0112-KDIL2-1.4011.750.2026.1.MKA

Interpretacja indywidualna
– stanowisko w części prawidłowe i w części nieprawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanych zdarzeń przyszłych w podatku dochodowym od osób fizycznych jest nieprawidłowe w części dotyczącej pytań nr 1-6 i prawidłowe w części dotyczącej pytania nr 7.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

18 sierpnia 2026 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzeń przyszłych

Wnioskodawcą jest „X” Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w (…) (dalej: „Spółka”). Spółka prowadzi działalność w zakresie (…). Spółka jest podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych oraz czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług. Spółka zatrudnia pracowników na podstawie umowy o pracę (dalej: „Pracownicy”). Spółka współpracuje również z osobami fizycznymi na podstawie umów cywilnoprawnych, m.in. umów zlecenia (dalej: „Zleceniobiorcy”), oraz z kontraktorami realizującymi określone usługi na jej zlecenie, będącymi zazwyczaj podmiotami prowadzącymi jednoosobowe działalności gospodarcze, lub będącymi personelem podmiotów niepowiązanych ze Spółką wykonujących dla niej te usługi (dalej łącznie: „Kontraktorzy”). Pracownicy, Zleceniobiorcy i Kontraktorzy zwani są dalej łącznie „Użytkownikami”.

Spółka posiada własną farmę fotowoltaiczną (dalej: „Instalacja PV”) o mocy nieprzekraczającej (…). Energia elektryczna wytworzona w Instalacji PV jest zużywana na potrzeby własne zakładu Spółki w (…) (dalej: „Zakład”), natomiast nadwyżki energii niezużyte na bieżąco na potrzeby Zakładu są sprzedawane do sieci w ramach systemu net-billing na rzecz niepowiązanego, koncesjonowanego uczestnika rynku energii, po cenie wynikającej z mechanizmu rynkowego (dalej: „Cena Net-Billing”). Spółka nie dokonywała dotychczas sprzedaży energii elektrycznej na rzecz Pracowników, Zleceniobiorców, Kontraktorów ani jakichkolwiek innych podmiotów nieposiadających koncesji na wytwarzanie, magazynowanie, przesyłanie, dystrybucję lub obrót energią elektryczną.

Spółka nabywa energię elektryczną od zewnętrznego dostawcy - obecnie B z siedzibą w (…) (dalej: „B”) - w przyszłości może to być inny podmiot o analogicznym statusie, natomiast usługi dystrybucji energii elektrycznej nabywa od operatora systemu dystrybucyjnego (dalej: „OSD”) na podstawie odrębnej umowy (umowy rozdzielone). Energia elektryczna z Instalacji PV oraz energia nabywana od B doprowadzane są do tej samej trafostacji Spółki, z której prąd dystrybuowany jest do poszczególnych odbiorników na terenie Zakładu. Ze względu na fizyczne właściwości energii elektrycznej, po zmieszaniu energii w trafostacji nie istnieje techniczna możliwość identyfikacji, z którego z dwóch źródeł pochodzi energia zasilająca poszczególne urządzenia i infrastrukturę. W każdym miesiącu wolumen energii elektrycznej nabywanej przez Spółkę od B przewyższa łączną ilość energii pobieranej przez planowaną Stację Ładowania opisaną poniżej.

Spółka planuje uruchomienie stacji ładowania pojazdów elektrycznych (dalej: „Stacja Ładowania”), za pośrednictwem której Pracownicy Spółki będą mogli ładować pojazdy służbowe (czyli będące własnością Spółki lub w leasingu, bez odpłatności po stronie Pracownika), a jednocześnie Użytkownicy (tj. Pracownicy, Zleceniobiorcy oraz Kontraktorzy, w tym ich personel) będą mogli naładować na Stacji Ładowania swoje pojazdy elektryczne. Umożliwienie ładowania pojazdów Kontraktorów ma służyć popularyzacji elektromobilności oraz ograniczeniu emisji spalin. Stacja Ładowania będzie dostępna wyłącznie dla Użytkowników. Stacja Ładowania będzie wyposażona w ładowarki prądu przemiennego (AC) lub stałego (DC) zlokalizowane na terenie Zakładu i nie będzie stanowić ogólnodostępnej, komercyjnej stacji ładowania.

Obciążenie kosztem energii elektrycznej Użytkowników następowałaby po cenie jednostkowej (dalej: „Cena Jednostkowa”) ustalonej w jednym z dwóch wariantów, w obu przypadkach jednakowej dla wszystkich grup Użytkowników (Pracowników, Zleceniobiorców i Kontraktorów, w tym ich personelu):

(a) Wariant A - cena równa średniemu jednostkowemu kosztowi nabycia energii elektrycznej przez Spółkę od B w danym miesiącu (dalej: „Średni Koszt Zakupu”). Średni Koszt Zakupu obliczany będzie jako iloraz: (i) sumy całkowitego kosztu energii elektrycznej wynikającego z faktur B za dany miesiąc oraz zmiennych opłat dystrybucyjnych naliczonych przez OSD od ilości energii dostarczonej w tym miesiącu, oraz (ii) łącznej ilości energii elektrycznej nabytej od B w tym miesiącu. Tak ustalona cena obejmuje wszelkie składniki kosztu zakupu energii od B, w tym akcyzę zawartą w cenie B, oraz przypadające na nią zmienne opłaty dystrybucyjne;

(b) Wariant B - cena równa średniemu jednostkowemu kosztowi energii elektrycznej zużywanej przez Spółkę w danym miesiącu (dalej: „Średni Koszt Zużycia”). Średni Koszt Zużycia obliczany będzie jako iloraz: (i) sumy całkowitego kosztu energii elektrycznej wynikającego z faktur B za dany miesiąc oraz zmiennych opłat dystrybucyjnych naliczonych przez OSD od ilości energii dostarczonej w tym miesiącu, oraz (ii) całkowitego wolumenu energii elektrycznej zużytej w tym miesiącu przez Spółkę, obejmującego zarówno energię nabytą od B, jak i energię wytworzoną w Instalacji PV i zużytą w Zakładzie.

W obu wariantach licznik ilorazu obejmuje wyłącznie koszty energii nabytej od B (wraz z przypadającymi na nią zmiennymi opłatami dystrybucyjnymi naliczanymi przez OSD); do licznika nie jest wliczany jakikolwiek koszt przypisany energii wytworzonej w Instalacji PV. Ponieważ w Wariancie B ten sam koszt dzielony jest przez większy wolumen (obejmujący również energię wytworzoną w Instalacji PV), Cena Jednostkowa w Wariancie B będzie niższa od Ceny Jednostkowej w Wariancie A, a tym samym niższa od średniego jednostkowego kosztu nabycia energii od B.

Kwota obciążenia danego Użytkownika w danym miesiącu stanowi iloczyn pobranej przez niego ilości energii elektrycznej (w kWh) i Ceny Jednostkowej ustalonej w przyjętym wariancie.

Ilość energii elektrycznej pobranej przez każdego Użytkownika ustalana będzie na podstawie wskazań liczników (podliczników) Stacji Ładowania. Użytkownicy będą mogli uzyskać karty umożliwiające ładowanie pojazdu, na podstawie których będzie ewidencjonowana pobrana przez nich ilość energii doładowania pojazdu, co będzie podstawą wyliczenia kosztu, jakim zostaną obciążeni.

Pytania

1)  Czy obciążenie Pracowników kosztem energii elektrycznej pobranej za pośrednictwem Stacji Ładowania po Cenie Jednostkowej równej Średniemu Kosztowi Zakupu (Wariant A) spowoduje powstanie po ich stronie przychodu ze stosunku pracy w rozumieniu art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej: „ustawa o PIT), a w konsekwencji czy na Spółce będą ciążyć z tego tytułu obowiązki płatnika, o których mowa w art. 32 ust. 1 ustawy o PIT?

2)  Czy obciążenie Zleceniobiorców kosztem energii elektrycznej pobranej za pośrednictwem Stacji Ładowania po Cenie Jednostkowej równej Średniemu Kosztowi Zakupu (Wariant A) spowoduje powstanie po ich stronie przychodu z działalności wykonywanej osobiście w rozumieniu art. 13 pkt 8 ustawy o PIT, a w konsekwencji czy na Spółce będą ciążyć z tego tytułu obowiązki płatnika, o których mowa w art. 41 ust. 1 ustawy o PIT?

3)  Czy obciążenie Kontraktorów kosztem energii elektrycznej pobranej za pośrednictwem Stacji Ładowania po Cenie Jednostkowej równej Średniemu Kosztowi Zakupu (Wariant A) spowoduje powstanie po ich stronie przychodu z innych źródeł w rozumieniu art. 20 ust. 1 ustawy o PIT, a w konsekwencji czy na Spółce będzie ciążyć z tego tytułu obowiązek sporządzenia informacji PIT-11, o którym mowa w art. 42a ust. 1 ustawy o PIT?

4)  Czy obciążenie Pracowników kosztem energii elektrycznej pobranej za pośrednictwem Stacji Ładowania po Cenie Jednostkowej równej Średniemu Kosztowi Zużycia (Wariant B) spowoduje powstanie po ich stronie przychodu ze stosunku pracy w rozumieniu art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej: „ustawa o PIT”), a w konsekwencji czy na Spółce będą ciążyć z tego tytułu obowiązki płatnika, o których mowa w art. 32 ust. 1 ustawy o PIT?

5)  Czy obciążenie Zleceniobiorców kosztem energii elektrycznej pobranej za pośrednictwem Stacji Ładowania po Cenie Jednostkowej równej Średniemu Kosztowi Zużycia (Wariant B) spowoduje powstanie po ich stronie przychodu z działalności wykonywanej osobiście w rozumieniu art. 13 pkt 8 ustawy o PIT, a w konsekwencji czy na Spółce będą ciążyć z tego tytułu obowiązki płatnika, o których mowa w art. 41 ust. 1 ustawy o PIT?

6)  Czy obciążenie Kontraktorów kosztem energii elektrycznej pobranej za pośrednictwem Stacji Ładowania po Cenie Jednostkowej równej Średniemu Kosztowi Zużycia (Wariant B) spowoduje powstanie po ich stronie przychodu z innych źródeł w rozumieniu art. 20 ust. 1 ustawy o PIT, a w konsekwencji czy na Spółce będzie ciążyć z tego tytułu obowiązek sporządzenia informacji PIT-11, o którym mowa w art. 42a ust. 1 ustawy o PIT?

7)  Jeśli stanowisko Spółki w odniesieniu do pytań 1-6 zostanie uznane za nieprawidłowe - w jaki sposób należy ustalić przychód Użytkownika w opisanych sytuacjach?

Państwa stanowisko w sprawie

STANOWISKO WNIOSKODAWCY

Ad 1-3. Zdaniem Wnioskodawcy, obciążenie Użytkowników kosztem energii elektrycznej po Cenie Jednostkowej równej Średniemu Kosztowi Zakupu (Wariant A) nie spowoduje powstania po stronie: Pracowników - przychodu ze stosunku pracy (art. 12 ust. 1 ustawy o PIT), Zleceniobiorców -przychodu z działalności wykonywanej osobiście (art. 13 pkt 8 ustawy o PIT), a Kontraktorów i personelu kontraktorów - przychodu z innych źródeł (art. 20 ust. 1 ustawy o PIT). W konsekwencji na Spółce nie będą ciążyć z tego tytułu obowiązki płatnika (art. 32 ust. 1 i art. 41 ust. 1 ustawy o PIT) ani obowiązek sporządzenia informacji PIT-11 (art. 42a ust. 1 ustawy o PIT).

Ad 4-6. Zdaniem Wnioskodawcy, obciążenie Użytkowników kosztem energii elektrycznej po Cenie Jednostkowej równej Średniemu Kosztowi Zużycia (Wariant B) nie spowoduje powstania po stronie: Pracowników - przychodu ze stosunku pracy (art. 12 ust. 1 ustawy o PIT), Zleceniobiorców -przychodu z działalności wykonywanej osobiście (art. 13 pkt 8 ustawy o PIT), a Kontraktorów i personelu kontraktorów - przychodu z innych źródeł (art. 20 ust. 1 ustawy o PIT). W konsekwencji na Spółce nie będą ciążyć z tego tytułu obowiązki płatnika (art. 32 ust. 1 i art. 41 ust. 1 ustawy o PIT) ani obowiązek sporządzenia informacji PIT-11 (art. 42a ust. 1 ustawy o PIT).

Ad. 7. Jeśli w opisanych sytuacjach powstaje przychód dla Użytkownika, to prawidłowym sposobem jego ustalenie jest odjęcie od średniej ceny jednostkowej zakupu energii elektrycznej od B (cena zakupu z faktury za dany miesiąc podzielonej przez ilość energii zakupionej od B ) należy odjąć średnią cenę jednostkową stosowaną wobec Użytkownika i jeśli różnica będzie dodatnia, to wynik należy przemnożyć przez wolumen energii pobranej przez Użytkownika. Jeśli zaś różnica będzie ujemna, to przychód nie powstaje.

UZASADNIENIE STANOWISKA WNIOSKODAWCY:

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy o PIT, opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Na podstawie art. 10 ust. 1 pkt 1 ustawy o PIT, źródłami przychodów są stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta. Źródłami przychodów są również działalność wykonywana osobiście (art. 10 ust. 1 pkt 2 ustawy o PIT) oraz inne źródła (art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy o PIT).

W myśl art. 11 ust. 1 ustawy o PIT, przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Z kolei stosownie do art. 12 ust. 1 przywołanej ustawy, za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.

Powyższy przepis konstruuje szeroki zakres przychodów pracowniczych - obejmuje zarówno świadczenia pieniężne i niepieniężne, jak i odpłatne, nieodpłatne oraz częściowo odpłatne. Jednakże niezbędnym warunkiem powstania przychodu jest ustalenie, że pracownik uzyska wymierną korzyść majątkową.

Według art. 12 ust. 2 ustawy o PIT, wartość pieniężną świadczeń w naturze przysługujących pracownikom na podstawie odrębnych przepisów ustala się według przeciętnych cen stosowanych wobec innych odbiorców - jeżeli przedmiotem świadczenia są rzeczy lub usługi wchodzące w zakres działalności pracodawcy.

Jakkolwiek obrót energią elektryczną nie wchodzi w zakres statutowej działalności Spółki, to jednak skoro Spółka zacznie obciążać kosztem energii elektrycznej Zleceniobiorców i Kontraktorów, to należy uznać, że faktycznym przedmiotem działalności stały się także usługi ładowania pojazdów – a ceny stosowane wobec tych Użytkowników wyznaczają przeciętny poziom cen w analizowanym zakresie. Tym samym skoro wobec Pracowników stosowane będą takie same ceny, to nie może być mowy o jakimkolwiek przychodzie, dla którejkolwiek z analizowanych grup podmiotów mających możliwość korzystania z ładowarek.

Nawet gdyby uznać, że art. 12 ust. 2 ustawy o PIT nie ma zastosowania w niniejszej sprawie, to z art. 12 ust. 3 powołanej ustawy wynika natomiast, że wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych ustala się według zasad określonych w art. 11 ust. 2-2b ustawy o PIT.

Artykuł 11 ust. 2 ustawy o PIT stanowi, że wartość pieniężną świadczeń w naturze, z zastrzeżeniem ust. 2c oraz art. 12 ust. 2-2c, określa się na podstawie cen rynkowych stosowanych w obrocie rzeczami lub prawami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca ich uzyskania.

Zgodnie z art. 11 ust. 2b ustawy o PIT, jeżeli świadczenia są częściowo odpłatne, przychodem podatnika jest różnica pomiędzy wartością tych świadczeń, ustaloną według zasad określonych w ust. 2 lub 2a, a odpłatnością ponoszoną przez podatnika. Jeżeli odpłatność jest równa wartości rynkowej świadczenia, różnica wynosi zero i przychód nie powstaje.

Stosownie do art. 13 pkt 8 ustawy o PIT, za przychody z działalności wykonywanej osobiście, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 2, uważa się przychody z tytułu wykonywania usług, na podstawie umowy zlecenia lub umowy o dzieło, uzyskiwane wyłącznie od osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą, osoby prawnej i jej jednostki organizacyjnej oraz jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej - z wyjątkiem przychodów uzyskanych na podstawie umów zawieranych w ramach prowadzonej przez podatnika pozarolniczej działalności gospodarczej.

Z kolei stosownie do art. 20 ust 1 ustawy o PIT, za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w szczególności m.in. dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów określonych w art. 12-14 i art. 17 ustawy o PIT. Katalog przychodów z innych źródeł jest katalogiem otwartym, jednakże przepis ten nie obejmuje świadczeń w pełni odpłatnych, za które podatnik zapłacił równowartość rynkową świadczenia.

W zakresie obowiązków Spółki, zgodnie z art. 32 ust. 1 ustawy o PIT, zakłady pracy będące osobami fizycznymi, osobami prawnymi oraz jednostkami organizacyjnymi nieposiadającymi osobowości prawnej są obowiązane jako płatnicy obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, z pracy nakładczej lub ze spółdzielczego stosunku pracy. Zgodnie z art. 41 ust. 1 ustawy o PIT, podmioty dokonujące świadczeń z tytułu działalności, o której mowa m.in. w art. 13 pkt 8, są obowiązane jako płatnicy pobierać zaliczki na podatek dochodowy. Natomiast zgodnie z art. 42a ust. 1 ustawy o PIT, podmioty, które dokonują wypłaty należności lub świadczeń, o których mowa w art. 20 ust. 1, od których nie są obowiązane pobierać zaliczki na podatek lub zryczałtowanego podatku dochodowego, są obowiązane sporządzić informację według ustalonego wzoru o wysokości przychodów (PIT-11) i przesłać ją podatnikowi oraz właściwemu urzędowi skarbowemu.

Z przytoczonych przepisów wynika wspólna dla wszystkich źródeł przychodów zasada, że przychód nie może być określony w sposób abstrakcyjny - w każdym przypadku konieczne jest, by po stronie podatnika doszło do rzeczywistego przysporzenia majątkowego. Przysporzenie to może przybrać postać powiększenia aktywów (otrzymanie świadczenia o wartości przewyższającej cenę zapłaconą przez podatnika) albo zaoszczędzenia wydatku (uniknięcie kosztu, który podatnik musiałby ponieść, gdyby świadczenie nabywał na warunkach rynkowych). Jeżeli żadna z tych korzyści nie wystąpi, przychód podlegający opodatkowaniu nie powstaje, a w konsekwencji na podmiocie dokonującym świadczenia nie ciążą obowiązki płatnika ani obowiązki informacyjne.

Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w utrwalonej linii orzeczniczej. Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 8 lipca 2014 r. (sygn. K 7/13) stwierdził, że przychód stanowić mogą tylko te świadczenia, które leżą w interesie pracownika i stanowią realne przysporzenie majątkowe (korzyść), którego efekt jest uchwytny w jego majątku: „W konsekwencji, zdaniem Trybunału, przeprowadzona powyżej analiza pozwala na określenie cech istotnych kategorii «innych nieodpłatnych świadczeń» jako przychodu w rozumieniu art. 12 ust. 1 i art. 11 ust. 1 u.p.d.o.f. Należy przyjąć, że za przychód pracownika mogą być uznane świadczenia, które: po pierwsze, zostały spełnione za zgodą pracownika (skorzystał z nich w pełni dobrowolnie), po drugie, zostały spełnione w jego interesie (a nie w interesie pracodawcy) i przyniosły mu korzyść w postaci powiększenia aktywów lub uniknięcia wydatku, który musiałby ponieść, po trzecie, korzyść ta jest wymierna i przypisana indywidualnemu pracownikowi (nie jest dostępna w sposób ogólny dla wszystkich podmiotów).”

Wariant A - Średni Koszt Zakupu (pytania nr 1-3):

W Wariancie A Użytkownicy nabywają energię elektryczną od Spółki w pełni odpłatnie, po Cenie Jednostkowej równej pełnemu jednostkowemu kosztowi pozyskania energii przez Spółkę, obejmującemu zarówno cenę nabycia energii od B, jak i zmienne opłaty dystrybucyjne naliczane przez OSD. Użytkownik ponosi zatem dokładnie ten sam koszt jednostkowy energii, który ponosi sama Spółka - świadczenie nie zawiera żadnego elementu nieodpłatności ani częściowej odpłatności. Różnica, o której mowa w art. 11 ust. 2b ustawy o PIT pomiędzy wartością świadczenia a odpłatnością ponoszoną przez Użytkownika, wynosi zero. Po stronie Użytkownika nie dochodzi ani do powiększenia aktywów, ani do zaoszczędzenia wydatku - a zatem nie powstaje przychód podlegający opodatkowaniu.

Przyjęta formuła ustalenia ceny odpowiada przy tym mierze wartości energii elektrycznej akceptowanej przez organy podatkowe w rozliczeniach pomiędzy pracodawcą a pracownikiem z tytułu ładowania pojazdów elektrycznych. W interpretacji indywidualnej z 28 lipca 2022 r., sygn. 0115-KDIT2.4011.233.2022.2.RS. Dyrektor KIS - uznając stanowisko wnioskodawcy za prawidłowe - zaakceptował opisany we wniosku model rozliczeń z tytułu ładowania samochodu elektrycznego, w którym wartość pobranej energii elektrycznej ustalana była według wzoru: „Ilość pobranych kWh x (cena kWh + opłaty dystrybucyjne naliczane od pobranych kWh) = wartość zwrotu na rzecz pracownika”. Miarą wartości energii elektrycznej w rozliczeniach pracodawcy z pracownikiem związanych z ładowaniem pojazdów elektrycznych jest zatem cena energii wraz z opłatami dystrybucyjnymi naliczanymi od pobranych kWh - i taką właśnie miarę przyjęto w Cenie Jednostkowej w Wariancie A. Skoro odpłatność ponoszona przez Użytkownika odpowiada tak ustalonej wartości świadczenia, przychód nie powstaje.

Wariant B - Średni Koszt Zużycia (pytania nr 4-6):

W Wariancie B Cena Jednostkowa odpowiada średniemu jednostkowemu kosztowi energii elektrycznej rzeczywiście zużywanej w Zakładzie w danym miesiącu. Miara ta ma charakter w pełni obiektywny i weryfikowalny: licznik ilorazu wynika z faktur wystawianych przez B i OSD, a mianownik - ze zmierzonego całkowitego wolumenu energii zużytej przez Spółkę. Cena nie jest ustalana arbitralnie, lecz odzwierciedla rzeczywistą strukturę zaopatrzenia Zakładu w energię elektryczną (częściowo z własnej Instalacji PV, częściowo z zakupu od B) - a więc rzeczywisty przeciętny koszt, po jakim Spółka dysponuje energią zużywaną w Zakładzie, w tym energią wydawaną za pośrednictwem Stacji Ładowania.

Wartość pieniężną świadczeń w naturze określa się na podstawie cen rynkowych stosowanych w obrocie rzeczami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności czasu i miejsca ich uzyskania (art. 11 ust. 2 ustawy o PIT). Świadczenie uzyskiwane przez Użytkownika polega na wydaniu energii elektrycznej w instalacji wewnętrznej Zakładu, z wolnostojącej ładowarki prądu przemiennego (AC), bez usługi dystrybucji świadczonej na rzecz Użytkownika, bez infrastruktury komercyjnej, usług towarzyszących i marży operatora. Wartości energii uzyskiwanej w takich warunkach odpowiada przeciętny koszt, po jakim energią zużywaną w Zakładzie dysponuje Spółka -czyli Średni Koszt Zużycia. Skoro odpłatność ponoszona przez Użytkownika jest równa tak ustalonej wartości świadczenia, różnica, o której mowa w art. 11 ust. 2b ustawy o PIT, wynosi zero i przychód nie powstaje.

Okoliczność, że Cena Jednostkowa w Wariancie B jest niższa od średniego jednostkowego kosztu nabycia energii od B , nie oznacza częściowej nieodpłatności świadczenia. Różnica ta wynika wyłącznie z uwzględnienia w mianowniku ilorazu energii wytworzonej w Instalacji PV, której wytworzenie nie wiąże się z bieżącym kosztem zakupu. Punktem odniesienia dla wartości świadczenia nie jest koszt zakupu energii od jednego z dostawców, lecz wartość energii w warunkach jej uzyskania - a warunki te obejmują okoliczność, że Zakład jest zasilany energią pochodzącą z dwóch źródeł o różnym koszcie pozyskania. Dostępne na rynku alternatywy nabycia energii przez osoby fizyczne (dostawy do gospodarstw domowych obejmujące pełną usługę dystrybucji OSD, ogólnodostępne komercyjne stacje ładowania obejmujące infrastrukturę i marżę operatora) dotyczą świadczeń innego rodzaju i nie mogą wyznaczać wartości porównawczej dla świadczenia opisanego we wniosku. Nabycie energii po cenie odpowiadającej przeciętnemu kosztowi energii zużywanej w miejscu jej wydania nie prowadzi do „zaoszczędzenia wydatku” w rozumieniu przytoczonego wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 8 lipca 2014 r. (sygn. K 7/13).

Niezależnie od powyższego, również w Wariancie B w pełni aktualna pozostaje argumentacja dotycząca jednolitych zasad sprzedaży dla wszystkich grup Użytkowników, przedstawiona poniżej.

Jednolite zasady sprzedaży dla wszystkich grup Użytkowników (oba warianty):

Niezależnie od kwestii opisanych powyżej, należy zwrócić uwagę, że Spółka stosuje jednolite zasady cenowe przy sprzedaży energii elektrycznej wobec wszystkich grup Użytkowników - Pracowników, Zleceniobiorców oraz Kontraktorów (w tym ich personelu). Żadna z grup nie korzysta z preferencyjnych warunków niedostępnych dla pozostałych grup; Spółka nie udziela żadnych dodatkowych rabatów, ulg ani dotacji którejkolwiek z grup.

Warunkiem niezbędnym dla uznania świadczenia za przychód ze stosunku pracy jest jego związek przyczynowo-skutkowy z łączącym strony stosunkiem pracy - świadczenie (korzyść) musi być przyznane pracownikowi z tego tytułu, że jest pracownikiem Spółki. Jeżeli z identycznego świadczenia, na identycznych warunkach cenowych, mogą korzystać również osoby niebędące pracownikami, świadczenie to nie ma pracowniczego charakteru i nie może być klasyfikowane jako przychód ze stosunku pracy w rozumieniu art. 12 ust. 1 ustawy o PIT.

Stanowisko to potwierdza interpretacja indywidualna Dyrektora KIS z 14 lutego 2019 r., sygn. 0114-KDIP3-2.4011.6.2019.1.MG, w której organ wskazał, że: „Podkreślenia wymaga fakt, że o tym, czy świadczenie jest przychodem ze stosunku pracy (i innych stosunków wymienionych w art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych) decyduje okoliczność, czy może je otrzymać wyłącznie pracownik w rozumieniu ust. 4 tegoż artykułu, czy także inna osoba, niezwiązana z pracodawcą. (...) W przypadku bowiem udzielania rabatu szerokiemu gronu beneficjentów, gdzie skorzystanie z rabatów nie będzie ograniczone wyłącznie do pracowników, przychód w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie powstanie.”

Tożsame stanowisko wynika z interpretacji Dyrektora KIS z 5 grudnia 2023 r., sygn. 0115-KDIT2.4011.485.2023.1.ENB, w której krąg uprawnionych obejmował pracowników, zleceniobiorców oraz przedsiębiorców świadczących usługi na rzecz spółki, korzystających z rabatów na tych samych zasadach. Organ stwierdził, że: „Mając na względzie przedstawiony opis zdarzenia oraz powołane przepisy prawa podatkowego, stwierdzić zatem należy, że udzielenie rabatu szerokiej grupie beneficjentów, nie generuje po stronie uczestników programu powstania przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W konsekwencji, zakup produktów po cenach uwzględniających rabat nie skutkuje / nie będzie skutkował dla pracowników bądź zleceniobiorców będących uczestnikami programu powstaniem przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.”

Aktualność tej linii potwierdza najnowsza interpretacja indywidualna Dyrektora KIS z 9 kwietnia 2026 r., sygn. 0114-KDWP.4011.59.2026.1.AS, dotycząca programu rabatowego skierowanego do pracowników spółek z grupy kapitałowej oraz wskazanych przez nich osób trzecich, w której organ - potwierdzając brak obowiązków płatnika oraz brak obowiązku sporządzania informacji PIT-11 - wskazał, że: „Należy wskazać, że o kwalifikacji danego świadczenia jako przychodu ze stosunku pracy decyduje krąg podmiotów uprawnionych do jego otrzymania. W przypadku gdy świadczenie jest dostępne wyłącznie dla pracowników, może ono stanowić przychód w rozumieniu art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Natomiast jeżeli możliwość skorzystania ze świadczenia przysługuje również innym osobom, niezwiązanym z pracodawcą, nie powstaje przychód po stronie pracownika” oraz: „W konsekwencji spółka (Państwo) nie będzie zobowiązana do obliczenia i poboru zaliczek na podatek dochodowy ani do sporządzenia informacji podatkowych (PIT-11) w odniesieniu do pracowników oraz pozostałych osób korzystających z rabatu.”

Również Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 30 października 2014 r. (sygn. akt II FSK 2451/12) wskazał, że rabaty cenowe stosowane przez pracodawcę nie stanowią przychodu ze stosunku pracy, jeżeli nie dają pracownikom dodatkowych korzyść w porównaniu do innych podmiotów, do których skierowane są analogiczne warunki: „W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, pracownicy korzystający z takich akcji promocyjnych nie różnią się od innych klientów - konsumentów i nie mogą, tak jak to wskazał Sąd pierwszej instancji, ponosić z tego tytułu dodatkowych obciążeń podatkowych. (...) W praktyce jednak «korzyści» otrzymywane przez poszczególnych adresatów promocji są analogiczne. W konsekwencji nie można zatem mówić o jakimkolwiek faktycznym uprzywilejowaniu którejkolwiek z tych grup."

W opisanym zdarzeniu przyszłym Stacja Ładowania jest dostępna na identycznych zasadach i przy identycznej cenie dla Pracowników, Zleceniobiorców oraz Kontraktorów (w tym ich personelu), a więc również dla osób niezwiązanych ze Spółką stosunkiem pracy. W konsekwencji, nawet przy hipotetycznym założeniu, że stosowana cena byłaby preferencyjna względem detalicznych cen komercyjnych (z czym Spółka się nie zgadza), brak byłoby podstaw do określenia przychodu ze stosunku pracy po stronie Pracowników - świadczenie nie pozostaje bowiem w związku przyczynowo-skutkowym ze stosunkiem pracy. Analogicznie, w odniesieniu do Zleceniobiorców i Kontraktorów, nałożenie obciążeń podatkowych na jedną grupę korzystającą ze świadczenia na identycznych zasadach jak pozostałe grupy prowadziłoby do nieuzasadnionego zróżnicowania sytuacji podatkowej podmiotów znajdujących się w tożsamej sytuacji faktycznej i prawnej.

Ad 1-3 oraz Ad 4-6. Mając na uwadze całość powyższej argumentacji, w żadnym z dwóch opisanych wariantów sprzedaż energii elektrycznej Użytkownikom nie spowoduje powstania po ich stronie przychodu w rozumieniu ustawy o PIT - odpowiednio ze stosunku pracy (Pracownicy), z działalności wykonywanej osobiście (Zleceniobiorcy) ani z innych źródeł (Kontraktorzy i personel kontraktorów). W konsekwencji na Spółce nie będą ciążyć obowiązki płatnika (art. 32 ust. 1 i art. 41 ust. 1 ustawy o PIT) ani obowiązek sporządzenia informacji PIT-11 (art. 42a ust. 1 ustawy o PIT).

W odniesieniu do pytania nr 7

Jeśli w opisanych sytuacjach powstaje przychód dla Użytkownika, to prawidłowym sposobem jego ustalenia jest porównanie ceny rynkowej energii z ceną płaconą przez Użytkownika. Za cenę rynkową należy uznać cenę płaconą przez Spółkę do B - skoro jest to podmiot niepowiązany, to cena jaką stosuje wobec Spółki z pewnością jest rynkowa.

W konsekwencji prawidłowe będzie odjęcie od średniej ceny jednostkowej zakupu energii elektrycznej od B (ceny zakupu z faktury za dany miesiąc podzielonej przez ilość energii zakupionej od B ) należy odjąć średnią cenę jednostkową stosowaną wobec Użytkownika i jeśli różnica będzie dodatnia, to wynik należy przemnożyć przez wolumen energii pobranej przez Użytkownika. Jeśli zaś różnica będzie ujemna (lub zerowa), to przychód nie powstaje.

W związku z powyższym wnoszą Państwo o wydanie interpretacji potwierdzającej stanowisko Spółki.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest w części prawidłowe i w części nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 8 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.):

Na płatniku ciążą zatem trzy podstawowe obowiązki, tj.:

1)  obliczenia podatku w prawidłowej wysokości,

2)  pobrania podatku,

3)  wpłacenia pobranego podatku do właściwego organu podatkowego.

Tak określone obowiązki determinują także zakres odpowiedzialności płatnika.

W myśl art. 30 § 1 Ordynacji podatkowej :

Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 592 ze zm.) jest zasada powszechności opodatkowania, która wyrażona została w art. 9 ust. 1 tej ustawy.

Zgodnie z ww. przepisem:

Stosownie do art. 10 ust. 1 źródłami przychodów są m.in.:

-     stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta (pkt 1);

-     działalność wykonywana osobiście (pkt 2);

-     pozarolnicza działalność gospodarcza (pkt 3);

-     inne źródła (pkt 9).

Zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,

Stosownie do art. 11 ust. 2 ww. ustawy:

W myśl art. 11 ust. 2a cytowanej ustawy,

Natomiast zgodnie z art. 11 ust. 2b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Stosownie do art. 12 ust. 1 ww. ustawy:

Treść powyższego przepisu wskazuje, że do przychodów pracownika zaliczyć należy praktycznie wszystkie otrzymane przez niego świadczenia, które mógł on otrzymać jako pracownik. Są nimi bowiem nie tylko wynagrodzenia, czyli świadczenia wprost wynikające z zawartej umowy o pracę, ale również wszystkie inne przychody (świadczenia), niezależnie od podstawy ich wypłaty, jeżeli w jakikolwiek sposób wiążą się z faktem wykonywania pracy. Tak szerokie zdefiniowanie pojęcia przychodu pracownika wskazuje, że w każdym przypadku, w którym uzyska on realną korzyść będzie to rodzić obowiązek zwiększenia jego przychodu, z wyjątkiem świadczeń określonych w katalogu zwolnień przedmiotowych zawartych w art. 21, 52, 52a i 52c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W myśl art. 12 ust. 2 ww. ustawy:

Stosownie do art. 12 ust. 3 ww. ustawy:

Zgodnie z art. 32 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,

Artykuł 38 ust. 1 ww. ustawy wskazuje, że:

Stosownie do art. 39 ust. 1 ustawy:

W świetle natomiast art. 13 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Stosownie do art. 41 ust. 1 ww. ustawy:

Natomiast, zgodnie z art. 42 ust. 1-2 tejże ustawy,

W myśl art. 14 ust. 1 ww. ustawy:

Obowiązki płatnika, o których mowa w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych nie mają zastosowania do źródła przychodów jakim jest pozarolnicza działalność gospodarcza.

Z kolei w myśl art. 20 ust. 1 cytowanej ustawy:

Natomiast zgodnie z art. 42a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Z opisu sprawy wynika, że Spółka posiada własną farmę fotowoltaiczną (Instalacja PV). Energia elektryczna wytworzona w Instalacji PV jest zużywana na potrzeby własne zakładu, natomiast nadwyżki energii niezużyte na bieżąco na potrzeby Zakładu są sprzedawane do sieci. Ponadto Spółka nabywa energię elektryczną od zewnętrznego dostawcy. Energia elektryczna z Instalacji PV oraz energia nabywana od B doprowadzane są do tej samej trafostacji Spółki, z której prąd dystrybuowany jest do poszczególnych odbiorników na terenie Zakładu. Spółka planuje uruchomienie stacji ładowania pojazdów elektrycznych, za pośrednictwem której Pracownicy Spółki będą mogli ładować pojazdy służbowe, a jednocześnie Użytkownicy (tj. Pracownicy, Zleceniobiorcy oraz Kontraktorzy, w tym ich personel) będą mogli naładować na Stacji Ładowania swoje pojazdy elektryczne. Stacja Ładowania będzie dostępna wyłącznie dla Użytkowników. Stacja Ładowania będzie wyposażona w ładowarki prądu przemiennego (AC) zlokalizowane na terenie Zakładu i nie będzie stanowić ogólnodostępnej, komercyjnej stacji ładowania. Obciążenie kosztem energii elektrycznej Użytkowników następowałoby po cenie jednostkowej ustalonej w jednym z dwóch opisanych wyżej wariantów, w obu przypadkach jednakowej dla wszystkich grup Użytkowników:

(a) Wariant A - cena równa średniemu jednostkowemu kosztowi nabycia energii elektrycznej przez Spółkę od dostawcy w danym miesiącu,

(b) Wariant B - cena równa średniemu jednostkowemu kosztowi energii elektrycznej zużywanej przez Spółkę w danym miesiącu.

Ilość energii elektrycznej pobranej przez każdego Użytkownika ustalana będzie na podstawie wskazań liczników (podliczników) Stacji Ładowania.

Z komentarza do ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w zakresie art. 11 wynika:

(Legalis, W Modzelewski, J. Bielawny, M. Słomka (red.), Komentarz do ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wyd. 25, 2026).

Świadczenie częściowo odpłatne co do zasady stanowi przychód podlegający opodatkowaniu. W mojej ocenie, w przedmiotowej sprawie zasadnym jest też przyjąć, że przedmiotem świadczeń są usługi zakupione. Tym samym, przychodem podatnika będzie różnica pomiędzy wartością tych świadczeń ustaloną według cen ich zakupu przez Spółkę (art. 11 ust. 2a pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych) a odpłatnością ponoszoną przez podatnika (Użytkownika).

Dodatkowo należy mieć na uwadze, że stacja ładowania pojazdów jest zlokalizowana na terenie zakładu i nie jest ogólnodostępna. Uprawnienie do naładowania swojego pojazdu będą więc mieli wyłącznie Użytkownicy (Pracownicy, Zleceniobiorcy i Kontraktorzy), którzy otrzymają karty umożliwiające ładowanie pojazdu i będą mogli wjechać na teren zakładu. Tym samym w tej sprawie nie występuje nieograniczony krąg odbiorców. Zatem nie można zgodzić się z Państwa stanowiskiem, że nabycie energii przez Użytkowników na identycznych zasadach, stanowi o braku podstaw do ustalenia przychodu u poszczególnych grup, tj. Pracowników, Zleceniobiorców i Kontraktorów.

Jak wskazano w opisie sprawy - ilość energii elektrycznej pobranej przez każdego Użytkownika ustalana będzie na podstawie wskazań liczników (podliczników) Stacji Ładowania. Zatem przychód powstaje zarówno u pracowników, jak i u innych współpracowników (np. Zleceniobiorców oraz Kontraktorów) a jego wartość oblicza się w przypadku nabytych usług jako różnicę pomiędzy ceną zakupu świadczenia przez pracodawcę/zleceniodawcę a odpłatnością ponoszoną przez zatrudnionego/zleceniobiorcę/kontraktora. W opisanej sytuacji z punktu widzenia analizowanych skutków podatkowych istotny będzie zatem koszt zakupu energii przez Państwa od dostawcy, oraz przypadające na nią opłaty dystrybucyjne naliczane od pobranych kWh.

W konsekwencji jeżeli cena ustalona przez Państwa w wariancie A czy wariancie B będzie niższa od ww. kosztów pozyskiwania energii przez Spółkę należy rozpoznać przychód u podatnika (Użytkownika).

Wtedy będą Państwo zobowiązani do uwzględnienia wartości takiego świadczenia w przychodzie pracownika oraz pobrania zaliczki na podatek dochodowy. Przychodem pracownika będzie różnica pomiędzy wartością ustaloną zgodnie z art. 11 ust. 2a pkt 2 ustawy (według cen zakupu) a odpłatnością ponoszoną przez pracownika.

Podobnie w przypadku pobierania energii elektrycznej po niższej cenie przez Zleceniobiorców tj. osób fizycznych, z którymi Państwo współpracują na podstawie umów cywilnoprawnych, m.in. umów zlecenia niezawieranych przez te osoby w ramach działalności gospodarczej. Po stronie Zleceniobiorców powstanie przychód z działalności wykonywanej osobiście. W tej sytuacji na Spółce będą ciążyły obowiązki obliczenia i poboru zaliczki na podatek dochodowy od przychodów uzyskanych przez Zleceniobiorców.

Przepisy art. 39 ust. 1 i art. 42 ust. 2 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych przewidują również dla płatnika obowiązek sporządzania i przesyłania informacji PIT-11 w przypadku tych źródeł przychodów.

W przypadku gdy oferują Państwo benefity personelowi (np. pracownikom) innego podmiotu (Kontraktora) to beneficjenci uzyskują przychód na podstawie art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (przychody z innych źródeł) o ile nie łączy ich ze Spółką żadna umowa cywilnoprawna ani stosunek pracy. W tym przypadku nie pobierają Państwo zaliczki na podatek dochodowy. Mają jednak Państwo obowiązek sporządzić i przesłać do urzędu skarbowego oraz do samego podatnika informację PIT-11. Podatnik sam wykaże ten przychód w zeznaniu rocznym i opodatkuje według skali podatkowej.

Z kolei przepisy dotyczące obowiązków płatnika i ww. obowiązków informacyjnych nie dotyczą przychodów ze źródła, którym jest pozarolnicza działalność gospodarcza. W związku z powyższym w odniesieniu do przekazywanych przez Spółkę świadczeń osobom uzyskującym to świadczenie w ramach prowadzonej działalności gospodarczej Spółka nie będzie zobowiązana do obliczenia, poboru i odprowadzenia zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych, jak i nie będzie zobowiązana do sporządzania informacji PIT-11.

Odnosząc się do Państwa wątpliwości co do sposobu ustalenia przychodu Użytkownika, wskazuję że jak wyjaśniono powyżej, przychód Użytkownika powstanie w sytuacji gdy ponoszona przez niego „cena” będzie niższa od kosztu zakupu energii przez Państwa od dostawcy, oraz przypadających na nią opłat dystrybucyjnych naliczanych od pobranych kWh. Zatem kwotą przychodu Użytkownika będzie różnica tych wartości, jeżeli różnica będzie wartością dodatnią.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzeń przyszłych, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

W odniesieniu do powołanych przez Państwa we wniosku interpretacji indywidualnych, stwierdzam, że zostały one wydane w indywidualnych sprawach i nie mają zastosowania, ani konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego zaistniałego stanu faktycznego, czy też zdarzenia przyszłego.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·     Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

·     Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·     Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.