0112-KDIL2-2.4011.694.2026.3.IM

Interpretacja indywidualna – stanowisko nieprawidłowe

Szanowna Pani,

stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanych stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

14 lipca 2026 r. wpłynął Pani wniosek z 14 lipca 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełniła go Pani pismem z 18 sierpnia 2026 r. (wpływ 18 sierpnia 2026 r.) – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego

W dniu 29 października 2024 r. nabyła Pani lokal użytkowy (niemieszkalny) za kwotę (...) zł. Nabycie nastąpiło prywatnie, tj. lokal nie został nabyty w ramach działalności gospodarczej, nie został ujęty w ewidencji środków trwałych, nie był amortyzowany i nie ustalono dla niego wartości początkowej w ewidencji środków trwałych.

Po nabyciu lokalu wykonano w nim remont. Zakupy materiałów budowlanych oraz usługi remontowe były dokumentowane fakturami wystawionymi na Pani działalność gospodarczą. Łączna kwota brutto faktur za remont wyniosła (...) zł, co odpowiada kwocie netto ok. (...) zł.

Odliczyła Pani podatek VAT naliczony z tych faktur. Zakres prac remontowych obejmował w szczególności: prace wykończeniowe, wymianę części instalacji, prace w łazience (w tym wymianę rur), tapetowanie, malowanie ścian, montaż płyt gipsowo kartonowych, listew, inne prace o charakterze odświeżającym i wykończeniowym.

Lokal nie został zaliczony do środków trwałych działalności gospodarczej, nie był amortyzowany, a wydatki remontowe nie zwiększały wartości początkowej środka trwałego (ponieważ lokal nie był środkiem trwałym).

Lokal jest obecnie wykorzystywany w działalności gospodarczej (jednoosobowa działalność gospodarcza – dalej: „JDG”). W lokalu wykonywane są czynności firmowe, część kosztów eksploatacyjnych (np. media, opłaty) jest ujmowana w kosztach uzyskania przychodu w JDG. Lokal widnieje również jako miejsce wykonywania działalności w zgłoszeniu CEIDG.

Rozważa Pani następujące działania: zakończenie wykorzystywania lokalu w działalności gospodarczej, wycofanie lokalu jako miejsca wykonywania działalności z CEIDG, zaprzestanie ujmowania jakichkolwiek kosztów związanych z lokalem w księgach działalności, przeniesienie wszystkich umów eksploatacyjnych (media, opłaty) na osobę prywatną, doprowadzenie do sytuacji, w której lokal będzie wykorzystywany wyłącznie prywatnie, a nie w działalności gospodarczej.

Rozważane są dwa warianty czasowe:

(1) Zakończenie wykorzystywania lokalu w działalności gospodarczej niezwłocznie (np. w 2026 r.);

(2) Zakończenie wykorzystywania lokalu w działalności gospodarczej dopiero w 2029 r., przy czym od momentu zakończenia wykorzystywania lokal nie będzie już w żaden sposób używany w działalności gospodarczej.

Planuje Pani ewentualną sprzedaż lokalu po upływie co najmniej 5 lat od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie, tj. po 1 stycznia 2030 r. W momencie sprzedaży lokal ma być wykorzystywany wyłącznie prywatnie, tj. nie będzie miejscem wykonywania działalności, nie będą z nim związane żadne koszty ujmowane w działalności, nie będzie w nim prowadzona działalność gospodarcza.

Zdarzeniem przyszłym jest sprzedaż lokalu użytkowego po 1 stycznia 2030 r., po uprzednim zakończeniu wykorzystywania lokalu w działalności gospodarczej i doprowadzeniu do jego wyłącznie prywatnego charakteru.

Chciałaby Pani potwierdzić: (1) Czy przy opisanym stanie faktycznym i zdarzeniu przyszłym sprzedaż lokalu będzie stanowiła przychód z odpłatnego zbycia nieruchomości w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o PIT; (2) Czy sprzedaż będzie zwolniona z opodatkowania PIT z uwagi na upływ 5 lat od końca roku nabycia; (3) Czy wcześniejsze wykorzystywanie lokalu w działalności gospodarczej (bez zaliczenia go do środków trwałych) oraz odliczenie VAT od remontu nie spowodują, że sprzedaż zostanie uznana za przychód z działalności gospodarczej (art. 14 ustawy o PIT).

Uzupełnienie wniosku

Jednoznacznie doprecyzowała, skonkretyzowała Pani opis sprawy, tak by dotyczyła jednoznacznej, konkretnej sytuacji w odniesieniu do momentu zakończenia wykorzystywania lokalu, o którym mowa we wniosku, w działalności gospodarczej?

Zakończyła Pani wykorzystywanie lokalu użytkowego w działalności gospodarczej w dniu 1 sierpnia 2026 r. Od dnia 2 sierpnia 2026 r. lokal nie jest w żadnym zakresie wykorzystywany w działalności gospodarczej, nie jest miejscem wykonywania działalności, nie są ujmowane żadne koszty związane z lokalem, a wszystkie umowy eksploatacyjne zostały przeniesione na cele prywatne. Od dnia 2 sierpnia 2026 r. do dnia sprzedaży lokal jest wykorzystywany wyłącznie prywatnie, wyłącznie do przechowywania rzeczy osobistych, bez jakiegokolwiek wykorzystania gospodarczego.

Pytania

1.  Czy przy opisanym stanie faktycznym i zdarzeniu przyszłym sprzedaż lokalu użytkowego po 1 stycznia 2030 r., po uprzednim zakończeniu wykorzystywania lokalu w działalności gospodarczej i doprowadzeniu do jego wyłącznie prywatnego charakteru, będzie stanowiła odpłatne zbycie nieruchomości w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a więc przychód z tzw. źródła prywatnego, a nie przychód z działalności gospodarczej?

2.  Czy przy założeniu, że sprzedaż nastąpi po 1 stycznia 2030 r., tj. po upływie 5 lat liczonych od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie (31.12.2024 r.), przychód ze sprzedaży lokalu będzie zwolniony z opodatkowania PIT na podstawie art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o PIT (upływ 5-letniego okresu)?

3.  Czy fakt, że lokal był wcześniej wykorzystywany w działalności gospodarczej (w tym był miejscem wykonywania działalności, a część kosztów eksploatacyjnych była ujmowana w kosztach uzyskania przychodu), bez zaliczenia lokalu do środków trwałych i bez amortyzacji, nie spowoduje, że sprzedaż lokalu po 1 stycznia 2030 r. zostanie uznana za przychód z działalności gospodarczej (art. 14 ustawy o PIT), a nie za sprzedaż prywatną?

4.  Czy fakt, że odliczyła Pani podatek VAT naliczony od faktur dokumentujących remont lokalu użytkowego (materiały i usługi remontowe), przy jednoczesnym braku zaliczenia lokalu do środków trwałych, nie wpływa na kwalifikację sprzedaży lokalu w PIT, tj. nie powoduje, że sprzedaż będzie traktowana jako przychód z działalności gospodarczej?

5.  Czy dla kwalifikacji sprzedaży lokalu jako sprzedaży prywatnej (art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o PIT) wystarczające jest, aby w momencie sprzedaży lokal nie był wykorzystywany w działalności gospodarczej (nie był miejscem wykonywania działalności, nie były z nim związane koszty ujmowane w działalności), niezależnie od tego, czy zakończenie wykorzystywania nastąpiło kilka lat wcześniej (np. w 2026 r.), czy dopiero w 2029 r.?

Pani stanowisko w sprawie

W Pani ocenie – w odniesieniu do pytania nr 1 i pytania nr 2 – sprzedaż lokalu użytkowego po 1 stycznia 2030 r., po uprzednim zakończeniu wykorzystywania lokalu w działalności gospodarczej i doprowadzeniu do jego wyłącznie prywatnego charakteru, będzie stanowiła odpłatne zbycie nieruchomości w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o PIT. Lokal został nabyty prywatnie, nie został zaliczony do środków trwałych, nie był amortyzowany, a sprzedaż nastąpi po upływie 5 lat liczonych od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie (31.12.2024 r.).

W związku z tym przychód ze sprzedaży będzie zwolniony z opodatkowania PIT na podstawie art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o PIT.

W Pani ocenie – w odniesieniu do pytania nr 3 – samo wcześniejsze wykorzystywanie lokalu w działalności gospodarczej (w tym ujmowanie części kosztów eksploatacyjnych w kosztach uzyskania przychodu oraz wskazanie lokalu jako miejsca wykonywania działalności w CEIDG), bez zaliczenia lokalu do środków trwałych i bez amortyzacji, nie powoduje, że sprzedaż lokalu po 1 stycznia 2030 r. powinna być traktowana jako przychód z działalności gospodarczej.

Przepis art. 14 ustawy o PIT odnosi się w szczególności do odpłatnego zbycia składników majątku zaliczonych do środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych. Skoro lokal nie był środkiem trwałym, nie był amortyzowany, a w momencie sprzedaży nie będzie wykorzystywany w działalności gospodarczej, to sprzedaż powinna być kwalifikowana jako sprzedaż prywatna (art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o PIT).

W Pani ocenie – w odniesieniu do pytania nr 4 – fakt odliczenia podatku VAT naliczonego od faktur dokumentujących remont lokalu użytkowego nie wpływa na kwalifikację sprzedaży lokalu w PIT. Odliczenie VAT jest konsekwencją wykorzystywania lokalu w działalności gospodarczej w okresie wcześniejszym, natomiast nie przesądza o tym, że lokal jest środkiem trwałym ani o tym, że sprzedaż musi być traktowana jako przychód z działalności gospodarczej. Skoro lokal nie był środkiem trwałym, nie był amortyzowany, a w momencie sprzedaży nie będzie wykorzystywany w działalności gospodarczej, sprzedaż powinna być traktowana jako sprzedaż prywatna, zwolniona z PIT po upływie 5 lat od końca roku nabycia.

W Pani ocenie – w odniesieniu do pytania nr 5 – dla kwalifikacji sprzedaży lokalu jako sprzedaży prywatnej wystarczające jest, aby w momencie sprzedaży lokal nie był wykorzystywany w działalności gospodarczej. Ustawa o PIT nie uzależnia kwalifikacji sprzedaży od tego, jak długo lokal był wykorzystywany w działalności przed sprzedażą, lecz od tego, czy w momencie sprzedaży stanowi składnik majątku związany z działalnością gospodarczą. W konsekwencji, niezależnie od tego, czy zakończenie wykorzystywania lokalu w działalności nastąpi w 2026 r., czy dopiero w 2029 r., sprzedaż po 1 stycznia 2030 r., przy założeniu że (w tym dokładnie momencie) lokal nie będzie już wykorzystywany w działalności, powinna być traktowana jako sprzedaż prywatna, zwolniona z PIT na podstawie art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o PIT.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku, jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Z przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wynika, że przychód z odpłatnego zbycia nieruchomości może stanowić przychód z dwóch odrębnych źródeł, tj. z pozarolniczej działalności gospodarczej lub ze źródła określonego w art. 10 ust. 1 pkt 8 tej ustawy.

Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 592 ze zm.):

Stosownie natomiast do art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Przepis ten formułuje generalną zasadę, że odpłatne zbycie nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości – dokonane poza działalnością gospodarczą – przed upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, skutkuje powstaniem przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Natomiast, jeżeli odpłatne zbycie nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości nastąpi po upływie pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie – nie powstaje przychód w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a tym samym przychód uzyskany ze sprzedaży nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości w ogóle nie podlega opodatkowaniu.

Na podstawie art. 10 ust. 2 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Jednak w myśl art. 10 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Z tych przepisów wynika zatem, że aby przychód uzyskany ze sprzedaży nieruchomości mógł zostać zaliczony do źródła przychodów, określonego przepisem art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, muszą zostać spełnione co najmniej dwie podstawowe przesłanki:

·      nieruchomość nie może być przedmiotem odpłatnego zbycia w wykonywaniu działalności gospodarczej,

·      nieruchomość nie może być nieruchomością niemieszkalną wykorzystywaną w tej działalności.

Jak już wskazałem powyżej, odrębnym źródłem przychodów jest pozarolnicza działalność gospodarcza wskazana w art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Jak stanowi art. 5a pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

W myśl art. 14 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Zgodnie z art. 14 ust. 2 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Stosownie natomiast do art. 14 ust. 2c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

W przytoczonym art. 14 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wymienione zostały szczególne kategorie przychodów, które – w przypadku uzyskania ich przez podatnika – stanowią przychody z pozarolniczej działalności gospodarczej. Takimi przychodami są m.in. przychody uzyskane z odpłatnego zbycia składników majątku będących środkami trwałymi oraz wartościami niematerialnymi i prawnymi, co wynika z art. 14 ust. 2 pkt 1 lit. a omawianej ustawy.

Przepis ten stanowi, że przychodem z działalności gospodarczej są również przychody z odpłatnego zbycia składników majątku będących środkami trwałymi albo wartościami niematerialnymi i prawnymi, podlegającymi ujęciu w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych – wykorzystywanych na potrzeby związane z działalnością gospodarczą.

Omawianą regulacją został objęty przychód z odpłatnego zbycia tych składników majątku, które spełniają ustawową definicję środka trwałego oraz wartości niematerialnej i prawnej, podlegających ujęciu w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, niezależnie od tego, czy podatnik wprowadził, czy też nie wprowadził te składniki do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, jak również od tego, czy zaliczał do kosztów uzyskania przychodów odpisy amortyzacyjne dokonywane od ich wartości początkowej.

Wobec tego – przychody z odpłatnego zbycia składników majątku będących środkami trwałymi w prowadzonej działalności gospodarczej (z wyjątkiem nieruchomości mieszkalnych wymienionych w art. 14 ust. 2c ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych) stanowią przychód z działalności gospodarczej.

Zaznaczam, że ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawiera bezpośredniej definicji „środków trwałych”, dokonuje natomiast ich podziału na podlegające i niepodlegające amortyzacji.

Definicja środków trwałych została określona w art. 22a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych przez wskazanie składników majątku, które przy spełnieniu określonych w tym przepisie warunków można uznać za środki trwałe, podlegające amortyzacji oraz w art. 22c tej ustawy, w którym wymieniono również składniki majątku uznawane m.in. za środki trwałe, niepodlegające amortyzacji. Definicja środków trwałych została więc dla celów podatkowych ściśle powiązana z pojęciem amortyzacji.

Jak stanowi art. 22a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Natomiast stosownie do art. 22c ustawy o podatku dochodowego od osób fizycznych:

Zapisów dotyczących środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych dokonuje się w ewidencji najpóźniej w miesiącu przekazania ich do używania; późniejszy termin wprowadzenia uznaje się za ujawnienie środka trwałego, o którym mowa w art. 22h ust. 1 pkt 4 – art. 22n ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Podkreślam, że przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie uzależniają możliwości uznania danego składnika majątku za środek trwały od ujęcia go w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, czy też od dokonywania jego amortyzacji. Wymagają jednak, aby składnik majątku był przez podatnika wykorzystywany na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą.

Z literalnej wykładni przywołanych wyżej przepisów wynika zatem, że w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości (tu: lokalu użytkowego) wykorzystywanych w działalności gospodarczej powstanie przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej. Przy kwalifikacji przychodów z odpłatnego zbycia nieruchomości decydujące znaczenie ma bowiem przedmiotowe i funkcjonalne powiązanie danego rodzaju przychodu ze źródłem jego uzyskania.

Z opisu sprawy wynika, że w październiku 2024 r. nabyła Pani lokal użytkowy (niemieszkalny). Nabycie nastąpiło prywatnie, tj. lokal nie został nabyty w ramach działalności gospodarczej, nie ujęła go Pani w ewidencji środków trwałych, nie amortyzowała i nie ustaliła dla niego wartości początkowej. Po nabyciu lokalu wykonała w nim Pani remont. Zakupy materiałów budowlanych oraz usługi remontowe były dokumentowane fakturami wystawionymi na Pani działalność gospodarczą. Lokal obecnie wykorzystuje Pani w działalności gospodarczej. W lokalu wykonuje Pani czynności firmowe. Część kosztów eksploatacyjnych (np. media, opłaty) ujmuje Pani w kosztach uzyskania przychodów w działalności gospodarczej. Lokal widnieje również jako miejsce wykonywania działalności w zgłoszeniu CEIDG. Rozważa Pani następujące działania: zakończenie wykorzystywania lokalu w działalności gospodarczej, wycofanie lokalu jako miejsca wykonywania działalności z CEIDG, zaprzestanie ujmowania jakichkolwiek kosztów związanych z lokalem w księgach działalności gospodarczej, przeniesienie wszystkich umów eksploatacyjnych (media, opłaty) na Panią jako osobę prywatną, doprowadzenie do sytuacji, w której lokal będzie wykorzystywany wyłącznie prywatnie, a nie w działalności gospodarczej. Następnie planuje Pani ewentualną sprzedaż lokalu po upływie co najmniej 5 lat od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie, tj. po 1 stycznia 2030 r. W momencie sprzedaży lokal ma być wykorzystywany wyłącznie prywatnie, tj. nie będzie miejscem wykonywania działalności, nie będą z nim związane żadne koszty ujmowane w działalności gospodarczej, nie będzie w nim prowadzić Pani działalności gospodarczej. Wskazała Pani ponadto, że zakończyła Pani wykorzystywanie lokalu użytkowego w działalności gospodarczej 1 sierpnia 2026 r. Od dnia 2 sierpnia 2026 r. lokal nie jest w żadnym zakresie wykorzystywany w działalności gospodarczej, nie jest miejscem wykonywania działalności, nie są ujmowane żadne koszty związane z lokalem, a wszystkie umowy eksploatacyjne zostały przeniesione na cele prywatne.

Na podstawie przedstawionego we wniosku opisu sprawy oraz powołanych przepisów prawa stwierdzam, że planowana przez Panią sprzedaż lokalu użytkowego wykorzystywanego w działalności gospodarczej do 1 sierpnia 2026 r., który to lokal wprawdzie nie został wprowadzony do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, ale jednak spełniał ustawową definicję środka trwałego, ponieważ był wykorzystywany do tego dnia w prowadzonej przez Panią działalności gospodarczej, będzie skutkować powstaniem przychodu z pozarolniczej działalności gospodarczej, o którym mowa w art. 14 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 10 ust. 2 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Dochód z tytułu zbycia lokalu użytkowego – dokonany przed upływem 6 lat od wycofania z działalności gospodarczej, będzie podlegać opodatkowaniu, zgodnie z wybraną przez Panią formą opodatkowania pozarolniczej działalności gospodarczej.

Natomiast jeżeli sprzedaż lokalu użytkowego nastąpi po upływie 6 lat od wycofania go z działalności gospodarczej, przychód uzyskany z jego sprzedaży nie będzie podlegał opodatkowaniu podatkiem dochodowym.

Podsumowanie: uzyskany przez Panią przychód ze sprzedaży lokalu użytkowego – dokonany przed upływem 6 lat od wycofania z działalności gospodarczej – stanowić będzie dla Pani przychód z działalności gospodarczej, o którym mowa w art. 14 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 10 ust. 2 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a nie przychód z odpłatnego zbycia nieruchomości, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Dlatego bez znaczenia pozostaje upływ 5-letniego terminu od końca roku kalendarzowego, w którym nabyła Pani ten lokal. Znaczenie w Pani sprawie ma to, że lokal ten spełnia definicję środka trwałego i był przez Panią wykorzystywany w działalności gospodarczej. Jednocześnie dla opodatkowania przez Panią sprzedaży tego lokalu ważna jest data wycofania lokalu z działalności gospodarczej (1 sierpnia 2026 r.) i upływ bądź nie 6-letniego okresu między pierwszym dniem miesiąca następującego po miesiącu, w którym lokal zostały wycofany z działalności gospodarczej, i dniem jego odpłatnego zbycia.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy:

·      stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia

·      zdarzenia przyszłego, które Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Wniosek w zakresie podatku od towarów i usług podlega odrębnemu rozstrzygnięciu.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.