0112-KDIL2-1.4011.639.2026.1.AK

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowna Pani,

stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

8 lipca 2026 r. wpłynął Pani wniosek z 8 lipca 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Wnioskodawczyni zawarła z Bankiem w dniu 6 lipca 2006 roku umowę kredytu konsolidacyjnego nr (…) denominowanego do franka szwajcarskiego (dalej jako „Umowa”), a zatem powiązaną z walutą obcą. W ocenie Wnioskodawczyni Umowa miała charakter adhezyjny, bowiem została zawarta na wzorcu umownym wykreowanym przez Bank i używanym wielokrotnie w stosunkach z konsumentami.

Warunki Umowy zostały ustalone przez stronę ekonomicznie silniejszą, tj. przez Bank, natomiast Wnioskodawczyni mogła albo te warunki zaakceptować, albo całkowicie zrezygnować z zaciągnięcia kredytu. Nie było jednak możliwości zmiany spornych klauzul poprzez indywidualne negocjacje z Bankiem. Celem, dla którego Wnioskodawczyni wstąpiła w sporny stosunek umowny, było uzyskanie środków na finansowanie kosztów zakupu domu. W ocenie Wnioskodawczyni Umowa zawiera postanowienia niedozwolone, co czyni ją w całości nieważną i uzasadnia żądanie zwrotu wpłaconych na jej podstawie świadczeń.

Pismem z dnia 15 stycznia 2019 roku Wnioskodawczyni wezwała Bank do zapłaty kwoty (…) zł w terminie 3 dni od dnia doręczenia pisma. Przedmiotowe pismo zostało doręczone w dniu 17 stycznia 2019 roku, oznacza to, że Bank od dnia 21 stycznia 2019 roku był w zwłoce. Wobec braku realizacji wezwania do zapłaty, Wnioskodawczyni skierowała sprawę na drogę postępowania sądowego celem ustalenia, że Umowa jest nieważna i zasądzenia zwrotu wszelkich należności wpłaconych na poczet jej wykonania.

Sprawa toczyła się przed Sądem Okręgowy (...), Wydział XII Cywilny, pod sygn. akt (…). W ramach roszczenia głównego o zapłatę, Wnioskodawczyni domagała się zasądzenia od Banku kwoty (…) zł oraz kwoty (…) CHF (...), tytułem wszelkich należności wpłaconych tytułem kwestionowanej Umowy wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia 21 stycznia 2019 roku.

Powództwo zostało rozszerzone pismem z dnia 1 lipca 2021 roku o kwotę (…) zł tytułem spłat w okresie od dnia 6 lipca 2006 roku do dnia 26 stycznia 2009 roku. Łączna kwota powództwa wynosiła zatem (…) zł (...) oraz (…) CHF (...) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od kwoty (…) zł i kwoty (…) CHF od dnia 21 stycznia 2019 roku oraz kwoty (…) zł od dnia 22 lipca 2021 roku.

Wyrokiem z dnia 26 maja 2025 roku Sąd Okręgowy (...), XII Wydział Cywilny, w sprawie sygn. akt: (…) zasądził od Banku na rzecz Wnioskodawczyni:

1. kwotę (…) zł (...) oraz kwotę (…) CHF (...) tytułem nienależnie pobranych świadczeń uiszczonych przez powódkę w okresie od 26 stycznia 2009 roku do dnia 15 lutego 2017 roku - z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia 17 lutego 2019 r. do dnia zapłaty;

2. kwotę (…) zł (...) tytułem nienależnie pobranych świadczeń uiszczonych przez powódkę w okresie od 6 lipca 2006 roku do dnia 26 stycznia 2009 roku - z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia 22 lipca 2021 r. do dnia zapłaty.

W toku postępowania sądowego, strony doszły do porozumienia i zawarły ugodę.

Zamiarem Banku i Kredytobiorców było polubowne zakończenie sporu i uchylenie stanu niepewności co do roszczeń wynikających z umowy kredytowej, poprzez przyjęte w ugodzie rozwiązania. Na mocy ugody zapłacił Kredytobiorcom kwotę (…) zł oraz kwoty (…) zł tytułem „kwoty zwrotu”.

W projekcie ugody nie została wskazana podstawa otrzymania przez kredytobiorców ww. kwoty, a jedynie stwierdzenie, że Bank ją „zwróci”. Tym samym Wnioskodawczyni wskazała, że w wyniku zawarcia ugody Bank zwrócił na rzecz Wnioskodawczyni środki pieniężne odpowiadające kwotom uprzednio spłaconym przez kredytobiorców ponad wartość udostępnionego kapitału kredytu.

Bank nie zastrzegł, że zapłata nastąpi pod warunkiem spełnienia przez Wnioskodawczynię jakiegokolwiek świadczenia względem kredytodawcy. Zawarcie ugody nie stanowi odnowienia w rozumieniu art. 506 Kodeksu cywilnego.

Wskazać należy, że kwota wypłacona w ramach ugody, stanowi w istocie zwrot kwot uprzednio wypłaconych przez Wnioskodawczynię na rzecz Banku tytułem spłaty kapitału, odsetek (rat kapitałowo-odsetkowych) oraz innych opłat związanych z kredytem, które w wyniku zawarcia ugody zostały uznane za nienależne Bankowi.

Zwrot obejmuje nadpłatę powstałą ponad kwotę udostępnionego kapitału kredytu, a także ustawowe odsetki za opóźnienie naliczone do dnia zawarcia ugody i jako takie nie podlegają opodatkowaniu ww. podatkiem.

Na dzień złożenia niniejszego wniosku, Wnioskodawczyni wpłaciła łącznie na rzecz Banku kwotę (…) zł tytułem rat kapitałowo-odsetkowych oraz innych kosztów.

Kapitał wypłacony przez Bank w ramach Umowy wynosił (…) zł.

Łącznie, po stronie Wnioskodawczyni powstała nadpłata kredytu w kwocie (…) zł.

Ustawowe odsetki za opóźnienie, zgodnie z wyrokiem Sądu Okręgowego (...), XII Wydział Cywilny z dnia 26 maja 2025 roku w sprawie sygn. akt: (…) liczone są od kwoty (…) zł oraz kwoty (…) CHF od dnia 17 lutego 2019 roku do dnia 19 lutego 2026 roku (tj. do dnia zawarcia ugody) wynosiły odpowiednio (…) zł oraz (…) CHF (po kursie NBP z dnia 19 lutego 2026 roku kwota ta wynosi (…) zł).

Zgodnie z ww. wyrokiem odsetki za opóźnienie, liczone są od kwoty (…) zł od dnia 22 lipca 2021 roku do dnia 19 lutego 2026 roku (tj. do dnia zawarcia ugody) wyniosły (…) zł. Łącznie: (…) zł.

Zatem, kwota wskazana jako „kwota zwrotu” stanowi w rzeczywistości nadpłatę kredytu ponad wypłacony w ramach kwestionowanej Umowy kapitał oraz należne kredytobiorcom ustawowe odsetki za opóźnienie.

Pytanie

Czy wypłacone przez Bank w ramach ugody środki, stanowiące w istocie zwrot należności wpłaconych przez Panią w ramach umowy kredytu hipotecznego oraz należne kredytobiorcy ustawowe odsetki za opóźnienie, są przychodem i w związku z tym powstał po Pani stronie obowiązek zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych, na podstawie przepisów ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r. poz. 836, ze zm.)?

Pani stanowisko w sprawie

W Pani ocenie, w analizowanym stanie faktycznym wypłata dokonana przez Bank obejmuje nie tylko zwrot świadczeń nienależnie spełnionych przez Panią w wykonaniu umowy kredytu, lecz również kwotę odpowiadającą odsetkom ustawowym za opóźnienie.

Jak już wykazano powyżej, zwrot kwoty głównej nie stanowi przysporzenia majątkowego o charakterze definitywnym, lecz ma charakter restytucyjny, prowadzi jedynie do przywrócenia stanu majątkowego sprzed spełnienia nienależnego świadczenia.

Tym samym kwota ta nie stanowi przychodu w rozumieniu art. 11 ust. 1 u.p.d.o.f.

Pani zdaniem, analogiczny skutek podatkowy należy przypisać odsetkom za opóźnienie wypłaconym w ramach ugody.

Zgodnie bowiem z art. 21 ust. 1 pkt 95b u.p.d.o.f., wolne od podatku dochodowego są odsetki z tytułu nieterminowej wypłaty należności niepodlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym.

Przepis ten wprowadza zasadę, zgodnie z którą kwalifikacja podatkowa odsetek jest bezpośrednio powiązana z kwalifikacją świadczenia głównego. Innymi słowy, jeżeli należność podstawowa nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym, to również odsetki za opóźnienie w jej spełnieniu korzystają ze zwolnienia podatkowego.

W analizowanym przypadku świadczenie główne (zwrot kwot uiszczonych przez Wnioskodawczynię na rzecz Banku) nie stanowi przychodu podatkowego, odsetki zostały naliczone wyłącznie w związku z opóźnieniem w zwrocie tej należności, odsetki mają charakter akcesoryjny względem świadczenia głównego i nie funkcjonują samodzielnie w obrocie prawnym.

Nie ulega zatem wątpliwości, że odsetki te mieszczą się w hipotezie art. 21 ust. 1 pkt 95b u.p.d.o.f., jako odsetki od należności niepodlegającej opodatkowaniu.

Co istotne, odsetki za opóźnienie pełnią funkcję kompensacyjną, mają na celu naprawienie uszczerbku majątkowego wynikającego z braku możliwości dysponowania środkami pieniężnymi w odpowiednim czasie, a nie stanowią wynagrodzenia za korzystanie z kapitału w sensie ekonomicznym. W konsekwencji, również z ekonomicznego punktu widzenia nie prowadzą one do powstania nowego, realnego przysporzenia majątkowego, lecz stanowią element wyrównania szkody poniesionej przez Wnioskodawczynię.

Podkreślenia wymaga również, że odmienna interpretacja prowadziłaby do nieuzasadnionego zróżnicowania sytuacji podatników, w przypadku bowiem opóźnienia w spełnieniu świadczeń opodatkowanych odsetki podlegałyby opodatkowaniu, natomiast w przypadku świadczeń neutralnych podatkowo, mimo ich ścisłego związku, byłyby opodatkowane, co pozostawałoby w sprzeczności z zasadą spójności systemu podatkowego.

Dodatkowo, dla oceny charakteru prawnego świadczeń spełnianych pomiędzy stronami, istotne znaczenie ma ugruntowana w orzecznictwie koncepcja tzw. teorii dwóch kondykcji, wypracowana na gruncie rozliczeń stron nieważnej umowy kredytu. Zgodnie z tą teorią, każdej ze stron przysługuje odrębne roszczenie o zwrot spełnionego świadczenia nienależnego, niezależnie od roszczenia drugiej strony. Oznacza to, że Wnioskodawczyni jest uprawniona do dochodzenia zwrotu wszystkich świadczeń spełnionych na rzecz Banku, bez konieczności ich kompensowania z roszczeniem Banku o zwrot kapitału.

Konsekwencją przyjęcia teorii dwóch kondykcji jest uznanie, że zwrot świadczeń na rzecz Wnioskodawczyni stanowi realizację ich własnego roszczenia restytucyjnego, a nie jakiekolwiek nowe przysporzenie majątkowe. Tym samym środki otrzymane od Banku nie mają charakteru dochodu, lecz stanowią zwrot wcześniej spełnionych świadczeń nienależnych. W tym kontekście również odsetki za opóźnienie należy postrzegać jako element realizacji roszczenia przysługującego Wnioskodawczyni, ściśle związanego z obowiązkiem zwrotu świadczenia nienależnego. Odsetki te nie mają charakteru autonomicznego przysporzenia, lecz pełnią funkcję kompensacyjną i pozostają akcesoryjne względem należności głównej.

W konsekwencji ich kwalifikacja podatkowa powinna podążać za kwalifikacją świadczenia głównego, co - przy uwzględnieniu art. 21 ust. 1 pkt 95b u.p.d.o.f. - prowadzi do wniosku o ich zwolnieniu z opodatkowania.

Wnioskodawczyni wskazuje również, że w analogicznej sytuacji Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, w sprawie o sygnaturze: 0112-KDIL2-1.4011.363.2026.2.KP wskazał, że: skoro Bank w wyniku zawartej ugody zwrócił środki pieniężne w kwocie uprzednio przez kredytobiorców spłaconej, która to w świetle postanowień ugody została uznana za nienależną Bankowi, to jej otrzymanie nie spowodowało po stronie kredytobiorcy dodatkowego przysporzenia majątkowego. W konsekwencji, należy zgodzić się ze stanowiskiem, że pieniądze te nie stanowią przychodu w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zatem ich uzyskanie nie skutkuje po stronie kredytobiorcy obowiązkiem zapłaty podatku dochodowego. Jednocześnie wskazuję, że skoro kwota zwrotu, otrzymana na podstawie ugody nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, to wypłacone odsetki ustawowe za opóźnienie będą korzystały ze zwolnienia z opodatkowania na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 95b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Wobec powyższego, nie powstaje obowiązek zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych od otrzymanych odsetek ustawowych za opóźnienie na podstawie ugody zawartej z Bankiem.

Reasumując, świadczenie otrzymane przez Wnioskodawczynię na podstawie ugody obejmuje zarówno zwrot świadczeń nienależnie spełnionych na rzecz Banku, jak i odsetki ustawowe za opóźnienie związane z nieterminowym zwrotem tych kwot. Zwrot nadpłaty ponad wartość udostępnionego kapitału ma charakter wyłącznie restytucyjny i nie prowadzi do powstania definitywnego przysporzenia majątkowego, wobec czego nie stanowi przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Analogicznie należy ocenić ustawowe odsetki za opóźnienie, które mają charakter akcesoryjny względem świadczenia głównego i pełnią wyłącznie funkcję kompensacyjną.

Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 95b u.p.d.o.f. odsetki z tytułu nieterminowej wypłaty należności niepodlegających opodatkowaniu korzystają ze zwolnienia podatkowego. W konsekwencji całość świadczenia otrzymanego przez Wnioskodawczynię na podstawie ugody, zarówno w części odpowiadającej nadpłacie, jak i odsetkom ustawowym za opóźnienie, pozostaje neutralna podatkowo.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 592, ze zm.):

Z przepisu tego wynika, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlega – co do zasady – każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną. Zgodnie natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów nad kosztami ich uzyskania.

Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu. Ten z kolei jest definiowany przez ustawodawcę w art. 11 ust. 1 ustawy:

Za przychody należy zatem uznać otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Dla celów podatkowych przyjmuje się, że nieodpłatne świadczenie obejmuje każde działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w działalności podmiotów, których skutkiem jest przysporzenie majątku innej osoby, mające konkretny wymiar finansowy.

Z definicji przychodu można wywieść, że za przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są określonym przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa, jak i zmniejszającym pasywa) – mają definitywny, a nie zwrotny charakter.

O uzyskaniu przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym do osób fizycznych można więc mówić w sytuacji, gdy podatnik – czy to na skutek otrzymania określonych wartości majątkowych (środków pieniężnych, świadczeń w naturze czy też innych nieodpłatnych świadczeń), czy też w wyniku określonego zdarzenia, które powoduje zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych podmiotów – uzyskuje określone przysporzenie majątkowe.

Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wyraźnie rozróżnia źródła przychodów oraz sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł.

Odrębnym źródłem przychodów są m.in. określone w art. 10 ust. 1 pkt 9 „inne źródła”.

W myśl art. 20 ust. 1 ww. ustawy:

Użycie w tym przepisie sformułowania „w szczególności” wskazuje, że katalog przychodów z innych źródeł ma otwarty charakter – nie ma przeszkód, aby do tej kategorii zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie. O przychodzie podatkowym z innych źródeł będziemy mówić w każdym przypadku, kiedy u podatnika wystąpią realne korzyści majątkowe, które można przypisać do tego źródła.

Instytucja kredytu uregulowana została przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 38).

Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 ww. ustawy:

Podkreślić należy, że otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytu są obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych).

Z kolei instytucję prawną odsetek za zwłokę reguluje art. 481 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 795), zgodnie z którym:

Na podstawie art. 481 § 2 Kodeksu cywilnego:

Jednocześnie stosownie do art. 21 ust. 1 pkt 95b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Wprowadzając ww. przepis ustawodawca uregulował jednoznacznie m.in. kwestię opodatkowania odsetek z tytułu nieterminowej wypłaty należności niepodlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym.

W opisie stanu faktycznego wskazała Pani m.in., że: (…) kwota wypłacona w ramach ugody, stanowi w istocie zwrot kwot uprzednio wypłaconych przez Wnioskodawczynię na rzecz Banku tytułem spłaty kapitału, odsetek (rat kapitałowo-odsetkowych) oraz innych opłat związanych z kredytem, które w wyniku zawarcia ugody zostały uznane za nienależne Bankowi. Zwrot obejmuje nadpłatę powstałą ponad kwotę udostępnionego kapitału kredytu, a także ustawowe odsetki za opóźnienie naliczone do dnia zawarcia ugody (…).

Wobec powyższego, skoro Bank w wyniku zawartej ugody zwrócił Pani środki pieniężne w kwocie uprzednio przez Panią spłaconej, która w świetle postanowień ugody została uznana za nienależną Bankowi, to jej otrzymanie nie spowodowało po Pani stronie dodatkowego przysporzenia majątkowego.

W konsekwencji, należy zgodzić się z Pani stanowiskiem, że pieniądze te nie stanowią Pani przychodu w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zatem ich uzyskanie nie skutkuje po Pani stronie obowiązkiem zapłaty podatku dochodowego.

Jednocześnie wskazuję, że skoro kwota zwrotu, którą otrzymała Pani na podstawie ugody nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, to wypłacone odsetki ustawowe za opóźnienie będą korzystały ze zwolnienia z opodatkowania na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 95b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Wobec powyższego, nie ma Pani obowiązku zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych od otrzymanych na podstawie ugody zawartej z Bankiem odsetek ustawowych za opóźnienie.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Wyjaśniam, że procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego nie podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego, czy kontrolnego. Organ wydający interpretacje opiera się wyłącznie na opisie stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku – nie prowadzi postępowania dowodowego. Postępowanie w sprawie wydania interpretacji indywidualnej ma na celu wyjaśnienie wątpliwości co do sposobu zastosowania przepisów prawa podatkowego materialnego do określonego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego.

Ponadto, odnosząc się do powołanej przez Panią interpretacji indywidualnej wskazuję, że została ona wydana w indywidualnej sprawie i nie ma zastosowania ani konsekwencji więżących w odniesieniu do żadnego innego zaistniałego stanu faktycznego czy też zdarzenia przyszłego.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·   Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji.

·   Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·   Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·   w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·   w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.