0112-KDIL1-3.4012.370.2026.4.KK

Interpretacja indywidualna
– stanowisko nieprawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

11 czerwca 2026 r. wpłynął Pana wniosek z 11 czerwca 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie wskazania momentu powstania obowiązku podatkowego z tytułu świadczonych usług oraz terminu wystawienia w KSeF faktury dokumentującej świadczenie tych usług. Uzupełnił go Pan pismem z 9 lipca 2026 r. (wpływ 9 lipca 2026 r.) – w odpowiedzi na wezwanie.

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą w Polsce, jest zarejestrowany jako czynny podatnik VAT oraz podatnik VAT-UE. W ramach działalności Wnioskodawca świadczy usługi programistyczne oraz komercjalizuje autorskie aplikacje mobilne za pośrednictwem platformy „A”, należącej do firmy „B” z siedzibą w Irlandii (dalej: „B”). Współpraca regulowana jest umową elektroniczną (…). Wnioskodawca jest jedynym twórcą kodu źródłowego, architektury oraz funkcjonalności dystrybuowanych aplikacji mobilnych. Aplikacje te są stale przez niego rozwijane, aktualizowane oraz modyfikowane w celu naprawy błędów i wprowadzania nowych opcji. Dystrybucja aplikacji opiera się na modelu subskrypcyjnym (…) – użytkownicy końcowi pobierają aplikację bezpłatnie lub za jednorazową opłatą, natomiast dostęp do kluczowych, zaawansowanych funkcji i cyfrowych modułów aplikacji uwarunkowany jest opłacaniem regularnej subskrypcji. „B” pośredniczy w procesie płatności, pobiera swoją prowizję ((...)), a pozostałą kwotę netto (przychód) przekazuje Wnioskodawcy w cyklach miesięcznych.

Rozliczenia z „B” nie pokrywają się z miesiącami kalendarzowymi, lecz wynikają z tzw. „(...)” (Miesięcy Fiskalnych „B”). W trakcie trwania oraz bezpośrednio po zakończeniu danego miesiąca fiskalnego, Wnioskodawca nie ma dostępu do ostatecznych danych finansowych. Dane widoczne w panelu „(…)” mają charakter wyłącznie analityczny, szacunkowy i podlegają ciągłym zmianom (m.in. ze względu na zwroty konsumenckie, oszustwa płatnicze czy wahania kursów walutowych).

Ostateczny raport finansowy (tzw. „R”), zawierający precyzyjną, zweryfikowaną i bezsporną kwotę należnego Wnioskodawcy wynagrodzenia w walucie EUR, jest generowany przez „B” i udostępniany w panelu „A” z dużym opóźnieniem – zazwyczaj około 30 do 45 dni po zakończeniu danego miesiąca fiskalnego (na około tydzień przed faktyczną wypłatą środków). Przed momentem udostępnienia tego raportu, Wnioskodawca nie ma prawnej ani technicznej możliwości ustalenia dokładnej kwoty wierzytelności wobec „B”.

Wnioskodawca zamierza przyjąć w wewnętrznej polityce rachunkowości zasadę, że dla usług dystrybucji cyfrowej i udostępniania subskrypcji, okres rozliczeniowy kończy się w dniu, w którym kontrahent („B”) definitywnie autoryzuje, zamyka i udostępnia ostateczny raport finansowy.

Uzupełnienie opisu sprawy pismem z 9 lipca 2026 r.

1.    W przypadku subskrypcji (…) usługa jest automatycznie przedłużana na kolejne okresy w związku z płatnością kolejnych należności subskrypcyjnych.

2.    Świadczenie usługi (dostęp do funkcjonalności) jest uzależnione od dokonania oraz utrzymania opłaty subskrypcyjnej.

3.    Świadczenie usługi rozpoczyna się z chwilą dokonania zapłaty (aktywacji subskrypcji).

4.    Aby korzystać z usługi, nabywca musi posiadać urządzenie z zainstalowaną aplikacją, aktywne konto „B” (...) oraz opłacić subskrypcję.

5.    Rozliczenie następuje w okresach rozliczeniowych ustalanych przez „B” (fiscal period). Zgodnie z art. 19a ust. 3 ustawy o VAT, usługę uznaje się za wykonaną z upływem każdego okresu rozliczeniowego, do którego odnoszą się płatności lub rozliczenia.

6.    Świadczone usługi stanowią usługi elektroniczne w rozumieniu art. 2 pkt 26 ustawy o VAT (usługi świadczone drogą elektroniczną, zautomatyzowane, wymagające minimalnego udziału człowieka).

7.    Platforma „A” należąca do „B” działa we własnym imieniu, lecz na rzecz Wnioskodawcy (model odpowiadający art. 8 ust. 2a ustawy o VAT oraz art. 9a rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011).

8.    Prawa i obowiązki stron wynikające z regulaminów „A” (m.in. (…)) przedstawiają się następująco:

a)    dla Wnioskodawcy: tworzy, rozwija i utrzymuje aplikację; udostępnia ją do dystrybucji za pośrednictwem „A”; wybiera cenę spośród progów cenowych (price tiers) określonych przez „B”; otrzymuje wynagrodzenie pomniejszone o prowizję „B”; jest zobowiązany do przestrzegania regulaminów i wytycznych „B”;

b)    dla platformy: prowadzi dystrybucję i sprzedaż aplikacji użytkownikom końcowym we własnym imieniu, obsługuje płatności, pobiera należności od użytkowników, potrąca prowizję ((...)) i przekazuje pozostałą kwotę Wnioskodawcy, świadczy obsługę klienta oraz obsługuje zwroty, określa techniczne i regulaminowe warunki dystrybucji;

c)    dla klientów (użytkowników końcowych): nabywają prawo do korzystania z aplikacji/subskrypcji na warunkach określonych przez „B”; dokonują płatności na rzecz „B”; uzyskują dostęp do funkcjonalności aplikacji.

9.    W transakcji: Wnioskodawca tworzy i udostępnia aplikację; „B” prowadzi sprzedaż, pobiera płatność od użytkownika, potrąca prowizję i przekazuje Wnioskodawcy należność; użytkownik końcowy nabywa dostęp do funkcjonalności aplikacji.

10. Wnioskodawca ustala cenę, wybierając ją spośród progów cenowych (price tiers) z góry określonych przez „B”, przy czym „B” wpływa na ostateczną cenę dla użytkownika (m.in. przeliczenia walutowe, zaokrąglenia do lokalnych progów, podatki lokalne) oraz kontroluje moment i sposób rozliczenia i terminy wypłaty należności.

11. Na paragonach/potwierdzeniach udostępnianych użytkownikom końcowym platforma wskazuje jako sprzedawcę „B”, a nie Wnioskodawcę.

12. Siedziba nabywcy („B”) znajduje się w Irlandii. Wnioskodawcy nie jest znane stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej nabywcy w Polsce, dla którego świadczone byłyby opisane usługi.

13. Wnioskodawca nie zawarł z platformą umowy o wystawianiu faktur w jego imieniu i na jego rzecz (samofakturowanie). To Wnioskodawca wystawia faktury na rzecz „B”.

14. Nabywca posługuje się irlandzkim numerem identyfikacji podatkowej VAT-UE: (…); nie jest zidentyfikowany polskim numerem NIP.

Pytanie w zakresie podatku od towarów i usług

Czy w opisanym stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym, moment powstania obowiązku podatkowego w podatku od towarów i usług (VAT) z tytułu świadczenia usług na rzecz „B” – zgodnie z art. 19a ust. 3 ustawy o VAT – powstaje w dniu udostępnienia przez „B” ostatecznego raportu finansowego („R”), a w konsekwencji, czy termin na wystawienie faktury w Krajowym Systemie e-Faktur (KSeF) upływa 15. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym ten raport został udostępniony? (pytanie oznaczone we wniosku nr 1)

Pana stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawcy, moment powstania obowiązku podatkowego w VAT powstaje w dniu udostępnienia ostatecznego raportu finansowego („R”) przez „B”. W konsekwencji, termin na wystawienie faktury strukturyzowanej w KSeF upływa 15. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym raport ten został udostępniony.

Zgodnie z art. 19a ust. 3 ustawy o VAT, usługę, dla której w związku z jej świadczeniem ustalane są następujące po sobie terminy płatności lub rozliczeń, uznaje się za wykonaną z upływem każdego okresu, do którego odnoszą się te płatności lub rozliczenia. Specyfika platformy „A” uniemożliwia dostawcy aplikacji samodzielne określenie podstawy opodatkowania na koniec miesiąca kalendarzowego. Dane prezentowane w systemach bieżących (panel „(…)”) są jedynie szacunkami. Dopiero zamknięcie okresu rozliczeniowego przez „B” i wygenerowanie oficjalnego raportu finansowego materializuje roszczenie finansowe Wnioskodawcy i pozwala na jednoznaczne określenie podstawy opodatkowania w rozumieniu art. 29a ust. 1 ustawy o VAT. Skoro Wnioskodawca nie jest w stanie określić kwoty obrotu przed otrzymaniem raportu od „B”, to za koniec okresu rozliczeniowego należy uznać dzień udostępnienia tego raportu. W związku z tym, na podstawie art. 106i ust. 1 ustawy o VAT, Wnioskodawca ma prawo wystawić fakturę do 15. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym „B” udostępniło ten raport.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:

Z powołanego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie z którą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają wymienione czynności, ale tylko w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.

W myśl art. 2 pkt 1 ustawy:

Stosownie do art. 2 pkt 3 ustawy:

W świetle art. 2 pkt 6 ustawy:

Na podstawie art. 2 pkt 22 ustawy:

Stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy:

Natomiast w myśl art. 8 ust. 1 ustawy:

Przy czym, stosownie do art. 8 ust. 2a ustawy:

Powyższy przepis stanowi implementację art. 28 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE. L Nr 347 z 11.12.2006 s. 1, ze zm.), zgodnie z którym:

Z powyższych przepisów wynika, że przy ocenie charakteru świadczenia jako usługi należy zwrócić uwagę na to, że usługą jest tylko takie świadczenie, w przypadku którego istnieje bezpośredni konsument, odbiorca świadczenia odnoszący z niego korzyść (choćby potencjalną). Podatek od towarów i usług obciąża konsumpcję, czyli dopóki nie ma kogoś, kto odnosiłby lub powinien odnosić konkretne (wymierne) korzyści o charakterze majątkowym wiążące się z danym świadczeniem, dopóty świadczenie to nie będzie usługą, ponieważ nie ma wówczas żadnej konsumpcji. Odbiorcą świadczenia musi być inny podmiot niż wykonujący usługę.

Ze świadczeniem usługi mamy do czynienia również w sytuacji gdy podatnik dokonuje czynności działając we własnym imieniu, ale na rzecz osoby trzeciej. Wówczas przyjmuje się, że dla celów podatku od towarów i usług podatnik (zleceniobiorca) sam nabył usługę od faktycznego wykonawcy, a następnie wyświadczył tę usługę zleceniodawcy. W związku z tym należy stwierdzić, że nabycie usług oraz ich późniejsza odsprzedaż (z marżą czy bez) powinny być zawsze traktowane jako dwie odrębne transakcje usługowe.

Należy wskazać, że zakres opodatkowania podatkiem VAT wyznacza nie tylko czynnik przedmiotowy – opodatkowaniu podlega odpłatna dostawa towarów lub odpłatne świadczenie usług, ale także czynnik podmiotowy – czynności muszą być wykonywane przez podatnika.

Stosownie do treści art. 15 ust. 1 ustawy:

Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy:

Podatnik, który wykonuje czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem VAT, zobowiązany jest opodatkować daną czynność w momencie powstania obowiązku podatkowego.

Zgodnie z zasadą ogólną wyrażoną w art. 19a ust. 1 ustawy:

Z konstrukcji podatku od towarów i usług wynika, że podatnik który wykonuje czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem VAT, zobowiązany jest opodatkować daną czynność w momencie powstania obowiązku podatkowego. Powyższy przepis formułuje zasadę ogólną, zgodnie z którą obowiązek podatkowy powstaje z chwilą dokonania dostawy towaru bądź wykonania usługi, co oznacza, że podatek staje się wymagalny w rozliczeniu za okres, w którym dokonana została dostawa towarów bądź świadczenie usług i powinien być rozliczony za ten okres.

Jak stanowi art. 19a ust. 2 ustawy:

Przy czym stosownie do art. 19a ust. 3 ustawy:

Ustalenie momentu powstania obowiązku podatkowego wymaga od wykonawcy danej usługi prawidłowego określenia momentu jej wykonania. Ustawa nie definiuje tego momentu, ani w żaden sposób nie precyzuje, jakimi kryteriami należy posługiwać się dla jego określenia. Przy czym przyjąć należy, że momentem wykonania usługi jest moment faktycznego wykonania wszystkich działań i czynności składających się na daną usługę. Zatem, usługa jest wykonana, gdy usługodawca zrealizował wszystkie czynności składające się na określony rodzaj usług. Należy zaznaczyć, że o faktycznym wykonaniu usługi decyduje jej charakter. Jednocześnie podkreślić należy, że ustalenie zakresu świadczonej usługi i w konsekwencji momentu jej wykonania powinno następować w sposób obiektywny. Z kolei o charakterze usługi decydują strony umowy cywilnoprawnej.

Z opisu sprawy wynika, że świadczy Pan usługi programistyczne oraz komercjalizuje autorskie aplikacje mobilne za pośrednictwem platformy „A”, należącej do firmy „B” z siedzibą w Irlandii (dalej: „B”). Nie jest Panu znane stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej nabywcy w Polsce, dla którego świadczone byłyby opisane usługi.

Współpraca regulowana jest umową elektroniczną (…). Dystrybucja aplikacji opiera się na modelu subskrypcyjnym (…) – użytkownicy końcowi pobierają aplikację bezpłatnie lub za jednorazową opłatą, natomiast dostęp do kluczowych, zaawansowanych funkcji i cyfrowych modułów aplikacji uwarunkowany jest opłacaniem regularnej subskrypcji. Tworzy Pan i udostępnia aplikację. „B” prowadzi sprzedaż, pobiera płatność od użytkownika, potrąca prowizję i przekazuje Panu należność. Użytkownik końcowy nabywa dostęp do funkcjonalności aplikacji.

Świadczone usługi stanowią usługi elektroniczne w rozumieniu art. 2 pkt 26 ustawy (usługi świadczone drogą elektroniczną, zautomatyzowane, wymagające minimalnego udziału człowieka).

Platforma „A” należąca do „B” działa we własnym imieniu, lecz na rzecz Wnioskodawcy (model odpowiadający art. 8 ust. 2a ustawy oraz art. 9a rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011).

W przypadku subskrypcji (…) usługa jest automatycznie przedłużana na kolejne okresy w związku z płatnością kolejnych należności subskrypcyjnych. Świadczenie usługi (dostęp do funkcjonalności) jest uzależnione od dokonania oraz utrzymania opłaty subskrypcyjnej.

Świadczenie usługi rozpoczyna się z chwilą dokonania zapłaty (aktywacji subskrypcji).

Aby korzystać z usługi, nabywca musi posiadać urządzenie z zainstalowaną aplikacją, aktywne konto „B” ID oraz opłacić subskrypcję.

Rozliczenie następuje w okresach rozliczeniowych ustalanych przez „B” (fiscal period).

Prawa i obowiązki stron wynikające z regulaminów „B”(…) przedstawiają się następująco:

a)    dla Pana: tworzy, rozwija i utrzymuje aplikację; udostępnia ją do dystrybucji za pośrednictwem „A”; wybiera cenę spośród progów cenowych (price tiers) określonych przez „B”; otrzymuje wynagrodzenie pomniejszone o prowizję „B”; jest zobowiązany do przestrzegania regulaminów i wytycznych „B”;

b)    dla platformy: prowadzi dystrybucję i sprzedaż aplikacji użytkownikom końcowym we własnym imieniu, obsługuje płatności, pobiera należności od użytkowników, potrąca prowizję ((...)) i przekazuje pozostałą kwotę Wnioskodawcy, świadczy obsługę klienta oraz obsługuje zwroty, określa techniczne i regulaminowe warunki dystrybucji;

c)    dla klientów (użytkowników końcowych): nabywają prawo do korzystania z aplikacji/subskrypcji na warunkach określonych przez „B”; dokonują płatności na rzecz „B”; uzyskują dostęp do funkcjonalności aplikacji.

Ustala Pan cenę, wybierając ją spośród progów cenowych (price tiers) z góry określonych przez „B”, przy czym „B” wpływa na ostateczną cenę dla użytkownika (m.in. przeliczenia walutowe, zaokrąglenia do lokalnych progów, podatki lokalne) oraz kontroluje moment i sposób rozliczenia i terminy wypłaty należności.

Na paragonach/potwierdzeniach udostępnianych użytkownikom końcowym platforma wskazuje jako sprzedawcę „B”, a nie Pana.

Nie zawarł Pan z platformą umowy o wystawianiu faktur w jego imieniu i na jego rzecz (samofakturowanie). To Pan wystawia faktury na rzecz „B”.

Nabywca posługuje się irlandzkim numerem identyfikacji podatkowej VAT-UE: (…); nie jest zidentyfikowany polskim numerem NIP.

„B” pośredniczy w procesie płatności, pobiera swoją prowizję ((...)), a pozostałą kwotę netto (przychód) przekazuje Panu w cyklach miesięcznych.

Rozliczenia z „B” nie pokrywają się z miesiącami kalendarzowymi, lecz wynikają z tzw. „(…)” (Miesięcy Fiskalnych „B”). W trakcie trwania oraz bezpośrednio po zakończeniu danego miesiąca fiskalnego, nie ma Pan dostępu do ostatecznych danych finansowych. Dane widoczne w panelu „(…)” mają charakter wyłącznie analityczny, szacunkowy i podlegają ciągłym zmianom (m.in. ze względu na zwroty konsumenckie, oszustwa płatnicze czy wahania kursów walutowych).

Ostateczny raport finansowy (tzw. „(…)”), zawierający precyzyjną, zweryfikowaną i bezsporną kwotę należnego Panu wynagrodzenia w walucie EUR, jest generowany przez „B” i udostępniany w panelu (…) z dużym opóźnieniem – zazwyczaj około 30 do 45 dni po zakończeniu danego miesiąca fiskalnego (na około tydzień przed faktyczną wypłatą środków). Przed momentem udostępnienia tego raportu, nie ma Pan prawnej ani technicznej możliwości ustalenia dokładnej kwoty wierzytelności wobec „B”.

Pana wątpliwości dotyczą wskazania, momentu powstania obowiązku podatkowego w podatku od towarów i usług z tytułu świadczenia usług na rzecz „B” oraz terminu wystawienia faktury w KSeF dokumentującej świadczenie tych usług.

Na mocy art. 2 pkt 26 ustawy:

Zgodnie z art. 7 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 77 str. 1 ze zm.) – zwanego dalej „rozporządzeniem 282/2011”:

Wskazał Pan, że:

-        świadczone przez Pana opisane we wniosku usługi stanowią usługi elektroniczne w rozumieniu art. 2 pkt 26 ustawy,

-        platforma „A” należąca do „B” działa we własnym imieniu, lecz na Pana rzecz (model odpowiadający art. 8 ust. 2a ustawy oraz art. 9a rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011).

W tym miejscu wskazać należy, że według art. 9a rozporządzenia wykonawczego 282/2011:

Z cytowanych powyżej przepisów rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) Nr 282/2011 wynika więc, że w przypadku świadczenia usług drogą elektroniczną podatnik uczestniczący w świadczeniu tych usług działa w imieniu własnym, lecz na rzecz dostawcy tych usług. Oznacza to, że każdy pośrednik otrzymał i świadczył usługę dalej drogą elektroniczną. Jednakże w określonych okolicznościach należy przyjąć, że taki stan rzeczy nie ma miejsca, np. w sytuacji gdy podatnik wyraźnie wskaże dostawcę jako podmiot świadczący usługę, co oznacza, że:

a)    na fakturze wystawionej lub udostępnionej przez każdego podatnika uczestniczącego w świadczeniu usługi należy wyszczególnić (tj. wystarczająco jasno wskazać) przedmiotową usługę i jej dostawcę (w zwykłych transakcjach handlowych fakturę VAT wystawia się między dwoma podatnikami); oraz

b)    na rachunku lub paragonie należy wyszczególnić przedmiotową usługę i jej dostawcę (podatnik musi wystawić lub udostępnić odbiorcy końcowemu rachunek lub paragon, na którym wyszczególni przedmiot świadczonej usługi i informacje dotyczące usługodawcy, np. nazwę przedsiębiorstwa, numer identyfikacyjny VAT); oraz

c)    podatnik uczestniczący w świadczeniu usługi nie zatwierdza obciążenia usługobiorcy płatnością (oznacza to na przykład, że sklep z aplikacjami nie jest odpowiedzialny za płatność pomiędzy konsumentem końcowym a właścicielem treści aplikacji); oraz

d)    podatnik uczestniczący w świadczeniu usługi nie zatwierdza świadczenia usługi (oznacza to, że dostawa, na przykład aplikacji, od właściciela treści za pośrednictwem sklepu z aplikacjami nie jest zatwierdzana przez sklep z aplikacjami); oraz

e)    podatnik uczestniczący w świadczeniu usługi nie ustala ogólnych warunków świadczenia usługi (oznacza to, na przykład, że warunki sprzedaży aplikacji za pośrednictwem sklepu z aplikacjami nie są ustalane przez sklep z aplikacjami); oraz

jest to odzwierciedlone w uzgodnieniach umownych (wszystkie punkty od a) do e) muszą być odzwierciedlone w uzgodnieniach umownych).

Jeżeli podatnik będzie uczestniczył w świadczeniu usługi spełniającej wszystkie powyższe warunki należy domniemywać, że podatnik ten nie jest odbiorcą świadczącym dalej usługę.

W analizowanym przypadku nie można uznać dostawcy (Pana) jako wyraźnie wskazanego przez platformy „A” za podmiot świadczący przedmiotowe usługi elektroniczne, ponieważ nie są spełnione warunki wynikające z art. 9a rozporządzenia wykonawczego 282/2011. Jak wynika bowiem z wniosku, platforma „A”:

-        prowadzi dystrybucję i sprzedaż aplikacji użytkownikom końcowym we własnym imieniu,

-        obsługuje płatności, pobiera należności od użytkowników, potrąca prowizję ((...)) i przekazuje Panu pozostałą kwotę,

-        świadczy obsługę klienta oraz obsługuje zwroty, określa techniczne i regulaminowe warunki dystrybucji,

-        wpływa na ostateczną cenę dla użytkownika (m.in. przeliczenia walutowe, zaokrąglenia do lokalnych progów, podatki lokalne) oraz kontroluje moment i sposób rozliczenia i terminy wypłaty należności.

Ponadto, na paragonach/potwierdzeniach udostępnianych użytkownikom końcowym platforma wskazuje jako sprzedawcę „B”, a nie Pana.

Powyższe okoliczności wskazują, że platformę „A” należy uznać za podmiot, który otrzymuje i świadczy usługi elektroniczne.

Biorąc pod uwagę przedstawione okoliczności sprawy oraz powołane przepisy prawa należy uznać, że w analizowanej sprawie nie jest Pan podatnikiem świadczącym usługi elektroniczne, na rzecz klientów docelowych (użytkowników końcowych). Natomiast w świetle przedstawionych okoliczności świadczy Pan ww. usługi elektroniczne na rzecz platformy „A”, która dla celów podatku VAT nabywa przedmiotowe usługi, a następnie jest ich dostawcą na rzecz użytkowników końcowych.

W konsekwencji, występuje/będzie Pan występował w roli podatnika w odniesieniu do transakcji, o których mowa w art. 2 pkt 26 ustawy, w stosunku do platformy „A”.

W tym miejscu należy wskazać, że w przypadku świadczenia usług, istotnym dla prawidłowego rozliczenia podatku od towarów i usług jest określenie miejsca świadczenia tych usług. Regulacje prawne obowiązujące w tym zakresie, zostały zawarte w ustawie o podatku od towarów i usług w rozdziale 3 działu V „Miejsce świadczenia przy świadczeniu usług”.

Stosownie do art. 28a ustawy:

Wskazany art. 28a ustawy wprowadza drugą definicję podatnika do ustawy, która ma zastosowanie tylko w przypadku ustalenia miejsca świadczenia usług. Podatnikiem według tej regulacji jest osoba wykonująca samodzielnie działalność gospodarczą. Ustawodawca odwołuje się w tym celu do definicji działalności gospodarczej ustalonej w art. 15 ust. 2 ustawy. Za podatników są uznawane również podmioty wykonujące działalność gospodarczą zgodnie z regulacjami innych państw członkowskich oraz państw trzecich.

Zgodnie z ogólną zasadą wyrażoną w art. 28b ust. 1 ustawy:

Jak stanowi art. 28b ust. 2 ustawy:

Z powyższych przepisów ustawy wynika zatem, że co do zasady, usługa świadczona na rzecz podatnika, w rozumieniu art. 28a ustawy, inna niż wskazana w art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n ustawy podlega opodatkowaniu w miejscu siedziby działalności gospodarczej usługobiorcy, chyba że jest świadczona dla stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej usługobiorcy, które znajduje się w innym miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej, wówczas miejscem świadczenia tej usługi jest stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, dla którego ta usługa jest świadczona.

Jednakże w odniesieniu do pewnych kategorii usług przepisy dotyczące podatku od towarów i usług wprowadzają szczególne regulacje w zakresie miejsca świadczenia.

Stosownie do art. 28k ust. 1 ustawy:

Należy podkreślić, że odnośnie usług świadczonych drogą elektroniczną na rzecz podatnika w rozumieniu art. 28a ustawy ustawodawca nie przewidział wyjątku od zasady ogólnej. Natomiast, art. 28k ust. 1 ustawy, ma zastosowanie do usług świadczonych drogą elektroniczną wyłącznie na rzecz podmiotów niebędących podatnikami.

Z wniosku wynika, że platforma „A”, należąca do firmy „B” prowadzi dystrybucję i sprzedaż aplikacji użytkownikom końcowym we własnym imieniu, obsługuje płatności, pobiera należności od użytkowników, potrąca prowizję i przekazuje pozostałą kwotę Panu, świadczy obsługę klienta oraz obsługuje zwroty, określa techniczne i regulaminowe warunki dystrybucji. Zatem, uznać należy, że platforma „A”, należąca do firmy „B” spełnia definicję podatnika w rozumieniu art. 28a ustawy.

Zatem, w tym przypadku przepisy dotyczące ustalania miejsca świadczenia usług elektronicznych, na podstawie art. 28k ust. 1 ustawy, nie mają zastosowania. Należy bowiem zauważyć, że art. 28k ust. 1 ustawy, ma zastosowanie do usług elektronicznych świadczonych wyłącznie na rzecz podmiotów niebędących podatnikami, co nie ma miejsca w opisanym przypadku.

Oznacza to, że miejsce świadczenia wykonywanych usług należy ustalić na podstawie zasady ogólnej, wyrażonej w art. 28b ust. 1 ustawy.

Jak wskazano powyżej, świadczy Pan usługi elektroniczne na rzecz platformy „A”, należącej do firmy „B” z siedzibą w Irlandii. Ponadto, z wniosku nie wynika, aby ww. platforma miała w Polsce stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej nabywcy w Polsce, dla którego świadczone byłyby opisane we wniosku usługi.

W konsekwencji, miejscem opodatkowania świadczonych przez Pana usług jest/będzie, zgodnie z art. 28b ust. 1 ustawy, kraj siedziby ww. platformy, tj. terytorium Irlandii. Tym samym, świadczone przez Pana usługi na rzecz ww. platformy nie są/nie będą opodatkowane na terytorium Polski.

Wskazać należy, że jeśli miejscem świadczenia (opodatkowania) usług nie jest terytorium Polski, podmiotem zobowiązanym do rozliczenia podatku od wartości dodanej lub podatku o podobnym charakterze, jest usługobiorca.

Podkreślić również należy, że kwestie odnośnie tego jak powinien być rozliczony podatek od świadczonych przez Pana usług opodatkowanych na terytorium Irlandii nie regulują przepisy ustawy o podatku od towarów i usług, lecz przepisy ustawy o podatku od wartości dodanej lub podatku o podobnym charakterze obowiązujące na terytorium Irlandii.

Zatem, moment powstania obowiązku podatkowego z tytułu świadczonych przez Pana usług na rzecz platformy „A” powinien być określony zgodnie z przepisami ustawy o podatku od wartości dodanej lub podatku o podobnym charakterze obowiązującymi na terytorium Irlandii.

Odnosząc się do Pana wątpliwości dotyczących wystawienia faktury w KSeF dokumentującej świadczenie przez Pana usług na rzecz platformy „A” wskazać należy, że art. 2 pkt 31 ustawy stanowi, że:

Na podstawie art. 2 pkt 32 ustawy:

Według art. 2 pkt 32a ustawy:

Wskazać należy, że zgodnie z art. 106a ustawy:

Stosownie do art. 106b ust. 1 pkt 1 ustawy:

Jak wynika z przywołanych wyżej przepisów – co do zasady – podatnik VAT jest zobowiązany wystawiać fakturę dokumentującą sprzedaż towarów i usług na rzecz innego podatnika.

Na mocy art. 106ga ustawy:

Zgodnie z art. 106gb ust. 1 ustawy:

Według art. 106gb ust. 2 ustawy:

W myśl art. 106gb ust. 4 ustawy:

Stosownie do art. 106gb ust. 8 ustawy:

Na mocy art. 106nda ust. 1 i 2 ustawy:

Zatem, faktury wystawione zgodnie ze wzorem udostępnionym na podstawie art. 106gb ust. 8 ustawy, również są przesyłane do KSeF.

Ponadto, zgodnie z art. 106i ust. 1 ustawy:

Odnosząc się do Pana wątpliwości, dotyczącej kwestii, w którym momencie zobowiązany jest Pan do wystawiania faktur za pośrednictwem KSeF w celu udokumentowania świadczonych usług, wskazać należy, że podstawową zasadą jest, że państwo, na terytorium którego znajduje się miejsce świadczenia (opodatkowania) usług, określa zasady fakturowania. Istnieją jednak wyjątki od tej zasady, m.in. dotyczą one świadczenia usług dokonywanych przez podatnika posiadającego na terytorium kraju siedzibę działalności gospodarczej, w przypadku gdy miejscem świadczenia tych usług jest terytorium:

a)    państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, a osobą zobowiązaną do zapłaty podatku od wartości dodanej jest usługobiorca i faktura dokumentująca te czynności nie jest wystawiana przez tego usługobiorcę w imieniu i na rzecz podatnika (art. 106a pkt 2 lit. a ustawy),

b)    państwa trzeciego (art. 106a pkt 2 lit. b ustawy).

W takich przypadkach w zakresie fakturowania zastosowanie mają przepisy państwa, w którym usługodawca ma siedzibę lub stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, z którego świadczone są usługi lub w którym usługodawca ma stałe miejsce zamieszkania lub zwykłe miejsce pobytu, z którego świadczone są te usługi.

Jak wskazano powyżej, świadczone przez Pana usługi na rzecz platformy „A”, są opodatkowane na terytorium Irlandii. Zatem, na podstawie art. 106b ust. 1 pkt 1 w zw. art. 106a pkt 2 lit. a ustawy, jest/będzie Pan zobowiązany do wystawienia faktur dokumentujących świadczenie usług na rzecz platformy „A”. Faktury powinien Pan wystawiać zgodnie z terminem określonym w art. 106i ust. 1 ustawy, tj. do 15. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym wykonano usługę.

W tym miejscu wskazać należy, że obowiązek wystawiania faktur ustrukturyzowanych, o którym mowa w art. 106ga ust. 1 ustawy, dotyczy co do zasady podatników mających siedzibę lub stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski, z uwzględnieniem wyjątków wskazanych w art. 106ga ust. 2 ustawy.

Mając na uwadze powołane przepisy prawa oraz jak zostało rozstrzygnięte powyżej stwierdzić należy, że skoro jest/będzie Pan zobowiązany do wystawiania faktur według prawa krajowego w celu udokumentowania świadczenia usług na rzecz platformy „A” (stosownie do art. 106b ust. 1 pkt 1 w zw. z 106a pkt 2 lit. a ustawy), to jest/będzie Pan zobowiązany również wystawiać faktury ustrukturyzowane. Podkreślenia bowiem wymaga, że do ww. usług nie znajdą zastosowania wyłączenia ustawowe, o których mowa w art. 106ga ust. 2 ustawy.

Jednocześnie zgodnie z dyspozycją art. 106gb ust. 4 ustawy, gdy miejscem świadczenia jest terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju a nabywcą jest podmiot zagraniczny, zobowiązany jest/będzie Pan przekazać/udostępnić nabywcy fakturę ustrukturyzowaną w sposób z nim uzgodniony.

Podsumowując:

-       Moment powstania obowiązku podatkowego z tytułu świadczenia przez Pana usług na rzecz „B” powstaje/będzie powstawał zgodnie z przepisami obowiązującymi w miejscu opodatkowania tych usług, tj. na terytorium Irlandii.

-      Termin na wystawienie faktur w Krajowym Systemie e-Faktur (KSeF) dokumentujących świadczenie ww. usług upływa/będzie upływał 15. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym świadczone przez Pana usługi są/będą wykonane.

Tym samym, Pana stanowisko w zakresie pytania oznaczonego we wniosku nr 1 jest nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Interpretacja dotyczy:

-        stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia oraz

-        zdarzenia przyszłego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej:

Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Pan ponoszą ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) podanym przez Pana w złożonym wniosku. Zatem, wydając przedmiotową interpretację oparłem się na wynikającym z treści wniosku opisie stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego. W przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

W zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych, zostanie wydane odrębne rozstrzygnięcia.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·         Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·         w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·         w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.