0112-KDIL2-2.4011.353.2026.3.AG

Interpretacja indywidualna 
– stanowisko prawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanych zdarzeń przyszłych w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

W dniu 20 marca 2026 r. wpłynął Pana wniosek z 20 marca 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnił go Pan pismem z 11 maja 2026 r. (wpływ 11 maja 2026 r.) – w odpowiedzi na wezwanie oraz pismem z 9 czerwca 2026 r. (wpływ 9 czerwca 2026 r.). Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzeń przyszłych

Wnioskodawca (dalej również Podatnik) w 2013 r. nabył do majątku osobistego nieruchomość gruntową niezabudowaną. W 2015 r. ww. nieruchomość Wnioskodawca wynajął swojej małżonce.

Zgodnie z umową zawartą między małżonkami żona Wnioskodawcy użytkowała grunt w ramach swojej jednoosobowej działalności gospodarczej (dalej również jako JDG). Małżonka w ramach prowadzonej jednoosobowej działalności gospodarczej (jednoosobowa działalność gospodarcza została założona przed zawarciem związku małżeńskiego) na oddanej przez męża do jej swobodnego dysponowania nieruchomości na podstawie umowy najmu rozpoczęła proces inwestycyjny polegający na budowie budynku biurowo-usługowo-magazynowego, który w 2016 roku został oddany do używania. Nakłady poniesione na wybudowanie budynku pochodziły częściowo z kredytu zaciągniętego na JDG małżonki Wnioskodawcy, a częściowo ze środków wypracowanych w jej JDG. Budynek stanowił środek trwały w jednoosobowej działalności małżonki Wnioskodawcy.

Udostępniony grunt nigdy nie stanowił środka trwałego, nie był i nie jest ujęty w ewidencji środków trwałych w jednoosobowej działalności gospodarczej małżonki Wnioskodawcy.

Z końcem roku 2024 żona Wnioskodawcy postanowiła przenieść z majątku jednoosobowej działalności do majątku osobistego poniesione nakłady na ww. nieruchomość. Od tego momentu ww. nieruchomość wraz z poniesionymi na niej nakładami przez żonę Wnioskodawcy była wydzierżawiana na rzecz spółki z o.o. przez żonę Wnioskodawcy. Czynsz otrzymywany od spółki w ramach umowy dzierżawy żona Wnioskodawcy zalicza do przychodu z najmu prywatnego, jak również opodatkowuje podatkiem od towarów i usług.

Nieruchomość nie stanowiła ani nadal nie stanowi środka trwałego spółki i nie była ani nie jest ujęta w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych spółki.

Wnioskodawca w czasie, kiedy nieruchomość pozostawała w dyspozycji małżonki prowadzącej JDG, również prowadził JDG, której siedziba znajdowała się w budynku wybudowanym przez małżonkę Wnioskodawcy na gruncie Wnioskodawcy.

Wnioskodawca za wynajem swojej małżonce majątku prywatnego w postaci nieruchomości gruntowej pobierał wynagrodzenie. W odniesieniu do udostępnionej małżonce Wnioskodawcy nieruchomości gruntowej i pobieranych w związku z tym opłat za korzystanie z nieruchomości gruntowej Wnioskodawca uzyskał status podatnika VAT. Przychody uzyskane z tytułu udostępnienia nieruchomości stanowiły przychód z najmu prywatnego i opodatkowane były ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych.

Aktualnie Wnioskodawca planuje sprzedaż przedmiotowej nieruchomości (gruntu wraz z nakładami w postaci budynku biurowo-usługowo-magazynowego) na rzecz podmiotu trzeciego. Przedmiotem planowanej sprzedaży będzie zabudowana Nieruchomość wraz z nakładami inwestycyjnymi dokonanymi przez małżonkę Wnioskodawcy w ramach prowadzonej przez nią jednoosobowej działalności gospodarczej. Nakłady poczynione na nieruchomości przez żonę Wnioskodawcy w ramach prowadzonej jednoosobowej działalności gospodarczej po rozwiązaniu umowy najmu przejdą na własność Wnioskodawcy i będą stanowiły majątek prywatny Wnioskodawcy. Wraz z rozwiązaniem umowy najmu Wnioskodawca nie będzie miał obowiązku dokonania zwrotu wartości nakładów poczynionych przez małżonkę w ramach jdg na nieruchomość, a najemca (małżonka) nie będzie zobowiązana do przywrócenia stanu poprzedniego Nieruchomości, a w związku z tym nie będzie również uprawniona do żądania zwrotu jakichkolwiek nakładów poczynionych na przedmiot umowy, w tym ich rozliczenia w formie świadczenia pieniężnego. Oznacza to, że po zakończeniu umowy najmu Wnioskodawca uzyska możliwość korzystania z budynku, jednak budynek ten jest dla Wnioskodawcy zbędny.

Wnioskodawca nie planuje dokonywania nakładów na Nieruchomość, w szczególności takich, które przekroczyłyby 30% ich wartości początkowej. Nieruchomość nie została nabyta przez Wnioskodawcę celem jej dalszej odsprzedaży oraz nie była wykorzystywana na potrzeby prowadzonej jednoosobowej działalności gospodarczej przez Wnioskodawcę. Udostępniony grunt nie stanowi także środka trwałego dla Wnioskodawcy, gdyż nieruchomość pozostaje w jego majątku prywatnym.

Uzupełnienie wniosku z 11 maja 2026 r.

Jaki jest zakres prowadzonej przez Pana jednoosobowej działalności gospodarczej?

Prowadził Pan jednoosobową działalność gospodarczą, której przeważającym kodem PKD była produkcja komputerów i urządzeń peryferyjnych (PKD 26.20.Z). Działalność gospodarczą prowadził Pan od 2018 roku do lipca 2025 roku. Aktualnie nie prowadzi Pan już JDG.

Co oznacza, że Nieruchomość nie była wykorzystywana na potrzeby prowadzonej przez Pana jednoosobowej działalności gospodarczej, skoro siedziba Pana działalności znajdowała się w budynku wybudowanym przez Pana małżonkę na Pana gruncie?

Prowadził Pan jednoosobową działalność gospodarczą, której przeważającym kodem PKD była produkcja komputerów i urządzeń peryferyjnych (PKD 26.20.Z). Działalność gospodarczą prowadził Pan od 2018 roku do lipca 2025 roku. Nieruchomość (grunt), którego jest Pan właścicielem (grunt znajduje się w Pana majątku osobistym), został oddany do używania Pana małżonce, która wybudowała na nim w ramach prowadzonej JDG budynek biurowo-usługowo-magazynowy. Siedziba prowadzonej przez Pana jednoosobowej działalności gospodarczej mieściła się w budynku, który stanowił środek trwały w JDG Pana żony.

Użyte przez Pana stwierdzenie, że nieruchomość nie była wykorzystywana na potrzeby prowadzonej jednoosobowej działalności gospodarczej przez Pana oznacza, że udostępnił Pan grunt w ramach najmu prywatnego małżonce, małżonka poniosła nakład na gruncie w ramach swojej JDG, następnie w okresie prowadzenia JDG przez Pana, Pana małżonka udostępniła lokal w budynku dla Pana mający służyć za siedzibę Pana działalności gospodarczej. Budynek biurowo-usługowo-magazynowy nigdy nie został wprowadzony do ewidencji środków trwałych w Pana działalności gospodarczej i nie był amortyzowany. Nakłady w postaci budynku biurowo-usługowo-magazynowego poczynione na nieruchomości (Pana gruncie) przez Pana żonę w ramach prowadzonej jednoosobowej działalności gospodarczej po rozwiązaniu umowy najmu przejdą na Pana własność i będą stanowiły Pana majątek prywatny. W momencie rozwiązania umowy najmu nie prowadzi już Pan jednoosobowej działalności gospodarczej.

Uzupełnienie wniosku z 9 czerwca 2026 r.

Wnioskodawca wraz z małżonką pozostają w ustroju wspólności majątkowej małżeńskiej.

Budowa budynku prowadzona była, tak jak wskazał Wnioskodawca we wniosku, ze środków częściowo pochodzących z kredytu zaciągniętego na JDG małżonki Wnioskodawcy, a częściowo ze środków wypracowanych w toku prowadzonej działalności. Małżonka Wnioskodawcy nie dysponowała środkami pochodzącymi z jej majątku odrębnego, które pochodziłyby z darowizny lub środków zgromadzonych przed zawarciem małżeństwa.

Pytania w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych

1.    Czy z tytułu nieodpłatnego pozostawienia przez najemcę właścicielowi nieruchomości (Wnioskodawcy) dokonanego przez niego nakładu na przedmiocie najmu Wnioskodawca osiągnął przychód w formie nieodpłatnego świadczenia, o którym mowa w art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych?

2.    Jeśli odpowiedź na pytanie nr 1 będzie negatywna, czy przychód w formie nieodpłatnego świadczenia będzie zwolniony z opodatkowania na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 125 u.p.d.o.f.?

3.    Czy sprzedaż na rzecz podmiotu trzeciego (Nabywcy) Nieruchomości stanowiącej majątek prywatny Wnioskodawcy wraz z nakładami poczynionymi na nieruchomości w ramach jednoosobowej działalności gospodarczej małżonki Wnioskodawcy będzie stanowiła przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych?

Pana stanowisko w sprawie

W ocenie Wnioskodawcy – w odniesieniu do pytania nr 1 – po zakończeniu umowy najmu, pomimo przewidzianego w umowie najmu braku płatności za poczynione nakłady na przedmiocie najmu, nie powstanie dla niego przychód do opodatkowania, w związku z tym że najemca również odnosi korzyść, nie musi bowiem usuwać nakładów na własny koszt, powstaje zatem ekwiwalentność świadczeń.

Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 z późn. zm. dalej również jako u.p.d.o.f.) jest zasada powszechności opodatkowania, która wyrażona została w art. 9 ust. 1 tej ustawy. Zgodnie z jego treścią opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

W myśl art. 11 ust. 1 przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Stosowanie do treści art. 11 ust. 2 ww. ustawy wartość pieniężną świadczeń w naturze, z zastrzeżeniem ust. 2c oraz art. 12 ust. 2-2c, określa się na podstawie cen rynkowych stosowanych w obrocie rzeczami lub prawami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca ich uzyskania.

Wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń – na mocy art. 11 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych – ustala się:

1)   jeżeli przedmiotem świadczenia są usługi wchodzące w zakres działalności gospodarczej dokonującego świadczenia – według cen stosowanych wobec innych odbiorców;

2)   jeżeli przedmiotem świadczeń są usługi zakupione – według cen zakupu;

3)   jeżeli przedmiotem świadczeń jest udostępnienie lokalu lub budynku – według równowartości czynszu, jaki przysługiwałby w razie zawarcia umowy najmu tego lokalu lub budynku;

4)   w pozostałych przypadkach – na podstawie cen rynkowych stosowanych przy świadczeniu usług lub udostępnianiu rzeczy lub praw tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca udostępnienia.

Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawierają definicji pojęcia „nieodpłatnego świadczenia”. Termin „świadczenie” pojawia się na gruncie Kodeksu cywilnego i zgodnie z art. 353 oznacza przedmiot stosunku zobowiązaniowego, który wyraża się obowiązkiem określonego zachowania się przez podmiot zobowiązany.

Aby móc w pełni zdefiniować pojęcia „nieodpłatne czy częściowo odpłatne rzeczy, prawa lub świadczenia”, zasadnym jest odwołanie się do wykładni gramatycznej, zgodnie z którą odpłacać to „oddawać komuś coś w zamian”, odpłatny natomiast to „taki, za który się płaci, wymagający zapłacenia, zwrot kosztów” (Nowy Słownik Języka Polskiego PWN, Warszawa 2002).

Dla celów podatkowych przyjmuje się, iż pojęcie „nieodpłatnego świadczenia” ma szerszy zakres niż w prawie cywilnym. Obejmuje ono nie tylko działanie lub zaniechanie na rzecz innej strony, ale w jego zakres wchodzą także wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem jest nieodpłatne przysporzenie majątku innej osobie kosztem majątku innego podmiotu, mające konkretny wymiar finansowy. Powstanie przychodu ze świadczeń nieodpłatnych należy zatem rozważyć zawsze wtedy, gdy podatnik podatku dochodowego od osób fizycznych otrzymuje bez obowiązku świadczenia wzajemnego rzeczy lub prawa bądź inne świadczenia lub też możliwość korzystania z rzeczy lub praw.

Dla celów podatkowych przez nieodpłatne świadczenia należy więc rozumieć te wszystkie zdarzenia prawne lub gospodarcze, których skutkiem jest nieodpłatne, tj. niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie w majątku podatnika, mające konkretny wymiar finansowy. Oznacza to, że świadczenie uzyskane przez podatnika w sytuacji, gdy spełniający świadczenie uzyskał albo ma uzyskać w przyszłości wzajemnie jakieś inne przysporzenie majątkowe, nie ma charakteru nieodpłatnego.

Podstawową cechą nieodpłatnego świadczenia jest to, że otrzymujący przysporzenie nie jest zobowiązany do jakiegokolwiek świadczenia wzajemnego. Aby zatem dane świadczenie mogło być uznane za świadczenie nieodpłatne, konieczne jest, by polegało ono wyłącznie na jednostronnym przysporzeniu po stronie podmiotu, który świadczenie to uzyskał (por. wyrok NSA z dnia 16 czerwca 2011 r., sygn. akt II FSK 1007/11).

Innymi słowy, aby uznać dane świadczenie za świadczenie nieodpłatne, musi wystąpić jednostronne przysporzenie po stronie podmiotu, uzyskującego świadczenie, przysporzenie musi mieć charakter majątkowy i jednocześnie nie może ono być powiązane z istnieniem żadnego zobowiązania o charakterze wzajemnym.

Jednocześnie Wnioskodawca zwraca uwagę, że w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych brak jest przepisów, które wprost regulowałyby kwestię rozliczenia nakładów na zabudowanie cudzych nieruchomości gruntowych poczynionych przez ich dzierżawcę.

Wnioskodawca jest właścicielem nieruchomości gruntowej. W 2015 roku Wnioskodawca nieruchomość gruntową wynajął swojej małżonce prowadzącej JDG.

Umowa najmu została zawarta na czas nieokreślony. W treści umowy został zawarty zapis, że w przypadku ulepszenia przez najemcę wynajmowanej nieruchomości lub poniesienia na tą nieruchomość nakładów, wynajmujący nie będzie wymagać od najemcy po zakończeniu umowy najmu przywrócenia stanu poprzedniego nieruchomości i zatrzymają ulepszenia i nakłady bez obowiązku zwrotu najemcy sumy odpowiadającej ich wartości w chwili zwrotu.

W okresie obowiązywania umowy małżonka Wnioskodawcy częściowo z kredytu zaciągniętego na JDG, a częściowo ze środków wypracowanych w jej JDG wybudowała budynek biurowo-usługowo- magazynowy na wynajętej nieruchomości. Budynek ten służył prowadzonej działalności gospodarczej najemcy, przez co został on wybudowany z uwzględnieniem jego potrzeb.

Aktualnie Wnioskodawca planuje wypowiedzieć umowę najmu i sprzedać grunt z poczynionymi na nim przez jego małżonkę nakładami. Jednocześnie, w umowie o rozwiązaniu umowy najmu, za porozumieniem, strony postanowią, że wynajmujący (Wnioskodawca) nie będzie wymagał od najemcy (żony Wnioskodawcy) przywrócenia stanu poprzedniego nieruchomości oraz że wynajmujący zatrzyma wszelkie nakłady poczynione przez najemcę na przedmiocie najmu bez obowiązku zwrotu na jego rzecz sumy odpowiadającej ich wartości w chwili zwrotu nieruchomości. Właściciel nieruchomości nie ma zamiaru korzystać z budynku posadowionego na tej nieruchomości, albowiem ma on charakter biurowo-usługowo-magazynowy, a Wnioskodawca nie prowadzi działalności gospodarczej.

Przez umowę najmu – na mocy art. 659 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071 z późn. zm. dalej kc) wynajmujący zobowiązuje się oddać najemcy rzecz do używania przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a najemca zobowiązuje się płacić wynajmującemu umówiony czynsz.

Zgodnie z art. 675 ww. ustawy po zakończeniu najmu najemca obowiązany jest zwrócić rzecz w stanie niepogorszonym; jednakże nie ponosi odpowiedzialności za zużycie rzeczy będące następstwem prawidłowego używania.

W trakcie trwania umowy najmu najemca może ulepszyć najmowaną rzecz.

Rzeczami – w rozumieniu Kodeksu cywilnego – są tylko przedmioty materialne.

Jak stanowi art. 46 § 1 ww. ustawy, nieruchomościami są części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot własności (grunty), jak również budynki trwale z gruntem związane lub części takich budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu przedmiot własności.

Od strony cywilistycznej dokonane przez najemcę nakłady na przedmiot najmu stają się częścią składową nieruchomości. Częścią składową rzeczy jest wszystko, co nie może być od niej odłączone bez uszkodzenia lub istotnej zmiany całości albo bez uszkodzenia lub istotnej zmiany przedmiotu odłączonego (art. 47 § 2 Kodeksu cywilnego). Część składowa rzeczy nie może być odrębnym przedmiotem własności i innych praw rzeczowych (art. 47 § 1 Kodeksu).

W świetle przytoczonych przepisów należy stwierdzić, że najemca, który poniósł nakłady na rzecz najmowaną, jest ich właścicielem tylko w sensie ekonomicznym (nie prawnym).

Kwestie wzajemnych rozliczeń pomiędzy stronami reguluje natomiast art. 676 Kodeksu cywilnego, zgodnie z którym, jeżeli najemca ulepszył rzecz najętą, wynajmujący, w braku odmiennej umowy, może według swego wyboru albo zatrzymać ulepszenia za zapłatą sumy odpowiadającej ich wartości w chwili zwrotu, albo żądać przywrócenia stanu poprzedniego.

Przenosząc powyższe na grunt analizowanej sprawy, zauważyć należy, że zarówno w treści umowy najmu, jak i umowy o rozwiązaniu umowy najmu za porozumieniem strony postanowiły, że wynajmujący nie będzie wymagał od najemcy przywrócenia stanu poprzedniego wynajmowanej nieruchomości i zatrzyma wszelkie ulepszenia i nakłady poczynione przez najemcę na przedmiocie najmu bez obowiązku zwrotu na jego rzecz sumy odpowiadającej ich wartości w chwili zwrotu nieruchomości. Wobec tego zasadne, zdaniem Wnioskodawcy, jest twierdzenie, że nieodpłatne pozostawienie przez najemcę (żonę Wnioskodawcy w ramach jej JDG) dokonanego nakładu na przedmiocie najmu nie prowadzi do powstania u Wnioskodawcy, jako właściciela nieruchomości, przychodu w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Dochodzi bowiem do świadczeń ekwiwalentnych, mianowicie wynajmujący może zachować nakłady, a w zamian za to najemca nie jest zobowiązany do ponoszenia kosztów usuwania poczynionych nakładów.

Wnioskodawca nie zamierza w żaden sposób korzystać z tego nakładu (nie używa on bowiem budynku posadowionego na nieruchomości ani nie prowadzi z jego wykorzystaniem żadnej działalności).

W świetle powyższego nie można powiedzieć, że po stronie Wnioskodawcy wystąpiło jakiekolwiek świadczenie, skoro zgodnie z umową Najemca nie ma obowiązku przywrócenia stanu poprzedniego nieruchomości. W związku z tym budynek na gruncie Wnioskodawcy nie może stanowić dla niego przychodu w postaci nieodpłatnego świadczenia podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

W ocenie Wnioskodawcy – w odniesieniu do pytania nr 2 – jeśli w przypadku negatywnej odpowiedzi na pytanie nr 1 po jego stronie powstanie przychód z nieodpłatnego świadczenia, będzie on podlegał zwolnieniu na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 125 u.p.d.o.f.

Na mocy art. 21 ust. 1 pkt 125 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: wolna od podatku jest wartość świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń, obliczona zgodnie z art. 11 ust. 2-2b, otrzymanych od osób zaliczonych do I i II grupy podatkowej w rozumieniu przepisów o podatku od spadków i darowizn, z zastrzeżeniem ust. 20.

Z wykładni językowej tego zwolnienia, a zwłaszcza z wykładni zawartego w nim zwrotu: „wartość świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń, obliczona zgodnie z art. 11 ust. 2-2b” wynika, że do powyższego zwolnienia uprawnione są osoby, które otrzymają świadczenia nieodpłatnie od osób zaliczonych do I i II grupy podatkowej w rozumieniu przepisów o podatku od spadków i darowizn.

Zgodnie z art. 14 ust. 3 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1837 z późn. zm.) do poszczególnych grup podatkowych zalicza się:

1)   do grupy I – małżonka, zstępnych, wstępnych, pasierba, zięcia, synową, rodzeństwo, ojczyma, macochę i teściów;

2)   do grupy II – zstępnych rodzeństwa, rodzeństwo rodziców, zstępnych i małżonków pasierbów, małżonków rodzeństwa i rodzeństwo małżonków, małżonków rodzeństwa małżonków, małżonków innych zstępnych;

3)   do grupy III – innych nabywców.

Podsumowując, jeżeli w wyniku rozwiązania umowy najmu Wnioskodawca otrzyma od małżonki nakłady w postaci budynku biurowo-usługowo-magazynowego i nakłady te będą stanowiły dla Wnioskodawcy podlegający opodatkowaniu przychód ze źródła, o którym mowa art. 20 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, przychód ten w części otrzymanej od osoby zaliczonej do I grupy podatkowej w rozumieniu przepisów o podatku od spadków i darowizn będzie wolny od podatku dochodowego na mocy ww. art. 21 ust. 1 pkt 125 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Zdaniem Wnioskodawcy – w odniesieniu do pytania nr 3 – w związku z planowaną sprzedażą Nieruchomości nie powstanie po jego stronie przychód do opodatkowania, ponieważ planowane zbycie nieruchomości nastąpi po upływie pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie gruntu.

Zgodnie z art. 10 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: odrębnymi źródłami przychodów są określone w pkt 3 i 8 tego przepisu:

pkt 3 – pozarolnicza działalność gospodarcza,

pkt 8 – odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2:

a)   nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości,

b)   spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,

c)    prawa wieczystego użytkowania gruntów,

d)   innych rzeczy,

– jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w lit. a-c) – przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, a innych rzeczy – przed upływem pół roku, licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło nabycie; w przypadku zamiany okresy te odnoszą się do każdej z osób dokonującej zamiany.

Podkreślić należy, że przepis art. 10 ust. 1 pkt 8 ww. ustawy formułuje generalną zasadę, zgodnie z którą sprzedaż nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości oraz praw określonych w tym przepisie przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, jeżeli nie następuje w ramach wykonywania działalności gospodarczej, rodzi obowiązek podatkowy w postaci zapłaty podatku dochodowego.

Tym samym, jeżeli odpłatne zbycie nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości oraz ww. praw nastąpi po upływie pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie i nie następuje w ramach wykonywania działalności gospodarczej – nie jest źródłem przychodu w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a tym samym kwota uzyskana ze sprzedaży nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości oraz ww. praw w ogóle nie podlega opodatkowaniu.

Zatem, przychód z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości lub jej części oraz udziału w nieruchomości nie powstanie, jeżeli spełnione są łącznie dwa warunki:

·       odpłatne zbycie nieruchomości nie następuje w wykonywaniu działalności gospodarczej (nie stanowi przedmiotu działalności gospodarczej) oraz

·       zostało dokonane po upływie pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło jej nabycie.

Planowane zbycie nieruchomości nie będzie następować w ramach prowadzonej działalności gospodarczej Wnioskodawcy, ponieważ nieruchomość pozostawała i będzie pozostawać od momentu jej nabycia w majątku prywatnym Wnioskodawcy. Czynsz z tytułu udostępnienia nieruchomości do JDG małżonki Wnioskodawca opodatkowywał jako przychody z najmu prywatnego.

Zgodnie z poglądem wyrażonym w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 maja 2021 r., II FPS 1/21: „Przychody z najmu, podnajmu, dzierżawy, poddzierżawy oraz innych umów o podobnym charakterze są zaliczane bez ograniczeń do źródła przychodów wymienionego w art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, chyba że stanowią składnik majątkowy mienia osoby fizycznej, który został przez nią wprowadzony do majątku związanego z wykonywaniem działalności gospodarczej”.

Nieruchomość nie stanowiła majątku wprowadzonego do majątku związanego z wykonywaniem działalności gospodarczej przez Wnioskodawcę, co oznacza, że nieruchomość pozostawała w majątku prywatnym Wnioskodawcy. Fakt, że nieruchomość była przedmiotem umowy między małżonkami, a następnie między małżonką Wnioskodawcy a spółką z o.o. nie zmienia tego, że stanowiła ona składnik majątku prywatnego Wnioskodawcy. W związku z prawem do swobodnego dysponowania własnym majątkiem Wnioskodawca pobiera wynagrodzenie za wynajem od małżonki, która pozostawała jego składnikiem majątku. Z tego względu przez cały okres trwania umowy otrzymane w związku z nią wynagrodzenie Wnioskodawca opodatkowywał jako przychód z najmu prywatnego.

Zgodnie z art. 46 § 1 ustawy – Kodeks cywilny nieruchomościami są części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot własności (grunty), jak również budynki trwale z gruntem związane lub części takich budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu przedmiot własności. Stosownie do art. 48 kc budynki i inne urządzenia trwale związane z gruntem stanowią, co do zasady, części składowe gruntu i na mocy art. 47 § 1 Kodeksu cywilnego nie mogą być odrębnym przedmiotem własności.

Grunty stanowiące odrębny przedmiot własności są więc z natury swej nieruchomościami, budynki natomiast trwale z gruntem związane są częścią składową nieruchomości zgodnie z zasadą superficies solo cedit, w myśl której własność nieruchomości gruntowej rozciąga się na budynki, które stały się częścią składową nieruchomości. Budynek trwale związany z gruntem, jako część składowa gruntu, nie może być przedmiotem odrębnej własności. Odrębnym przedmiotem własności budynek będzie wówczas, gdy wzniesiono go na gruncie będącym w użytkowaniu wieczystym. Tak więc, biorąc pod uwagę konstrukcję ww. przepisu, stwierdzić należy, że budynek trwale związany z nieruchomością gruntową stanowi jej część składową, co oznacza, że właścicielem zarówno gruntu, jak i budynku wzniesionego na tym gruncie jest zawsze właściciel nieruchomości gruntowej, na której budynek ten został wybudowany.

Według Wnioskodawcy skutki podatkowe sprzedaży wskazanej we wniosku nieruchomości – tj. zarówno gruntu wraz z posadowionym na nim budynkiem należy rozpatrywać łącznie pod kątem możliwości powstania przychodu ze źródła wskazanego w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Należy zauważyć, że grunt, którego właścicielem jest Wnioskodawca, był wykorzystywany w ramach prowadzonej przez żonę Wnioskodawcy JDG, na podstawie umowy najmu. Grunt ten nie stanowił składnika majątku JDG małżonki Wnioskodawcy ani spółki z o.o., dlatego jego sprzedaż wraz z poczynionymi na nim inwestycjami stanowiącymi część składową gruntu należy rozpatrywać pod kątem możliwości powstania przychodu ze źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.f.

Dla opodatkowania przychodów z odpłatnego zbycia nieruchomości podatkiem dochodowym od osób fizycznych – na podstawie art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.f. – istotne znaczenie ma data ich nabycia. W niniejszej sprawie nabycie przez Wnioskodawcę udziału w nieruchomości nastąpiło w 2015 r.

Zatem planowana sprzedaż nastąpi po upływie 5-letniego terminu, o którym mowa w ww. przepisie, a więc nie będzie stanowiła źródła przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W niniejszej sprawie upłynął wskazany w tym przepisie pięcioletni okres, liczony od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie zbywanej nieruchomości. W konsekwencji kwota uzyskana ze zbycia nieruchomości nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Grunty stanowiące odrębny przedmiot własności są z natury swej nieruchomościami, budynki natomiast trwale z gruntem związane są częścią składową nieruchomości zgodnie z zasadą superficies solo cedit, w świetle której własność nieruchomości gruntowej rozciąga się na budynki, które stały się częścią składową nieruchomości. Budynek trwale związany z gruntem, jako część składowa gruntu, nie może być przedmiotem odrębnej własności. Budynek będzie odrębnym przedmiotem własności wówczas, gdy wzniesiony zostanie na gruncie będącym w użytkowaniu wieczystym i w takim przypadku istotne znaczenie będzie miała data jego wybudowania.

Z powyższego wynika, że w przypadku wybudowania budynku przez najemcę na gruncie, grunt ten wraz z budynkiem stanowi jedną rzecz (nieruchomość). Oznacza to, że skoro budynek nie stanowi odrębnej nieruchomości, to nie może być samodzielnym przedmiotem zbycia bez gruntu, na którym został wzniesiony. Sprzedaż nieruchomości obejmuje zarówno zbycie gruntu, jak i znajdującego się na nim budynku trwale z nim związanego. Dlatego za datę nabycia nieruchomości w takim wypadku, uznać należy datę nabycia gruntu niezależnie od tego, kiedy na gruncie tym wzniesiono budynek. Data rozwiązania umowy najmu i pozostawienie w związku z tym nakładów na gruncie Wnioskodawcy poniesionych przez jego małżonkę nie stanowi nowej daty nabycia nieruchomości.

Podsumowując, zdaniem Wnioskodawcy, sprzedaż nieruchomości (gruntu wraz z nakładami w postaci budynku) nie będzie stanowiła źródła przychodu, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ponieważ jej odpłatne zbycie nastąpi po upływie pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym doszło do jej nabycia. Sprzedaż ta nie będzie również skutkowała powstaniem przychodu ze źródła wskazanego w art. 10 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy. Zatem przychód uzyskany z odpłatnego zbycia wskazanej we wniosku nieruchomości (w tym w części przypadającej na posadowiony na niej budynek) nie będzie podlegał opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, w związku z tym Wnioskodawca nie będzie zobowiązany do zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych z tego tytułu.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku, jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jest zasada powszechności opodatkowania, która wyrażona została w art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 592). Zgodnie z tą regulacją:

W myśl art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Za przychody należy zatem uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno formę pieniężną, jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia oraz świadczenia w naturze otrzymane przez podatnika.

Sposób ustalania wartości pieniężnej wyżej określonych świadczeń regulują dalsze przepisy przywołanego artykułu.

W myśl art. 11 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Zgodnie z art. 11 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wyraźnie rozróżnia źródła przychodów oraz sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł.

Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Stosownie natomiast do art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Użycie w tym przepisie sformułowania „w szczególności” wskazuje, że definicja przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. O przychodzie podatkowym z innych źródeł będziemy mówić w każdym przypadku, kiedy u podatnika występują realne korzyści majątkowe.

Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawierają definicji pojęcia „nieodpłatnego świadczenia”. Termin „świadczenie” pojawia się na gruncie Kodeksu cywilnego i zgodnie z art. 353 oznacza przedmiot stosunku zobowiązaniowego, który wyraża się obowiązkiem określonego zachowania się przez podmiot zobowiązany.

Dla celów podatkowych przyjmuje się, że pojęcie „nieodpłatnego świadczenia” ma szerszy zakres niż w prawie cywilnym. Obejmuje ono nie tylko działanie lub zaniechanie na rzecz innej strony, ale w jego zakres wchodzą także wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem jest nieodpłatne przysporzenie majątku innej osobie kosztem majątku innego podmiotu, mające konkretny wymiar finansowy. Powstanie przychodu ze świadczeń nieodpłatnych należy zatem rozważyć zawsze wtedy, gdy podatnik podatku dochodowego od osób fizycznych otrzymuje bez obowiązku świadczenia wzajemnego rzeczy lub prawa bądź inne świadczenia lub też możliwość korzystania z rzeczy lub praw.

Z informacji przedstawionych we wniosku wynika, że w 2013 r. nabył Pan do majątku osobistego nieruchomość gruntową niezabudowaną. W 2015 r. wynajął Pan tę nieruchomość swojej małżonce na potrzeby prowadzonej przez nią jednoosobowej działalności gospodarczej. Przychody uzyskane z tytułu udostępnienia nieruchomości stanowiły u Pana przychód z najmu prywatnego i opodatkowane były ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych. Pana małżonka w ramach prowadzonej jednoosobowej działalności gospodarczej wybudowała na Pana gruncie budynek biurowo-usługowo-magazynowy, który w 2016 r. został oddany do używania. Nakłady poniesione na wybudowanie budynku pochodziły częściowo z kredytu zaciągniętego na działalność Pana małżonki, a częściowo ze środków wypracowanych w ramach tej działalności. Budynek stanowił środek trwały w jednoosobowej działalności Pana małżonki. Z końcem 2024 r. Pana żona przeniosła z majątku jednoosobowej działalności gospodarczej do majątku osobistego poniesione nakłady na tę nieruchomość. Od tego momentu nieruchomość wraz z poniesionymi na niej nakładami przez Pana żonę była wydzierżawiana na rzecz spółki z o.o. przez Pana żonę. W czasie, kiedy nieruchomość pozostawała w dyspozycji Pana małżonki prowadzącej JDG, również prowadził Pan jednoosobową działalność gospodarczą, której siedziba znajdowała się w budynku wybudowanym przez Pana małżonkę na Pana gruncie. Planuje Pan sprzedaż tej nieruchomości (gruntu wraz z nakładami w postaci budynku biurowo-usługowo-magazynowego) na rzecz podmiotu trzeciego. Wraz z rozwiązaniem umowy najmu nie będzie miał Pan obowiązku dokonania zwrotu wartości nakładów poczynionych przez Pana małżonkę w ramach jednoosobowej działalności gospodarczej na nieruchomość, a Pana małżonka nie będzie zobowiązana do przywrócenia stanu poprzedniego nieruchomości. W związku z tym nie będzie również uprawniona do żądania zwrotu jakichkolwiek nakładów poczynionych na przedmiot umowy, w tym ich rozliczenia w formie świadczenia pieniężnego.

W pierwszej kolejności Pana wątpliwość dotyczy kwestii, czy z tytułu nieodpłatnego pozostawienia przez Pana małżonkę nakładu na Pana nieruchomości (gruncie) osiągnął Pan przychód w formie nieodpłatnego świadczenia, o którym mowa w art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Ze wskazanych wyżej przepisów wynika, że za przychód w rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych może zostać uznane tylko takie przysporzenie podatnika, które ma charakter definitywny, tj. w sposób bezzwrotny i trwały powiększa jego majątek. Stanowisko to potwierdzają także przedstawiciele doktryny, w ocenie których „za przychody podatkowe mogą być uznane takie świadczenia, które nie mają charakteru zwrotnego. Przychód musi mieć zatem charakter definitywny” (tak: A. Bartosiewicz, R. Kubacki, Komentarz do art. 11 u.p.d.o.f., PIT. Komentarz, Lex, 2010).

Co do zasady zatem, o zaliczeniu danego przysporzenia majątkowego do przychodów danej osoby decyduje definitywny charakter tego przysporzenia w tym sensie, że w sposób ostateczny faktycznie powiększa ono aktywa podatnika lub zmniejsza jego zobowiązania w sposób trwały, a nie tymczasowy.

Wobec opisanych we wniosku okoliczności wskazuję również, że stosunki majątkowe między małżonkami uregulowane zostały w ustawie z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 236).

Zgodnie z art. 31 ustawy – Kodeks rodzinny i opiekuńczy:

Wedle art. 33 ustawy – Kodeks rodzinny i opiekuńczy:

W myśl art. 45 § 1 i 2 – Kodeks rodzinny i opiekuńczy:

Natomiast kwestie odnoszące się do własności lub współwłasności nieruchomości zostały uregulowane w ustawie z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeksu cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071 ze zm.).

Z art. 46 ustawy – Kodeks cywilny wynika, że:

Stosownie do art. 47 § 1 i § 2 ustawy – Kodeks cywilny:

W myśl art. 48 ustawy – Kodeks cywilny:

Z powyższych przepisów wynika, że budynek wzniesiony na działce gruntu jest częścią składową nieruchomości i należy do właściciela działki gruntu.

Wskazał Pan, że wraz z rozwiązaniem umowy najmu nie będzie miał Pan obowiązku dokonania zwrotu wartości nakładów poczynionych przez Pana małżonkę w ramach jednoosobowej działalności gospodarczej na nieruchomość, a Pana małżonka nie będzie zobowiązana do przywrócenia stanu poprzedniego nieruchomości. Pan wraz z małżonką pozostają w ustroju wspólności majątkowej małżeńskiej. Pana małżonka nie dysponowała środkami pochodzącymi z jej majątku odrębnego, które pochodziłyby z darowizny lub środków zgromadzonych przed zawarciem małżeństwa.

Na podstawie powołanego przepisu art. 45 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego stwierdzam, że niedokonanie przez Pana zwrotu Pana małżonce nakładów poczynionych z Pana i Pana małżonki majątku wspólnego na Pana majątek osobisty (wybudowanie budynku biurowo-usługowo-magazynowego na Pana gruncie) nie skutkuje powstaniem przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, ponieważ przysporzenie to nie ma charakteru trwałego i definitywnego.

Skoro nie ma przychodu, to odpowiedź na kolejną Pana wątpliwość, która dotyczy możliwości skorzystania ze zwolnienia na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 125 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, jest bezzasadna.

Ostatnia Pana wątpliwość dotyczy kwestii, czy sprzedaż na rzecz podmiotu trzeciego nieruchomości stanowiącej Pana majątek prywatny wraz z nakładami poczynionymi na nieruchomości w ramach jednoosobowej działalności gospodarczej Pana małżonki będzie stanowić przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Stosownie do art. 10 ust. 1 pkt 3 i pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Zatem przychód z odpłatnego zbycia nieruchomości na podstawie art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie powstanie, jeżeli spełnione są łącznie dwa warunki:

-        odpłatne zbycie nieruchomości nie nastąpi w wykonaniu działalności gospodarczej (nie stanowi przedmiotu działalności gospodarczej) oraz

-        zostanie dokonane po upływie pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie.

W myśl art. 10 ust. 2 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Zgodnie z art. 10 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

W myśl art. 14 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Zgodnie z art. 14 ust. 2 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Podkreślam przy tym, że wskazany przepis art. 14 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie reguluje ani kwestii kwalifikowania składnika majątku do kategorii środków trwałych ani obowiązku ujmowania go w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych. Reguluje on wyłącznie kwestię skutków podatkowych zbycia wskazanych w nim składników majątku, podlegających ujęciu w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych.

Wskazał Pan, że nieruchomość nie była wykorzystywana na potrzeby prowadzonej przez Pana jednoosobowej działalności gospodarczej. Nieruchomość pozostawała i pozostaje w Pana majątku prywatnym. Czynsz z tytułu udostępnienia nieruchomości (gruntu) do jednoosobowej działalności gospodarczej Pana małżonki opodatkowywał Pan jako przychody z najmu prywatnego.

To oznacza, że przychód ze sprzedaży opisanej nieruchomości (gruntu wraz z budynkiem biurowo-usługowo-magazynowym) nie będzie stanowić przychodu zaliczanego do źródła – działalność gospodarcza.

Zatem sprzedaż przez Pana nieruchomości, tj. gruntu wraz z nakładami w postaci budynku biurowo-usługowo-magazynowego należy rozpatrywać w odniesieniu do art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Zwracam uwagę, że dla opodatkowania przychodów z odpłatnego zbycia nieruchomości podatkiem dochodowym od osób fizycznych – na podstawie art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych – istotne znaczenie ma data ich nabycia.

W Pana sprawie nabycie gruntu nastąpiło w 2013 r. Zatem planowana sprzedaż nastąpi po upływie 5-letniego terminu, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a więc nie będzie stanowić źródła przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych w rozumieniu tej regulacji. W Pana sprawie upłynął wskazany w tym przepisie pięcioletni okres, liczony od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie zbywanej nieruchomości. W konsekwencji kwota uzyskana ze zbycia nieruchomości nie będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Podsumowanie: z tytułu nieodpłatnego pozostawienia przez Pana małżonkę Panu dokonanego przez nią nakładu na przedmiocie najmu nie osiągnie Pan przychodu w formie nieodpłatnego świadczenia, o którym mowa w art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Ponieważ Pana stanowisko w odniesieniu do pytania nr 1 uznałem za prawidłowe, odpowiedź na pytanie nr 2 jest bezzasadne.

Sprzedaż na rzecz podmiotu trzeciego (nabywcy) nieruchomości stanowiącej Pana majątek prywatny wraz z nakładami poczynionymi na nieruchomości w ramach jednoosobowej działalności gospodarczej Pana małżonki nie będzie stanowić dla Pana przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzeń przyszłych, które Pan przedstawił, i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Ponadto wskazuję, że powołane we wniosku orzeczenie sądu administracyjnego nie może wpłynąć na ocenę prawidłowości tej kwestii. Nie negując tego orzeczenia, jako cennego źródła w zakresie wskazywania kierunków wykładni norm prawa podatkowego, stwierdzam, że teza badanego rozstrzygnięcia nie ma zastosowania w tym postępowaniu.

Wniosek w części dotyczącej podatku od towarów i usług podlega odrębnemu rozstrzygnięciu.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·     Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzeń przyszłych i zastosuje się Pan do interpretacji.

·     Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·     Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·       w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·       w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.