej następujące dane:
a) datę wystawienia dowodu oraz miesiąc, w którym dokonuje się zmniejszenia kosztów uzyskania przychodów lub zwiększenia przychodów,
b) wskazanie faktury, a jeżeli nie istniał obowiązek wystawienia faktury – wskazanie umowy albo innego dokumentu, stanowiących podstawę do zaliczenia kosztu do kosztów uzyskania przychodów,
c) wskazanie wysokości zmniejszenia kosztów uzyskania przychodów lub zwiększenia przychodów,
d) podpis osoby sporządzającej dowód, lub
3) inne dowody, wymienione w § 7 i § 8, potwierdzające dokonanie zdarzenia gospodarczego zgodnie z jego rzeczywistym przebiegiem i zawierające co najmniej następujące dane:
a) wiarygodne określenie wystawcy lub wskazanie stron (nazwę i adresy) uczestniczących w zdarzeniu gospodarczym, którego dowód dotyczy,
b) datę wystawienia dowodu oraz datę lub okres dokonania zdarzenia gospodarczego, którego dowód dotyczy, z tym że jeżeli data dokonania zdarzenia gospodarczego odpowiada dacie wystawienia dowodu, wystarcza podanie jednej daty,
c) przedmiot zdarzenia gospodarczego i jego wartość oraz ilościowe określenie, jeżeli przedmiot zdarzenia jest wymierny w jednostkach naturalnych,
d) podpisy osób uprawnionych do prawidłowego udokumentowania zdarzeń gospodarczych
– oznaczone numerem lub w inny sposób umożliwiający powiązanie dowodu z zapisami księgowymi dokonanymi na jego podstawie.
Stosownie do § 6 ust. 4 rozporządzenia w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów:
Dowód księgowy jest sporządzany w języku polskim. Treść dowodu powinna być pełna i zrozumiała; dopuszczalne jest używanie skrótów ogólnie przyjętych. Jeżeli w dowodzie jest podane wartościowe określenie zdarzenia gospodarczego tylko w walucie obcej, podatnik posiadający ten dowód jest obowiązany przeliczyć walutę obcą na złote zgodnie z zasadami określonymi w ustawie o podatku dochodowym. Wynik przeliczenia należy zamieścić w wolnych polach dowodu lub w załączniku do dowodu sporządzonego w walucie obcej.
W myśl § 7 rozporządzenia w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów:
Za dowody księgowe uznaje się również:
1) noty księgowe, sporządzone w celu skorygowania zapisu dotyczącego zdarzenia gospodarczego, wynikającego z dowodu obcego lub własnego, otrzymane od kontrahenta podatnika lub przekazane kontrahentowi;
2) dowody opłat pocztowych i bankowych;
3) inne dowody opłat, w tym dokonywanych na podstawie książeczek opłat, oraz dowody zawierające dane, o których mowa w § 6 ust. 3 pkt 3.
Stosownie do § 8 ust. 1 rozporządzenia w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów:
Na udokumentowanie zapisów w księdze dotyczących niektórych wydatków (kosztów) mogą być sporządzone dowody zaopatrzone w datę i podpisy osób, które bezpośrednio dokonały wydatków (dowody wewnętrzne), określające: przy zakupie – nazwę towaru oraz ilość, cenę jednostkową i wartość, a w innych przypadkach – przedmiot zdarzeń gospodarczych i wysokość wydatku (kosztu).
Zgodnie z § 8 ust. 2 rozporządzenia w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów:
Dowody wewnętrzne mogą dotyczyć wyłącznie:
1) zakupu, bezpośrednio od krajowego producenta lub hodowcy, produktów roślinnych i zwierzęcych, nieprzerobionych sposobem przemysłowym lub przerobionych sposobem przemysłowym, jeżeli przerób polega na kiszeniu produktów roślinnych lub przetwórstwie mleka albo na uboju zwierząt rzeźnych i obróbce poubojowej tych zwierząt;
2) zakupu od ludności, sklasyfikowanych w Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU), surowców roślin zielarskich i ziół dziko rosnących leśnych, jagód, owoców leśnych i grzybów leśnych (PKWiU ex 02.30.40.0);
3) wartości produktów roślinnych i zwierzęcych pochodzących z własnej uprawy lub hodowli prowadzonej przez podatnika;
4) kosztów diet i innych należności za czas podróży służbowej pracowników oraz wartości diet z tytułu podróży służbowych osób prowadzących działalność gospodarczą i osób z nimi współpracujących;
5) zakupu od ludności odpadów poużytkowych, stanowiących surowce wtórne, z wyłączeniem zakupu (skupu) metali nieżelaznych oraz przeznaczonych na złom samochodów i ich części składowych;
6) wydatków związanych z opłatami za czynsz, energię elektryczną, telefon, wodę, gaz i centralne ogrzewanie, w części przypadającej na działalność gospodarczą; podstawą sporządzenia tego dowodu jest dokument obejmujący całość opłat na te cele;
7) opłat sądowych i notarialnych;
8) wydatków związanych z parkowaniem samochodu, w przypadku gdy są one potwierdzone dokumentami niezawierającymi danych, o których mowa w § 6 ust. 3 pkt 3; podstawą wystawienia dowodu wewnętrznego jest bilet z parkometru, kupon, bilet jednorazowy załączony do sporządzonego dowodu.
Zatem podatnik prowadzący działalność gospodarczą powinien dokonywać księgowania przychodów i kosztów uzyskania przychodów zgodnie z zasadami określonymi w powołanym rozporządzeniu na podstawie dowodów księgowych przewidzianych tym rozporządzeniem.
Podatnik, uznając określone wydatki za koszty uzyskania przychodów, odnosi ewidentne korzyści, ponieważ o te koszty pomniejszona zostaje podstawa opodatkowania. Podejmując decyzję o poniesieniu określonych kosztów, podatnik powinien więc na podstawie racjonalnych i obiektywnych przesłanek uzasadnić związek kosztów z przychodami. To na podatniku spoczywa ciężar dowodu w zakresie wykazania związku przyczynowo-skutkowego między poniesionym wydatkiem a uzyskanymi przychodami. Dopiero na podstawie dokumentów ma prawo zaliczenia poniesionego wydatku do kosztów uzyskania przychodów.
Zwracam przy tym uwagę na istotę dowodów nabycia towarów lub usług w postępowaniu kontrolnym lub podatkowym.
Na podstawie powołanych przepisów stwierdzam, że dokumentem będącym podstawą do ujęcia operacji gospodarczych w podatkowej księdze przychodów i rozchodów powinna być – co do zasady – faktura bądź rachunek, o których mowa w § 6 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia w sprawie podatkowej księgi przychodów i rozchodów.
Podstawą zapisów w księdze mogą być również inne dowody księgowe, jednak pod warunkiem spełnienia wszystkich wymogów zawartych w § 7 i § 8 rozporządzenia w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów. W przypadku wypełnienia warunków zawartych w tych regulacjach, dowód księgowy stanowi podstawę do zaksięgowania zakupu towarów handlowych. Jeżeli osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą dokonuje zakupów na potrzeby działalności gospodarczej, to dokumentami stanowiącymi podstawę wpisu do podatkowej księgi przychodów i rozchodów mogą być dokumenty, o których mowa w § 7, zawierające dane wymienione w § 6 ust. 3 pkt 3 tego rozporządzenia.
Wskazała Pani, że prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą opodatkowaną na zasadach ogólnych. W ramach prowadzonej działalności zajmuje się Pani sprzedażą używanej odzieży. Zamierza Pani nabywać używaną odzież stanowiącą towary handlowe za pośrednictwem internetowych platform sprzedażowych, w szczególności (...), od osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej. Zakup od osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej stanowi jedno z podstawowych źródeł zaopatrzenia prowadzonej przez Panią działalności gospodarczej. Sprzedający będący osobami fizycznymi nieprowadzącymi działalności gospodarczej nie wystawiają faktur ani rachunków dokumentujących sprzedaż. Ze względu na sposób funkcjonowania internetowych platform sprzedażowych nie ma Pani możliwości uzyskania od takich sprzedających faktur ani rachunków dokumentujących zakup. Będzie Pani dokumentować zakupy przez zachowanie informacji dotyczących transakcji dostępnych na internetowych platformach sprzedażowych, zrzuty ekranu dokumentujące daną transakcję, nazwę użytkownika lub inne dane identyfikujące sprzedającego dostępne na platformie, nazwę lub opis zakupionego przedmiotu, datę dokonania transakcji oraz cenę zakupu, a także potwierdzenia dokonania płatności. W miarę możliwości będzie Pani również zachowywała korespondencję prowadzoną ze sprzedającym oraz inne dokumenty związane z daną transakcją. Nabywana odzież będzie stanowić wyłącznie towary handlowe przeznaczone do dalszej odsprzedaży w stanie nieprzetworzonym w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Nie będzie Pani dokonywać jej przerabiania ani innych zmian przed dokonaniem dalszej sprzedaży. Płatności za zakupioną odzież będą dokonywane bezpośrednio przez Panią. Płatności za zakupione towary będą miały miejsce z rachunku bankowego przypisanego do Pani działalności gospodarczej. Potwierdzenie przelewu będzie zawierać datę przelewu, wartość przelewu oraz Pani dane. Nie będzie zawierać danych sprzedającego, ponieważ płatności za pośrednictwem (...) są realizowane za pośrednictwem systemu płatności danej platformy lub operatora płatności.
W zamkniętym katalogu wydatków, których udokumentowanie może nastąpić na podstawie dowodu wewnętrznego, o którym mowa w § 13 rozporządzenia w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów, nie ujęto zakupu wskazanych we wniosku nabywanych przez Panią towarów, które następnie Pani sprzeda. Oznacza to, że zakup przez Panią towarów dokonany na platformach internetowych nie może zostać udokumentowany na podstawie dowodu wewnętrznego, do którego odnosi się § 13 tego rozporządzenia.
Jak już wyżej wskazałem, przesłanką konieczną do zaliczenia określonego wydatku do kosztów uzyskania przychodów jest wykazanie związku przyczynowego między poniesionym kosztem a uzyskanym przychodem bądź zachowaniem lub zabezpieczeniem źródła przychodów. Każdorazowa ocena wydatków poniesionych przez podatnika wymaga zatem dokonania indywidualnej analizy. Dla celów dowodowych powinny one być udokumentowane. Podkreślam, że czym innym jest sposób ewidencjonowania danych kosztów podatkowych. Jeżeli nawet dany dokument nie stanowi dowodu księgowego w rozumieniu przepisów rozporządzenia w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów, nie oznacza to, że nie może on dokumentować poniesienia kosztu podatkowego. O tym, co stanowi koszt w rozumieniu przepisów podatkowych, nie decydują regulacje zawarte w rozporządzeniu w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów.
Stwierdzam, że dokumenty, które Pani opisała, które dokumentują transakcje nabycia przez Panią towarów – odzieży używanej, spełniają warunki określone w § 7 pkt 3 w związku z § 6 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów.
Podsumowanie: wydatki poniesione przez Panią na zakup używanej odzieży stanowiącej towary handlowe, nabywanej od osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej z Polski oraz z innych państw za pośrednictwem internetowych platform sprzedażowych, w szczególności (...) w okolicznościach opisanych w zdarzeniu przyszłym, mogą zostać zaliczone w Pani działalności gospodarczej do kosztów uzyskania przychodów zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
· Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji.
· Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
1) z zastosowaniem art. 119a;
2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
· Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
· w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
· w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).
Podstawa prawna dla wydania interpretacji
Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.
Rozliczaj podatki zgodnie z przepisami — w programie TaxMachine
Interpretacje pomagają zrozumieć przepisy; TaxMachine pomaga je zastosować w praktyce — prowadzi księgi, liczy podatki i generuje deklaracje, a stawki, druki i przepisy aktualizuje na bieżąco.
- ✓ Księga przychodów i rozchodów, ryczałt oraz pełna księgowość
- ✓ Faktury i e-faktury KSeF, JPK_V7 i JPK_KR
- ✓ PIT, CIT, VAT i inne deklaracje + wysyłka e-Deklaracje z pobraniem UPO
- ✓ Środki trwałe i amortyzacja, płace i ZUS
- ✓ Automatyczne aktualizacje stawek, druków i przepisów