0112-KDIL1-3.4012.431.2026.2.ŁW

Interpretacja indywidualna
– stanowisko nieprawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

30 czerwca 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z 30 czerwca 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy możliwości zastosowania stawki VAT 0% dla dostaw towarów poza terytorium UE na podstawie posiadanych dokumentów. Uzupełnili go Państwo dwoma pismami z 1 września 2026 r. (wpływ 1 września 2026 r.) – w odpowiedzi na wezwanie.

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego (ostatecznie przedstawiony w piśmie z 1 września 2026 r.)

(…) jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług, prowadzącym działalność gospodarczą w branży meblarskiej, specjalizując się w produkcji (...). Spółka ma siedzibę działalności gospodarczej w Polsce oraz regularnie składa JPK VAT-7.

W ramach prowadzonej działalności gospodarczej, Spółka dokonuje między innymi transakcji sprzedaży wyprodukowanych przez siebie wyrobów do Odbiorcy w Wielkiej Brytanii i Szwajcarii, zarejestrowanego na potrzeby rozliczania podatku VAT w Wielkiej Brytanii i w Szwajcarii (średnio około 10 tego typu transakcji miesięcznie). Dla celów podatku od towarów i usług (dalej: „podatek VAT”) sprzedaż taka ma charakter eksportu towarów (dalej: „Eksport”), który jest przedmiotem złożonego wniosku. Transakcje eksportowe, które były i są dokonane przez Spółkę na rzecz kontrahentów z Wielkiej Brytanii i Szwajcarii odbywają się na warunkach EXW. Każdorazowo kontrahent jest organizatorem transportu, który realizuje z wykorzystaniem zewnętrznych firm spedycyjnych. Wywóz z terytorium Unii Europejskiej do Wielkiej Brytanii i Szwajcarii dokonywany jest najczęściej przez port zlokalizowany w Niemczech.

Towary są wysyłane z terytorium Polski, z magazynu Wnioskodawcy do odbiorców na całym świecie – do podmiotów prowadzących działalność gospodarczą. Obecnie dostawy dla odbiorców Wnioskodawcy zlokalizowanych poza terytorium Unii Europejskiej są fakturowane z zastosowaniem stawki VAT 23%, ponieważ Wnioskodawca nie posiada komunikatów CC-599, które w klasycznych przypadkach eksportu stanowią potwierdzenie wywozu towarów poza UE.

Wysyłka towarów poza Unię Europejską odbywa się głównie za pośrednictwem przewoźnika AA oraz BB, w formie listów rejestrowanych oraz przesyłek pocztowych zarejestrowanych w systemie (…). W niektórych przypadkach Wnioskodawca korzysta również z usług firm kurierskich, jednak zasadnicza część sprzedaży poza UE realizowana jest właśnie za pośrednictwem BB.

Z uwagi na to, że przesyłki nadawane w placówkach pocztowych nie są obsługiwane w systemie ECS, Wnioskodawca nie otrzymuje komunikatów CC-599, które w obrocie celnym stanowią standardowe potwierdzenie wywozu. Zamiast tego Wnioskodawca dysponuje kompletem innych dokumentów, które w jego ocenie potwierdzają faktyczny wywóz towarów poza terytorium Unii Europejskiej, w szczególności:

Dokumenty Spółki:

·      dokumenty CMR podpisane przez przewoźnika, zawierające potwierdzenie dostarczenia towarów do hubu logistycznego w Niemczech,

·      dokumenty Shipping List stanowiące specyfikację towarów wydanych z magazynu Spółki,

·      dokumenty handlowe (faktury), w tym:

-     faktura sprzedaży VAT między Spółką a Kontrahentem,

-     faktura sprzedaży VAT między Kontrahentem a Kontrahentem Końcowym.

Dokumenty, do których Spółka ma dostęp, ale nie uczestniczące w odprawie eksportowej:

·      Customs Declaration CN23 stanowiący potwierdzenie zadeklarowania dostawy towaru do Kontrahenta Końcowego poza teren UE, jako specyficzny sposób udokumentowania eksportu dla przesyłek pocztowych/kurierskich:

-     formularz CN23 służy jako kluczowy dokument potwierdzający, że towary zostały zadeklarowane do eksportu, oraz

-     funkcja i rola dowodowa deklaracji CN23 bezpośrednio pokazuje, że towary podlegają procedurze eksportowej,

·      dokumenty CMR potwierdzające dostawę towarów z hubu przewoźnika do Kontrahenta Końcowego,

·      etykieta zawierająca adres Kontrahenta Końcowego.

Stosowany przez Spółkę proces organizacji dostaw do klientów w Wielkiej Brytanii i Szwajcarii wygląda następująco.

Dostawy realizowane są według następującego schematu:

1.  Kontrahent składa zamówienie w określonym formacie elektronicznym, które zaciąga się do systemu ERP Spółki. W zaciągniętym zamówieniu widać następujące dane:

a)  dane Kontrahenta jako zamawiającego ze wskazaniem numeru NIP z GB i CH,

b)  nazwa i adres odbiorcy końcowego wraz ze wskazaniem danych kontaktowych tego odbiorcy,

c)  nazwa i adres hubu w Niemczech, do którego w pierwszej instancji dociera wysyłany przez Spółkę towar.

2.  Towar jest przygotowywany do wysyłki w zakładzie produkcyjnym Spółki w Polsce, w zakładzie w (…).

3.  Spółka, zgodnie z oczekiwaniami Kontrahenta, okleja każdy karton z wyrobem gotowym, etykietą transportową, zawierającą dane odbiorcy końcowego. Etykieta ta pobierana jest z programu TMS – zewnętrznej platformy Kontrahenta, do której Spółka otrzymała dostęp.

4.  W przypadku zamówień wysyłanych do odbiorcy końcowego, znajdującego się poza terytorium Unii Europejskiej (tj. Wielka Brytania i Szwajcaria), Spółka dysponuje następującymi dokumentami:

a)  deklaracją Customs Declaration Summary oraz fakturą handlową Proforma Invoice wygenerowaną z udostępnionego jej przez Kontrahenta systemu (…), które wskazują dane eksportera jako dane Kontrahenta oraz dane importera jako dane odbiorcy końcowego z kraju spoza UE wraz ze szczegółami sprzedawanych towarów takimi jak waga towaru, a także kraj załadunku towaru w Polsce.

Opisane dokumenty w punkcie 4a są własnością Kontrahenta.

b)  dostępna w systemie Spółki lista załadunkowa Shipping List No. (…), na podstawie której dokonywane jest wydanie towarów z siedziby Spółki, zawiera informację o numerze wysyłki w kolumnie Your Refenrence, np. (…), którą można zidentyfikować po udostępnionych Spółce w systemie Cargoson dokumentach CMR, wskazujących na numer Cust. Reference: (…),

c)  udostępnione Spółce dokumenty CMR można zidentyfikować po numerze Tracking w polu 19 dokumentu CMR z dokumentem Customs Declaration CN23 wystawionym przez przewoźnika Kontrahenta.

Do opisanych w punktach 4b-4c dokumentów Spółka ma dostęp, ale nie uczestniczy w procesie generowania dokumentacji na potrzeby odprawy eksportowej.

d)  dokumentem, którym Spółka dysponuje na potrzeby potwierdzenia dokonanej dostawy jest CMR, który potwierdza dostawę bezpośrednio z magazynu siedziby Spółki w (…) do Niemiec – w polu 24 załączonego skanu CMR widnieje potwierdzenie otrzymania przesyłki w Niemczech z dokładną datą otrzymania i adresem hubu logistycznego (przeładunkowego),

e)  opisany w punkcie 4d dokument CMR zawiera w polu 16 numer Package Tracking No.: (…),

f)   opisany w punkcie 4d dokument CMR zawiera w polu 5 Shipping List (…) – towary są transportowane na terytorium Niemiec do hubu logistycznego (przeładunkowego) obsługiwanego przez operatora logistycznego (np. AA).

5.  Odbiór towarów następuje bezpośrednio z magazynu Spółki przez przewoźnika działającego na zlecenie Kontrahenta (Spółka nie jest stroną umowy przewozu).

6.  Transport realizowany jest przez zewnętrznych operatorów pocztowych/kurierskich.

7.  W hubie logistycznym w Niemczech następuje jak poniżej (niemiecki hub jest częścią infrastruktury sieciowej przewoźnika, a nie centrum logistycznym Spółki lub Kontrahenta):

a)  ich dalsze sortowanie oraz przeładunek,

b)  organizacja dalszego transportu poza Unię Europejską – Spółka nie uczestniczy w tym etapie i nie posiada dokumentacji dotyczącej: sposobu przebiegu dalszego transportu oraz podmiotu, który dokonuje dalszego transportu towarów.

8.  Wnioskodawca nie ma kontroli ani udziału w obsłudze towarów po ich przekazaniu przewoźnikowi.

Odprawa celna towarów rozpoczyna się na terytorium Niemiec i jest organizowana przez:

·      Kontrahenta lub podmioty działające na jego rzecz, lub

·      operatora logistycznego/agencję celną działającą poza terytorium Spółki.

W konsekwencji Spółka nie jest stroną zgłoszenia celnego oraz Spółka nie ma dostępu do dokumentów celnych, w tym w szczególności:

•      komunikatu IE599/CC599 potwierdzającego wywóz,

•      zgłoszeń wywozowych w systemie AES,

•      Spółka nie otrzymuje formalnego potwierdzenia wyprowadzenia towarów poza terytorium Unii Europejskiej.

Okoliczności wskazujące na faktyczny wywóz.

Z posiadanych przez Spółkę informacji wynika, że:

•      towary po dostarczeniu do hubu logistycznego w Niemczech są przeznaczone do dalszego transportu do państw trzecich,

•      Kontrahent Końcowy jest podmiotem mającym siedzibę poza UE lub wykorzystuje towary poza UE,

•      model logistyczny stosowany jest w sposób powtarzalny dla wszystkich dostaw.

Podsumowanie stanu sprawy.

W konsekwencji przedstawionego modelu:

•      Spółka wydaje towary przewoźnikowi działającemu na rzecz Kontrahenta,

•      transport odbywa się poza kontrolą Spółki po opuszczeniu jej magazynu,

•      Spółka posiada dokumenty potwierdzające transport do Niemiec,

•      Spółka jest w posiadaniu uproszczonej deklaracji celnej dla przesyłek pocztowych/kurierskich Customs Declaration CN23,

•      Spółka nie posiada dokumentów celnych potwierdzających eksport (IE599/CC599), jednak z perspektywy gospodarczej towary są przeznaczone do wywozu poza UE.

Pytanie (ostatecznie sformułowane w piśmie z 1 września 2026 r.)

Czy Wnioskodawca ma prawo zastosować stawkę VAT 0% dla dostaw towarów wysyłanych z Polski do odbiorców spoza Unii Europejskiej za pośrednictwem AA i BB, jeżeli nie posiada komunikatów CC-599, ale dysponuje wskazanymi w opisie stanu sprawy dokumentami potwierdzającymi wywóz towarów poza terytorium UE?

Państwa stanowisko w sprawie (ostatecznie wyrażone w piśmie z 1 września 2026 r.)

W ocenie Wnioskodawcy, ma on prawo zastosować stawkę VAT 0% dla dostaw towarów wysyłanych z Polski do odbiorców spoza Unii Europejskiej za pośrednictwem AA i BB, jeżeli nie posiada komunikatów CC-599, ale dysponuje wskazanymi w opisie stanu sprawy dokumentami potwierdzającymi wywóz towarów poza terytorium UE.

Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy.

Zdaniem Wnioskodawcy, w przedstawionym stanie sprawy istnieją pełne podstawy prawne i faktyczne do zastosowania stawki podatku VAT w wysokości 0% dla dostaw towarów wysyłanych z Polski do odbiorców spoza terytorium Unii Europejskiej, realizowanych za pośrednictwem AA i BB, mimo braku komunikatu celnego CC-599. Kluczowe znaczenie w analizowanej sprawie ma fakt, iż Wnioskodawca dysponuje kompletem innych dokumentów potwierdzających faktyczny wywóz towarów poza terytorium Unii Europejskiej, w tym raportami z systemu (…), potwierdzeniami nadania oraz doręczenia przesyłek.

Zgodnie z art. 41 ust. 4 ustawy o podatku od towarów i usług, stawkę podatku 0% stosuje się w eksporcie towarów w rozumieniu art. 2 pkt. 8 tej ustawy, natomiast w myśl ust. 11 tego przepisu warunkiem formalnym zastosowania preferencji jest posiadanie dokumentu potwierdzającego wywóz towarów poza terytorium Unii Europejskiej.

Przepis art. 41 ust. 6a ustawy o VAT, określający katalog możliwych dokumentów, z których może wynikać wywóz, ma charakter przykładowy. Ustawodawca posłużył się bowiem zwrotem „w szczególności”, co przesądza o otwartym charakterze katalogu i dopuszcza każdą formę dokumentacji, która w sposób wiarygodny potwierdza faktyczne opuszczenie przez towar terytorium Unii. Celem regulacji jest udokumentowanie rzeczywistego wywozu towarów, a nie ograniczanie prawa podatnika do zastosowania stawki 0% ze względów czysto formalnych.

W świetle tej konstrukcji przepisów, potwierdzeniem eksportu mogą być wszelkie dokumenty, które pozwalają na jednoznaczne ustalenie, że towary faktycznie zostały dostarczone do miejsca przeznaczenia poza terytorium UE. Takie podejście wielokrotnie potwierdzały organy podatkowe. W interpretacji indywidualnej z 8 stycznia 2024 r. (0112-KDIL1-3.4012.536.2023.1.JK) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej uznał, że brak komunikatu CC-599 nie wyklucza zastosowania stawki 0%, jeśli podatnik dysponuje innymi dokumentami – jak list przewozowy, oświadczenie nabywcy lub dokumenty wydane przez administrację celną państwa trzeciego – które potwierdzają wywóz towarów poza UE. Podobnie w interpretacji z 24 stycznia 2022 r. (0113-KDIPT1-2.4012. 873.2021.1.PRP) Organ podkreślił, że podatnik ma prawo stosować stawkę 0%, jeśli z dokumentów, którymi dysponuje, jednoznacznie wynika, że towary opuściły terytorium Wspólnoty. W obu przypadkach Dyrektor KIS zaakceptował możliwość potwierdzania eksportu za pomocą dokumentacji pochodzącej spoza systemu celnego, co wprost odpowiada sytuacji Wnioskodawcy.

Pogląd ten znajduje silne potwierdzenie w aktualnym orzecznictwie sądów administracyjnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z 20 marca 2024 r. (I SA/Gl 967/23) jednoznacznie wskazał, że komunikat CC-599 nie jest dokumentem wyłącznym, a każdy inny dowód potwierdzający wywóz towarów poza Unię Europejską – w tym list przewozowy, oświadczenie przewoźnika lub nabywcy – stanowi wystarczającą podstawę do zastosowania stawki 0%. Sąd podkreślił, że formalizm w zakresie rodzaju dokumentu nie może przeważać nad istotą zdarzenia gospodarczego, którym jest faktyczny wywóz towarów.

W podobnym tonie wypowiedział się ten sam Sąd w wyroku z 22 lutego 2024 r. (I SA/Gl 1182/23), uznając, że kluczowym warunkiem materialnym eksportu jest rzeczywiste opuszczenie przez towar terytorium Unii, a nie forma potwierdzającego to dokumentu. Sąd odwołał się przy tym do wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 28 marca 2019 r. w sprawie C-275/18, zgodnie z którym organy podatkowe nie mogą odmawiać podatnikowi prawa do zwolnienia z VAT tylko z uwagi na niedopełnienie wymogów formalnych, jeżeli materialne przesłanki eksportu zostały spełnione. Również w wyroku z 14 listopada 2024 r. (I SA/Gl 382/24) WSA w Gliwicach uchylił interpretację KIS, która uzależniała stawkę 0% wyłącznie od posiadania IE-599, podkreślając, że inne dokumenty, w tym elektroniczne oświadczenia i wydruki z systemów śledzenia przesyłek, są wystarczające, jeśli pozwalają na ustalenie faktycznego wywozu towarów. Z kolei Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w wyroku z 13 sierpnia 2025 r. (I SA/Łd 342/25) wskazał, że w transakcjach e-commerce i dropshippingowych, w których podatnik posiada raporty systemowe (np. z portali logistycznych) potwierdzające dostarczenie przesyłki poza UE, takie raporty spełniają funkcję dokumentu eksportowego w rozumieniu art. 41 ust. 6 ustawy o VAT.

Wreszcie Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 18 lutego 2025 r. (I FSK 106/21) potwierdził, że organy podatkowe nie mogą odmawiać zastosowania stawki 0% wyłącznie na podstawie braku konkretnego rodzaju dokumentu, jeżeli z całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego wynika, iż wywóz towarów faktycznie miał miejsce. NSA powołał się przy tym na art. 131 i 273 Dyrektywy 2006/112/WE, podkreślając, że celem przepisów o VAT jest zapewnienie neutralności podatku i prawidłowego opodatkowania konsumpcji w miejscu przeznaczenia, a nie sankcjonowanie uchybień formalnych po stronie podatnika.

W kontekście przedstawionych poglądów doktryny, interpretacji i orzecznictwa, zgromadzony przez Wnioskodawcę materiał dowodowy spełnia wymogi określone w art. 41 ust. 11 w zw. z art. 42 ust. 3 i 4 ustawy o VAT. Raporty z systemu (…) zawierają pełne dane identyfikujące przesyłki (numery rejestrowe, daty nadania, kraje przeznaczenia, statusy „doręczono”), które można jednoznacznie powiązać z konkretnymi fakturami sprzedaży. Dokumenty te w sposób niebudzący wątpliwości potwierdzają, że towary opuściły terytorium Unii Europejskiej i zostały doręczone do nabywców w państwach trzecich. Brak komunikatu IE-599 wynika wyłącznie z technicznych ograniczeń operatora pocztowego, który nie korzysta z systemu AES/ECS, a nie z niedopełnienia obowiązków po stronie Wnioskodawcy. W tych warunkach odmowa zastosowania stawki 0% wyłącznie z powodu braku dokumentu generowanego przez system celny byłaby sprzeczna z zasadą proporcjonalności oraz z art. 131 Dyrektywy VAT, który nakazuje państwom członkowskim stosować środki zapewniające prawidłowe pobranie podatku, ale bez naruszania neutralności i bez nadmiernego formalizmu.

Wnioskodawca podkreśla, że wszystkie zgromadzone dokumenty mają charakter wiarygodny, pochodzą z oficjalnych źródeł (systemu (…)) i umożliwiają jednoznaczne ustalenie tożsamości towarów i odbiorców. W świetle utrwalonej praktyki interpretacyjnej Dyrektora KIS i orzeczeń sądów administracyjnych, stanowią one wystarczający dowód wywozu w rozumieniu art. 41 ust. 11 ustawy o VAT. Tym samym, zastosowanie przez Wnioskodawcę stawki 0% dla opisanych transakcji eksportowych jest w pełni uzasadnione i zgodne z obowiązującymi przepisami prawa oraz zasadami wynikającymi z orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, Naczelnego Sądu Administracyjnego i Wojewódzkich Sądów Administracyjnych.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:

Z powyższego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie z którą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega m.in. odpłatne świadczenie usług oraz odpłatna dostawa towarów, ale tylko w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia (określanym na podstawie przepisów ustawy) jest terytorium kraju.

Według art. 2 pkt 1 ustawy:

Na mocy art. 2 pkt 3 ustawy:

Natomiast jak stanowi art. 2 pkt 5 ustawy:

Na mocy art. 7 ust. 1 ustawy:

W myśl art. 2 pkt 6 ustawy:

Stosownie do art. 2 pkt 8 ustawy:

Ustawodawca, definiując pojęcie eksportu towarów, dokonał rozróżnienia sytuacji, gdy będący przedmiotem wywozu towar jest wywożony przez dostawcę lub na jego rzecz, oraz gdy jest dokonywany przez nabywcę mającego siedzibę poza terytorium kraju lub na jego rzecz. Sytuacja kiedy eksporter lub podmiot przez niego upoważniony sam dokonuje wywozu towarów poza terytorium Unii Europejskiej – stanowi tzw. eksport bezpośredni. Eksport pośredni natomiast ma miejsce wówczas, gdy wywóz towarów poza terytorium Unii Europejskiej, w wykonaniu dostawy towarów, jest dokonywany przez nabywcę mającego siedzibę poza terytorium Polski lub na jego rzecz.

Należy zauważyć, że art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy przewiduje, że opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega eksport towarów, jednak z uwagi na terytorialny charakter podatku VAT, opodatkowaniu podlegają wyłącznie czynności, których miejscem świadczenia jest terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, które w przypadku dostaw towarów wysyłanych lub transportowanych wyznacza art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy.

Zgodnie z art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy:

Podkreślić należy, że zarówno w treści ustawy, jak i przepisach wykonawczych do niej, ustawodawca przewidział opodatkowanie niektórych czynności stawkami obniżonymi.

W myśl przepisu art. 41 ust. 4 ustawy:

Jednakże zgodnie z art. 41 ust. 6 ustawy:

Na podstawie art. 41 ust. 6a ustawy:

W myśl art. 41 ust. 7 ustawy:

Stosownie do art. 41 ust. 8 ustawy:

Jak stanowi art. 41 ust. 9 ustawy:

Przepis art. 41 ust. 11 ustawy stwierdza natomiast, że:

Wskazać należy, że aby uznać daną czynność za eksport towarów w rozumieniu przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, muszą wystąpić łącznie następujące przesłanki:

-     ma miejsce dostawa towarów wysyłanych lub transportowanych z terytorium kraju poza terytorium Unii Europejskiej przez dostawcę lub na jego rzecz (eksport bezpośredni) lub przez nabywcę mającego siedzibę poza terytorium kraju lub na jego rzecz (eksport pośredni),

-     wywóz towaru poza terytorium Unii Europejskiej musi zostać potwierdzony przez właściwy organ celny określony w przepisach celnych.

Niespełnienie jakiejkolwiek z wymienionych wyżej przesłanek powoduje, że nie dochodzi do eksportu towarów w rozumieniu przepisów ustawy.

Z kolei, aby możliwe było opodatkowanie eksportu towarów stawką podatku w wysokości 0%, konieczne jest spełnienie warunku dotyczącego otrzymania przez podmiot potwierdzenia wywozu towarów przez organ celny określony w przepisach celnych. Spełnienie tego warunku ma gwarantować, że faktycznie wystąpił eksport towarów w myśl art. 2 pkt 8 ustawy skutkujący wywozem towarów z terytorium Polski. Otrzymanie odpowiedniego dokumentu „urzędowego” zapobiegnie sprzedaży towarów, która to sprzedaż mogłaby być faktycznie nieopodatkowana w sytuacji braku wywozu towarów i zastosowania preferencyjnej stawki 0%.

Z opisu sprawy wynika, że w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, dokonują Państwo między innymi transakcji sprzedaży wyprodukowanych przez siebie wyrobów do Odbiorcy w Wielkiej Brytanii i Szwajcarii, zarejestrowanego na potrzeby rozliczania podatku VAT w Wielkiej Brytanii i w Szwajcarii. Dla celów podatku od towarów i usług sprzedaż taka ma charakter eksportu towarów. Transakcje eksportowe, które były i są dokonane przez Państwa na rzecz kontrahentów z Wielkiej Brytanii i Szwajcarii odbywają się na warunkach EXW. Każdorazowo kontrahent jest organizatorem transportu, który realizuje z wykorzystaniem zewnętrznych firm spedycyjnych. Wywóz z terytorium Unii Europejskiej do Wielkiej Brytanii i Szwajcarii dokonywany jest najczęściej przez port zlokalizowany w Niemczech.

Towary są wysyłane z terytorium Polski, z Państwa magazynu do odbiorców na całym świecie – do podmiotów prowadzących działalność gospodarczą. Obecnie dostawy dla Państwa odbiorców zlokalizowanych poza terytorium Unii Europejskiej są fakturowane z zastosowaniem stawki VAT 23%, ponieważ nie posiadają Państwo komunikatów CC-599, które w klasycznych przypadkach eksportu stanowią potwierdzenie wywozu towarów poza UE.

Wysyłka towarów poza Unię Europejską odbywa się głównie za pośrednictwem przewoźnika AA oraz BB, w formie listów rejestrowanych oraz przesyłek pocztowych zarejestrowanych w systemie (…). W niektórych przypadkach korzystają Państwo również z usług firm kurierskich, jednak zasadnicza część sprzedaży poza UE realizowana jest właśnie za pośrednictwem BB.

Z uwagi na to, że przesyłki nadawane w placówkach pocztowych nie są obsługiwane w systemie ECS, nie otrzymują Państwo komunikatów CC-599, które w obrocie celnym stanowią standardowe potwierdzenie wywozu. Zamiast tego dysponują Państwo kompletem innych dokumentów, które – w Państwa ocenie – potwierdzają faktyczny wywóz towarów poza terytorium Unii Europejskiej, w szczególności:

1.  Państwa dokumenty:

·      dokumenty CMR podpisane przez przewoźnika, zawierające potwierdzenie dostarczenia towarów do hubu logistycznego w Niemczech,

·      dokumenty Shipping List stanowiące specyfikację towarów wydanych z Państwa magazynu,

·      dokumenty handlowe (faktury), w tym:

-     faktura sprzedaży VAT między Państwem a Kontrahentem,

-     faktura sprzedaży VAT między Kontrahentem a Kontrahentem Końcowym.

2.  Dokumenty, do których mają Państwo dostęp, ale nie uczestniczące w odprawie eksportowej:

·      Customs Declaration CN23 stanowiący potwierdzenie zadeklarowania dostawy towaru do Kontrahenta Końcowego poza teren UE, jako specyficzny sposób udokumentowania eksportu dla przesyłek pocztowych/kurierskich:

-     formularz CN23 służy jako kluczowy dokument potwierdzający, że towary zostały zadeklarowane do eksportu, oraz

-     funkcja i rola dowodowa deklaracji CN23 bezpośrednio pokazuje, że towary podlegają procedurze eksportowej,

·      dokumenty CMR potwierdzające dostawę towarów z hubu przewoźnika do Kontrahenta Końcowego,

·      etykieta zawierająca adres Kontrahenta Końcowego.

Nie są Państwo stroną zgłoszenia celnego oraz nie mają Państwo dostępu do dokumentów celnych, w tym w szczególności:

•      komunikatu IE599/CC599 potwierdzającego wywóz,

•      zgłoszeń wywozowych w systemie AES,

•      nie otrzymują Państwo formalnego potwierdzenia wyprowadzenia towarów poza terytorium Unii Europejskiej.

Państwa wątpliwości dotyczą wskazania, czy mają Państwo prawo zastosować stawkę VAT 0% dla dostaw towarów wysyłanych z Polski do odbiorców spoza Unii Europejskiej za pośrednictwem AA i BB, jeżeli nie posiadają Państwo komunikatów CC-599, ale dysponują wskazanymi w opisie stanu sprawy dokumentami potwierdzającymi wywóz towarów poza terytorium UE.

Należy zauważyć, że zgodnie z art. 41 ust. 6 ustawy, możliwość zastosowania stawki 0% do eksportu towarów uwarunkowana jest posiadaniem, przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy, dokumentu potwierdzającego wywóz towarów poza terytorium Unii Europejskiej.

Zatem, aby mogli Państwo opodatkować sprzedaż stanowiącą eksport towarów stawką podatku w wysokości 0% muszą posiadać Państwo dokument, który w sposób jednoznaczny potwierdza, że wysyłane towary opuściły terytorium Unii Europejskiej. Przykładowy katalog takich dokumentów znajduje się w art. 41 ust. 6a ustawy. Przy czym, pomimo tego, że katalog dokumentów wymienionych w art. 41 ust. 6a ustawy ma charakter otwarty, na co wskazuje użyty w ustawie zwrot „w szczególności”, nie można uznać, że jakikolwiek dokument potwierdzający wywóz towarów lub ich dostawę na terytorium państwa trzeciego, oznacza spełnienie warunku, o którym mowa w ww. przepisie.

W tym miejscu należy ponownie odnieść się do art. 2 pkt 8 ustawy, gdzie ustawodawca wyraźnie wskazał, iż o eksporcie towarów możemy mówić wówczas, gdy wywóz towarów z terytorium kraju poza terytorium UE zostanie potwierdzony przez „właściwy organ celny określony w przepisach celnych”. Zatem mogą to być dokumenty, które wskazane są w przepisach celnych. W konsekwencji, mogą to być dokumenty potwierdzone przez polskie organy celne, ale również przez organy celne z innych państw członkowskich UE.

W trakcie trwania procedury celnej na kolejnych etapach nadawane są numery komunikatów (system AES obowiązujący do 30 października 2024 r.):

-     komunikat IE-515 – zgłoszenie towarów do procedury wywozu;

-     komunikat IE-518 – wynik kontroli dokonanej przez Urząd Celny Wyprowadzenia, tj. urząd, z którego wyjeżdża towar;

-     komunikat IE-529 – zwolnienie towarów do procedury wywozu;

-     komunikat IE-599 – potwierdzenie wyprowadzenia towarów lub odmowy zgody na wyprowadzenie towarów.

31 października 2024 r. zostały wprowadzone nowe wersje systemów obsługi procedur wywozowych i tranzytowych (system AES/ECS2 PLUS), zgodnie z którymi w trakcie trwania procedury celnej na kolejnych etapach nadawane są nowe numery komunikatów:

-     komunikat CC515C – zgłoszenie towarów do procedury wywozu;

-     komunikat CD518C – wynik kontroli dokonanej przez Urząd Celny Wyprowadzenia, tj. urząd, z którego wyjeżdża towar;

-     komunikat CC529C – zwolnienie towarów do procedury wywozu;

-     komunikat CC599C – potwierdzenie wyprowadzenia towarów lub odmowy zgody na wyprowadzenie towarów.

Co do zasady, zgłoszenia wywozowe towarów z obszaru celnego UE składane są w formie elektronicznej z wykorzystaniem systemu AES (Automatyczny System Eksportu) lub obowiązującego od 31 października 2024 r. systemu AES/ECS2 PLUS. Zgłoszenie celne (wywozowe) w postaci komunikatu IE-515 lub CC515C jest składane przez zgłaszającego do właściwego urzędu wywozu. Z kolei urząd wyprowadzenia (urząd celny graniczny, przez który towar opuszcza obszar celny Unii Europejskiej) niezwłocznie po tym, jak towar opuścił obszar celny UE przesyła do urzędu wywozu (urzędu, w którym zostało złożone zgłoszenie celne) komunikat IE-518 lub CD518C zawierający wyniki kontroli przeprowadzonej w urzędzie wyprowadzenia. Po otrzymaniu przez urząd wywozu komunikatu IE-518 lub CD518C system generuje automatycznie komunikat IE-599 lub CC599C i przesyła go zgłaszającemu. Komunikat IE-599 lub CC599C jest dokumentem celnym potwierdzającym, także dla celów podatkowych, wywóz towarów poza terytorium UE przez wskazanego w zgłoszeniu wywozowym eksportera. Przy czym, komunikat IE-599 lub CC599C, może być wydany nie tylko przez krajową administrację celną, ale także przez inne unijne organy celne, jeśli odprawa celna wywozowa (eksportowa) miała miejsce na terenie innego państwa członkowskiego.

Z powyższego wynika zatem, że dokumentem potwierdzającym wywóz towarów poza terytorium UE jest:

-     elektroniczny komunikat IE-599 otrzymany w systemie AES lub obowiązujący od 31 października 2024 r. komunikat CC599C otrzymany w systemie AES/ECS2 PLUS,

-     wydruk ww. komunikatu potwierdzony przez właściwy organ celny,

-     elektroniczny komunikat IE-599 otrzymany poza systemem AES lub komunikat CC599C otrzymany poza systemem AES/ECS2 PLUS, jeżeli jego autentyczność jest zapewniona.

Dokumentem, o którym mowa w art. 41 ust. 6a ustawy, uprawniającym do zastosowania stawki 0% przy eksporcie towarów będzie również zgłoszenie wywozowe w formie papierowej złożone poza systemem teleinformatycznym lub kopia takiego zgłoszenia potwierdzona przez właściwy urząd celny.

Należy również odwołać się do wyroku z dnia 28 marca 2019 r., w sprawie C-275/18, w którym TSUE stwierdził, że: „(…) art. 146 ust. 1 lit. a) w związku z art. 131 dyrektywy VAT należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on temu, aby przepis prawa krajowego uzależniał zwolnienie z VAT przewidziane dla towarów przeznaczonych do wywozu poza terytorium Unii od przesłanki, aby towary te zostały objęte procedurą celną wywozu, w sytuacji, w której jest bezsporne, że zostały spełnione materialnoprawne przesłanki zwolnienia, w tym w szczególności przesłanka faktycznego wyprowadzenia danych towarów z terytorium Unii”.

Należy jednak wskazać, że ww. wyrok zapadł w okolicznościach, w których podmiot wysyłał przedmioty kolekcjonerskie poza terytorium Unii Europejskiej pocztą i był w stanie wykazać ten fakt za pomocą dokumentów wydanych przez służby pocztowe. W takich okolicznościach TSUE stwierdził, że: „(...) brak poszanowania formalnego wymogu objęcia towarów przeznaczonych do wywozu procedurą wywozu nie może prowadzić do tego, że eksporter traci prawo do zwolnienia w eksporcie, o ile zostało wykazane faktyczne wyprowadzenie danych towarów z terytorium Unii” (pkt 38 wyroku).

Do powyższego orzeczenia TSUE odwołał się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 21 lipca 2020 r., sygn. akt I FSK 2005/17. Sprawa będąca przedmiotem rozstrzygnięcia NSA także dotyczyła podatnika, który dokonując sprzedaży za pośrednictwem Poczty Polskiej poza terytorium Unii Europejskiej, nie dopełnił wymagań formalnych w postaci zgłoszeń celnych wywozowych i w związku z tym nie posiadał dokumentów potwierdzających wywóz towarów poza terytorium Unii Europejskiej.

Podkreślić należy, że w sprawie będącej przedmiotem ww. rozstrzygnięcia ani organy podatkowe, ani sąd I instancji nie zakwestionowały samego faktu wywozu towarów poza obszar UE. Jedynym powodem odmowy prawa do zastosowania stawki 0% była okoliczność braku dokonywania przez podatnika zgłoszeń celnych wywozowych, a w konsekwencji braku dokumentów potwierdzających wywóz towarów poza terytorium UE przez właściwy urząd celny.

Jak wskazał NSA, w świetle wyżej cytowanego orzeczenia TSUE, dla zastosowania stawki VAT 0% w eksporcie kluczowy jest fakt wywozu poza terytorium UE (przesłanka materialna), a nie zgromadzenie określonych dokumentów w konkretnej procedurze (przesłanka formalna). W konsekwencji – w ocenie NSA – „(…) nie można odmówić podatnikowi prawa do zastosowania stawki 0% VAT wyłącznie na tej podstawie, że nie posiada on określonego dokumentu potwierdzającego eksport towarów poza UE, jeśli eksport ten faktycznie nastąpił, która to okoliczność jak wskazano wyżej nie była przez organy kwestionowana”.

Należy podkreślić, że zarówno wyrok TSUE C-275/18, jak również wyrok NSA sygn. akt I FSK 2005/17 zapadły w szczególnych okolicznościach związanych z wywozem towarów poza terytorium UE, który był wykonywany przez operatora pocztowego, tj. podmiotu uprawnionego do wykonywania działalności pocztowej na podstawie odrębnych przepisów. Zinstytucjonalizowany charakter działalności ww. podmiotów pozwala więc na przyjęcie, że dokumenty wygenerowane przez operatora pocztowego, także w jego systemie elektronicznym mają przymiot dokumentu „urzędowego”, a tym samym jeżeli potwierdzają wywóz towarów poza terytorium UE mogą stanowić dokument, o którym mowa w art. 41 ust. 6a ustawy.

Odnosząc się do Państwa wątpliwości należy zauważyć, że zastosowanie stawki VAT 0% w eksporcie towarów jest możliwe wyłącznie w sytuacji, gdy podatnik posiada dokumenty zawierające potwierdzenie wywozu towarów przez właściwy organ celny określony w przepisach celnych. W konsekwencji, nie mogą to być takie dokumenty jak m.in. dokumenty CMR podpisane przez przewoźnika, zawierające potwierdzenie dostarczenia towarów do hubu logistycznego w Niemczech, dokumenty Shipping List stanowiące specyfikację towarów wydanych z Państwa magazynu, faktury, Customs Declaration CN23, czy dokumenty CMR potwierdzające dostawę towarów z hubu przewoźnika do Kontrahenta Końcowego.

Zatem, posiadanych przez Państwa ww. dokumentów nie można uznać za dokumenty o charakterze urzędowym, gdyż mają one jedynie charakter informacyjny. W ww. dokumentach brak jest potwierdzenia wywozu towarów poza terytorium UE przez właściwy organ celny krajowy lub innego państwa członkowskiego.

Tym samym, dokumenty te nie są dokumentami potwierdzającymi wywóz towarów poza terytorium UE, o których mowa w art. 41 ust. 6 w zw. z ust. 6a ustawy. W konsekwencji, na podstawie dokumentów opisanych we wniosku, tj. dokumentów CMR podpisanych przez przewoźnika, zawierających potwierdzenie dostarczenia towarów do hubu logistycznego w Niemczech, dokumentów Shipping List stanowiących specyfikację towarów wydanych z Państwa magazynu, faktur sprzedażowych, Customs Declaration CN23, dokumentów CMR potwierdzających dostawę towarów z hubu przewoźnika do Kontrahenta Końcowego, etykiet zawierających adres Kontrahenta Końcowego, nie mogą Państwo zastosować stawki VAT w wysokości 0% przewidzianej dla eksportu towarów.

Podsumowując stwierdzić należy, że nie mają/nie będą mieć Państwo prawa zastosować stawki VAT 0% dla dostaw towarów wysyłanych z Polski do odbiorców spoza Unii Europejskiej za pośrednictwem AA i BB, jeżeli nie posiadają/nie będą Państwo posiadać komunikatów CC-599 potwierdzających wywóz towarów poza terytorium UE.

Wobec powyższego, Państwa stanowisko jest nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy:

-     stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia,

-     zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej:

Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Państwo ponoszą ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) podanym przez Państwa w złożonym wniosku. Zatem, wydając przedmiotową interpretację oparłem się na wynikającym z treści wniosku opisie stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego. W przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Organ zastrzega, że rozstrzygnięcie, czy dokumenty, którymi dysponuje/będzie dysponować Wnioskodawca, rzeczywiście potwierdzają dokonanie wywozu towarów poza terytorium Unii Europejskiej, może być stwierdzone ostatecznie jedynie w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź kontroli celno-skarbowej, przeprowadzonej przez właściwy organ podatkowy, a nie w postępowaniu dotyczącym wydania interpretacji indywidualnej.

Odnosząc się do powołanych przez Państwa wyroków i interpretacji należy wskazać, że zarówno wyroki, jak i interpretacje indywidualne są wydawane w indywidualnych sprawach i nie wiążą w sprawach innych podatników, co jest zrozumiałe zważywszy na różnorodność i odmienność okoliczności faktycznych występujących w każdej z indywidualnych spraw podlegających rozstrzygnięciu. Przytoczone orzeczenia Organ potraktował jako element Państwa argumentacji, lecz nie mogły mieć one wpływu na ocenę prawną rozpatrywanej sprawy. Nie negując powołanych orzeczeń jako cennego źródła w zakresie wskazywania kierunków wykładni norm prawa podatkowego należy zwrócić uwagę, że organ podatkowy jest zobowiązany traktować indywidualnie każdą sprawę. Tym samym, powołane wyroki nie mogą wpłynąć na ocenę prawidłowości rozstrzygnięcia przyjętego w przedmiotowej sprawie.

Niemniej jednak, odnosząc się do tezy wynikającej z powołanego orzecznictwa, że dla zastosowania stawki VAT 0% w eksporcie towarów kluczowy jest fakt wywozu poza terytorium UE (przesłanka materialna), a nie zgromadzenie określonych dokumentów w konkretnej procedurze (przesłanka formalna), należy wskazać, że odnosi się to do sytuacji, w której okoliczność wywozu towaru poza terytorium UE nie była kwestionowana, tj. była ustalona w sposób bezsporny w ramach toczącego się postępowania podatkowego. Ze względu na to, że w toku postępowania interpretacyjnego Organ nie wyjaśnia stanu faktycznego (tj. nie przeprowadza postępowania dowodowego), lecz dokonuje oceny prawnej stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego przedstawionego przez podatnika, nie sposób uznać, że przesłanka materialnoprawna dla zastosowania stawki 0% (tj. fakt wywozu) została rzeczywiście spełniona. Tym samym, nie sposób przyjąć, że podatnik ma prawo do zastosowania stawki VAT 0% pomimo niedopełnienia wymogów formalnych, tj. braku „urzędowego” dokumentu, w którym właściwy organy celny potwierdza wywóz towarów poza UE.

Jednocześnie wyjaśniam, że interpretacje rozbieżne bądź wątpliwe mogą być poddane weryfikacji w trybie art. 14e § 1 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym Szef Krajowej Administracji Skarbowej może z urzędu zmienić wydaną interpretację indywidualną, jeżeli stwierdzi jej nieprawidłowość, uwzględniając w szczególności orzecznictwo sądów, Trybunału Konstytucyjnego lub Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Oznacza to, że interpretacje indywidualne wydane przez upoważniony do tego organ, każdorazowo podlegają analizie i weryfikacji, a w przypadku stwierdzenia nieprawidłowości, Szef Krajowej Administracji Skarbowej może zmienić nieprawidłową interpretację indywidualną.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·     Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

·     Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·     Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.