0112-KDIL2-2.4011.644.2026.2.KP

Interpretacja indywidualna – stanowisko nieprawidłowe

Szanowna Pani,

stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

Dnia 22 czerwca 2026 r. wpłynął Pani wniosek z 22 czerwca 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełniła go Pani – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 29 lipca 2026 r. (wpływ 3 sierpnia 2026 r.). Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

W lutym br. Kupiła Pani w leasing na swoją firmę auto hybrydowe …. W homologacji średnia ważona emisji CO2 wynosi 54 g/km. Z racji, że jeździ Pani głównie na samej baterii (tryb EV), a nie trybie hybrydowym (HEV), a emisja CO2 dla EV wynosi 19 g/km, pragnie Pani wnioskować o uznanie całego kosztu auta, tj. … zł, a nie tylko 100 000 zł. W ustawieniach auta jest możliwość sprawdzenia ilość przejechanych kilometrów na EV i HEV osobno, co Pani załącza.

Uzupełnienie:

Jaki jest zakres prowadzonej przez Panią działalności gospodarczej?

86.93.Z Działalność psychologiczna i psychoterapeutyczna, z wyłączeniem lekarskiej. Prowadzi Pani usługi psychologiczne i psychoterapeutyczne w swoich 2 gabinetach na terenie Opolszczyzny.

Jaka jest forma opodatkowania prowadzonej przez Panią działalności gospodarczej (np. zasady ogólne, podatek liniowy)?

Zasady ogólne, jest Pani zwolniona z VAT.

W jaki sposób wykorzystuje Pani samochód hybrydowy w prowadzonej przez Panią działalności gospodarczej – proszę opisać?

Dojeżdża Pani nim do 2 gabinetów na terenie Opolszczyzny, aby przyjmować pacjentów.

Czy samochód hybrydowy jest przez Panią wykorzystywany tylko i wyłącznie do prowadzonej przez Panią działalności gospodarczej?

W 90% tak, 10% to wyjazdy na zakupy itp.

Jakiego rodzaju umowę leasingu Pani zawarła, tj. czy: − jest to umowa leasingu spełniająca warunki określone w art. 23b ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (tzw. leasing operacyjny), czy − jest to umowa leasingu spełniająca warunki określone w art. 23f ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (tzw. leasing finansowy)?

Leasing operacyjny.

Czy samochód, o którym mowa we wniosku, spełnia definicję samochodu osobowego określoną w art. 5a pkt 19a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych?

Tak.

Czy emisja CO2 silnika spalinowego wskazanego samochodu, określona na podstawie danych zawartych w centralnej ewidencji pojazdów, o której mowa w art. 80a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym, wynosi mniej niż 50 g na kilometr; jeśli tak – czy wartość samochodu przewyższa kwotę 150 000 zł?

Nie, wynosi 54 g/km.

Czy emisja CO2 silnika spalinowego wskazanego samochodu, określona na podstawie danych zawartych w centralnej ewidencji pojazdów, o której mowa w art. 80a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym, jest równa lub wyższa niż 50 g na kilometr; jeśli tak – czy wartość samochodu przewyższa kwotę 100 000 zł?

Tak, wynosi 54 g/km; tak – przewyższa 100000 zł.

Pytanie

Czy w związku z korzystaniem w przeważającej części z napędu elektrycznego w aucie … (które powzięła Pani w leasing operacyjny i w przeważającej części korzysta Pani z niego do celów wykonywania usług zwolnionych z podatku VAT na podstawie art. 43 w swojej jednoosobowej działalności gospodarczej), gdzie emisja spalin wynosi znacznie mniej niż 50 g/km, tj. 19 g/km, może Pani zaliczyć całość opłat leasingowych auta o wartości 149 900 zł brutto do kosztów uzyskania przychodów (stosując ograniczenie do wartości 150 tys. zł)?

Pytanie ostatecznie sformułowała Pani w uzupełnieniu wniosku.

Pani stanowisko w sprawie

W związku z udowodnieniem, że korzysta Pani z auta … w przeważającej części do celów wykonywania usług zwolnionych z podatku VAT na podstawie art. 43 w swojej jednoosobowej działalności gospodarczej oraz korzysta Pani głównie z silnika elektrycznego, którego emisja spalin wynosi znacząco mniej niż 50 g/km, tj. 19 g/km, może Pani zaliczyć całość opłat leasingowych auta o wartości .. zł brutto do kosztów uzyskania przychodów (stosując ograniczenie do wartości 150 tys. zł).

Pani stanowisko wynika z uzupełnienia wniosku.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku, jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 592 ze zm.):

Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.

Oznacza to, że wszystkie poniesione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, po wyłączeniu zastrzeżonych w ustawie, są kosztami uzyskania przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiąganymi przychodami.

Kosztami uzyskania przychodów są więc wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie lub zachowanie źródła przychodów.

Aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodu, muszą zostać spełnione następujące warunki, tzn. dany wydatek:

·     został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne niż podatnik),

·     jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,

·     pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,

·     poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,

·     został właściwie udokumentowany,

·     nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 23 wskazanej ustawy nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

Kosztami uzyskania przychodów prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej są więc wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z tą działalnością, których celem jest osiągnięcie przychodów bądź też zabezpieczenie lub zachowanie tego źródła przychodów, o ile w myśl przepisów wskazanej ustawy nie podlegają wyłączeniu z tych kosztów. Przy czym związek przyczynowy między poniesieniem wydatku a osiągnięciem przychodów bądź zachowaniem lub zabezpieczeniem jego źródła należy oceniać indywidualnie w stosunku do każdego wydatku. Z oceny tego związku powinno wynikać, że poniesiony wydatek obiektywnie może przyczynić się do osiągnięcia przychodów bądź służyć zachowaniu lub zabezpieczeniu źródła przychodów. Wykazanie związku przyczynowo-skutkowego między wykorzystywaniem opisanego we wniosku samochodu osobowego a osiągniętym przychodem spoczywa na Pani.

W myśl art. 23a pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Ilekroć w rozdziale jest mowa o umowie leasingu – rozumie się przez to umowę nazwaną w kodeksie cywilnym, a także każdą inną umowę, na mocy której jedna ze stron, zwana dalej „finansującym”, oddaje do odpłatnego używania albo używania i pobierania pożytków na warunkach określonych w ustawie drugiej stronie, zwanej dalej „korzystającym”, podlegające amortyzacji środki trwałe lub wartości niematerialne i prawne, a także grunty oraz prawo wieczystego użytkowania gruntów.

Zgodnie z art. 23b ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Jeżeli finansujący w dniu zawarcia umowy leasingu korzysta ze zwolnień w podatku dochodowym przysługujących na podstawie:

1) art. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych,

2) przepisów o specjalnych strefach ekonomicznych,

3) art. 23 i 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1991 r. o spółkach z udziałem zagranicznym (Dz. U. z 1997 r. poz. 143, z 1998 r. poz. 1063 oraz z 1999 r., poz. 484 i 1178)

– do umowy tej stosuje się zasady opodatkowania określone w art. 23f˗23h.

Wobec tego, jeżeli zawarta umowa leasingu spełnia określone w art. 23b ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych warunki oraz finansujący w dniu jej zawarcia nie korzysta ze zwolnień wymienionych w art. 23b ust. 2 cytowanej ustawy, to korzystający może zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów wszelkie poniesione wydatki związane z przedmiotem umowy leasingu.

Zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów odpisów z tytułu zużycia samochodu osobowego, dokonywanych według zasad określonych w art. 22a-22o, w części ustalonej od wartości samochodu przewyższającej kwotę:

a)  225 000 zł – w przypadku samochodu osobowego będącego pojazdem elektrycznym w rozumieniu art. 2 pkt 12 ustawy z dnia 11 stycznia 2018 r. o elektromobilności i paliwach alternatywnych (Dz.U. z 2024 r. poz. 1289, 1853 i 1881) oraz w przypadku samochodu osobowego będącego pojazdem napędzanym wodorem w rozumieniu art. 2 pkt 15 tej ustawy,

b)  150 000 zł – jeśli emisja CO₂ silnika spalinowego samochodu osobowego, określona na podstawie danych zawartych w centralnej ewidencji pojazdów, o której mowa w art. 80a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym, wynosi mniej niż 50 g na kilometr,

c)  100 000 zł – jeśli emisja CO₂ silnika spalinowego samochodu osobowego, określona na podstawie danych zawartych w centralnej ewidencji pojazdów, o której mowa w art. 80a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym, jest równa lub wyższa niż 50 g na kilometr.

W myśl art. 23 ust. 1 pkt 47a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów dotyczących samochodu osobowego opłat wynikających z umowy leasingu, o której mowa w art. 23a pkt 1, umowy najmu, dzierżawy lub innej umowy o podobnym charakterze, z wyjątkiem opłat z tytułu składek na ubezpieczenie samochodu osobowego, w wysokości przekraczającej ich część ustaloną w takiej proporcji, w jakiej kwota, o której mowa w pkt 4 odpowiednio w lit. b lub c, pozostaje do wartości samochodu osobowego będącego przedmiotem tej umowy.

Zgodnie z art. 23 ust. 5c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

W przypadku samochodu osobowego oddanego do używania na podstawie umowy leasingu, o której mowa w art. 23a pkt 1, ograniczenie, o którym mowa w ust. 1 pkt 47a, stosuje się do tej części opłaty, która stanowi spłatę wartości samochodu osobowego.

Artykuł 23 ust. 1 pkt 47a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych rozciąga limit rozliczania wydatków na korzystanie z samochodu osobowego na umowy leasingu operacyjnego, umowy najmu, dzierżawy lub inne umowy o podobnym charakterze. Limit ten odnosi się do wartości samochodu, który jest przedmiotem takiej umowy. Wydatki (np. raty leasingowe) można zaliczyć do kosztów uzyskania przychodu tylko proporcjonalnie, czyli limit odnosi się do kwoty wskazanej w art. 23 ust. 1 pkt 4 lit. b lub c, czyli:

· 225 000 zł (dla samochodów z napędem elektrycznym i napędem wodorowym),

· 150 000 zł (dla samochodów z napędem spalinowym, jeśli emisja CO₂ silnika spalinowego samochodu osobowego wynosi mniej niż 50 g na kilometr),

· 100 000 zł (dla samochodów z napędem spalinowym, jeśli emisja CO₂ silnika spalinowego samochodu osobowego jest równa lub wyższa niż 50 g na kilometr).

Limit ten ma zastosowanie do tej części opłaty, która stanowi spłatę wartości samochodu osobowego – części kapitałowej raty leasingowej.

Z przepisu tego wynika więc, że nie stanowią kosztów uzyskania przychodów dotyczące samochodu osobowego opłaty wynikające z umowy leasingu, o której mowa w art. 23a pkt 1, umowy najmu, dzierżawy lub innej umowy o podobnym charakterze, w wysokości przekraczającej ich część ustaloną w takiej proporcji, w jakiej kwoty wynikające z art. 23 ust. 1 pkt 47a ustawy pozostają do wartości samochodu osobowego, który jest przedmiotem tej umowy.

Z opisu sprawy wynika, że w lutym 2026 r. w ramach działalności gospodarczej podpisała Pani umowę leasingu operacyjnego w rozumieniu art. 23b ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Przedmiotem tej umowy jest samochód hybrydowy, spełniający definicję samochodu osobowego określoną w art. 5a pkt 19a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Emisja CO2 silnika spalinowego wskazanego samochodu, określona na podstawie danych zawartych w centralnej ewidencji pojazdów, wynosi 54 g/km, a wartość tego samochodu przewyższa kwotę 100 000 zł.

Pani wątpliwość dotyczy możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów rat leasingowych z uwzględnieniem limitu 150 000 zł, a nie 100 000 zł, z uwagi na fakt, że jeździ Pani głównie na samej baterii (tryb EV), a nie trybie hybrydowym (HEV), a emisja CO2 dla EV wynosi wówczas 19 g/km.

Mając na uwadze powyższe, w pierwszej kolejności zauważam, że fakt korzystania przez Panią w większości z napędu elektrycznego, który powoduje, że emisja CO2 dla EV wynosi 19 g/km, w Pani sprawie nie ma znaczenia. Jak Pani wskazała, emisja CO2 silnika spalinowego wskazanego samochodu, określona na podstawie danych zawartych w centralnej ewidencji pojazdów wynosi 54 g/km. To natomiast oznacza, że w Pani sprawie zastosowanie znajdzie limit 100 000 zł.

Tym samym do kosztów uzyskania przychodów może Pani zaliczyć tę część opłat leasingowych, która proporcjonalnie do wartości samochodu nie przekracza (w Pani przypadku) 100 000 zł. Skoro wartość samochodu będącego przedmiotem leasingu przekracza 100 000 zł, to wydatki te nie są kosztem w wysokości przekraczającej ich część ustaloną w takiej proporcji, w jakiej kwota 100 000 zł pozostaje do wartości tego samochodu osobowego, będącego przedmiotem umowy leasingu.

Podsumowanie: w odniesieniu do umowy leasingu operacyjnego, dotyczącej samochodu osobowego o wartości przekraczającej 100 000 zł i emisji CO₂ 54 g/km, może Pani zaliczyć w koszty uzyskania przychodów opłaty leasingowe z zastosowaniem limitu 100 000 zł.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła, i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·   Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pani do interpretacji.

·   Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

·   Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·    w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·    w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.