0112-KDIL1-3.4012.427.2020.9.AKR

Interpretacja indywidualna po wyroku sądu – stanowisko prawidłowe

Szanowna Pani,

1.  ponownie rozpatruję sprawę Pani wniosku z 26 października 2020 r. o wydanie interpretacji indywidualnej – uwzględniam przy tym wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 stycznia 2026 r. sygn. akt I FSK 559/23; i

2.  stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

26 października 2020 r. wpłynął Pani wniosek z 26 października 2020 r. o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie niepodlegania opodatkowaniu sprzedaży działki w lutym 2020 r. oraz pozostałych działek. Uzupełniła go Pani pismami z 26 października 2020 r. (wpływ 29 października 2020 r.) i 4 stycznia 2021 r. (wpływu 4 stycznia 2021 r.).

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego

Wnioskodawczyni nie prowadzi działalności gospodarczej i nie jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług (dalej: VAT). W przeszłości Zainteresowana prowadziła przez dwa lata (2011-2013) jednoosobową działalność gospodarczą w zakresie działalności agencji reklamowych (PKD 73.11.Z).

Wnioskodawczyni jest właścicielką nieruchomości położonej w miejscowości (…), którą nabyła w drodze darowizny od dziadka w 2014 r.

Wnioskodawczyni dokonała podziału geodezyjnego nieruchomości na (…) działek o mniej więcej równej powierzchni. Dokonany podział zapewnił także każdej z działek dostęp do wydzielonej drogi wewnętrznej. Zgodnie z uchwalonym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, nieruchomość Wnioskodawczyni przeznaczona jest pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. Wnioskodawczyni nie występowała do gminy (…) z wnioskiem o uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ani o jego zmianę, nie miała żadnego wpływu na jego uchwalenie w takim kształcie. Wnioskodawczyni otrzymała informację o warunkach technicznych wykonania sieci wodociągowej na przedmiotowych działkach. Oprócz tego, nie wykonała żadnych innych czynności celem uzbrojenia nieruchomości, planuje jednak w przyszłości doprowadzić do działek podstawowe media: wodę i prąd, możliwe również, że jeśli będzie posiadała odpowiednie środki, utwardzi drogę wewnętrzną. Przeprowadzenie powyższych działań było i jest organizacyjnie i prawnie łatwiejsze, dopóki to Wnioskodawczyni jest właścicielem nieruchomości, w tym drogi wewnętrznej (większościowym współwłaścicielem). Ich zaniechanie powodowałoby, że działki stałyby się trudno zbywalne (oraz miałyby niższą wartość), a nadto sama Wnioskodawczyni – w zakresie działki, na której planuje budowę – nie miałaby możliwości budowy domu.

Jedna z ww. działek została przez Wnioskodawczynię sprzedana w 2020 r. osobom prywatnym. Kupujący zostali znalezieni przez Wnioskodawczynię poprzez znajomych. Kwotę uzyskaną ze sprzedaży Wnioskodawczyni przeznaczyła na bieżące potrzeby prywatne.

Wnioskodawczyni nie korzystała i nie korzysta z usług pośredników nieruchomości.

W przyszłości Wnioskodawczyni zamierza sprzedać osobom prywatnym kolejne działki, zaś na jednej z nich planuje postawić dla siebie dom jednorodzinny. Ze sprzedaży działek Wnioskodawczyni planuje opłacić budowę wspomnianego domu jednorodzinnego.

Obecnie Wnioskodawczyni nigdzie nie reklamuje przedmiotowych działek, ani nie prowadzi jakichkolwiek działań marketingowych. Nie planuje również prowadzić takich działań w przyszłości.

Wnioskodawczyni aktualnie jest bezrobotna. Nie ma stałego zatrudnienia ani przychodów, w związku z czym środki na życie oraz do realizacji wspomnianej wyżej budowy może pozyskać wyłącznie dokonując sukcesywnej sprzedaży posiadanego majątku.

Na nieruchomości w miejscowości (…) Wnioskodawczyni nigdy nie prowadziła jakiejkolwiek działalności gospodarczej. Działka nie była udostępniana osobom trzecim ani nie była przedmiotem dzierżawy.

Działki były wcześniej wykorzystywane przez nią wyłącznie w ten sposób, że przed dokonaniem podziału geodezyjnego Wnioskodawczyni we własnym zakresie dokonywała koszenia pola oraz uprawiała na nim pszenicę. Wnioskodawczyni otrzymywała dopłaty od (…) w związku z uprawą. Wnioskodawczyni – poza czynnościami dotyczącymi przedmiotowej nieruchomości – dokonała przedtem tylko jednej sprzedaży innej nieruchomości, będącej również przedmiotem darowizny od dziadka.

Nieruchomość ta, sprzedana została znajomym Wnioskodawczyni. Wnioskodawczyni przeznaczyła otrzymane pieniądze na bieżące potrzeby, w tym również na sfinansowanie kosztów podziału nieruchomości na działki oraz zaprojektowanie sieci wodociągowej na przedmiotowej nieruchomości. Za otrzymaną kwotę pomogła również siostrze w wykończeniu mieszkania.

Doprecyzowanie opisu sprawy

W uzupełnieniu wniosku Wnioskodawczyni na pytanie:

1) w odniesieniu do sprzedanej w lutym 2020 r. działki:

a) czy Wnioskodawczyni poniosła jakiekolwiek nakłady w celu uatrakcyjnienia sprzedanej działki (np.: uzbrojenie terenu w przyłącza do sieci wodnej, gazowej lub elektrycznej, ogrodzenie, uzyskanie decyzji o wyłączeniu gruntu z produkcji rolnej; wystąpienie o warunki zabudowy; inne działania zmierzające do zwiększenia wartości bądź atrakcyjności działki)? Jeśli tak, to jakie były nakłady?

wskazała, że:

Wnioskodawczyni nie występowała o uzyskanie decyzji o wyłączeniu gruntu z produkcji rolnej. Wnioskodawczyni nie występowała o decyzję o warunki zabudowy.

Wnioskodawczyni nie poniosła żadnych nakładów w celu uatrakcyjnienia sprzedanej działki.

b) czy po podziale geodezyjnym przedmiotowa działka była wykorzystywana przez Wnioskodawczynię w działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, zwanej dalej ustawą? Jeżeli tak, należy wskazać na czym polegała działalność i w jakim zakresie była wykonywana?

wskazała, że:

Po podziale geodezyjnym przedmiotowa działka nie była wykorzystywana przez Wnioskodawczynię w działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług.

c) czy działka była wykorzystywana przez Wnioskodawczynię na cele działalności rolniczej? Jeżeli tak, to należy wskazać, czy Wnioskodawczyni prowadziła gospodarstwo rolne jako rolnik ryczałtowy zwolniony od podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 3 ustawy?

wskazała, że:

Przedmiotowa działka wykorzystywana była w działalności rolniczej przez członka rodziny Wnioskodawczyni, który użytkował ją i pobierał z nich pożytki bez obowiązku płacenia czynszu (bezczynszowe użytkowanie gruntu – art. 708 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny, tj. Dz. U. z 2020 r., poz. 1740 z późn. zm., dalej: k.c.).

Wnioskodawczyni nie prowadzi ani nie prowadziła gospodarstwa rolnego we własnym zakresie jako rolnik ryczałtowy w rozumieniu art. 43 ust. 1 pkt 3 ustawy.

d) czy z działki dokonywane były przez Wnioskodawczynię zbiory i dostawy (sprzedaż) produktów rolnych? Czy Wnioskodawczyni przeznaczała produkty rolne z przedmiotowej działki wyłącznie na własne potrzeby?

wskazała, że:

Wnioskodawczyni nie dokonywała zbiorów i dostaw produktów rolnych z przedmiotowej działki, ponieważ uprawą zajmował się członek rodziny Wnioskodawczyni.

2) w odniesieniu do działek, które Wnioskodawczyni planuje sprzedać:

a) w jaki sposób przedmiotowe działki były/są/będą wykorzystywane od momentu podziału geodezyjnego do momentu zbycia?

wskazała, że:

Przedmiotowe działki wykorzystywane były, są i będą przez członka rodziny Wnioskodawczyni w celach rolniczych do momentu ich zbycia.

b) czy Wnioskodawczyni w stosunku do działek, które planuje sprzedać na moment ich sprzedaży poniesie jakiekolwiek nakłady w celu ich uatrakcyjnienia (np.: uzbrojenie terenu w przyłącza do sieci wodnej, gazowej lub/i elektrycznej; ogrodzenie; utwardzenie dróg wewnętrznych; uzyskanie decyzji o wyłączeniu gruntu z produkcji rolnej; wystąpienie o warunki zabudowy; inne działania zmierzające do zwiększenia wartości bądź atrakcyjności działki)? Jeśli tak, to jakie to będą nakłady?

wskazała, że:

Wnioskodawczyni planuje dokonać przyłączenia przedmiotowych działek do sieci wodociągowej. Koszt wykonania przyłącza do sieci, to około 30 tysięcy złotych.

Przedmiotowe działki mają zostać również przyłączone do sieci elektrycznej. Przyłącze wykonuje i finansuje przedsiębiorstwo dystrybucji energii elektrycznej. Wnioskodawczyni nie partycypuje w kosztach tego przedsięwzięcia.

Wnioskodawczyni nie planuje występować o uzyskanie decyzji o wyłączeniu gruntu z produkcji rolnej ani o decyzję o warunkach zabudowy w odniesieniu do przedmiotowych działek.

c) czy po podziale geodezyjnym przedmiotowe działki były/są/będą do momentu ich sprzedaży wykorzystywane przez Wnioskodawczynię w działalności gospodarczej, w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy? Jeżeli tak, należy wskazać na czym polega/będzie polegać ta działalność i w jakim okresie była/jest/będzie wykonywana?

wskazała, że:

Po podziale geodezyjnym przedmiotowe działki nie były, nie są ani nie będą do momentu ich sprzedaży wykorzystywane przez Wnioskodawczynię w działalności gospodarczej, w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy.

d) czy działki planowane do sprzedaży są/będą wykorzystywane przez Wnioskodawczynię na cele działalności rolniczej? Jeżeli tak, to należy wskazać, czy Wnioskodawczyni prowadzi gospodarstwo rolne jako rolnik ryczałtowy zwolniony od podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 3 ustawy?

wskazała, że:

Przedmiotowe działki wykorzystywane są i będą w działalności rolniczej przez członka rodziny Wnioskodawczyni, który użytkuje je i pobiera z nich pożytki bez obowiązku płacenia czynszu (bezczynszowe użytkowanie gruntu – art. 708 k.c.).

Wnioskodawczyni nie prowadzi ani nie planuje prowadzić gospodarstwa rolnego we własnym zakresie jako rolnik ryczałtowy zwolniony od podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 3 ustawy.

e) czy z ww. działek dokonywane były/są/będą przez Wnioskodawczynię zbiory i dostawy (sprzedaż) produktów rolnych? Czy Wnioskodawczyni przeznacza/przeznaczy produkty rolne z przedmiotowej działki wyłącznie na własne potrzeby?

wskazała, że:

Wnioskodawczyni nie dokonywała, nie dokonuje ani nie planuje dokonywać zbiorów i dostaw produktów rolnych z przedmiotowej działki, ponieważ uprawą zajmuje się członek rodziny Wnioskodawczyni.

Pytania

1.  Czy sprzedaż przez Wnioskodawczynię działki budowlanej powstałej z podziału otrzymanej w darowiźnie dokonana w lutym 2020 r. podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług?

2.  Czy sprzedaż przez Wnioskodawczynię, działek budowlanych powstałych z podziału otrzymanej w darowiźnie nieruchomości będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług?

Pani stanowisko w sprawie

Ad 1.

Sprzedaż działki budowlanej powstałej z podziału otrzymanej w darowiźnie nieruchomości, dokonana przez nią w lutym 2020 r., nie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Ad 2.

Sprzedaż przez nią działek budowlanych powstałych z podziału otrzymanej w darowiźnie nieruchomości, nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Uzasadnienie wspólne dla obu stanowisk:

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (dalej: ustawa o VAT), opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

W myśl art. 2 pkt 6 ustawy o VAT przez towary rozumie się rzeczy ruchome, jak również wszelkie postacie energii, budynki, budowle lub ich części, będące przedmiotem czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, które są wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, a także grunty.

Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy o VAT przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy o VAT, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).

Powyższe przepisy wskazują, że grunt spełnia definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy o VAT, a jego sprzedaż jest traktowana w świetle art. 7 ust. 1 ustawy o VAT jako czynność odpłatnej dostawy towarów na terytorium kraju.

Nie każda jednak czynność będąca dostawą towarów w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy

o VAT będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Aby transakcja sprzedaży gruntu mogła być uznana za podlegającą opodatkowaniu tym podatkiem, musi zostać dokonana przez podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, który przy dokonywaniu tej transakcji działa w tym charakterze.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o VAT podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Stosownie do art. 15 ust. 2 ustawy o VAT działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody.

Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Stwierdzenie, czy dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik podatku od towarów i usług wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności faktycznych danej sprawy. Nawet osoba posiadająca status podatnika czynnego VAT nie zawsze będzie uznana za podatnika VAT przy danej transakcji rozporządzenia mieniem. I na odwrót – osoba nieposiadająca takiego statusu może być uznana za podatnika VAT przy danej transakcji, jeżeli okoliczności danej sprawy wskazują na profesjonalny charakter takiej czynności. Aby przypisać danemu podmiotowi działalność podlegającą opodatkowaniu, konieczne jest ustalenie, że w odniesieniu do tej konkretnej czynności występował on w charakterze podatnika, tj. jako osoba angażująca środki podobne do wykorzystywanych przez handlowca, a nie osoba wykonująca zarząd majątkiem prywatnym w ramach przysługującego jej prawa własności. Przyjęcie, że dana osoba fizyczna sprzedając działki budowlane działa w charakterze podatnika prowadzącego handlową działalność gospodarczą (jako handlowiec) wymaga ustalenia, że jej działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną), czyli stałą (powtarzalność czynności i zamiar wykazany obiektywnymi dowodami ich kontynuacji), a w konsekwencji zorganizowaną. Przy czym ocenę tę można odnosić wyłącznie do osoby dokonującej danej transakcji. Działania poprzednich właścicieli działki pozostają bez żadnego wpływu na to, czy dany podmiot działa w charakterze podatnika czy też nie. Reasumując, przyjąć należy, że zgodnie z przyjętą konstrukcją podatku od towarów i usług opodatkowaniu mogą podlegać tylko te czynności, w przypadku których został spełniony zarówno podmiotowy, jak i przedmiotowy zakres opodatkowania, a więc podmiot mający cechę podatnika (kryterium obiektywne) dokonał czynności podlegającej opodatkowaniu tym podatkiem.

Zdaniem Wnioskodawczyni nie można danemu podmiotowi przypisać statusu podatnika VAT przy transakcji sprzedaży nieruchomości, w sytuacji, w której dana osoba nigdy nie prowadziła działalności gospodarczej polegającej na sprzedaży nieruchomości, czynność sprzedaży działek powstałych z podziału otrzymanej w darowiźnie nieruchomości ma charakter incydentalny, jednorazowy, a ponadto nie prowadzono żadnych działań, które mogłyby wskazywać na profesjonalny charakter danej czynności. Jak już było powołane wyżej, ocena czy dana osoba działa w charakterze podatnika od towarów i usług wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności faktycznych danej sprawy i danej transakcji.

W przedstawionym powyżej stanie faktycznym Wnioskodawczyni nie działa i nie będzie działała jako profesjonalista, zajmujący się obrotem nieruchomościami, a jako podmiot prywatny, sprzedający składnik majątku pochodzący z jej majątku prywatnego, co do którego nie będzie prowadziła żadnych działań marketingowych, mających na celu zwiększenie potencjalnego grona nabywców.

Dlatego zdaniem Wnioskodawczyni sprzedaż nieruchomości (działek budowlanych) opisanej powyżej należy uznać za zwykłe wykonywanie prawa własności, a w konsekwencji uznać je za niepodlegające opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

W tym miejscu warto przytoczyć orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej TSUE) w sprawach C-180/10 i C-181/10. Trybunał stwierdził, że za podatnika należy uznać osobę, która w celu dokonania sprzedaży gruntów angażuje środki podobne do wykorzystywanych przez handlowca, producenta, tj. wykazuje aktywność w przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalną do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem, tj. działania wykraczające poza zakres zwykłego zarządu majątkiem prywatnym. Chodzi tu przykładowo o nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług developerskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym na tego rodzaju aktywność „handlową” wskazywać musi ciąg powyżej przykładowo przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich. Trybunał orzekł ponadto, że liczba i zakres transakcji sprzedaży nie ma charakteru decydującego i nie może stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Trybunał stwierdził, że dużych transakcji sprzedaży można dokonywać również jako czynności osobistych.

Z powyższego wynika, iż dostawę przedmiotowej nieruchomości w całości czy poszczególnych działek uznać należy za transakcję okazjonalną, jednorazową, czyli taką, która nie jest czyniona z zamiarem nadania jej stałego charakteru. Tym samym w przedstawionym zdarzeniu przyszłym, nie można uznać Wnioskodawczyni za podatnika prowadzącego działalność gospodarczą w myśl art. 15 ustawy o VAT w odniesieniu do zamierzonej dostawy udziałów w działkach.

Analogicznie nie znajdzie zastosowania powyższy artykuł do dokonanej już w lutym 2020 r. przez Wnioskodawczynię transakcji sprzedaży działki.

Do uznania sprzedawcy nieruchomości za przedsiębiorcę konieczne jest zakwalifikowanie jego działań jako jednoznacznie zmierzających do zbycia działek i mających w pełni profesjonalny charakter (por. interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 4 marca 2019 r., 0111-KDIB3-2.4012.791.2018.2.MGO). Uznanie, czy dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik podatku od towarów i usług, wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności faktycznych danej sprawy. W sprawie będącej przedmiotem niniejszego wniosku mogą wystąpić pojedyncze okoliczności wskazane przykładowo w treści orzeczeń TSUE, związane z podziałem nieruchomości lub projektem sieci wodociągowej, których na podstawie przytoczonego orzeczenia nie można uznać za ciąg zdarzeń przesądzających o uznaniu tych działań za prowadzenie działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów ustawy o VAT.

Warto zwrócić także uwagę na to, że zgodnie z orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, okoliczności takie jak wydzielenie drogi wewnętrznej, podział działek, a nawet uzbrojenie nieruchomości mieszczą się w ramach zarządu majątkiem prywatnym (zob. np.: wyrok NSA z dnia 28 sierpnia 2020 r., I FSK 1476/17; wyrok NSA z dnia 29 maja 2018 r., I FSK 1136/16). Czynności te, wykonywane incydentalnie, a nie jako element szerzej zakrojonej inwestycji, należy uznać za takie, które nie mają charakteru działalności gospodarczej w zakresie obrotu nieruchomościami. Na profesjonalny charakter sprzedaży nieruchomości wskazuje także krótki okres pomiędzy nabyciem nieruchomości, jej podziałem, zgłoszeniem do sprzedaży i zbyciem (wyrok NSA z dnia 7 grudnia 2017 r., I FSK 194/16).

Wnioskodawczyni wskazuje, że w jej przypadku, pomiędzy otrzymaniem darowizny a podziałem nieruchomości upłynęło 5 lat, natomiast do sprzedaży pierwszej z działek kolejny rok, a więc nie można uznać dokonanych czynności za zaplanowaną z góry inwestycję i poważne przedsięwzięcie gospodarcze. Należy w tym miejscu zaznaczyć, że jak podała Wnioskodawczyni w treści wniosku, jest to wyprzedaż majątku prywatnego, a podział związany jest z problemem zbycia nieruchomości w całości, dlatego też Wnioskodawczyni dokonała podziału nieruchomości, żeby można było łatwiej ją sprzedać. Podobnie wydzielenie drogi wewnętrznej jest naturalną konsekwencją dokonanego podziału geodezyjnego, w celu zapewnienia każdej z działek pośredniego dostępu do drogi publicznej (por. wyrok NSA z dnia 28 kwietnia 2016 r., II OSK 2068/14).

Zdaniem Wnioskodawczyni, charakter posiadanej nieruchomości (przeznaczenie pod zabudowę mieszkalną) oraz otrzymanie jej w drodze darowizny, nie może przesądzać o opodatkowaniu sprzedaży takiej nieruchomości podatkiem od towarów i usług. Tym bardziej nie może mieć to miejsca w sytuacji, gdy Wnioskodawczyni nie wnioskowała o objęcie swojej własności miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego ani nie wnioskowała o jego zmianę. Nie jest także zasadne traktowanie Wnioskodawczyni jako przedsiębiorcy w zakresie obrotu nieruchomościami tylko dlatego, że podejmuje czynności mające na celu otrzymanie ceny, która nie będzie najniższa. Wobec powyższego uznać należy, że zarówno dokonana już, jak i planowana sprzedaż nieruchomości (poszczególnych działek) nie stanowi działalności gospodarczej podlegającej opodatkowaniu VAT, gdyż brak jest przesłanek świadczących o takiej aktywności sprzedawcy w przedmiocie zbycia ww. nieruchomości, która byłaby porównywalna do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem (brak przesłanek zawodowego – stałego i zorganizowanego – charakteru takiej działalności). To wskazuje, że w takim przypadku mamy do czynienia z czynnościami mieszczącymi się w ramach zarządu majątkiem prywatnym niemających cech działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów ustawy o podatku od towarów i usług.

W konsekwencji stwierdzić należy, że sprzedaż przedmiotowej nieruchomości nie podlega przepisom ustawy o podatku od towarów i usług.

Podobnie nie będzie podlegała przepisom tej ustawy planowana w przyszłości sprzedaż działek. Wnioskodawczyni w odniesieniu do tej sprzedaży nie można uznać za podatnika, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, prowadzącego działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT.

Interpretacja indywidualna

Rozpatrzyłem Pani wniosek – 19 stycznia 2021 r. wydałem interpretację indywidualną znak 0112-KDIL1-3.4012.427.202.2.AKR, w której uznałem Pani stanowisko za:

- prawidłowe w części dotyczącej niepodlegania opodatkowaniu sprzedaży działki w lutym 2020 r.,

- nieprawidłowe w części dotyczącej niepodlegania opodatkowaniu sprzedaży pozostałych działek.

Interpretację doręczono Pani 19 stycznia 2021 r.

Skarga na interpretację indywidualną

3 lutego 2021 r. wniosła Pani skargę na tę interpretację do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu.

Wniosła Pani o:

1)  uchylenie zaskarżonej pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w części, w której Organ uznał Pani stanowisko wyrażone we wniosku o wydanie interpretacji za nieprawidłowe, to jest w części odnoszącej się do zdarzenia przyszłego opisanego w Pani wniosku czyli niepodlegania opodatkowaniu sprzedaży pozostałych działek oraz

2)  zasądzenie od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na Pani rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego świadczonego przez radcę prawnego, według norm przepisanych.

Postępowanie przed sądem administracyjnym

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę w całości – wyrokiem z 18 sierpnia 2022r., sygn. akt I SA/Wr 266/21.

Wniosła Pani skargę kasacyjną od tego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie – wyrokiem z 15 stycznia 2026 r. sygn. akt I FSK 559/23 uchylił zaskarżony wyrok w całości oraz uchylił interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 19 stycznia 2021 r. nr 0112-KDIL1-3.4012.427.202.2.AKR

Wyrok, który uchylił interpretację indywidualną stał się prawomocny od 15 stycznia 2026 r.

Ponowne rozpatrzenie wniosku – wykonanie wyroku

Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.):

Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.

Wykonuję obowiązek, który wynika z tego przepisu, tj.:

• uwzględniam ocenę prawną i wskazania dotyczące postępowania, które wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w ww. wyroku;

• ponownie rozpatruję Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej – stwierdzam, że stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2020 r., poz. 106, z późn. zm.), zwanej dalej ustawą:

Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:

Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).

Na podstawie art. 2 pkt 6 ustawy:

Przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

Zgodnie zatem z ww. przepisami, grunty spełniają definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a ich sprzedaż jest traktowana jako czynność odpłatnej dostawy towarów na terytorium kraju.

Nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów – w rozumieniu art. 7 ustawy – podlega jednak opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ aby dana czynność była opodatkowana tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.

W świetle art. 15 ust. 1 ustawy:

Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel i rezultat takiej działalności.

Stosownie do art. 15 ust. 2 ustawy:

Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności konieczne jest, aby czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności działa jako podatnik. Definicja działalności gospodarczej – zawarta w ustawie – ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym.

Właściwym zatem jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, bądź wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej.

W kontekście powyższego nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy zarejestrowanej działalności gospodarczej. Dokonywanie określonych czynności poza sferą prowadzonej działalności gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności. Przyjęcie, że dany podmiot sprzedając grunt działa w charakterze podatnika prowadzącego handlową działalność gospodarczą (jako handlowiec) wymaga ustalenia, czy jego działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną).

Z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 15 września 2011 r. w sprawach połączonych Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-181/10) wynika, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Sama liczba i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania Dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Podobnie – zdaniem Trybunału – okoliczność, że przed sprzedażą zainteresowany dokonał podziału gruntu na działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej. Całość powyższych elementów może bowiem odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym zainteresowanego.

W powołanym wyżej orzeczeniu TSUE wskazał, że inaczej jest w przypadku, gdy zainteresowany podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 347 z dnia 11.12.2006, str. 1, z późn. zm.). Zatem za podatnika należy uznać osobę, która w celu dokonania sprzedaży gruntów angażuje podobne środki wykazując aktywność w przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalną do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem, tj. działania wykraczające poza zakres zwykłego zarządu majątkiem prywatnym. Chodzi tu przykładowo o nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług developerskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym na tego rodzaju aktywność „handlową” wskazywać musi ciąg powyżej przykładowo przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich.

W podobny sposób kwestię tę rozstrzygnął Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w orzeczeniu z dnia 29 października 2007 r., sygn. akt I FPS 3/07, w myśl którego formalny status danego podmiotu jako podatnika zarejestrowanego, a także okoliczność, że dana czynność została wykonana wielokrotnie lub jednorazowo, lecz z zamiarem częstotliwości nie mogą przesądzać o opodatkowaniu tej czynności bez każdorazowego ustalenia, czy w odniesieniu do konkretnej czynności podmiot ten występował w charakterze podatnika podatku VAT.

Jak wynika z dokonanej wyżej analizy przepisów, dostawa towarów (np. nieruchomości) podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana jest przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działający w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu do konkretnej dostawy mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy. Dopiero po zdefiniowaniu podmiotu jako podatnika VAT – co do zasady – mają dla określenia jego praw i obowiązków zastosowanie przepisy ustawy o podatku od towarów i usług.

Uznanie, że dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik podatku od towarów i usług, wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności faktycznych danej sprawy.

Z informacji przedstawionych we wniosku wynika, że jest Pani właścicielką nieruchomości, którą nabyła w drodze darowizny od dziadka w 2014 r. Dokonała Pani podziału geodezyjnego nieruchomości na (…) działek o mniej więcej równej powierzchni. Dokonany podział zapewnił także każdej z działek dostęp do wydzielonej drogi wewnętrznej. Zgodnie z uchwalonym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, przedmiotowa nieruchomość przeznaczona jest pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. Nie występowała Pani do Gminy z wnioskiem o uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ani o jego zmianę, nie miała Pani żadnego wpływu na jego uchwalenie w takim kształcie. Otrzymała Pani informację o warunkach technicznych wykonania sieci wodociągowej na przedmiotowych działkach. Oprócz tego, nie wykonała Pani żadnych innych czynności celem uzbrojenia nieruchomości, planuje Pani jednak w przyszłości doprowadzić do działek podstawowe media: wodę i prąd, możliwe również, że jeśli będzie posiadała Pani odpowiednie środki, utwardzi drogę wewnętrzną. Przeprowadzenie powyższych działań było i jest organizacyjnie i prawnie łatwiejsze, dopóki to Pani jest właścicielem nieruchomości, w tym drogi wewnętrznej (większościowym współwłaścicielem). Ich zaniechanie powodowałoby, że działki stałyby się trudno zbywalne (oraz miałyby niższą wartość), a nadto Pani sama – w zakresie działki, na której planuje budowę – nie miałaby możliwości budowy domu. Jedna z ww. działek została przez Panią sprzedana w 2020 r. osobom prywatnym. Kupujący zostali znalezieni przez Panią poprzez znajomych. Nie korzystała i nie korzysta Pani z usług pośredników nieruchomości. W przyszłości zamierza Pani sprzedać osobom prywatnym kolejne działki, zaś na jednej z nich planuje Pani postawić dla siebie dom jednorodzinny. Ze sprzedaży działek planuje Pani opłacić budowę wspomnianego domu jednorodzinnego. Obecnie nigdzie Pani nie reklamuje przedmiotowych działek, ani nie prowadzi jakichkolwiek działań marketingowych. Nie planuje Pani również prowadzić takich działań w przyszłości. Na nieruchomości nigdy nie prowadziła Pani jakiejkolwiek działalności gospodarczej. Działka nie była udostępniana osobom trzecim ani nie była przedmiotem dzierżawy. Nie występowała Pani o uzyskanie decyzji o wyłączeniu gruntu z produkcji rolnej ani o decyzję o warunki zabudowy. Nie poniosła Pani żadnych nakładów w celu uatrakcyjnienia sprzedanej działki. Po podziale geodezyjnym przedmiotowa działka nie była wykorzystywana przez Panią w działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. Przedmiotowa działka wykorzystywana była w działalności rolniczej przez członka Pani rodziny, który użytkował ją i pobierał z niej pożytki bez obowiązku płacenia czynszu (bezczynszowe użytkowanie gruntu – art. 708 ustawy Kodeks cywilny). Nie prowadzi Pani ani nie prowadziła gospodarstwa rolnego we własnym zakresie jako rolnik ryczałtowy w rozumieniu art. 43 ust. 1 pkt 3 ustawy. Planuje Pani dokonać przyłączenia przedmiotowych działek do sieci wodociągowej. Przedmiotowe działki mają zostać również przyłączone do sieci elektrycznej. Przyłącze wykonuje i finansuje przedsiębiorstwo dystrybucji energii elektrycznej. Nie partycypuje Pani w kosztach tego przedsięwzięcia. Nie Pani planuje występować o uzyskanie decyzji o wyłączeniu gruntu z produkcji rolnej ani o decyzję o warunkach zabudowy w odniesieniu do przedmiotowych działek.

Wątpliwości Pani dotyczą kwestii czy sprzedaż przez Panią działek (działki sprzedanej w lutym 2020 r. oraz pozostałych działek) nie podlegała/nie będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem VAT.

Jak wynika z dokonanej wyżej analizy przepisów, warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie: po pierwsze dana czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, po drugie – czynność została wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług. Dostawa towarów (np. nieruchomości) podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana jest przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działający w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu do konkretnej dostawy mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy. Dopiero po zdefiniowaniu podmiotu jako podatnika VAT – co do zasady – mają dla określenia jego praw i obowiązków zastosowanie przepisy ustawy o podatku od towarów i usług.

Jak wyjaśniono wyżej – odwołując się zarówno do treści przepisów ustawy, jak i stanowiska judykatury – w przypadku osób fizycznych, które dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży bądź wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej, należy szczególnie wnikliwie przeanalizować okoliczności, w jakich będzie realizowana transakcja. Co do zasady bowiem osoby fizyczne, które dokonują transakcji w ramach zarządu majątkiem prywatnym, wykluczone są z grona podatników VAT.

Należy mieć też na uwadze, że dla uznania danego majątku za prywatny istotny jest sposób jego wykorzystania i charakter działań podejmowanych w odniesieniu do niego w całym okresie posiadania przez dany podmiot. Aby majątek uznać za prywatny musi być on w całym okresie posiadania wykorzystywany wyłącznie do celów prywatnych. Potwierdził to Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w orzeczeniu w sprawie C-291/92 (Finanzamt Uelzen v. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży przez osobę, będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej wyłącznie do celów prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej. Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części nieruchomości w ramach majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania nieruchomości mogłoby być, np. wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych. Potwierdzone to zostało również w wyroku TSUE z 21 kwietnia 2005 r., sygn. akt C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek prywatny to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych.

W kontekście powyższych rozważań w analizowanej sprawie istotna jest więc ocena, czy z przedstawionego opisu sprawy wynika, że w stosunku do transakcji sprzedaży działek podejmowała Pani działania charakterystyczne dla profesjonalnego obrotu nieruchomościami.

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 15 stycznia 2026 r., sygn. akt I FSK 559/23, zapadłabym w analizowanej sprawie wskazał, że:

(…) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając niniejszą sprawę uznał, że nie można było planowanych przez skarżącą transakcji ocenić, jako czynności noszących cechy profesjonalnego handlu nieruchomościami, które przekraczają zakres zarządu majątkiem niezwiązanym z działalnością gospodarczą. W rozpoznanej sprawie istotną okolicznością jest to, że wniosek o wydanie interpretacji dotyczy działek gruntu powstałych w wyniku jednorazowego nabycia przez Skarżącą nieruchomości gruntowej, która nie miała związku z działalnością gospodarczą. W okresie od nabycia nieruchomości do daty złożenia wniosku o interpretację Skarżąca nie prowadziła działalności gospodarczej. Z wniosku wynika, że wcześniej prowadzona przez Skarżącą działalność gospodarcza nie obejmowała swym zakresem handlu nieruchomościami. Nieruchomość, z której podziału powstały działki gruntu wskazane przez Skarżącą we wniosku o wydanie interpretacji, nie została przez nią nabyta w okolicznościach wskazujących na zamiar późniejszej sprzedaży z zyskiem, gdyż nieruchomość ta została nabyta w drodze umowy darowizny zawartej z dziadkiem skarżącej. Skarżąca bezpośrednio po nabyciu nieruchomości w roku 2014 w drodze darowizny nie podjęła działań mających na celu zbycie tej nieruchomości. Nie podejmowała działań w celu uchwalenia planu zagospodarowania przestrzennego, w którym działki te zostałyby sklasyfikowane jako tereny budowlane i nie podejmowała też działań mających na celu zmianę przeczenia nieruchomości w istniejącym planie zagospodarowania przestrzennego na przeznaczenie, które uczyniłoby działki bardziej atrakcyjnymi dla przyszłych nabywców. Nie występowała o wydanie decyzji o wyłączeniu nieruchomości z produkcji rolnej i decyzji o warunkach zabudowy. Skarżąca nie planuje podjęcia wymienionych działań w przyszłości. Czynności podjęte przez Skarżącą odnośnie nieruchomości opisanej we wniosku o wydanie interpretacji obejmują podział nieruchomości na mniejsze działki i drogę dojazdową. Skarżąca zamierza w przyszłości wykonanie na działkach przyłączy wodnokanalizacyjnych oraz przyłączy energetycznych. Dotychczas Skarżąca nie korzystała z usług profesjonalnych podmiotów, które miałyby na celu przygotowanie przyszłych transakcji sprzedaży działek i zapewnienie skarżącej maksymalizacji efektów ekonomicznych tych transakcji. Skarżąca nie zamierza korzystać z tego typu usług w przyszłości.

NSA zwrócił również uwagę, że:

Wskazane powyżej okoliczności nie dają podstaw do stwierdzenia, że działania Skarżącej podjęte w związku z działkami gruntu opisanymi we wniosku o wydanie interpretacji oraz działania ich dotyczące, które Skarżąca zamierza wykonać w przyszłości, świadczą o tym, że planowana przez Skarżącą sprzedaż nieruchomości będzie nosić cechy takie jakie mają działania osób zajmujących się w sposób profesjonalny handlem nieruchomościami oraz o tym, że działania te oceniane łącznie należy uznać za przekraczające zakres zarządu majątkiem niezwiązanym z działalnością gospodarczą. Dokonane przez Skarżącą czynności oraz czynności przez nią planowane są to czynności typowe dla osób nieprowadzących działalności gospodarczej, które zamierzają zbyć majątek będący ich własnością, niezwiązany z taką działalnością i uzyskać z tego zbycia maksymalne korzyści finansowe. W rozpoznanej sprawie brak jest przesłanek do uznania, że Skarżąca nabyła nieruchomość w celach handlowych. W tej sytuacji podjęcie przez Skarżącą wyłącznie działań mających na celu maksymalizację zysków ze sprzedaży nieruchomości, które podejmowane są w obrocie przez podmioty nieprowadzące działalności gospodarczej stało na przeszkodzie do uznania działań Skarżącej za działalność gospodarczą. Do kwalifikacji planowanych przez Skarżącą transakcji, jako profesjonalnej działalności handlowej, w opisanym we wniosku stanie faktycznym i zdarzeniach przyszłych, brakowało wykorzystywania przez Skarżącą przy planowanych transakcjach środków, jakimi przy takich samych transakcjach posługują się handlowcy w ramach działalności gospodarczej prowadzonej w zakresie handlu nieruchomościami.

W związku z powyższymi okolicznościami stwierdzić należy, że w odniesieniu do sprzedaży działek nie podjęła Pani takich aktywnych działań w zakresie obrotu nieruchomościami, które świadczyłyby o angażowaniu środków w sposób podobny do wykorzystywanych przez handlowców. Całokształt powyższych okoliczności wskazuje, że Pani aktywność w odniesieniu do ww. działek w pełni mieści się w granicach zarządu majątkiem prywatnym.

Dokonując sprzedaży działki w lutym 2020 r. oraz pozostałych działek korzystała/będzie Pani korzystała z przysługującego Pani prawa do rozporządzania majątkiem osobistym, co nie jest wykonywaniem działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. Brak tego statusu pozbawia Panią cech podatnika podatku VAT, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy, w zakresie sprzedaży ww. działek, a ich dostawę – cech czynności podlegającej opodatkowaniu, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.

W związku z tym, dokonując sprzedaży przedmiotowych działek korzysta/będzie Pani korzystać z przysługującego Pani prawa do rozporządzania własnym majątkiem, która to czynność oznacza działanie w sferze prywatnej, do której nie mają zastosowania przepisy ustawy.

Podsumowując:

-    sprzedaż przez Panią działki budowlanej powstałej z podziału nieruchomości otrzymanej w darowiźnie dokonana w lutym 2020 r. nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług,

-    sprzedaż przez Wnioskodawczynię, działek budowlanych powstałych z podziału otrzymanej w darowiźnie nieruchomości nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Tym samym, Pani stanowisko w zakresie pytań oznaczonych we wniosku nr 1 i 2 jest prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy:

- stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia,

- zdarzenia przyszłego, które Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji, tj. 19 stycznia 2021 r.

Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej:

Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.

Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Pani ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) podanym przez Panią w złożonym wniosku. Zatem, wydając przedmiotową interpretację oparłem się na wynikającym z treści wniosku opisie stanu faktycznego ora zdarzenia przyszłego. W przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·   Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji.

·   Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

· Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·     w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·    w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.