0112-KDIL1-3.4012.467.2026.2.KM

Interpretacja indywidualna
– stanowisko prawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

21 lipca 2026 r. wpłynął Pana wniosek z 21 lipca 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy ustalenia, czy w przedstawionym stanie faktycznym miejsce świadczenia usług powinno być ustalone w oparciu o art. 28b ustawy, a co za tym idzie świadczone przez Pana usługi nie będą podlegały opodatkowaniu na terytorium Polski.

Uzupełnił go Pan pismem z 24 sierpnia 2026 r. (wpływ 26 sierpnia 2026 r.) – w odpowiedzi na wezwanie.

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Pan AB (dalej: Wnioskodawca) od 2016 roku wraz z współpracownikiem tworzy treści audiowizualne, które publikuje w serwisie B na kanale popularnonaukowym „X” oraz dodatkowo samodzielnie na kanale „Y” od 2023 r.

W zakresie wspólnego kanału przychody są dzielone po 50% między Wnioskodawcę i współpracownika.

Przez większość okresu prowadzenia kanału „X” Wnioskodawca współpracował z (...) „C" ((...) – agencja zrzeszająca twórców internetowych, która pomaga w monetyzacji treści (zarabianiu poprzez platformy internetowe), ochronie praw autorskich oraz pośrednicząca we współpracy z markami), która wspierała Wnioskodawcę i współpracownika w zarządzaniu kanałem oraz rozliczeniach płatności otrzymywanych od platformy B. Firma ta pośredniczyła również w nawiązywaniu współpracy reklamowych.

W związku z wykorzystaniem platformy B zarówno dla kanału „X” jak i „Y” Wnioskodawca zawarł umowę „(…)” z właścicielem tej platformy: D z siedzibą w Irlandii (będącą zarejestrowanym podatnikiem VAT w tym kraju i nie posiadającą stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium RP, które uczestniczyłoby w opisywanej transakcji – dalej zwaną „D”). Integralną częścią tego dokumentu są „(…)”.

Zgodnie z tymi dokumentami właścicielem treści oraz osobą odpowiedzialną za publikowane treści jest każdorazowo strona tej umowy – w tym wypadku Wnioskodawca. Umowa reguluje również zasady zarabiania na kanałach publikowanych na platformie B. W przypadku akceptacji warunków D zobowiązuje się do płatności na rzecz twórcy poprzez moduł „(…)”.

W praktyce twórcy publikujący swoje treści na platformach internetowych korzystają z usług pośredników czyli wspomnianych agencji (...), które wspierają twórców we współpracy m.in. z D.

Mając na względzie skomplikowane zasady współpracy z D, Wnioskodawca zawarł z firmą C umowę dotyczącą „monetyzacji” dotyczącą reprezentowania Wnioskodawcy w stosunku do D. W związku z zawartą umową faktyczne przepływy pieniężne pomiędzy D a Wnioskodawcą odbywały się za pośrednictwem C.

W rzeczywistości firma C nigdy nie rozpowszechniała utworów audiowizualnych na kanale B Wnioskodawcy, który dokonywał tych czynności samodzielnie. To Wnioskodawca samodzielnie publikował filmy na platformę B, włączał i ustawiał zarabianie poprzez publikację reklam. To Wnioskodawca miał pełną kontrolę nad treściami tam umieszczanymi (sam planował terminy publikacji materiałów i posiadał uprawnienie do samodzielnego usuwania reklam). Wszystkie operacje na kanale Wnioskodawcy (zarządzanie, ustawienia monetyzacji) były wykonywane z panelu klienta Wnioskodawcy, a nie przez panel administracyjny przypisany do C. C jako sieć (…) mogła teoretycznie zarządzać treściami Wnioskodawcy i miała do tego techniczne możliwości, jednak sytuacja taka nigdy faktycznie nie wystąpiła. Jedyne czynności C ograniczały się do przeprowadzania badania statystyk kanału, i udzielania sporadycznych wskazówek mających na celu optymalizację działalności.

W lipcu 2021 roku przychody Wnioskodawcy uzyskiwane z serwisu B przekroczyły limit zwolnienia podmiotowego z VAT. Wnioskodawca nie dokonał rejestracji dla potrzeb VAT bowiem stał na stanowisku, że faktycznym beneficjentem usług jest D, a więc miejsce świadczenia usług polegających na publikacji treści reklamowych na kanale „X” znajduje się poza terytorium kraju.

W listopadzie 2024 r. Wnioskodawca otrzymał z Urzędu Skarbowego w (...) zawiadomienie o wszczęciu czynności sprawdzających. W protokole czynności sprawdzających wywiedziono, że zdaniem organu, Wnioskodawca świadczył usługi na rzecz polskiego podmiotu (C), co skutkowało koniecznością zapłaty podatku ze względu na miejsce świadczenia położone na terytorium RP, a co za tym idzie konieczność opodatkowania tych czynności stawką podatku w wysokości 23% po przekroczeniu limitu zwolnienia podmiotowego.

Wnioskodawca, w wyniku tez protokołu czynności sprawdzających dokonał rejestracji VAT (wstecznie) jako czynny podatnik VAT oraz złożył deklaracje JPK_VAT za wymagany okres.

Jednocześnie Wnioskodawca dokonał zapłaty pełnej kwoty zobowiązania wynikającego z protokołu czynności sprawdzających wraz z odsetkami za zwłokę. Działanie to było związane z niewiedzą Wnioskodawcy oraz miało na celu unikniecie sporu z organem podatkowym w toku formalnego postępowania podatkowego. Nie mając pewności co do ostatecznego zakończenia ewentualnego sporu Wnioskodawca miał również na względzie kwestie jak najniższych odsetek za zwłokę.

Dokonanie rejestracji VAT oraz zapłata podatku były jednak zdaniem Wnioskodawcy niezasadne. Dodatkowo Wnioskodawca, w latach 2023-2025 otrzymał bezpośrednie przelewy od D. Środki te pochodziły z nowego kanału B (kanał Y), który przez kilka pierwszych miesięcy nie był objęty siecią (…) C (dopiero w późniejszym okresie kanał ten został wpięty pod sieć i wszystkie rozliczenia z tego tytułu Wnioskodawca otrzymywał już w zbiorczym przelewie za pośrednictwem C). Również w zakresie wynagrodzenia otrzymywanego bezpośrednio od D z tytułu prowadzenia kanału „Y” odprowadzony został, zdaniem Wnioskodawcy nienależnie, podatek od towarów i usług w stawce 23%.

Zdaniem Wnioskodawcy, istotnym elementem jest charakter współpracy z firmą C, która pełniła jedynie rolę pośrednika technicznego i finansowego, który pobierał swoje wynagrodzenie w formie prowizji przekazując pozostałą część należnego wynagrodzenia do Wnioskodawcy.

Natomiast faktycznym podmiotem, na rzecz którego Wnioskodawca świadczył usługi (dostarczanie treści audiowizualnych, przy których wyświetlane są reklamy), był D jako właściciel platformy B. Fakt, że C pośredniczyło w przekazywaniu środków w żaden sposób nie zmienia istoty stanu faktycznego zgodnie, z którą faktycznym beneficjentem świadczenia, a więc nabywcą usługi był właściciel platformy czyli D. Sam fakt, że właścicielem platformy jest D, a prowadzącym kanały jest Wnioskodawca powoduje, że C nie może być traktowany jako beneficjent świadczenia Wnioskodawcy – podmiot ten nie posiadał bowiem praw do platformy jak również kanałów. Okoliczność ta, zdaniem Wnioskodawcy, jednoznacznie świadczy o roli C wyłącznie jako pośrednika w relacjach z D. Współpraca z C w zakresie rozliczania współpracy z D (monetyzacji) nie może przesądzać najistotniejszej okoliczności, to D jako właściciel platformy B był odbiorcą usług Wnioskodawcy i podmiot ten w żaden sposób nie przeniósł swoich praw i obowiązków na C.

Wnioskodawca, mimo zadeklarowania i zapłaty podatku stoi na stanowisku, że postąpił nieprawidłowo, bowiem jego działanie nie uwzględniało przepisów dotyczących miejsca świadczenia usług dla potrzeb ustalenia obowiązku podatkowego w podatku od towarów i usług. Charakter opisanej współpracy świadczy jednoznacznie o tym, że nabywcą usług udostępnienia przestrzeni reklamowej na kanale prowadzonym przez Wnioskodawcę był właściciel platformy. Natomiast C pełnił wyłącznie funkcję pośrednika w rozliczeniach (w zakresie monetyzacji) i nie był w żadnym wypadku beneficjentem świadczenia wykonywanego przez Wnioskodawcę.

Krańcowo Wnioskodawca wskazuje, że w złożonej sprawie nie ma przeszkód prawnych do złożenia wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji prawa podatkowego bowiem w stosunku do Wnioskodawcy nie były prowadzone postępowania wskazane w art. 14b § 4 i 5 Ordynacji podatkowej jak również nie została wydana decyzja administracyjna ani postanowienie kończące postępowanie w sprawie. Jedyne działania organów skarbowych miały formę czynności sprawdzających uregulowanych w art. 272-280 Ordynacji podatkowej, a zapłata podatku, zdaniem Wnioskodawcy nienależnie, była wynikiem samodzielnego złożenia deklaracji przez Wnioskodawcę.

Doprecyzowanie opisu sprawy (pismem z 26 sierpnia 2026 r.)

W odpowiedzi na pytania Organu wskazał Pan poniższe informacje:

1.  „Czy opisane we wniosku usługi udostępniania powierzchni pod reklamę na prowadzonym przez Pana koncie platformy internetowej na rzecz kontrahenta, tj. „D” świadczy Pan we własnym imieniu i na własny rachunek?”,

wskazał Pan:

2.  „Czy sieć (…) „C” świadczy na Pana rzecz usługę pośrednictwa, za którą przysługuje jej wynagrodzenie w postaci prowizji?”,

wskazał Pan:

3.  „Czy na fakturach, rachunkach lub paragonach wystawionych lub udostępnionych przez „D”, wskazywany jest Pan jako sprzedawca usługi udostępniania powierzchni pod reklamę?”,

wskazał Pan:

Pytanie

Czy w przedstawionym stanie faktycznym miejsce świadczenia usług powinno być ustalone w oparciu o art. 28b ustawy z dnia 11 marca 2004 r., a co za tym idzie czy miejscem świadczenia usług przez Wnioskodawcę jest Irlandia?

Pana stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawcy, w przedstawionym stanie faktycznym miejsce świadczenia usług powinno być ustalone w oparciu o art. 28b ustawy z dnia 11 marca 2004 r., a co za tym idzie miejscem świadczenia usług przez Wnioskodawcę jest Irlandia.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”, podlegają:

1)  odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;

2)  eksport towarów;

3)  import towarów na terytorium kraju;

4)  wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;

5)  wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.

Przez towar, zgodnie z art. 2 pkt 6 ustawy z dnia 11 marca 2004 r., rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii. Mając na uwadze opis działalności Wnioskodawcy, należy stwierdzić, iż wykonywana przez niego działalność nie spełnia ustawowej definicji dostawy towarów.

Co za tym idzie wykonywane przez Wnioskodawcę czynności stanowią odpłatne świadczenie usług.

Zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również:

1)  przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;

2)  zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji;

3)  świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.

W przedstawionym stanie faktycznym wskazano, że nabywcą usług jest (…) z siedzibą w Irlandii posiadający status podatnika VAT w tym kraju.

Ogólna zasada dotycząca określania miejsca świadczenia usług na rzecz podatników zawarta została w art. 28b ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r., zgodnie z którym miejscem świadczenia usług w przypadku świadczenia usług na rzecz podatnika jest miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2-4 oraz art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n.

Na podstawie art. 28b ust. 2 ustawy w przypadku gdy usługi są świadczone dla stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej podatnika, które znajduje się w innym miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej, miejscem świadczenia tych usług jest to stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.

Z powyższych przepisów wynika, że miejscem świadczenia usług na rzecz podatnika działającego w takim charakterze jest – co do zasady – miejsce, w którym podatnik ten posiada siedzibę swojej działalności gospodarczej. Jeśli usługi te są świadczone na rzecz stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej podatnika znajdującego się w miejscu innym niż jego siedziba działalności gospodarczej, miejscem świadczenia tych usług jest stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej. Tę zasadę ogólną należy stosować, gdy usługa jest świadczona na rzecz podatnika, a przepisy art. 28e, 28f ust. 1 i ust. 1a, 28g ust. 1, 28i, 28j ust. 1 i 2 i 28n ustawy nie będą przewidywać innych zasad ustalenia miejsca świadczenia.

Zgodnie z art. 2 pkt 26 ustawy przez usługi elektroniczne rozumie się usługi świadczone drogą elektroniczną, o których mowa w art. 7 rozporządzenia Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (które podlega bezpośredniemu stosowaniu w Polsce). Zgodnie z tym przepisem do „usług świadczonych drogą elektroniczną”, o których mowa w Dyrektywie Nr 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, należą usługi świadczone za pomocą Internetu lub sieci elektronicznej, których świadczenie – ze względu na ich charakter – jest zasadniczo zautomatyzowane i wymaga minimalnego udziału człowieka, a ich wykonanie bez wykorzystania technologii informacyjnej jest niemożliwe. W myśl art. 7 ust. 2 rozporządzenia 282/2011 do usług tych zalicza się:

a)  ogólnie dostawy produktów w formie cyfrowej, łącznie z oprogramowaniem, jego modyfikacjami lub nowszymi wersjami;

b)  usługi umożliwiające lub wspomagające obecność przedsiębiorstw lub osób w sieci elektronicznej, takich jak witryna lub strona internetowa;

c)  usługi generowane automatycznie przez komputer i przesyłane poprzez Internet lub sieć elektroniczną w odpowiedzi na określone dane wprowadzone przez usługobiorcę;

d)  odpłatne przekazywanie prawa do wystawiania na aukcji towarów lub usług za pośrednictwem witryny internetowej działającej jako rynek online, na którym potencjalni kupujący przedstawiają swoje oferty przy wykorzystaniu automatycznych procedur oraz na którym strony są informowane o dokonaniu sprzedaży za pomocą poczty elektronicznej generowanej automatycznie przez komputer;

e)  pakiety usług internetowych oferujące dostęp do informacji, w których element telekomunikacyjny ma charakter pomocniczy i drugorzędny (to znaczy pakiety wykraczające poza oferowanie samego dostępu do Internetu i obejmujące inne elementy, takie jak strony, które umożliwiają dostęp do aktualnych wiadomości, informacji meteorologicznych lub turystycznych, gier, umożliwiają hosting witryn internetowych, dostęp do grup dyskusyjnych; itp.);

f)   usługi wyszczególnione w załączniku I.

Załącznik I do rozporządzenia 282/2011 wymienia m.in. w poz. 3 usługi „dostarczania przestrzeni reklamowej, szczególnie banerów reklamowych na stronach lub witrynach internetowych”. Z uwagi na fakt, że usługi elektroniczne nie zostały sklasyfikowane w klasyfikacjach statystycznych stwierdzić należy, że uznanie czynności jako usługi elektronicznej zależy głównie od charakteru świadczenia.

W przedmiotowym stanie faktycznym na koncie Wnioskodawcy prowadzonym na platformie B Wnioskodawca samodzielnie zamieszcza odpłatnie reklamy w ramach systemu partnerskiego, który wynika z zawartej z D umowy, tj. Wnioskodawca świadczy dla tego podmiotu usługi udostępniania powierzchni pod reklamę na prowadzonym koncie na platformie internetowej. W zamian za wyświetlone reklamy Wnioskodawca otrzymuje wynagrodzenie, przy czym wypłacającym wynagrodzenie jest D, a pośrednikiem w przekazaniu środków jest C. W tym stanie rzeczy uwzględniając powołane przepisy prawa należy stwierdzić, że czynności udostępnienia powierzchni reklamowej na prowadzonym koncie na platformie internetowej w ramach stanu faktycznego stanowią usługi elektroniczne, o których mowa w art. 2 pkt 26 ustawy w związku z art. 7 rozporządzenia wykonawczego 282/2011.

Usługi te były i są świadczone na rzecz spółki D z siedzibą w Irlandii, a nabywca spełnia definicję podatnika w rozumieniu art. 28a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. posiadając siedzibę w kraju innym niż Polska. Należy zauważyć, że dla usług elektronicznych świadczonych na rzecz podatników ustawodawca nie przewidział szczególnych zasad ustalenia miejsca świadczenia (nie są to usługi wymienione w art. 28e, 28f ust. 1 i ust. 1a, 28g ust. 1, 28i, 28j ust. 1 i 2 i 28n ustawy dnia 11 marca 2004 r.), dlatego też dla ustalenia miejsca świadczenia usług zastosowanie znajduje zasada ogólna wyrażona w art. 28b ustawy z dnia 11 marca 2004 r., zgodnie z którą miejsce świadczenia, a tym samym opodatkowania usługi, powiązane jest z miejscem siedziby nabywcy.

Skoro usługobiorca, będący podatnikiem w rozumieniu art. 28a ustawy, posiada siedzibę działalności gospodarczej poza terytorium Polski (w analizowanym przypadku na terytorium Irlandii) oraz z opisu sprawy wynika, że nie posiada on na terenie Polski stałego miejsca prowadzenia działalności, dla którego byłyby świadczone opisane usługi – to miejscem świadczenia i opodatkowania ww. usług będzie, zgodnie z art. 28b ust. 1 ustawy, terytorium państwa, w którym ten usługobiorca ma swoją siedzibę, tj. Irlandia. W konsekwencji, usługi te nie będą podlegały opodatkowaniu na terytorium Polski, a Wnioskodawca niezasadnie zadeklarował podatek należy z zastosowaniem stawki podatku w wysokości 23%.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 1263 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:

Z powołanego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie z którą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają wymienione czynności, ale tylko w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.

W świetle art. 2 pkt 22 ustawy:

Stosownie do art. 2 pkt 1 ustawy:

Na mocy art. 7 ust. 1 ustawy:

W świetle art. 8 ust. 1 ustawy:

Kwestie dotyczące miejsca świadczenia (opodatkowania) przy świadczeniu usług uregulowane zostały w rozdziale 3 działu V ustawy.

Stosownie do art. 28a ustawy:

Wskazany art. 28a ustawy wprowadza drugą definicję podatnika do ustawy. Definicja ta ma zastosowanie tylko w przypadku ustalenia miejsca świadczenia usług. Podatnikiem według tej regulacji jest osoba wykonująca samodzielnie działalność gospodarczą. Ustawodawca odwołuje się w tym celu do definicji działalności gospodarczej ustalonej w art. 15 ust. 2 ustawy. Za podatników są uznawane również podmioty wykonujące działalność gospodarczą zgodnie z regulacjami innych państw członkowskich oraz państw trzecich.

Zgodnie z ogólną zasadą wyrażoną w art. 28b ust. 1 ustawy:

Jak stanowi art. 28b ust. 2 ustawy:

Z powyższych przepisów ustawy wynika zatem, że co do zasady, usługa świadczona na rzecz podatnika w rozumieniu art. 28a ustawy inna niż wskazana w art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n ustawy podlega opodatkowaniu w miejscu siedziby działalności gospodarczej usługobiorcy, chyba że jest świadczona dla stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej usługobiorcy, które znajduje się w innym miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej, wówczas miejscem świadczenia tej usługi jest stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, dla którego ta usługa jest świadczona.

Przy czym, zgodnie z art. 2 pkt 26 ustawy:

Zgodnie z art. 7 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 77 str. 1 ze zm.) – zwanego dalej „rozporządzeniem 282/2011”:

W myśl art. 7 ust. 2 rozporządzenia 282/2011:

Załącznik I do rozporządzenia 282/2011 wymienia m.in. – w poz. 3 pn. „Punkt 3 załącznika II do dyrektywy 2006/112/WE”, w lit. h) – usługi „dostarczania przestrzeni reklamowej, szczególnie banerów reklamowych na stronach lub witrynach internetowych”.

Z uwagi na fakt, że usługi elektroniczne nie zostały sklasyfikowane w klasyfikacjach statystycznych stwierdzić należy, że uznanie czynności jako usługi elektronicznej zależy głównie od charakteru świadczenia.

Z opisu sprawy wynika, że od 2016 r. Pan wraz z współpracownikiem tworzy treści audiowizualne, które publikuje w serwisie B na kanale popularnonaukowym „X” oraz dodatkowo samodzielnie na kanale „Y” od 2023 r. Przez większość okresu prowadzenia kanału „X” współpracował Pan z polską siecią (…) C ((…) – agencja zrzeszająca twórców internetowych, która pomaga w monetyzacji treści (zarabianiu poprzez platformy internetowe), ochronie praw autorskich oraz pośrednicząca we współpracy z markami), która wspierała Pana i współpracownika w zarządzaniu kanałem oraz rozliczeniach płatności otrzymywanych od platformy B. Firma ta pośredniczyła również w nawiązywaniu współpracy reklamowych. W związku z wykorzystaniem platformy B zarówno dla kanału „X” jak i „Y” zawarł Pan umowę „(…)” z właścicielem tej platformy, tj. D z siedzibą w Irlandii (będącą zarejestrowanym podatnikiem VAT w tym kraju i nie posiadająca stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium RP, które uczestniczyłoby w opisywanej transakcji. Integralną częścią tego dokumentu są „(…)”. Zgodnie z tymi dokumentami właścicielem treści oraz osobą odpowiedzialną za publikowane treści jest każdorazowo strona tej umowy – w tym wypadku Pan. Umowa reguluje również zasady zarabiania na kanałach publikowanych na platformie B. W przypadku akceptacji warunków D zobowiązuje się do płatności na rzecz twórcy poprzez moduł „(…)”. Mając na względzie skomplikowane zasady współpracy z D zawarł Pan z firmą C umowę dotyczącą „monetyzacji” dotyczącą reprezentowania Pana w stosunku do D. W związku z zawartą umową faktyczne przepływy pieniężne pomiędzy D a Panem odbywały się za pośrednictwem C. W rzeczywistości firma C nigdy nie rozpowszechniała utworów audiowizualnych na Pana kanale B, który dokonywał Pan tych czynności samodzielnie. Pan samodzielnie publikował filmy na platformę B, włączał i ustawiał zarabianie poprzez publikację reklam. Pan miał pełną kontrolę nad treściami tam umieszczanymi (sam planował Pan terminy publikacji materiałów i posiadał uprawnienie do samodzielnego usuwania reklam). Czynności C ograniczały się do przeprowadzania badania statystyk kanału, i udzielania sporadycznych wskazówek mających na celu optymalizację działalności. Fakt, że właścicielem platformy jest D, a prowadzącym kanały jest Pan powoduje, że C nie może być traktowany jako beneficjent Pana świadczenia – podmiot ten nie posiadał bowiem praw do platformy jak również kanałów. Konto w serwisie B oraz w D (…) jest zarejestrowane na Pana. Pan tworzy treści i ponosi ryzyko gospodarcze, to dla Pana B/D (...) wypłacał środki z wyświetlania reklam za pośrednictwem sieci (…). Pan zobowiązany jest zaakceptować regulamin Programu Partnerskiego B i odpowiednio skonfigurować konto D (…). (…) C w łańcuchu relacji Pan z D to operator techniczno-finansowy, który pobierał należności bezpośrednio z Pana konta na B/D (…) przekazywał Panu te środki, potrącając swoją prowizję. D nie wystawia ani paragonów, ani rachunków. D udostępnia pokwitowanie płatności w panelu (…) – jest to potwierdzenie zrealizowania przelewu. W okresie 2021-2025 nie posiadał Pan takich pokwitowań, ponieważ to firma C odbierała przelewy. W tym okresie konto (…) było wpięte pod konto (…) zbiorcze sieci (…) C. Sieć (…), gdy podpina się pod konto twórcy, ma wgląd od strony technicznej do kanału (widzi statystyki i to, ile kanał zarobił) oraz odbiera płatności, które następnie przekazuje twórcy. Tak więc pieniądze, które Pan zarobił na reklamach dzięki Programowi Partnerskiemu B, automatycznie przekazywane byłby z Pana konta (…) na konto (…) – co jest istotą działania sieci (…).

Pana wątpliwości dotyczą wskazania, czy w przedstawionym opisie stanu faktycznego, miejsce świadczonych przez Pana usług powinno być ustalone w oparciu o art. 28b ustawy, a co za tym idzie świadczone przez Pana usługi nie będą podlegały opodatkowaniu na terytorium Polski.

Jak wynika z opisu (…) jest podmiotem zewnętrznym, który zajmuje się m.in.: monetyzacją kanałów, zarządzaniem prawami i rozliczaniem przychodów, które w przypadku kanałów zrzeszonych w (…) przepływają przez konto (…) należące do (…). Wskazał Pan, że będąc zrzeszonym w (…) „Pana konto (…) było wpięte pod konto (…) zbiorcze sieci (…) C. Sieć (…), gdy podpina się pod konto twórcy, ma wgląd od strony technicznej do kanału (widzi statystyki i to, ile kanał zarobił) oraz odbiera płatności, które następnie przekazuje twórcy. Tak więc pieniądze, które Pan zarobił na reklamach dzięki Programowi Partnerskiemu B, atomatycznie przekazywane były z Pana konta (…) na konto (…) – co jest istotą działania sieci (…)”.

Oznacza to, że B D (...) wypłaca środki (…), a (…) rozlicza się następnie z Twórcą (Panem). Tym samym, przystąpienie Pana do (…) nie zmienia zasad udziału twórcy w przychodach określonych przez B. Sam przepływ środków pieniężanach przez (…) nie dowodzi, że (…) jest nabywcą usługi reklamowej zwłaszcza, że (…) C nigdy nie rozpowszechniał utworów audiowizualnych na Pana kanale B, a tym samym nie mógł udostępniać powierzchni pod reklamę. (…) nie posiadał również praw do platformy jak również Pana kanałów.

Biorąc zatem pod uwagę opisany schemat/charakter współpracy z C (…) należy uznać, że C w łańcuchu relacji Pana z D działa jako operator techniczno-finansowy, który w pierwszej kolejności pobiera należności bezpośrednio z Pana konta na B/D (…), a następnie przekazuje Panu (Twórcy) te środki, potrącając tym samym za swoją usługę należne wynagrodzenie – prowizję.

Z okoliczności sprawy jednoznacznie wynika, że w ramach programu partnerskiego zawiera Pan umowę na udostępnianie powierzchni reklamowej bezpośrednio z D, a nie z (…) i to D wykorzystuje powierzchnię reklamową na Pana kanale. W konsekwencji (…) nie nabywa od Pana powierzchni reklamowej, lecz jedynie pośredniczy w rozliczeniach w zakresie monetyzacji. Na żadnym etapie (…) nie jest i nie było beneficjentem świadczenia z Pana strony. Z opisu nie wynika również, aby (…) wypłacało na Pana (Twórcy) rzecz własne/odrębne wynagrodzenie. Jak wskazano, (…) przekazuje na Pana rzecz wyłącznie środki uzyskane z D jakie Pan zarobił na reklamach dzięki Programowi Partnerskiemu B, które automatycznie przekazywane są z Pana konta (…) na konto (…). Tym samym, biorąc pod uwagę realia analizowanej sprawy wynika, że (…) nie zawiera z Panem (Twórcą) umowy, na podstawie której posiadałby prawo do komercyjnego wykorzystywania powierzchni reklamowej na kanale B, aby następnie we własnym imieniu sprzedawać tę powierzchnię reklamodawcom, lub świadczyć na ich rzecz usługi reklamy. Pan w ramach uzupełnienia wskazał również, że w Pana ocenie w ramach świadczonych usług działa Pan we własnym imieniu i na własną rzecz.

W konsekwencji rzeczywistym odbiorcą (nabywcą – faktycznym podmiotem) na rzecz którego Pan świadczył usługi (dostarczanie treści audiowizualnych, przy których wyświetlane są reklamy), był D jako właściciel platformy B, bowiem konto w serwisie B oraz w D (…) jest zarejestrowane na Pana i to wyłącznie Pan tworzy treści i ponosi ryzyko gospodarcze. Zatem, podmiotem na rzecz którego świadczy Pan usługę w rozumieniu ustawy o VAT jest platforma D, z którą to platformą ma Pan podpisaną konkretną umową na współpracę (stosunek zobowiązaniowy) w ramach Programu Partnerskiego B.

Odnosząc się w dalszej kolejności do miejsca świadczenia, należy mieć na względzie, że prawidłowa kwalifikacja usług świadczonych na rzecz D jest istotna z punktu widzenia opodatkowania transakcji podatkiem VAT.

Analizując ww. art. 2 pkt 26 ustawy, przez usługi elektroniczne rozumie się usługi świadczone drogą elektroniczną, o których mowa w art. 7 rozporządzenia 282/2011. W rozporządzeniu tym wskazano, że do „usług świadczonych drogą elektroniczną”, o których mowa w dyrektywie 2006/112/WE, należą usługi świadczone za pomocą Internetu lub sieci elektronicznej, których świadczenie – ze względu na ich charakter – jest zasadniczo zautomatyzowane i wymaga minimalnego udziału człowieka, a ich wykonanie bez wykorzystania technologii informacyjnej jest niemożliwe. Dodatkowo Załącznik I do rozporządzenia 282/2011 wymienia m.in. – w poz. 3 pn. „Punkt 3 załącznika II do dyrektywy 2006/112/WE”, w lit. h) – usługi „dostarczania przestrzeni reklamowej, szczególnie banerów reklamowych na stronach lub witrynach internetowych” – wskazuje, że usługi te kwalifikowane są jako usługi elektroniczne. W konsekwencji należy uznać, że wyświetlanie reklam w programie D (…), jako czynności udostępnienia przez Pana powierzchni reklamowej na prowadzonym koncie na platformie internetowej wpisuje się w definicję usług elektronicznych, o których mowa w art. 2 pkt 26 ustawy w związku z art. 7 rozporządzenia wykonawczego 282/2011.

Odnosząc się końcowo do miejsca opodatkowania przedmiotowych usług elektronicznych, skoro jak zostało rozstrzygnięte powyżej, odbiorcą tych usług świadczonych przez Pana jest irlandzki podmiot D – będący podatnikiem w rozumieniu art. 28a ustawy, posiadający siedzibę działalności gospodarczej poza terytorium Polski oraz nie posiadający na terenie Polski stałego miejsca prowadzenia działalności, dla którego byłyby świadczone opisane usługi – to miejscem świadczenia (opodatkowania) ww. usług będzie, zgodnie z art. 28b ust. 1 ustawy, terytorium państwa, w którym ten usługobiorca ma swoją siedzibę, tj. Irlandia. W konsekwencji, usługi te nie będą podlegały opodatkowaniu na terytorium Polski.

Tym samym, Pana stanowisko jest prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej:

Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Pan ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) podanym przez Pana w złożonym wniosku. Zatem, wydając przedmiotową interpretację oparłem się na wynikającym z treści wniosku opisie stanu faktycznego, w tym w szczególności na informacjach zawartych we wniosku, że to Pan zawarł umowę pt. „(…)” z właścicielem tej platformy, tj. D z siedzibą w Irlandii (będącą zarejestrowanym podatnikiem VAT w tym kraju i nie posiadającą stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium RP, które uczestniczyłoby w opisywanej transakcji) oraz, że integralną częścią tego dokumentu są „(…)". Zgodnie z tymi dokumentami właścicielem treści oraz osobą odpowiedzialną za publikowane treści jest każdorazowo strona tej umowy – w tym wypadku Pan. Umowa reguluje również zasady zarabiania na kanałach publikowanych na platformie B. W przypadku akceptacji warunków D zobowiązuje się do płatności na rzecz twórcy poprzez moduł „(…)”.

Jednocześnie należy podkreślić, że niniejsza interpretacja została wydana na podstawie przedstawionego we wniosku opisu sprawy, co oznacza, że w przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·       Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.

·    Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

·    Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·    w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·    w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.