Interpretacja indywidualna
– stanowisko nieprawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

15 sierpnia 2026 r. wpłynął Pana wniosek z 15 sierpnia 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, w zakresie ustalenia podstawy opodatkowania przy sprzedaży samochodu w procedurze VAT-marża.

Uzupełnił go Pan pismem z 17 września 2026 r. (wpływ 17 września 2026 r.) oraz pismem z 8 października 2026 r. (wpływ 8 października 2026 r.) – w odpowiedzi na wezwanie.

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Wnioskodawca prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą oraz jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług. Przedmiotem działalności Wnioskodawcy jest zakup oraz dalsza odsprzedaż używanych samochodów osobowych.

Przy sprzedaży pojazdów, jeżeli spełnione są ustawowe warunki, Wnioskodawca stosuje procedurę VAT marża, o której mowa w art. 120 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług. Zakup samochodów odbywa się za pośrednictwem systemu sprzedaży (...). Przed dokonaniem zapłaty Wnioskodawca otrzymuje dokument pro forma dotyczący konkretnego pojazdu oznaczonego indywidualnym numerem VIN. Dokument pro forma określa pełną kwotę, której zapłata jest niezbędna do skutecznego nabycia konkretnego pojazdu. Kwota ta obejmuje cenę pojazdu oraz obowiązkowe opłaty określone jako auction fee, car handling oraz document handling.

Wnioskodawca nie ma możliwości rezygnacji z żadnej z powyższych opłat ani nabycia pojazdu bez ich poniesienia. Zapłata pełnej kwoty wskazanej w dokumencie pro forma stanowi warunek realizacji transakcji. Bez uiszczenia pełnej kwoty wynikającej z dokumentu pro forma własność pojazdu nie przechodzi na nabywcę, a transakcja nie zostaje zrealizowana. Obowiązkowe opłaty nie mają charakteru samodzielnych usług nabywanych niezależnie od pojazdu, lecz stanowią element świadczenia związanego wyłącznie z nabyciem konkretnego samochodu.

Po dokonaniu zapłaty wystawiane są dokumenty księgowe dokumentujące zakup pojazdu oraz obowiązkowe opłaty związane z tą samą transakcją. Każda z wymienionych opłat dotyczy wyłącznie jednego konkretnego pojazdu, jest przypisana do konkretnego numeru VIN, nie może zostać wykorzystana przy zakupie innego pojazdu oraz powstaje wyłącznie w związku z zakupem konkretnego samochodu. Złożony wniosek nie dotyczy kosztów transportu pojazdu. Przedmiotem wniosku są wyłącznie obowiązkowe opłaty: auction fee, car handling oraz document handling.

Wnioskodawca zwraca się z wnioskiem o ocenę, czy opisane okoliczności mają wpływ na możliwość uznania wskazanych opłat za element kwoty nabycia w rozumieniu art. 120 ust. 1 pkt 6 ustawy o VAT.

Doprecyzowanie opisu sprawy

W piśmie z 8 października 2026 r. w odpowiedzi na pytania Organu:

1.  „Czy wszystkie faktury związane z nabywanymi przez Pana samochodami (tj. faktura za pojazd, faktura za auction fee, car handling oraz document handling), które Pan otrzymuje w związku z nabyciem samochodu są wystawione przez:

a)  jeden (ten sam) podmiot,

b) różne samodzielne prawnie podmioty?”,

wskazał Pan:

2.  „Czy opłaty określane jako auction fee, car handling oraz document handling, są należne zbywcy samochodu?”,

wskazał Pan:

Pytania

1.  Czy obowiązkowe opłaty określone jako auction fee, car handling oraz document handling, które są przypisane do konkretnego pojazdu (VIN), są obowiązkowym warunkiem realizacji transakcji zakupu i są objęte dokumentem pro forma wystawianym przed zapłatą, mogą stanowić element kwoty nabycia, o której mowa w art. 120 ust. 1 pkt 6 ustawy o VAT?

2.  Czy dla kwalifikacji tych opłat jako elementu kwoty nabycia decydujące znaczenie ma ich rzeczywisty charakter gospodarczy i ścisły związek z nabyciem konkretnego pojazdu, czy wyłącznie fakt, że zostały udokumentowane fakturą wystawioną przez inny podmiot niż sprzedawca pojazdu?

3.  Czy sam fakt wystawienia odrębnej faktury przez inny podmiot wyklucza możliwość uznania tych obowiązkowych opłat za element kwoty nabycia, nawet jeżeli bez ich zapłaty transakcja nie może zostać zrealizowana?

Pana stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawcy, obowiązkowe opłaty określone jako auction fee, car handling oraz document handling mogą stanowić element kwoty nabycia, o której mowa w art. 120 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku od towarów i usług.

W ocenie Wnioskodawcy, o kwalifikacji wskazanych opłat powinien decydować ich rzeczywisty charakter gospodarczy oraz ich funkcjonalny związek z nabyciem konkretnego pojazdu. Opłaty te nie stanowią kosztów ogólnych prowadzenia działalności gospodarczej ani wynagrodzenia za usługi nabywane niezależnie od zakupu samochodu. Powstają wyłącznie w związku z nabyciem konkretnego pojazdu, dotyczą wyłącznie tego pojazdu, są przypisane do konkretnego numeru VIN oraz nie mogą zostać wykorzystane przy zakupie innego samochodu.

Ponadto, zapłata wszystkich wskazanych opłat jest warunkiem realizacji transakcji zakupu. Przed dokonaniem zakupu Wnioskodawca otrzymuje dokument pro forma obejmujący zarówno cenę pojazdu, jak i wszystkie obowiązkowe opłaty. Bez uiszczenia pełnej kwoty wynikającej z dokumentu pro forma transakcja nie zostaje zrealizowana, a pojazd nie zostaje wydany Wnioskodawcy.

Zdaniem Wnioskodawcy, okoliczności te przemawiają za uznaniem, że wskazane opłaty stanowią ekonomicznie element jednej transakcji nabycia konkretnego pojazdu.

W związku z powyższym Wnioskodawca wnosi o potwierdzenie, czy przedstawione okoliczności uzasadniają uznanie wskazanych opłat za element kwoty nabycia dla potrzeb ustalenia marży zgodnie z art. 120 ustawy o podatku od towarów i usług.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 1263 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:

Na podstawie art. 2 pkt 6 ustawy:

Stosownie do art. 15 ust. 1 ustawy:

Jak stanowi z art. 15 ust. 2 ustawy:

Zgodnie z art. 29a ust. 1 ustawy:

W myśl art. 29a ust. 6 ustawy:

W art. 29a ust. 7 ustawy wskazano, że:

Z powyższych przepisów wynika, że co do zasady, podstawa opodatkowania obejmuje wszystko co stanowi wartość otrzymanego świadczenia, które dostawca lub świadczący usługę otrzymuje lub powinien otrzymać od kupującego.

Przepis ten stanowi implementację art. 73 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11 grudnia 2006 r. s. 1 ze zm.), zwanej dalej Dyrektywą 2006/112/W, zgodnie z którym:

Definicję towarów, w stosunku do których mają zastosowanie szczególne procedury VAT marża zawiera art. 120 ust. 1 ustawy.

W myśl art. 120 ust. 1 pkt 4 ustawy:

Towarami używanymi są zatem te dobra ruchome, które wcześniej zostały choć raz użyte, lecz nadają się do wielokrotnego wykorzystania (nie ulegają zużyciu po jednokrotnym ich użyciu).

Zgodnie z art. 120 ust. 1 pkt 5 ustawy:

Natomiast art. 120 ust. 1 pkt 6 ustawy stanowi, że:

Przepis ten stanowi implementację art. 312 Dyrektywy 2006/112/WE:

Stosownie do art. 120 ust. 4 ustawy:

Przepisy ustawy o podatku od towarów i usług przewidują zatem stosowanie szczególnej procedury opodatkowania dostawy – między innymi – towarów używanych, polegającej na opodatkowaniu marży. Jest to wyjątek od ogólnej reguły opodatkowania obrotu, czyli kwoty stanowiącej zapłatę z tytułu sprzedaży, pomniejszonej o kwotę należnego podatku. Ta szczególna procedura dotyczy jednak tylko dostawy towarów używanych, które podatnik nabył od określonej kategorii podmiotów.

Należy podkreślić, że do stosowania szczególnej procedury opodatkowania marżą uprawnieni są podatnicy, którzy dokonują dostawy towarów nabytych w okolicznościach wymienionych w art. 120 ust. 10 ustawy, zgodnie z którym:

Formułując w art. 120 ustawy, szczególne procedury w zakresie dostawy towarów używanych ustawodawca, określając w ust. 4 tego artykułu podstawę opodatkowania, posłużył się zwrotem „kwota sprzedaży”.

Z opisu sprawy wynika, że prowadzi Pan jednoosobową działalność gospodarczą oraz jest Pan czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług. Przedmiotem Pana działalności jest zakup oraz dalsza odsprzedaż używanych samochodów osobowych. Przy sprzedaży pojazdów, jeżeli spełnione są ustawowe warunki, stosuje Pan procedurę VAT marża, o której mowa w art. 120 ustawy. Zakup samochodów odbywa się za pośrednictwem systemu sprzedaży (...). Przed dokonaniem zapłaty otrzymuje Pan dokument pro forma dotyczący konkretnego pojazdu oznaczonego indywidualnym numerem VIN. Dokument pro forma określa pełną kwotę, której zapłata jest niezbędna do skutecznego nabycia konkretnego pojazdu. Kwota ta obejmuje cenę pojazdu oraz obowiązkowe opłaty określone jako auction fee, car handling oraz document handling. Po dokonaniu zapłaty wystawiane są dokumenty księgowe dokumentujące zakup pojazdu oraz obowiązkowe opłaty związane z tą samą transakcją. Każda z wymienionych opłat dotyczy wyłącznie jednego konkretnego pojazdu, jest przypisana do konkretnego numeru VIN, nie może zostać wykorzystana przy zakupie innego pojazdu oraz powstaje wyłącznie w związku z zakupem konkretnego samochodu. Faktura dokumentująca sprzedaż samochodu oraz faktura dokumentująca opłaty określane jako auction fee, car handling oraz document handling są ostatecznie wystawiane przez rożne, samodzielne prawnie podmioty z grupy (...). (...) wystawia fakturę dokumentującą sprzedaż samochodu na kwotę 4.387 EUR, (...) wystawia fakturę obejmującą document handling fee, car handling oraz auction fee na łączną kwotę 1.165 EUR. Opłaty określane jako auction fee, car handling oraz document handling są ostatecznie dokumentowane fakturą wystawioną przez odrębny prawnie podmiot – (...). Zgodnie z dokumentacją końcową kwoty te nie stanowią zatem wynagrodzenia należnego zbywcy samochodu we własnym imieniu i na jego własny rachunek. Z dokumentu tego wynika, że kwoty tj. document handling fee, car handling oraz auction fee, stanowią koszty naliczane kupującemu przez podmioty trzecie należące do grupy (...), działające we własnym imieniu i na własny rachunek.

Pana wątpliwości dotyczą wskazania, czy obowiązkowe opłaty określone jako auction fee, car handling oraz document handling, które są przypisane do konkretnego pojazdu (VIN) i są obowiązkowym warunkiem realizacji transakcji zakupu tego pojazdu oraz są objęte dokumentem pro forma wystawianym przed zapłatą za ten pojazd, mogą stanowić element kwoty nabycia, o której mowa w art. 120 ust. 1 pkt 6 ustawy.

Odpowiadając na Pana wątpliwości, w pierwszej kolejności wskazać należy, że co do zasady każde świadczenie dla celów opodatkowania podatkiem od towarów i usług powinno być traktowane jako odrębne i niezależne, jednak w sytuacji, gdy jedna czynność obejmuje z ekonomicznego punktu widzenia kilka świadczeń, czynność ta nie powinna być sztucznie dzielona dla celów podatkowych. Pojedyncze świadczenie ma miejsce zwłaszcza wtedy, gdy jedną lub więcej części składowych uznaje się za usługę zasadniczą, podczas gdy inny lub inne elementy traktuje się jako usługi pomocnicze, do których stosuje się te same zasady opodatkowania, co do usługi zasadniczej.

Ani Dyrektywa, ani też przepisy krajowe nie zawierają definicji świadczenia złożonego. Brak również szczególnych uregulowań dotyczących przesłanek uznawania danego świadczenia za świadczenie złożone. Ocena, w jakich okolicznościach świadczenia powiązane należy traktować jako świadczenia jednolite, kształtowana jest na bazie orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej.

W wyroku TSUE z 6 lipca 2006 r. w sprawie C-251/05 Talacre Beach Caravan Sales Ltd, Trybunał stwierdził, że należy dać prymat ochronie zasady nierozszerzania zwolnienia podatkowego nad traktowaniem kilku dostaw jako świadczenia złożonego, opodatkowanego wedle zasad dotyczących świadczenia głównego. Każde odstępstwo od zasadniczej stawki podatku od towarów i usług powinno być zatem interpretowane ściśle i ta ogólna zasada musi być brana bezwzględnie pod uwagę przy ocenie okoliczności konkretnej sprawy.

Orzecznictwo TSUE zawiera wskazówki dotyczące warunków jakie muszą być spełnione żeby uznać określony zespół świadczeń za świadczenie złożone.

Jedna transakcja występuje zatem wtedy, gdy dwa lub więcej elementów albo dwie lub więcej czynności, dokonane przez jednego podatnika, są ze sobą tak ściśle związane, że tworzą obiektywnie tylko jedno niepodzielne świadczenie gospodarcze, którego rozdzielenie miałoby charakter sztuczny. Ponadto, jeżeli jedno świadczenie stanowi świadczenie główne, natomiast pozostałe świadczenia stanowią świadczenia dodatkowe/pomocnicze, to traktowane są one z punktu widzenia podatkowego tak jak świadczenie główne tj. dzielące los prawny świadczenia głównego. W szczególności świadczenie należy uznać za dodatkowe/pomocnicze w stosunku do świadczenia głównego, jeżeli nie stanowi ono dla klienta celu samo w sobie, lecz służy skorzystaniu w jak najlepszy sposób ze świadczenia głównego tj. stanowi środek do korzystania na jak najlepszych warunkach z tego świadczenia (np. wyrok TSUE z 25 lutego 1999 r. w sprawie C-349/96 Card Protection Plan Ltd – pkt 29, wyrok z 27 września 2012 r. w sprawie C-392/11 – pkt 16; wyrok z 17 stycznia 2013 r., w sprawie C-224/11 – pkt 30; lub też wyrok TSUE z 27 czerwca 2013 r. w sprawie C-155/12 RR Donnelley Global Tumkey Solutions Poland sp. z o.o. – pkt 21).

W wyroku z dnia 21 lutego 2008 r. w sprawie C-425/06 Ministero dellEconomia e delle Finanze przeciwko Part Service Srl. TSUE sformułował kryteria przesądzające o tym, kiedy występuje świadczenie złożone. Ma ono zatem miejsce w sytuacji, gdy:

·     świadczenie pomocnicze nie stanowi celu samego w sobie, lecz stanowi środek do korzystania na jak najlepszych warunkach z usługi podstawowej,

·     poszczególne czynności są ze sobą tak ściśle związane, że ich rozdzielenie miałoby charakter sztuczny,

·     kiedy nie istnieje możliwość nabywania danego świadczenia od podmiotów zewnętrznych,

·     kiedy nie istnieje możliwość odrębnego fakturowania za daną czynność.

Powyższe oznacza, że dla oceny, czy w danej sytuacji są spełnione przesłanki dla uznania danego zespołu świadczeń za jedno świadczenie kompleksowe jest ocena, czy w przypadku wydzielenia poszczególnych świadczeń, dla nabywcy będą one miały istotną wartość. Ważne jest, czy świadczenia są ze sobą ściśle powiązane w taki sposób, że samodzielnie nie przynoszą wymaganej, praktycznej korzyści z punktu widzenia przeciętnego konsumenta. Nie ma znaczenia subiektywny punkt widzenia dostawcy lub odbiorcy świadczenia. Istnienie jednego świadczenia złożonego nie wyklucza zastosowania do poszczególnych jego elementów odrębnych cen.

Jeżeli jednak w skład świadczonej usługi wchodzić będą czynności, które nie służą wyłącznie wykonaniu czynności głównej, zasadniczej, lecz mogą mieć również charakter samoistny, to wówczas nie ma podstaw dla traktowania ich jako elementu czynności kompleksowej.

W przedmiotowej sprawie w pierwszej kolejności wskazać należy, że wszystkie faktury związane z nabywanymi przez Pana samochodami (tj. faktura dokumentująca sprzedaż samochodu oraz faktura dokumentująca opłaty określane jako auction fee, car handling oraz document handling), które otrzymuje Pan w związku z nabyciem samochodu nie są wystawione przez jeden (ten sam) podmiot a przez różne samodzielne prawnie podmioty wchodzące do Grupy (...):

-     faktura za pojazd jest wystawiana przez samodzielny prawnie podmiot wchodzący w skład Grupy (...), tj. np. przez podmiot o nazwie (...),

-     faktura dokumentująca opłaty określane jako auction fee, car handling oraz document handling jest wystawiana przez samodzielny prawnie podmiot wchodzący w skład Grupy (...), tj. przez podmiot o nazwie (...).

Ponadto, zgodnie z dokumentacją końcową kwoty te nie stanowią zatem wynagrodzenia należnego zbywcy samochodu we własnym imieniu i na jego własny rachunek.

Zatem, pomimo, że we wniosku wskazał Pan, iż:

-     w momencie dokonywania zakupu otrzymuje Pan dla konkretnego samochodu jeden dokument pro forma/order confirmation, w którym wskazana jest jedna łączna kwota, którą jest Pan zobowiązany zapłacić w celu sfinalizowania nabycia konkretnego samochodu,

-     wszystkie płatności za zakupiony przez Pana samochód są dokonywane na jedno konto bankowe, którego właścicielem jest (...).,

to wskazać należy, że należności te nie stanowią składników wynagrodzenia, które sprzedawca samochodu otrzyma od Pana – jako nabywcy samochodu. Faktura dokumentująca opłaty określane jako auction fee, car handling oraz document handling, wystawiana jest bowiem przez inny podmiot, co oznacza, że wykazane w nich kwoty należne są innemu podmiotowi aniżeli sprzedawcy danego samochodu.

W aspekcie gospodarczym opisana wyżej transakcja nie tworzy jednej całości. W świetle ww. orzecznictwa TSUE oznacza to, że połączenie tych świadczeń w przedstawionych okolicznościach sprawy, miałoby charakter sztuczny.

Zatem, Pana twierdzenie, że o kwalifikacji ww. opłat jako elementu kwoty nabycia decydujące znaczenie ma ich rzeczywisty charakter gospodarczy i ścisły związek z nabyciem konkretnego pojazdu nie jest prawidłowe. W rozpatrywanym przypadku różne podmioty wykonują w ramach jednej transakcji różne świadczenia, co wynika z opisanej dokumentacji tj. opłaty document handling fee, car handling oraz auction fee, stanowią koszty naliczane kupującemu przez podmioty trzecie należące do grupy (...), działające we własnym imieniu i na własny rachunek. Kwoty te nie stanowią wynagrodzenia należnego zbywcy samochodu, który działa we własnym imieniu i na własny rachunek.

Z uwagi na fakt, że ww. należności przysługują innym podmiotom niż sprzedawca samochodu, to nie mogą one zwiększać kwoty nabycia, o której mowa w art. 120 ust. 1 pkt 6 ustawy. Kwota nabycia odnosi się bowiem tylko do tej kwoty którą otrzymał dostawca towarów od nabywcy, w tym przypadku jest to zapłata za nabyty samochód. W opisanym przypadku, mamy do czynienia z odrębnymi świadczeniami, tj. dostawą towarów, którą dokonuje (...) oraz świadczeniem wykonanym przez podmiot (...) działający we własnym imieniu i na własny rachunek.

W związku z powyższym, mamy do czynienia z odrębnymi świadczeniami, które są dokumentowane odrębnymi fakturami przez odrębne podmioty. Zatem, nie można uznać, że w ramach tej transakcji, gdzie czynności będą wykonywane przez dwa odrębne podmioty, dojdzie do świadczenia kompleksowego.

Bez wpływu na powyższe rozstrzygnięcie pozostaje fakt, że otrzymane przez Pana faktury dokumentują jedno zamówienie, dotyczące jednego i tego samego samochodu, z tym samym nr VIN, jak i to, że uiścił Pan należność za ww. faktury na to samo konto bankowe. Należności określone jako auction fee, car handling oraz document handling, przysługują innemu podmiotowi, a nie sprzedawcy samochodu, co potwierdzają faktury wystawione przez różne podmioty. W związku z powyższym ww. opłaty dotyczące transakcji kupna samochodów, nie mogą zwiększać kwoty nabycia samochodu, o której mowa w art. 120 ust. 1 pkt 6 ustawy.

Mając na uwadze powołane przepisy prawa oraz przedstawiony opis sprawy należy stwierdzić, że przy określeniu kwoty nabycia samochodu powinien Pan uwzględnić wynagrodzenie zapłacone i należne sprzedawcy samochodu, tj. kwotę nabycia samochodu. Natomiast należności za opłaty określane jako auction fee, car handling oraz document handling, które są należne innemu podmiotowi, a nie sprzedawcy samochodu, nie stanowią elementu kwoty nabycia samochodu, o której mowa w art. 120 ust. 1 pkt 6 ustawy.

Podsumowując, stwierdzić należy, że obowiązkowe opłaty określone jako auction fee, car handling oraz document handling, mimo, że są przypisane do konkretnego pojazdu (VIN) i są obowiązkowym warunkiem realizacji transakcji zakupu tego pojazdu oraz są objęte dokumentem pro forma wystawianym przed zapłatą za ten pojazd, nie mogą stanowić elementu kwoty nabycia, o której mowa w art. 120 ust. 1 pkt 6 ustawy.

Tym samym, Pana stanowisko w zakresie pytań oznaczonych we wniosku nr 1, 2 i 3 jest nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej:

Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku opisem stanu faktycznego. Pan ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego podanym przez Pana w złożonym wniosku. Zatem, wydając przedmiotową interpretację oparłem się na wynikającym z treści wniosku opisie stanu faktycznego. W przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·     Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.

·     Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·     Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.