0112-KDIL2-1.4011.623.2026.2.TR

Interpretacja indywidualna – stanowisko nieprawidłowe
Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

2 lipca 2026 r. wpłynął Pana wniosek z 2 lipca 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnił go Pan pismem z 21 września 2026 r. (wpływ 21 września 2026 r.) – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

(...). W przedmiotowym postępowaniu karnym Wnioskodawca posiadał status osoby pokrzywdzonej (ofiary przestępstwa).

Następnie, poza ramami procesu sądowego, Wnioskodawca podjął rozmowy ugodowe z instytucją, do której w czasie popełnienia czynu przynależał skazany sprawca, celem polubownego naprawienia wyrządzonej Wnioskodawcy szkody niematerialnej (krzywdy). W obecności adwokata reprezentującego Wnioskodawcę została podpisana dobrowolna umowa (ugoda pozasądowa) pomiędzy Wnioskodawcą a tą instytucją. Na mocy zawartej umowy instytucja zobowiązała się do wypłaty na rzecz Wnioskodawcy określonej kwoty pieniężnej.

Zgodnie z postanowieniami ugody, przedmiotowe świadczenie zostało przyznane z przeznaczeniem na zaspokojenie potrzeb poszkodowanego Wnioskodawcy, będących bezpośrednim następstwem czynów oskarżonego. W treści umowy instytucja zastrzegła jednocześnie, iż dokonuje wypłaty dobrowolnie, w związku ze zdarzeniami zaistniałymi w miejscach do niej należących, nie uznając przy tym formalnej odpowiedzialności cywilnoprawnej za czyny samego oskarżonego. Przyznane świadczenie ma charakter wyłącznie kompensacyjny, służy naprawieniu szkody na osobie i w żadnym stopniu nie stanowi ekwiwalentu za jakiekolwiek towary, usługi czy inne czynności o charakterze komercyjnym. Pieniądze zostały w całości przekazane na rachunek bankowy Wnioskodawcy.

W uzupełnieniu wniosku podał Pan, co następuje.

Świadczenie pieniężne w kwocie (...) zł zostało otrzymane przez Pana w dniu 22 czerwca 2026 r.

W dniu otrzymania przedmiotowego świadczenia posiadał Pan miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w Polsce i podlegał w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu. W tym czasie mieszkał Pan i pracował w Polsce.

Przedmiotowe świadczenie zostało otrzymane z Polski i zostało wypłacone przez polską instytucję, na podstawie zawartej z Panem pozasądowej ugody. Kwota (...) zł została przekazana przelewem bankowym w terminie 14 dni od dnia zawarcia ugody.

Przedmiotowe świadczenie zostało w zawartej pozasądowo ugodzie określone jako zadośćuczynienie za krzywdę doznaną przez Pana w następstwie czynów sprawcy prawomocnie stwierdzonych wyrokiem sądu karnego.

Świadczenie w kwocie (...) zł zostało wypłacone jednorazowo. W ugodzie nie zostało ono określone jako renta ani jako świadczenie okresowe. Nie wskazano również, że stanowi ono jednorazowe odszkodowanie przyznane zamiast renty na podstawie art. 447 Kodeksu cywilnego ani skapitalizowaną rentę.

Jednocześnie w ugodzie wskazano, że świadczenie zostało wypłacone „z przeznaczeniem na zaspokojenie szczególnych potrzeb poszkodowanego będących następstwem czynów sprawcy, w szczególności pokrycia kosztów terapii, przeszłych, aktualnych lub przyszłych”.

Postanowienie to określa cel świadczenia związany z następstwami zdarzeń będących podstawą wypłaty zadośćuczynienia.

Świadczenie nie zostało ustalone jako świadczenie związane z utratą lub ograniczeniem zdolności do pracy zarobkowej ani jako świadczenie okresowe z tytułu zwiększonych potrzeb.

W ugodzie świadczenie zostało określone jako zadośćuczynienie, a nie jako renta lub jednorazowe odszkodowanie przyznane zamiast renty w rozumieniu art. 444 § 2 lub art. 447 Kodeksu cywilnego.

Pytanie

Czy środki pieniężne otrzymane przez Wnioskodawcę na podstawie pozasądowej umowy zawartej z instytucją, wypłacone jako zadośćuczynienie za krzywdę doznaną w wyniku przestępstwa z art. 197 § 2 Kodeksu karnego (co do którego zapadł prawomocny wyrok skazujący), podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych (PIT) i czy Wnioskodawca ma obowiązek wykazać je w rocznym zeznaniu podatkowym?

Pana stanowisko w sprawie

W Pana ocenie, otrzymane zadośćuczynienie nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych (PIT) i nie powinno być wykazywane w zeznaniu rocznym. Choć umowa została zawarta pozasądowo z instytucją, do której przynależał sprawca, jej wyłączną istotą jest naprawienie szkody niematerialnej (krzywdy) ofiary przestępstwa (...), co potwierdza prawomocny wyrok sądu karnego. Zadośćuczynienie za krzywdę wypłacone przez podmiot odpowiedzialny za sprawcę nie generuje po stronie pokrzywdzonego przysporzenia majątkowego (dochodu/zysku) w rozumieniu ustawy o PIT. Jest to świadczenie o charakterze czysto kompensacyjnym, mające na celu jedynie częściowe wyrównanie i złagodzenie negatywnych następstw czynu zabronionego oraz przywrócenie (w wymiarze finansowym) stanu poprzedniego. Wypłacona kwota nie stanowi ekwiwalentu żadnego świadczenia wzajemnego ze strony Wnioskodawcy. Ponadto opodatkowanie środków mających rekompensować traumę i krzywdę ofierze przestępstwa stałoby w rażącej sprzeczności z zasadami sprawiedliwości społecznej oraz konstytucyjną zasadą ochrony ofiar przestępstw. Z uwagi na kompensacyjny charakter wypłaty oraz prawomocne stwierdzenie przestępstwa przez sąd, środki te nie stanowią przychodu podlegającego opodatkowaniu.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 592 ze zm.):

Z treści tego przepisu wynika zatem, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika, z wyjątkiem tych, które zostały enumeratywnie wymienione przez ustawodawcę w katalogu zwolnień ustawy bądź, od których Minister Finansów zaniechał poboru podatku, w drodze rozporządzenia.

Stosownie do treści art. 11 ust. 1 ww. ustawy:

W myśl art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Stosownie do art. 20 ust. 1 ww. ustawy:

Użycie w powyższym przepisie sformułowania „w szczególności” wskazuje, że definicja przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w art. 20 ust. 1 ww. ustawy. O przychodzie podatkowym z innych źródeł będziemy mówić w każdym przypadku, kiedy u podatnika wystąpią realne korzyści majątkowe.

Należy zauważyć, że każde odszkodowanie ma za zadanie wyrównanie szkody w majątku, utraconych korzyści lub szkody poczynionej na osobie (zadośćuczynienie). Odszkodowanie stanowi zawsze przychód, gdyż otrzymujący je powiększa w ten sposób swój majątek. Odszkodowanie w żadnym wypadku nie ma charakteru restytucyjnego, bowiem niczego nie przywraca, a jedynie wynagradza stratę lub krzywdę. Warunkiem otrzymania każdego odszkodowania jest zdarzenie, w wyniku którego dana osoba doznała określonego uszczerbku. Nikt nie otrzyma odszkodowania, jeśli wcześniej nie zaszła przesłanka powodująca możliwość ubiegania się o nie.

Jak już wyżej wskazano, każde odszkodowanie stanowi przysporzenie majątkowe, przychód podatkowy. Jednakże ustawodawca ze względów celowościowych, wprowadził w zakresie niektórych odszkodowań zwolnienia od podatku dochodowego od osób fizycznych, które wynikają z treści art. 21 ust. 1 pkt 3, 3b, 3c.

Zgodnie z treścią art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Natomiast w przypadku gdy wysokość lub zasady ustalania odszkodowania lub zadośćuczynienia nie wynikają wprost z odrębnych ustaw lub aktów wykonawczych wydanych na podstawie tych odrębnych ustaw, a podstawą ich otrzymania jest wyrok lub ugoda sądowa, wówczas odszkodowanie (zadośćuczynienie) takie korzysta ze zwolnienia od podatku dochodowego od osób fizycznych na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy, z wyjątkiem odszkodowań (zadośćuczynień) wymienionych w lit. a) i b) przytoczonego przepisu.

Zgodnie bowiem z art. 21 ust. 1 pkt 3b cytowanej ustawy:

Warunkiem wystarczającym do powstania obowiązku podatkowego na zasadach przewidzianych w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych będzie więc niezrealizowanie choćby jednej ze wskazanych wyżej przesłanek.

Natomiast zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 3c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Należy podkreślić, że wszelkie zwolnienia i ulgi podatkowe są wyjątkiem, istotnym odstępstwem od zasady sprawiedliwości podatkowej – powszechności i równości opodatkowania, a ich zastosowanie nie może odbywać się na podstawie wykładni rozszerzającej, tzn. muszą być interpretowane ściśle.

W przedmiocie stosowania wszelkiego rodzaju ulg podatkowych trzeba mieć na uwadze także przepis art. 84 Konstytucji RP dotyczący zasady powszechności opodatkowania, stąd każdy wyjątek od tej zasady, w tym także ulga podatkowa, nie może być interpretowany dowolnie, ani uzupełniany w drodze interpretacji o treść, której nie zawiera.

Aby wypłacona kwota korzystała ze zwolnienia na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy, muszą zostać spełnione łącznie następujące warunki:

1)    wypłacona kwota musi być odszkodowaniem lub zadośćuczynieniem,

2)    jej wysokość lub zasady ustalania muszą wynikać z przepisów odrębnych ustaw,

3)    podstawą jej przyznania nie może być zawarta umowa lub ugoda pozasądowa.

Odnosząc się do pierwszego warunku należy podkreślić, że w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych ustawodawca nie zdefiniował pojęcia odszkodowania czy zadośćuczynienia, tym nie mniej rozumienie tych pojęć nie może odbiegać od ich znaczenia przyjętego w systemie prawa cywilnego. Wiele pojęć z katalogu zwolnień przedmiotowych nie zostało zdefiniowanych w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych – nie może to jednak oznaczać dowolności w ich rozumieniu i stosowania wykładni rozszerzającej, przy czym oczywistym jest, że aby uniknąć takiej dowolności, kryteria rozumienia tych pojęć, niezdefiniowanych w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych, muszą mieć w pierwszej kolejności charakter kryteriów ustawowych. Odwołując się zatem do prawa cywilnego należy stwierdzić, że zasady odpowiedzialności odszkodowawczej w prawie cywilnym opierają się na zasadzie winy lub ryzyka. Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz.U. z 2026 r., poz. 795 ze zm.) przewiduje dwa zasadnicze rodzaje odpowiedzialności: kontraktową, która powstaje z mocy umowy (art. 471 K.c. i nast.) oraz deliktową – wynikającą z czynów niedozwolonych (art. 415 K.c. i nast.). W konsekwencji na tle Kodeksu cywilnego świadczenie odszkodowawcze jest następstwem czynu niedozwolonego lub niewykonania bądź nienależytego wykonania zobowiązania. O tym, co stanowi szkodę oraz jakie są zasady i sposoby jej naprawienia decydują generalnie przepisy art. 361 i 363 Kodeksu cywilnego. W świetle powyżej wskazanych uregulowań wypłata odszkodowania jest więc konsekwencją wystąpienia szkody.

Zadośćuczynienie to forma rekompensaty pieniężnej z tytułu szkody niemajątkowej w związku z doznaną krzywdą.

Odszkodowanie według przepisów prawa cywilnego jest świadczeniem, które ma na celu naprawienie wyrządzonej szkody. Z pojęciem szkody mamy do czynienia na gruncie zobowiązań umownych, gdzie dłużnik obowiązany jest do naprawienia szkody wynikłej z niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązań (art. 471 k.c.). Przy tym szkodą jest zarówno uszczerbek w istniejącym mieniu, jak i utrata przyszłych korzyści. Zadośćuczynienie, analogicznie jak odszkodowanie, jest szczególnym rodzajem świadczenia polegającego na naprawieniu szkody, czyli uszczerbku jakiego doznaje poszkodowany we wszelkiego rodzaju dobrach przez prawo chronionych.

W omawianym przypadku niewątpliwie wystąpił element szkody, zaś przedmiotowe świadczenie stanowi świadczenie, które ma na celu naprawienie wyrządzonej szkody. Otrzymał Pan przedmiotową kwotę z tej racji, że poniósł szkodę. Zatem pierwszy warunek został spełniony.

Odnosząc się do drugiego warunku, należy zauważyć, że wysokość kwoty pieniężnej, którą Pan otrzymał nie wynika z przepisów odrębnych ustaw lub przepisów wykonawczych wydanych na podstawie tych ustaw. Kwota świadczenia została wskazana w ugodzie. Zatem nie został spełniony drugi warunek.

Ustawodawca konsekwentnie wyłączył z katalogu zwolnień przepisem art. 21 ust. 1 pkt 3 lit. g) zadośćuczynienia/odszkodowania, które zostały otrzymane na podstawie zawartej pomiędzy stronami umowy lub ugody pozasądowej, nawet w sytuacji, gdy ich wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z odrębnych ustaw lub przepisów wykonawczych wydanych na podstawie tych ustaw.

Analizując trzeci warunek, należy podkreślić, że przedmiotowa umowa jest ugodą pozasądową. Nie ma tu zatem mowy o ugodzie zawartej przed sądem (ugodzie sądowej).

Zauważyć należy, że ugoda jest jednym z typów umów regulowanych przez ustawę Kodeks cywilny. Zgodnie bowiem z art. 917 ustawy Kodeks cywilny:

Ponieważ przedmiotowe świadczenie zostało Panu wypłacone na podstawie ugody pozasądowej, to stosownie do treści art. 21 ust. 1 pkt 3 lit. g) ww. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, świadczenie to nie może korzystać ze zwolnienia, którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 3 tejże ustawy.

Należy bowiem zauważyć, że ww. przepis wyraźnie wskazuje, że wyłączeniu ze zwolnienia podlegają świadczenia przyznane na mocy zawieranych między stronami umów lub ugód pozasądowych.

Podobne stanowisko zostało potwierdzone, m.in przez Trybunał Konstytucyjny, orzekając niekonstytucyjność art. 21 ust. 1 pkt 3 lit. g) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w brzmieniu, który utracił moc z dniem 11 grudnia 2006 r., który stwierdził w wyroku z dnia 29 listopada 2006 r., sygn. akt SK 51/06 (LEX Nr 232545), że:

Już sama okoliczność zawarcia ugody pozasądowej – bez analizowania czy omawiane odszkodowanie mieści się w kategorii odszkodowań, których wysokość lub zasady wynikają wprost z przepisów odrębnych ustaw – stosownie do art. 21 ust. 1 pkt 3 lit. g) ww. ustawy, wyklucza zwolnienie od opodatkowania otrzymanej kwoty. Zatem nie został spełniony trzeci warunek.

W przedmiotowej sprawie nie ma również możliwości zastosowania zwolnienia wynikającego z art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, gdyż kwota nie została otrzymana na podstawie wyroku lub ugody sądowej.

Natomiast odnosząc się do zwolnienia, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 3c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w którym wskazano, że wolne od podatku są również odszkodowania w postaci renty otrzymane na podstawie przepisów prawa cywilnego w razie uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia, przez poszkodowanego, który utracił całkowicie lub częściowo zdolność do pracy zarobkowej, albo jeżeli zwiększyły się jego potrzeby lub zmniejszyły widoki powodzenia na przyszłość, należy wyjaśnić, że umowa renty została zdefiniowana w art. 903 ustawy Kodeks cywilny. Zgodnie z jego treścią:

Stosownie do art. 444 § 1 Kodeksu cywilnego:

Z przepisu art. 444 § 2 Kodeksu cywilnego natomiast wynika, że:

Z kolei art. 444 § 3 Kodeksu cywilnego stanowi, że:

W myśl natomiast art. 445 § 1 Kodeksu cywilnego:

Przepis art. 447 Kodeksu cywilnego stanowi natomiast, że:

Należy zauważyć, że na gruncie prawa cywilnego instytucja jednorazowego odszkodowania przewidziana w art. 447 ww. Kodeksu cywilnego jest równoznaczna z instytucją renty odszkodowawczej, o której mowa w art. 444 § 2 tego Kodeksu. Obie te instytucje, które są ściśle ze sobą związane, powołane są do spełnienia tego samego zadania i mają służyć jednemu celowi, a mianowicie naprawieniu tej samej szkody. Równoznaczność tych instytucji prawnych wyraża się przede wszystkim w tym, że gdy brak jest przesłanek do zasądzenia renty, to nie może tym samym wchodzić w ogóle w rachubę zasądzenie jednorazowego odszkodowania. Ta ostatnia bowiem, jako instytucja pochodna od renty i od niej zależna, nie może mieć zasadniczego bytu, skoro sama stanowi w istocie swej rentę, tylko że w postaci skapitalizowanej. Jednocześnie warunkiem kapitalizacji przyznanej na podstawie art. 444 § 2 Kodeksu cywilnego renty jest wystąpienie ważnych powodów przemawiających za tym, żeby w miejscu świadczenia okresowego przyznać odszkodowanie jednorazowe. Przekształcenie renty w jednorazowe odszkodowanie służy ochronie praw, przyznanych na mocy art. 444 § 2 Kodeksu cywilnego, a wysokość świadczenia jednorazowego przyznanego w miejsce renty uwzględnia wysokość należnych rat rentowych i przypuszczalny okres trwania obowiązku jej wypłacania.

Zakresem zastosowania zwolnienia, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 3c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, objęte są odszkodowania:

·    mające postać renty;

·    otrzymane na podstawie przepisów prawa cywilnego;

·    otrzymane w przypadku uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia;

·    otrzymane przez poszkodowanego, który utracił całkowicie lub częściowo zdolność do pracy zarobkowej, albo zwiększyły się jego potrzeby lub zmniejszyły widoki powodzenia na przyszłość.

Renta jest co do zasady świadczeniem okresowym. Niemniej, ponieważ przepis art. 447 Kodeksu cywilnego przewiduje możliwość przyznania zamiast renty lub jej części odszkodowania jednorazowego, uznaje się że taka „skapitalizowana” renta – niezależnie od nazywania jej „odszkodowaniem” – także mieści się w zakresie zastosowania art. 21 ust. 1 pkt 3c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Kapitalizacja renty jest możliwa także na podstawie umowy stron, nie może jednak dotyczyć wówczas szkody, która może powstać w przyszłości. Umowa, na podstawie której poszkodowany otrzymuje zamiast renty z tytułu czynu niedozwolonego jednorazowe odszkodowanie, jest zatem dopuszczalna, jeżeli jej zawarcie usprawiedliwiają „ważne powody” (Fras M. (red.), Habdas M. (red.), Fuchs B., Fuchs D., Gnela B., Herbet A., Kurowski W., Malik A., Naczyńska J., Rąpała A., Skubisz- Kępka K., Stojek G., Wałachowska M., Zakrzewski P., Ziemiak M.P., Kodeks cywilny. Komentarz. Tom III. Zobowiązania. Część ogólna (art. 353-534), WKP, 2018).

Umowa, na podstawie której poszkodowany otrzymuje zamiast renty z tytułu czynu niedozwolonego jednorazowe odszkodowanie, jest dopuszczalna, jeżeli jej zawarcie usprawiedliwiają ważne powody. Umową taką jednak nie można objąć ewentualnej szkody, jaka może powstać w przyszłości (uchwała składu siedmiu sędziów SN z dnia 3 października 1966 r. - zasada prawna, III CZP 17/66, OSNCP 1968, Nr 1, poz. 1, z głosami S. Garlickiego, OSPiKA 1969, z. 1, poz. 1, i J. Lapierre'a, PiP 1970, z. 1, s. 182, oraz z omówieniem A. Szpunara i W. Wanatowskiej, Przegląd orzecznictwa, NP 1968, Nr 11, s. 1690, i NP 1969, Nr 11-12, s. 1726).

Z uzasadnienia tej uchwały wynika, że komentowany przepis dopuszcza jedyny wyjątek od zasady, że naprawienie szkód wymienionych w art. 444 § 2 i art. 446 § 2 Kodeksu cywilnego, może nastąpić tylko przez przyznanie renty. Zamiana renty na jednorazowe odszkodowanie może być dokonana przez sąd, na żądanie powoda, albo w drodze umowy (ugody), przy czym dopuszczalność tej zamiany jest uzależniona – zarówno przy orzekaniu przez sąd, jak i w razie zawierania umowy (ugody) – od istnienia ważnych powodów.

Kryterium oceny istnienia ważnych powodów stanowi wyłącznie interes uprawnionego do renty; może on przemawiać za zamianą renty na jednorazowe odszkodowanie, gdy ze względu na szczególne okoliczności przyznanie jednorazowego odszkodowania zapewni poszkodowanemu zaspokojenie wszystkich jego potrzeb – zarówno bieżących, jak i przyszłych – które mogła zaspokoić renta (np. zapłata jednorazowego odszkodowania umożliwi poszkodowanemu uzyskanie zdolności zarobkowej w nowym zawodzie dostosowanym do stanu jego inwalidztwa). Podstawą zamiany może być także ustalenie, że przyszłe raty renty nie będą mogły być wyegzekwowane, a zatem uprawnienie poszkodowanego nie zostanie w ogóle zrealizowane.

Jak doprecyzował Pan w uzupełnieniu wniosku:

Mając na uwadze przywołane przepisy stwierdzam, że na gruncie tak opisanego zdarzenia otrzymane przez Pana świadczenie nie może również korzystać ze zwolnienia od podatku, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 3c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ponieważ nie ma tożsamego charakteru do renty, o której mowa w art. 444 Kodeksu cywilnego, w szczególności natomiast nie ma charakteru odszkodowania, o którym mowa w art. 447 Kodeksu cywilnego – jednorazowego świadczenia przyznanego w zamian za taką rentę, tj. otrzymaną na podstawie przepisów prawa cywilnego w razie uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia, przez poszkodowanego, który utracił całkowicie lub częściowo zdolność do pracy zarobkowej, albo jeżeli zwiększyły się jego potrzeby lub zmniejszyły widoki powodzenia na przyszłość.

Reasumując, na gruncie opisanego zdarzenia stwierdzam, że skoro przedmiotowa kwota nie korzysta z żadnego z możliwych do zastosowania zwolnień od podatku dochodowego, otrzymując przedmiotowe świadczenie uzyskał Pan przysporzenie majątkowe, skutkujące powstaniem przychodu z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w związku z art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, od którego należy odprowadzić podatek dochodowy.

W konsekwencji, przedmiotowe środki podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych i ma Pan obowiązek wykazać je w rocznym zeznaniu podatkowym.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·   Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.

·   Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·   Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·    w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·    w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.