0112-KDIL2-1.4011.612.2026.3.JK

Interpretacja indywidualna – stanowisko w części prawidłowe i w części nieprawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest nieprawidłowe w zakresie opodatkowania dochodu z akcji, prawidłowe w pozostałym zakresie.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

30 czerwca 2026 r. wpłynął Pana wniosek z 23 czerwca 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnił go Pan w dniach 7 września 2026 r. oraz 27 września 2026 r. – w odpowiedzi na wezwania. Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

W 2023 r. żona i dzieci Wnioskodawcy stale zamieszkiwały w Polsce. Wnioskodawca natomiast wykonywał pracę zarobkową wyłącznie w Norwegii i tam osiągał dochody z pracy. Nie uzyskiwał dochodów z pracy w Polsce. Norwegia jest jedynym państwem, w którym Wnioskodawca uzyskuje dochody z pracy. W 2023 r. uzyskał również dochody kapitałowe mające źródło na terytorium Norwegii, obejmujące dywidendy, odsetki oraz dochody związane z akcjami / papierami wartościowymi prowadzonymi za pośrednictwem instytucji finansowej w Norwegii. Polski urząd skarbowy wezwał Wnioskodawcę do złożenia zeznania PIT-38 za 2023 r., wskazując następujące przychody z Norwegii: dywidendę w wysokości (...), przychody brutto/umorzenia w wysokości (...) oraz odsetki w wysokości (...). Wygenerowano na ord-in.podatki.gov.pl / strona 2 z 4. Jednocześnie Wnioskodawca wystąpił do norweskiego organu podatkowego o wyjaśnienie zasad opodatkowania tych dochodów. Z informacji uzyskanej od norweskiego organu podatkowego wynika, że dochody /zyski kapitałowe objęte niniejszym wnioskiem, mające źródło na terytorium Norwegii, podlegają opodatkowaniu w Norwegii. Podatek od tych dochodów został już zapłacony w Norwegii, odpowiednio według stawki 22% w odniesieniu do odsetek oraz 37% w odniesieniu do dochodów związanych z akcjami / zysków kapitałowych związanych z akcjami. W związku z powyższym istnieje rozbieżność pomiędzy stanowiskiem organu polskiego i organu norweskiego co do miejsca opodatkowania dochodów kapitałowych uzyskanych przeze Wnioskodawcę w 2023 r. Wątpliwość Wnioskodawcy dotyczy ustalenia, czy dochody te podlegają wykazaniu i opodatkowaniu również w Polsce oraz w jaki sposób należy uwzględnić podatek zapłacony w Norwegii, aby nie doszło do podwójnego opodatkowania tych samych dochodów. Dodatkowo Wnioskodawca wskazuje, że przekazał norweskiemu organowi podatkowemu certyfikat rezydencji podatkowej CFR-1. Certyfikat ten dotyczył roku 2025. Pomimo przedstawienia tego dokumentu norweski organ podatkowy poinformował Wnioskodawcę, że dochody / zyski kapitałowe mające źródło na terytorium Norwegii podlegają opodatkowaniu w Norwegii.

W piśmie stanowiącym uzupełnienie wniosku Zainteresowany doprecyzował, że uzyskał następujące kategorie dochodów:

• Odsetki od depozytów bankowych (Renter av bankinnskudd): (...);
• Odsetki z funduszy inwestycyjnych (Renter av verdipapirfond): (...);
• Dywidendy z akcji (Aksjeutbytte): (...);
• Zysk ze sprzedaży akcji (Gevinst ved salg av aksjer): (...).

W 2023 r.:

• Norwegia traktowała Wnioskodawcę i traktuje jako norweskiego rezydenta podatkowego. Jako jedyne miejsce gdzie uzyskuje dochody;
• z powodu okresu postojowego Wnioskodawca spędził w Polsce 274 dni;
• Wnioskodawca posiadał w Polsce stały adres zamieszkania podany w norweskim systemie ewidencji, jak również posiadał też norweski adres z którego jednak nie korzystał ponieważ w wolnym czasie spędzał czas z rodziną w Polsce. W czasie pracy pracodawca zapewniał zamieszkanie w pobliżu pracy;
• rodzina przebywała w Polsce w czasie wolnym od pracy Wnioskodawca do nich podróżował, dzieci były na jego i żony utrzymaniu, znajomi byli w Polsce i w Norwegii;
• jedynie w Norwegii Wnioskodawca uzyskiwał dochody, tutaj też posiadał oszczędności, inwestycje w pakiety akcji (Fond), konto oszczędnościowe, ubezpieczenia dodatkowe w zakresie norweskiego pracodawcy; w Polsce posiadał konto współdzielone z żoną dla celów rozliczeniowych, płacenia rachunków. W Polsce posiada na współwłasność nieruchomość w której zamieszkuje cała rodzina i nieruchomość gruntową, posiada w Polsce też jeden samochód na własność i jeden na współwłasność;
• Wnioskodawca nie przynależy do żadnych organizacji;
• swoje zainteresowania, hobby, wypoczynek Wnioskodawca realizował w Polsce;
• Wnioskodawca korzystał w Norwegii z pieniędzy Dagpenger wypłacanego przez norweski NAV z powodu postojowego Permittering, korzystał również z usług medycznych w Polsce na podstawie dokumenty SI wystawionego przez Helfo Norwegia;
• od stycznia do czerwca Wnioskodawca przebywał w Polsce na permiteringu (postojowe z powodu za małej ilości pracy) od czerwca, po rozpoczęciu pracy u nowego pracodawcy 91 dni według planu pracy;
• Wnioskodawca posiada polskie obywatelstwo.

Pytanie

Czy w przedstawionym stanie faktycznym, w którym: żona i dzieci stale zamieszkiwały w Polsce, Wnioskodawca wykonywał pracę zarobkową wyłącznie w Norwegii i tam osiągał dochody z pracy, w 2023 r. uzyskał również dochody kapitałowe mające źródło na terytorium Norwegii, podatek od tych dochodów został zapłacony w Norwegii według stawki 22% w odniesieniu do odsetek oraz 37% w odniesieniu do dochodów związanych z akcjami / zysków kapitałowych związanych z akcjami, a z informacji uzyskanej od norweskiego organu podatkowego wynika, że dochody / zyski kapitałowe objęte niniejszym wnioskiem, mające źródło na terytorium Norwegii, podlegają opodatkowaniu w Norwegii, to na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz Konwencji między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Królestwa Norwegii w sprawie unikania podwójnego opodatkowania dochody te podlegają wykazaniu i opodatkowaniu również w Polsce, a jeżeli tak – w jaki sposób należy uwzględnić podatek zapłacony?

Pana stanowisko w sprawie

W Pana ocenie, dochody kapitałowe objęte wnioskiem miały źródło na terytorium Norwegii i zostały tam opodatkowane. Z informacji uzyskanej od norweskiego organu podatkowego wynika, że wygenerowano na ord-in.podatki.gov.pl / strona 3 z 4 dochody te podlegają opodatkowaniu w Norwegii. Podatek od tych dochodów został zapłacony w Norwegii według stawki 22% w odniesieniu do odsetek oraz 37% w odniesieniu do dochodów związanych z akcjami / zysków kapitałowych związanych z akcjami. Jednocześnie żona i dzieci Wnioskodawcy stale zamieszkiwały w Polsce, natomiast Wnioskodawca wykonywał pracę wyłącznie w Norwegii i tam osiągał dochody z pracy. Dodatkowo przekazał norweskiemu organowi podatkowemu certyfikat rezydencji podatkowej CFR-1 dotyczący roku 2025.Wnioskodawca uważa, że ocena tej sytuacji wymaga zastosowania zarówno przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, jak i postanowień Konwencji między Polską a Norwegią o unikaniu podwójnego opodatkowania. Jeżeli dochody te podlegają wykazaniu również w Polsce, podatek zapłacony w Norwegii powinien zostać uwzględniony w taki sposób, aby nie doszło do podwójnego opodatkowania tych samych dochodów.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest w części nieprawidłowe i w części prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 592 ze zm.):

Na podstawie art. 3 ust. 1a ww. ustawy:

W myśl art. 3 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Jak stanowi art. 4a ww. ustawy:

Stosownie do art. 4 ust. 1 Konwencji między Rzecząpospolitą Polską a Królestwem Norwegii w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu, sporządzonej w Warszawie dnia 9 września 2009 r. (Dz.U. z 2010 r. nr 134, poz. 899; dalej: Konwencja polsko-norweska), zmienionej Protokołem sporządzonym w Oslo dnia 5 lipca 2012 r. (dalej: Protokół zmieniający), zmodyfikowanej przez Konwencję wielostronną implementującą środki traktatowego prawa podatkowego mające na celu zapobieganie erozji podstawy opodatkowania i przenoszeniu zysku, podpisaną przez Polskę i Norwegię dnia 7 czerwca 2017 r. (Dz.U. z 2018 r. poz. 1369, dalej: Konwencja MLI):

W myśl natomiast art. 4 ust. 2 ww. Konwencji:

Definicja „osoby mającej miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie” odnosi się zatem bezpośrednio do określenia „miejsca zamieszkania” przyjętego w ustawodawstwach wewnętrznych państw i uwzględnia różne formy więzi osobistej z państwem, które we własnym ustawodawstwie ustala podstawę do nieograniczonego obowiązku podatkowego.

Ustalenie miejsca zamieszkania podatnika decyduje o zakresie ciążącego na nim obowiązku podatkowego. Inaczej mówiąc, od miejsca zamieszkania zależy czy podatnik podlega nieograniczonemu, czy ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce. Nieograniczonym obowiązkiem podatkowym objęci są podatnicy, którzy w Polsce mają miejsce zamieszkania. Podlegają oni obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów. Natomiast jeśli podatnik będzie miał miejsce zamieszkania za granicą, to w Polsce będzie płacił podatek tylko od dochodów (przychodów) uzyskanych w danym roku podatkowym w Polsce (ograniczony obowiązek podatkowy).

Przepis art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wskazuje na dwa warunki, od spełnienia których uzależnia się kwalifikację danej osoby jako mającej miejsce zamieszkania w Polsce. Powyższe przesłanki są rozdzielone spójnikiem „lub”, co jest równoznaczne z tym, że wystarczy spełnienie którejkolwiek z nich, aby uznać, że osoba posiada miejsce zamieszkania w Polsce, a co za tym idzie – podlega w kraju nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, czyli opodatkowaniu od wszystkich osiąganych dochodów. Jednocześnie każde z tych kryteriów należy rozpatrywać samodzielnie i niezależnie.

Jako pierwszy warunek pozwalający na uznanie osoby za mającą miejsce zamieszkania na terytorium Polski przepis wskazuje posiadanie centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych). Przesłanka ta została skonstruowana w bardzo szeroki sposób, jeśli chodzi o zakreśloną grupę osób, które na potrzeby podatku dochodowego od osób fizycznych posiadają w Polsce ośrodek interesów życiowych. Wynikać może to z użycia w powołanym powyżej przepisie spójnika „lub” w sformułowaniu „centrum interesów osobistych lub gospodarczych” dla doprecyzowania kiedy uznaje się daną osobę za mającą miejsce zamieszkania na terytorium Polski.

Przez „centrum interesów osobistych” należy rozumieć jako miejsce, z którym podatnik posiada ścisłe powiązania osobiste, tzw. ognisko domowe. Powiązania osobiste to występowanie więzi rodzinnych, towarzyskich, podejmowanie aktywności społecznej, kulturalnej, sportowej, politycznej, przynależność do organizacji/klubów, uprawiane hobby itp. W praktyce, czynnikiem branym najczęściej pod uwagę jest obecność w Polsce współmałżonka, partnera lub małoletnich dzieci.

Wyjazd do pracy za granicę, podczas gdy małżonek oraz dzieci pozostają w Polsce, powodować będzie najczęściej utrzymanie centrum interesów osobistych (ogniska domowego) na terytorium Polski.

Z kolei „centrum interesów gospodarczych” to przede wszystkim miejsce, z którym dana osoba ma ścisłe powiązania ekonomiczne. W tym względzie należy wziąć pod uwagę przede wszystkim związki ekonomiczne osoby fizycznej z danym państwem, wśród których istotne są miejsce wykonywania działalności zarobkowej, główne źródła dochodów podatnika, posiadane inwestycje, majątek nieruchomy i ruchomy, zaciągnięte kredyty, konta bankowe, miejsce, z którego osoba zarządza swoim mieniem itd.

Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej uważa się również osobę fizyczną, która przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym. W świetle art. 3 ust. 1a ustawy analizowany warunek stanowi samodzielną podstawę do uznawania określonej kategorii osób za rezydentów, niezależną od omówionego powyżej posiadania na terytorium Polski centrum interesów życiowych.

Kryterium długości pobytu należy uznać za spełnione po przekroczeniu 183 dni pobytu na terytorium Polski w danym roku kalendarzowym (rok kalendarzowy jest podstawowym okresem podatkowym branym pod uwagę przy dokonywaniu rozliczeń podatkowych osób fizycznych). Nieprzekroczenie tej liczby dni pobytu na terytorium Polski w danym roku kalendarzowym skutkuje niespełnieniem tego kryterium.

Z informacji przedstawionych we wniosku wynika, że w 2023 roku osiągał Pan dochody kapitałowe w Norwegii (odsetki od depozytów bankowych, odsetki z funduszy inwestycyjnych, dywidendy z akcji, zysk ze sprzedaży akcji). W roku tym pracował Pan w Norwegii, jednak to w Polsce przebywał Pan 274 dni, posiadał w Polsce stały adres zamieszkania podany w norweskim systemie ewidencji, jak również posiadał też norweski adres z którego jednak nie korzystał ponieważ w wolnym czasie spędzał czas z rodziną w Polsce. W czasie pracy pracodawca zapewniał zamieszkanie w pobliżu pracy. Rodzina Pana przebywała w Polsce w czasie wolnym od pracy podróżował Pan do nich, dzieci były na Pana i żony utrzymaniu, znajomi byli w Polsce i w Norwegii. Jedynie w Norwegii uzyskiwał Pan dochody, tutaj też posiadał oszczędności, inwestycje w pakiety akcji (Fond), konto oszczędnościowe, ubezpieczenia dodatkowe w zakresie norweskiego pracodawcy. W Polsce posiadał Pan konto współdzielone z żoną dla celów rozliczeniowych, płacenia rachunków. W Polsce posiada na współwłasność nieruchomość w której zamieszkuje cała rodzina i nieruchomość gruntową, posiada w Polsce też jeden samochód na własność i jeden na współwłasność. Swoje zainteresowania, hobby, wypoczynek realizował Pan w Polsce. Pana wątpliwość budzi, czy wymienione przez Pana dochody kapitałowe mające źródło na terytorium Norwegii, podlegające opodatkowaniu w Norwegii, dochody te podlegają wykazaniu i opodatkowaniu również w Polsce.

Mając na uwadze powyższe, w analizowanym sprawie, spełnia Pan warunek, określony w art. 3 ust. 1a pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, pozwalający uznać, że posiadał Pan w 2023 r. miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w Polsce w związku z posiadaniem ośrodka interesów życiowych w tym kraju. Tym samym podlegał Pan w 2023 r. nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce, tj. podlegał Pan w Polsce obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów.

Kwestię opodatkowania dochodów przez Pana wymienionych regulują:

Art. 10 cyt. Konwencji:

Art. 11 Konwencji:

Art. 13 Konwencji:

Biorąc pod uwagę powyższe stwierdzić należy, że przychody z tytułu zbycia akcji podlegają opodatkowaniu – na podstawie art. 13 ust. 5 ww. Konwencji – tylko w Polsce. Natomiast pozostałe Pana dochody wymienione we wniosku podlegają opodatkowaniu zarówno w Polsce jak i Norwegii. W tej sytuacji zastosowania wymagają zarówno przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, jak i postanowień Konwencji między Polską a Norwegią o unikaniu podwójnego opodatkowania. Od polskiego podatku można odliczyć podatek zapłacony w Norwegii, w granicach określonych przepisami wskazanej Konwencji i ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W myśl art. 22 ust. 1 lit. b) omawianej Konwencji:

Stosownie natomiast do art. 30a ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·   Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji.

·   Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·  Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·   w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·   w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.