0112-KDIL1-3.4012.378.2026.1.ŁW
Brak konieczności wystawiania faktur przez Kontrahentów w ramach samofakturowania przy użyciu KSeF.
Interpretacja indywidualna
– stanowisko prawidłowe
Szanowni Państwo,
stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.
Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
10 czerwca 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z 10 czerwca 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy braku konieczności wystawiania faktur przez Kontrahentów w ramach samofakturowania przy użyciu KSeF.
Treść wniosku jest następująca:
Opis stanu faktycznego
Spółka (dalej jako: „Wnioskodawca”, „Spółka”) jest podmiotem zarejestrowanym w Polsce jako czynny podatnik podatku od towarów i usług. Głównym przedmiotem działalności Spółki jest świadczenie kompleksowych usług samochodowego transportu towarów zarówno na terytorium Polski, jak i poza jej granicami.
W ramach prowadzonej działalności gospodarczej Spółka świadczy m.in. usługi transportowe towarów na rzecz kontrahentów posiadających siedzibę działalności gospodarczej poza terytorium Polski, w tym na rzecz podmiotów posiadających siedzibę na terytorium innych państw członkowskich Unii Europejskiej, jak również poza Unią Europejską (dalej jako: „Kontrahenci”, „Podmioty zagraniczne”).
W odniesieniu do realizowanych transakcji Spółka zawarła z Kontrahentami umowy dotyczące samofakturowania, o których mowa w art. 106d ust. 1 ustawy o VAT. Na podstawie tych umów Kontrahenci wystawiają – w imieniu i na rzecz Spółki – faktury dokumentujące świadczone przez Spółkę usługi. Umowy te mają różną formę, zwykle pisemną lub elektroniczną, w tym formę uzgodnień zawieranych za pośrednictwem systemów informatycznych wykorzystywanych przez strony; mogą też mieć inną formę, w tym formę ustną lub dorozumianą (kwestia ta jest elementem stanu faktycznego, nie jest przedmiotem pytania Wnioskodawcy).
Faktury wystawiane przez Podmioty zagraniczne w ramach procedury samofakturowania dokumentują usługi świadczone przez Spółkę, dla których co do zasady miejscem świadczenia – zgodnie z zasadami określonymi w art. 28b ust. 1 ustawy o VAT – jest terytorium państwa innego niż Polska. Mogą się też (rzadziej) zdarzyć faktury na usługi, w odniesieniu do których miejsce świadczenia jest w Polsce i naliczany jest polski VAT, według właściwej stawki, w oparcie o art. 28f ust. 1a pkt 2 ustawy o VAT (nabywca spoza UE, transport krajowy). Faktury te są wystawiane przez Kontrahentów przy użyciu systemów księgowych funkcjonujących poza Polską.
Kontrahenci wystawiający faktury w procedurze samofakturowania nie posługują się – w odniesieniu do tych transakcji – polskim numerem identyfikacji podatkowej (NIP). Na fakturach wystawianych w imieniu i na rzecz Spółki wskazywane są dane identyfikacyjne kontrahenta (w tym jego numer VAT lub inny numer podatkowy lub identyfikacyjny) właściwe dla państwa jego siedziby działalności gospodarczej (tj. kraju innego niż Polska). Może się zdarzyć, że dany Kontrahent ma polski NIP (Spółka nie musi mieć o tym wiedzy), ale w przypadkach objętych wnioskiem, tak jak to wyżej wskazano, nie posługuje się on tym polskim NIP względem Spółki w omawianych transakcjach.
W związku z wdrożeniem obowiązkowego Krajowego Systemu e-Faktur (KSeF), Spółka chciałaby zweryfikować, czy faktury wystawiane przez Kontrahentów w ramach samofakturowania, dokumentujące usługi świadczone przez Spółkę, nie powinny być wystawiane przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur.
Pytanie
Czy w przedstawionym opisie stanu faktycznego, faktury wystawiane przez Kontrahentów w ramach procedury samofakturowania, o której mowa w art. 106d ust. 1 ustawy o VAT, w imieniu i na rzecz Wnioskodawcy, dokumentujące usługi świadczone przez Wnioskodawcę, muszą być wystawiane przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur (KSeF), w sytuacji, gdy Kontrahenci ci nie posługują się polskim numerem identyfikacji podatkowej (NIP)?
Państwa stanowisko w sprawie
Państwa zdaniem, w przedstawionym opisie stanu faktycznego, faktury wystawiane przez Kontrahentów w ramach procedury samofakturowania, o której mowa w art. 106d ust. 1 ustawy o VAT, w imieniu i na rzecz Wnioskodawcy dokumentujące usługi świadczone przez Wnioskodawcę, nie muszą być wystawiane przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur (KSeF).
Uzasadnienie Państwa stanowiska
Na podstawie art. 106ga ust. 1 ustawy o VAT, od 1 lutego 2026 r., co do zasady, na podatnikach podatku od towarów i usług ciąży obowiązek wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur. Jednocześnie ustawodawca przewidział przypadki, w których obowiązek wystawiania faktur ustrukturyzowanych nie znajduje zastosowania.
Zgodnie z § 2 pkt 5 Rozporządzenia wydanego na podstawie art. 106s ustawy o VAT, obowiązku wystawiania faktur ustrukturyzowanych nie ma m.in. w przypadku świadczenia usług udokumentowanych fakturami wystawianymi przez nabywcę usług zgodnie z art. 106d ust. 1 ustawy o VAT, jeżeli nabywca usług nie jest zidentyfikowany na potrzeby danej czynności za pomocą numeru identyfikacji podatkowej (NIP).
Przepis art. 106d ust. 1 ustawy o VAT, reguluje instytucję tzw. samofakturowania. Zgodnie z tym przepisem podmiot nabywający towary lub usługi od podatnika może wystawiać w imieniu i na rzecz tego podatnika faktury dokumentujące dokonanie sprzedaży, pod warunkiem zawarcia odpowiedniej umowy.
W przedstawionym opisie stanu faktycznego warunki określone w art. 106d ust. 1 ustawy o VAT są spełnione. Spółka zawiera bowiem z Podmiotami zagranicznymi umowy dotyczące samofakturowania, na podstawie których Kontrahenci wystawiają – w imieniu i na rzecz Wnioskodawcy – faktury dokumentujące usługi świadczone przez Spółkę.
Jednocześnie Kontrahenci nie posiadają siedziby na terytorium Polski i nie posługują się – w odniesieniu do tych transakcji – polskim numerem identyfikacji podatkowej (NIP).
W ocenie Wnioskodawcy, okoliczność ta ma kluczowe znaczenie dla możliwości zastosowania wyłączenia z obowiązku wystawiania faktur ustrukturyzowanych. Przepisy wykonawcze odnoszą się bowiem wprost do sytuacji, w której nabywca wystawiający fakturę w procedurze samofakturowania „nie jest zidentyfikowany na potrzeby danej czynności za pomocą numeru identyfikacji podatkowej (NIP)”.
W analizowanym przypadku przesłanka ta jest spełniona, ponieważ Kontrahenci wystawiający faktury w imieniu i na rzecz Wnioskodawcy nie podają Spółce (nie posługują się względem niej) polskim numerem identyfikacji podatkowej (NIP). Większość z nich w ogóle nie posiada polskiego NIP. Tym samym nie są oni zidentyfikowani na potrzeby czynności udokumentowanych samofakturami (tj. usług świadczonych przez Spółkę) za pomocą polskiego numeru NIP.
Powyższa wykładnia pozostaje zgodna również z technicznymi i funkcjonalnymi założeniami Krajowego Systemu e-Faktur. W celu wystawiania faktur w KSeF konieczne jest posługiwanie się odpowiednimi uprawnieniami oraz identyfikacja podmiotu w systemie przy wykorzystaniu polskiego numeru identyfikacji podatkowej (NIP). Tymczasem Podmioty zagraniczne uczestniczące w opisanym modelu samofakturowania nie posługują się polskim NIP.
W konsekwencji, skoro:
• faktury są wystawiane przez nabywców usług zgodnie z procedurą samofakturowania określoną w art. 106d ust. 1 ustawy o VAT,
• dokumentują świadczenie usług przez Wnioskodawcę,
· nabywcy usług nie są zidentyfikowani na potrzeby tych czynności za pomocą polskiego numeru identyfikacji podatkowej (NIP),
to do wskazanych faktur znajduje zastosowanie wyłączenie z obowiązku wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur.
Powyższe wnioski są spójne z dotychczasową praktyką interpretacyjną Dyrektora KIS. Przykładowo, jak wskazano w interpretacji z 27 marca 2026 r., sygn. 0112-KDIL1-3.4012.73.2026.1.KK „nabywcy wystawiają faktury (w imieniu i na rzecz Spółki) – na fakturach tych nie widnieje polski NIP nabywcy. Zatem, na podstawie § 2 pkt 5 rozporządzenia, nie wystąpi obowiązek wystawienia faktury ustrukturyzowanej. Nabywcą samofakturującym będzie podatnik, który na potrzeby tej czynności nie będzie zidentyfikowany za pomocą polskiego identyfikatora podatkowego NIP. (...) Podsumowując, w odniesieniu do transakcji przedstawionych w opisie zdarzenia przyszłego nie będzie obowiązku wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur”.
W konsekwencji należy uznać, że faktury wystawiane przez Kontrahentów w ramach procedury samofakturowania, dokumentujące usługi świadczone przez Wnioskodawcę, nie muszą być wystawiane przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, podlega:
1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
2) eksport towarów;
3) import towarów na terytorium kraju;
4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
Z powołanego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie z którą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają wymienione czynności, ale tylko w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.
W myśl definicji zawartej w art. 2 pkt 1 ustawy:
Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o terytorium kraju – rozumie się przez to terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z zastrzeżeniem art. 2a.
Na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy:
Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).
Natomiast zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy:
Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (...).
Stosownie do art. 2 pkt 22 ustawy:
Przez sprzedaż rozumie się odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
Na mocy art. 15 ust. 1 ustawy:
Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
W myśl art. 15 ust. 2 ustawy:
Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
Przepis art. 2 pkt 31 ustawy stanowi, że:
Ilekroć w przepisach ustawy jest mowa o fakturze – rozumie się przez to dokument w postaci papierowej lub w postaci elektronicznej zawierający dane wymagane ustawą i przepisami wydanymi na jej podstawie.
Na podstawie art. 2 pkt 32 ustawy:
Ilekroć w przepisach ustawy jest mowa o fakturze elektronicznej – rozumie się przez to fakturę w postaci elektronicznej wystawioną i otrzymaną w dowolnym formacie elektronicznym.
Według art. 2 pkt 32a ustawy:
Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o fakturze ustrukturyzowanej – rozumie się przez to fakturę wystawioną przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur wraz z przydzielonym numerem identyfikującym tę fakturę w tym systemie.
Zgodnie z art. 106a ustawy:
Przepisy niniejszego rozdziału stosuje się do:
1) sprzedaży, z wyjątkiem:
a) przypadków, o których mowa w art. 17 ust. 1 pkt 4 i 5 oraz ust. 1a, w których usługodawca lub dokonujący dostawy towarów nie rozlicza podatku należnego i faktura dokumentująca te transakcje nie jest wystawiana przez usługobiorcę lub nabywcę towarów w imieniu i na rzecz usługodawcy lub dokonującego dostawy towarów,
b) czynności rozliczanych w procedurach szczególnych, o których mowa w dziale XII w rozdziałach 6a, 7 i 9, dla których państwem członkowskim identyfikacji w rozumieniu przepisów tych rozdziałów jest państwo członkowskie inne niż Rzeczpospolita Polska;
2) dostawy towarów i świadczenia usług dokonywanych przez podatnika posiadającego na terytorium kraju siedzibę działalności gospodarczej lub stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, z którego dokonywane są te czynności, a w przypadku braku na terytorium kraju siedziby działalności gospodarczej oraz stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej – posiadającego na terytorium kraju stałe miejsce zamieszkania albo zwykłe miejsce pobytu, z którego dokonywane są te czynności, w przypadku gdy miejscem świadczenia jest terytorium:
a) państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, a osobą zobowiązaną do zapłaty podatku od wartości dodanej jest nabywca towaru lub usługobiorca i faktura dokumentująca te czynności nie jest wystawiana przez tego nabywcę lub usługobiorcę w imieniu i na rzecz podatnika,
b) państwa trzeciego;
3) dostawy towarów i świadczenia usług rozliczanych w procedurach szczególnych, o których mowa w dziale XII w rozdziałach 6a i 7, przez podatników zidentyfikowanych na potrzeby tych procedur, dla których państwem członkowskim identyfikacji w rozumieniu przepisów tych rozdziałów jest Rzeczpospolita Polska;
4) sprzedaży na odległość towarów importowanych, rozliczanej w procedurze szczególnej, o której mowa w dziale XII w rozdziale 9, przez podatników zidentyfikowanych na potrzeby tej procedury, dla których państwem członkowskim identyfikacji w rozumieniu przepisów tego rozdziału jest Rzeczpospolita Polska.
Stosownie do art. 106b ust. 1 ustawy:
1. Podatnik jest obowiązany wystawić fakturę dokumentującą:
1) sprzedaż, a także dostawę towarów i świadczenie usług, o których mowa w art. 106a pkt 2, dokonywane przez niego na rzecz innego podatnika podatku, podatku od wartości dodanej lub podatku o podobnym charakterze lub na rzecz osoby prawnej niebędącej podatnikiem;
2) wewnątrzwspólnotową sprzedaż towarów na odległość, chyba że podatnik korzysta z procedury szczególnej, o której mowa w dziale XII w rozdziale 6a;
3) wewnątrzwspólnotową dostawę towarów na rzecz podmiotu innego niż wskazany w pkt 1;
4) otrzymanie przez niego całości lub części zapłaty przed dokonaniem czynności, o których mowa w pkt 1 i 2, z wyjątkiem przypadku, gdy zapłata dotyczy:
a) wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów,
b) czynności, dla których obowiązek podatkowy powstaje zgodnie z art. 19a ust. 5 pkt 4,
c) dostaw towarów, dla których obowiązek podatkowy powstaje zgodnie z art. 19a ust. 1b.
Na mocy art. 106ga ustawy:
1. Podatnicy są obowiązani wystawiać faktury ustrukturyzowane przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur.
2. Obowiązek, o którym mowa w ust. 1, nie dotyczy wystawiania faktur:
1) przez podatnika nieposiadającego siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju;
2) przez podatnika nieposiadającego siedziby działalności gospodarczej na terytorium kraju, który posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju, przy czym to stałe miejsce prowadzenia działalności nie uczestniczy w dostawie towarów lub świadczeniu usług, dla których wystawiono fakturę;
3) przez podatnika korzystającego z procedur szczególnych, o których mowa w dziale XII w rozdziałach 7, 7a i 9, dokumentujących czynności rozliczane w tych procedurach;
4) na rzecz nabywcy towarów lub usług będącego osobą fizyczną nieprowadzącą działalności gospodarczej;
5) w przypadku odpowiednio udokumentowanych dostaw towarów lub świadczenia usług, określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 106s;
6) przez podatnika korzystającego ze zwolnienia, o którym mowa w art. 113a ust. 1.
3. W przypadku, o którym mowa w ust. 2, wystawia się faktury elektroniczne lub faktury w postaci papierowej.
4. W przypadku, o którym mowa w ust. 2 pkt 1, 2 i 4, podatnicy mogą wystawiać faktury ustrukturyzowane.
Zgodnie z art. 106gb ust. 1 ustawy:
Faktura ustrukturyzowana jest wystawiana i otrzymywana przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur za pomocą oprogramowania interfejsowego, w postaci elektronicznej i zgodnie z wzorem dokumentu elektronicznego w rozumieniu ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne.
Według art. 106gb ust. 2 ustawy:
Oprogramowanie interfejsowe, o którym mowa w ust. 1, jest dostępne na stronie, której adres jest podany w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw finansów publicznych.
Natomiast według art. 106gb ust. 4 ustawy:
W przypadku gdy:
1) miejscem świadczenia jest terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju lub terytorium państwa trzeciego lub
2) nabywcą jest podmiot nieposiadający siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju, lub
3) nabywcą jest podmiot nieposiadający siedziby działalności gospodarczej na terytorium kraju, który posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju, przy czym to stałe miejsce prowadzenia działalności nie uczestniczy w nabyciu towaru lub usługi, dla którego wystawiono fakturę, lub
4) nabywcą jest podatnik korzystający ze zwolnienia, o którym mowa w art. 113a ust. 1
- faktura ustrukturyzowana jest udostępniana nabywcy w sposób z nim uzgodniony.
Przepis art. 106ga ust. 1 ustawy, który obowiązuje od 1 lutego 2026 r. wskazuje, że podatnicy są obowiązani wystawiać faktury ustrukturyzowane przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur. Jednocześnie ust. 2 pkt 1 powoływanego przepisu przewiduje wyłączenie z tego obowiązku tych podmiotów, które nie posiadają w Polsce siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.
W myśl art. 106d ust. 1 ustawy:
Podmiot, o którym mowa w art. 106b ust. 1 pkt 1, nabywający towary lub usługi od podatnika może wystawiać w imieniu i na rzecz tego podatnika faktury:
1) dokumentujące dokonanie przez podatnika sprzedaży na rzecz tego podmiotu,
2) o których mowa w art. 106b ust. 1 pkt 4,
3) dokumentujące dostawę towarów lub świadczenie usług, o których mowa w art. 106a pkt 2 lit. b
- jeżeli ten podmiot i ten podatnik wcześniej zawarli umowę w sprawie wystawiania faktur w imieniu i na rzecz tego podatnika, w której została określona procedura zatwierdzania poszczególnych faktur przez podatnika dokonującego tych czynności.
W tym miejscu należy wskazać, że art. 106d ust. 1 ustawy dotyczy instytucji tzw. „samofakturowania”. Przepis ten określa przypadki i warunki, których spełnienie pozwala na wystawianie faktur dokumentujących dostawy towarów i świadczenie usług przez podmioty inne niż wykonujące sprzedaż. Takim podmiotem może być przykładowo nabywca towarów lub usług. Pomimo więc, że zgodnie z ogólną regułą, to podatnik dokonujący dostawy towarów lub świadczący usługę wystawia fakturę dokumentującą daną transakcję, to jednak w myśl ww. przepisu ustawy, funkcja ta może zostać powierzona także nabywcy towarów lub usług.
W przypadku stosowania procedury samofakturowania – faktura nie jest wystawiana przez dostawcę/usługodawcę tylko przez nabywcę, a tym samym nabywca wchodzi w jej posiadanie już z chwilą jej wystawienia. Z uwagi na fakt, że w procedurze samofakturowania dostawca/usługodawca upoważnił nabywcę do wystawiania faktur w jego imieniu i na jego rachunek, tym samym przyjąć należy, iż zgodził się, aby wystawiając fakturę nabywca zastąpił go w tym zakresie, ze wszystkimi z tym związanymi implikacjami prawnymi. Tak wystawioną fakturę należy traktować na równi z fakturą wystawianą przez dostawcę/usługodawcę według tradycyjnego schematu.
Jak stanowi art. 106s ustawy:
Minister właściwy do spraw finansów publicznych może określić, w drodze rozporządzenia, przypadki odpowiednio udokumentowanych dostaw towarów lub świadczenia usług, w których nie ma obowiązku wystawiania faktur ustrukturyzowanych, oraz przypadki, w których mimo braku obowiązku można wystawiać faktury ustrukturyzowane, uwzględniając:
1) specyfikę niektórych rodzajów działalności związaną z liczbą i rodzajem czynności wymagających udokumentowania;
2) konieczność zapewnienia szczególnych sposobów dokumentowania czynności;
3) możliwości techniczno-organizacyjne związane z dokumentowaniem czynności;
4) konieczność przeciwdziałania nadużyciom związanym z unikaniem prawidłowego dokumentowania czynności.
Na podstawie ww. przepisu wydane zostało Rozporządzenie Ministra Finansów i Gospodarki z dnia 7 grudnia 2025 r. w sprawie przypadków, w których nie ma obowiązku wystawiania faktur ustrukturyzowanych (Dz. U. z 2025 r. poz. 1740), które weszło w życie 1 lutego 2026 r., zwane dalej rozporządzeniem.
Zgodnie z § 2 pkt 5 rozporządzenia:
Obowiązku wystawiania faktur ustrukturyzowanych nie ma w przypadku dostawy towarów i świadczenia usług, udokumentowanych fakturami wystawianymi przez nabywcę towarów lub usług zgodnie z art. 106d ust. 1 ustawy, jeżeli nabywca towarów lub usług nie jest zidentyfikowany na potrzeby danej czynności za pomocą numeru identyfikacji podatkowej (NIP).
Jeżeli wystąpi obowiązek wystawienia polskiej faktury, ale nabywca nie posłuży się identyfikatorem podatkowym NIP, nie będzie technicznej możliwości nadania mu odpowiednich uprawnień w systemie. W tych przypadkach podmioty zobowiązane do wystawienia faktur będą dokumentować transakcje poza KSeF, na dotychczasowych zasadach, tj.: fakturami wystawionymi w postaci papierowej lub fakturami elektronicznymi (tj. bez możliwości ich wystawiania w KSeF).
Z opisu sprawy wynika, że Spółka jest podmiotem zarejestrowanym w Polsce jako czynny podatnik podatku od towarów i usług. W ramach prowadzonej działalności gospodarczej Spółka świadczy m.in. usługi transportowe towarów na rzecz Kontrahentów posiadających siedzibę działalności gospodarczej poza terytorium Polski, w tym na rzecz podmiotów posiadających siedzibę na terytorium innych państw członkowskich Unii Europejskiej, jak również poza Unią Europejską.
W odniesieniu do realizowanych transakcji Spółka zawarła z Kontrahentami umowy dotyczące samofakturowania, o których mowa w art. 106d ust. 1 ustawy o VAT. Na podstawie tych umów Kontrahenci wystawiają – w imieniu i na rzecz Spółki – faktury dokumentujące świadczone przez Spółkę usługi.
Faktury wystawiane przez Podmioty zagraniczne w ramach procedury samofakturowania dokumentują usługi świadczone przez Spółkę, dla których co do zasady miejscem świadczenia – zgodnie z zasadami określonymi w art. 28b ust. 1 ustawy – jest terytorium państwa innego niż Polska.
Kontrahenci wystawiający faktury w procedurze samofakturowania nie posługują się – w odniesieniu do tych transakcji – polskim numerem identyfikacji podatkowej (NIP). Na fakturach wystawianych w imieniu i na rzecz Spółki wskazywane są dane identyfikacyjne Kontrahenta (w tym jego numer VAT lub inny numer podatkowy lub identyfikacyjny) właściwe dla państwa jego siedziby działalności gospodarczej (tj. kraju innego niż Polska). Może się zdarzyć, że dany Kontrahent ma polski NIP (Spółka nie musi mieć o tym wiedzy), ale nie posługuje się on tym polskim NIP względem Spółki w omawianych transakcjach.
Państwa wątpliwości dotyczą kwestii, czy faktury wystawiane przez Kontrahentów w ramach procedury samofakturowania, dokumentujące usługi świadczone przez Państwa, muszą być wystawiane przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur, w sytuacji, gdy Kontrahenci ci nie posługują się polskim numerem identyfikacji podatkowej.
W opisie sprawy wskazali Państwo, że:
- w odniesieniu do realizowanych transakcji Spółka zawarła z Kontrahentami umowy dotyczące samofakturowania, o których mowa w art. 106d ust. 1 ustawy,
- na podstawie tych umów Kontrahenci wystawiają – w imieniu i na rzecz Spółki – faktury dokumentujące świadczone przez Spółkę usługi,
- Kontrahenci wystawiający faktury w procedurze samofakturowania nie posługują się – w odniesieniu do tych transakcji – polskim numerem identyfikacji podatkowej (NIP).
Zatem, na podstawie § 2 pkt 5 rozporządzenia, w analizowanej sprawie nie wystąpi obowiązek wystawienia faktury ustrukturyzowanej przez nabywcę usług. Nabywcą samofakturującym jest podatnik, który na potrzeby tej czynności nie jest zidentyfikowany za pomocą polskiego identyfikatora podatkowego NIP. Nie jest więc możliwe skuteczne nadanie mu uprawnienia do samofakturowania w systemie. Fakturę należy wystawić poza KSeF i nie jest dopuszczalne dobrowolne wystawienie jej przy użyciu systemu. Należy dodatkowo zauważyć, że w przypadku nabywanych usług, których miejsce świadczenia jest ustalane na podstawie art. 28b ustawy podatnik zagraniczny nie może posłużyć się polskim numerem NIP, chyba że posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, które uczestniczy w transakcji.
Podsumowując, w przedstawionym opisie stanu faktycznego, faktury wystawiane przez Kontrahentów w ramach procedury samofakturowania, o której mowa w art. 106d ust. 1 ustawy, w imieniu i na rzecz Państwa, dokumentujące usługi świadczone przez Państwa, nie muszą być wystawiane przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur (KSeF), w sytuacji, gdy Kontrahenci ci nie posługują się polskim numerem identyfikacji podatkowej (NIP).
Tym samym, Państwa stanowisko jest prawidłowe.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej:
Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.
Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Państwo ponoszą ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) podanym przez Państwa w złożonym wniosku. Zatem, wydając przedmiotową interpretację oparłem się na wynikającym z treści wniosku opisie stanu faktycznego. W przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
· Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
· Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
1) z zastosowaniem art. 119a;
2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
· Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
· w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
· w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).
Podstawa prawna dla wydania interpretacji
Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.
Rozliczaj podatki zgodnie z przepisami — w programie TaxMachine
Interpretacje pomagają zrozumieć przepisy; TaxMachine pomaga je zastosować w praktyce — prowadzi księgi, liczy podatki i generuje deklaracje, a stawki, druki i przepisy aktualizuje na bieżąco.
- ✓ Księga przychodów i rozchodów, ryczałt oraz pełna księgowość
- ✓ Faktury i e-faktury KSeF, JPK_V7 i JPK_KR
- ✓ PIT, CIT, VAT i inne deklaracje + wysyłka e-Deklaracje z pobraniem UPO
- ✓ Środki trwałe i amortyzacja, płace i ZUS
- ✓ Automatyczne aktualizacje stawek, druków i przepisów