0112-KDIL1-3.4012.313.2026.2.ŁW

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

18 maja 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z 18 maja 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej w podatku od towarów i usług w zakresie:

-     wskazania, czy wykonywane na rzecz Kontrahenta czynności stanowią świadczenie usług w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy, do których znajduje zastosowanie art. 28b ustawy,

-     dokumentowania ww. czynności fakturami bez wykazywania podatku od towarów i usług, z adnotacją „odwrotne obciążenie”.

Uzupełnili go Państwo pismem z 25 czerwca 2026 r. (wpływ 25 czerwca 2026 r.) – w odpowiedzi na wezwanie oraz pismem z 10 sierpnia 2026 r. (wpływ 10 sierpnia 2026 r.).

Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (dalej jako: „Wnioskodawca”) jest zarejestrowana jako podatnik VAT czynny od dnia 1 sierpnia 2005 r. Spółka prowadzi działalność gospodarczą w zakresie:

·      produkcji pozostałych wyrobów z tworzyw sztucznych (PKD 22.29.Z);

·      produkcji wyrobów z tworzyw sztucznych (PKD 22.22);

·      produkcji metalowych wyrobów gotowych, z wyłączeniem maszyn i urządzeń gdzie indziej niesklasyfikowanych (PKD 25.1);

·      działalności związanej z oprogramowaniem i doradztwem w zakresie informatyki oraz działalności powiązanej (PKD dział 62);

·      wynajmu i zarządzania nieruchomościami własnymi lub dzierżawionymi (PKD 68.20);

·      działalności w zakresie inżynierii i związanego z nią doradztwa technicznego (PKD 71.12.Z);

·      wynajmu i dzierżawy pozostałych maszyn, urządzeń oraz dóbr materialnych (PKD 77.3);

·      pozostałej działalności związanej z udostępnianiem pracowników (PKD 78.3).

Wnioskodawca w ramach prowadzonej działalności współpracuje z firmą X z siedzibą w Niemczech (dalej jako: „Kontrahent”). Kontrahent jest zarejestrowany w Polsce pod numerem VAT, ale nie ma na terenie Polski siedziby ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.

Kontrahent jest znaczącym na rynku dostawcą urządzeń (…). Kluczowym elementem urządzeń oraz instalacji, ze względu na ich funkcję, są (…). które zostały zaprojektowane przez Kontrahenta i mogą zostać zapewnione wyłącznie przez niego. Bez półproduktu w postaci (…), Spółka nie byłaby w stanie wykonać produktów spełniających podstawową funkcję (…).

Aktualnie Strony zastanawiają się nad reorganizacją współpracy, która prowadzona byłaby w poniższy sposób. Kontrahent będzie przesyłał Wnioskodawcy zamówienie, w którym wskaże ilość towarów, parametry i wymiary zamówionych produktów. Kontrahent we wskazanym zamówieniu wskaże również artykuły, z jakich określony produkt ma zostać wykonany. Przykładowym produktem zamówionym przez Kontrahenta będą (…). Produkty będą stanowiły system, który zostanie wysłany przez Spółkę do klienta końcowego/miejsca przeznaczenia Kontrahenta, który będzie podmiotem zewnętrznym mającym siedzibę w dowolnym kraju.

Produkty wykonywane przez Wnioskodawcę stanowią części instalacji (…). W sytuacji, gdy do wykonania produktu konieczne będzie zamontowanie materiału oferowanego wyłącznie przez Kontrahenta, którego jest również właścicielem, tj. (…), to wówczas Kontrahent będzie dostarczał własne materiały do Wnioskodawcy. Spółka nie jest w stanie samodzielnie pozyskać lub wytworzyć tych (…). Nadmienić w tym miejscu należy, że Kontrahent dostarczy do Wnioskodawcy kluczowe materiały tzn. (…), bez użycia których wykonany przez Wnioskodawcę produkt nie spełniałby norm i parametrów oczekiwanych przez klientów Kontrahenta. Kontrahent dostarczy (…) do Wykonawcy jako materiał powierzony.

Po otrzymaniu zlecenia, Wnioskodawca będzie wykonywał poszczególne produkty zgodnie z wytycznymi Kontrahenta. Do zrealizowania zlecenia Wnioskodawca zapewni częściowo własne materiały. Będą to przykładowo (…). Materiały stanowiące własność Wnioskodawcy nie mają kluczowego znaczenia w produkowanym towarze, ale są potrzebne do instalacji (…) w środowisku klienta Kontrahenta oraz – w przypadku (…). Bez materiału powierzonego przez Kontrahenta tzn. (…), Wnioskodawca nie miałby możliwości wykonania produktu realizującego wymaganą funkcję.

Uzupełnienie opisu zdarzenia przyszłego

W piśmie z 25 czerwca 2026 r., na poszczególne pytania Organu, wskazali Państwo odpowiednio:

1.  Czy są Państwo zarejestrowani jako podatnik VAT-UE?

Odpowiedź:

2.  Czy Państwa Kontrahent jest podatnikiem podatku od wartości dodanej na terytorium państwa członkowskiego innego niż terytorium kraju, tj. Polski?

Odpowiedź:

3.  Czy Kontrahent jest podatnikiem w rozumieniu art. 28a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.)?

Odpowiedź:

4.  Jakie konkretnie świadczenia będą wykonywali Państwo na rzecz Kontrahenta w ramach współpracy będącej przedmiotem wniosku?

Odpowiedź:

5.  Jakie obowiązki dla Państwa Spółki będą wynikały ze współpracy zawartej z Kontrahentem, tj. do jakich czynności/świadczeń będą Państwo zobowiązani w ramach współpracy?

Odpowiedź:

6.  Czy elementem każdego złożonego Państwu przez Kontrahenta zamówienia będzie materiał powierzony przez Kontrahenta, tj. (…)?

Odpowiedź:

7.  Czy wszystkie czynności wykonywane przez Państwa na rzecz Kontrahenta będą stanowić pod względem ekonomicznym i gospodarczym jedną całość?

Odpowiedź:

8.  Czy wszystkie czynności wykonywane przez Państwa w ramach współpracy z Kontrahentem będą tak blisko związane ze sobą, że będą tworzyć w obiektywny sposób jedno niepodzielne świadczenie, którego podział byłby sztuczny?

Odpowiedź:

9.  Czy pomiędzy czynnościami wykonywanymi przez Państwa na rzecz Kontrahenta będzie istniała zależność powodująca, że czynności/świadczenia te nie mogą być świadczone odrębnie (w tym przez dowolne/inne podmioty)? Jeśli tak proszę szczegółowo i precyzyjnie opisać na czym konkretnie polega ta zależność powodująca, że czynności/świadczenia te nie mogą być świadczone odrębnie.

Odpowiedź:

10. W jaki sposób będą Państwo fakturowali czynności realizowane na rzecz Kontrahenta, tj. jakie konkretnie świadczenia będą wymienione na fakturze w pozycji „nazwa (rodzaj) towaru lub usługi”?

Odpowiedź:

11. Jaki element w związku ze świadczonymi przez Państwa czynnościami na rzecz Kontrahenta będzie miał charakter dominujący i jakie okoliczności o tym przesądzają?

Odpowiedź:

12. Jakie elementy pomocnicze wchodzące w skład realizacji zamówienia przyczynią się (będą służyć) do efektywniejszego/lepszego wykonania świadczenia głównego i w jaki sposób?

Odpowiedź:

13. Czy w ujęciu wartościowym – materiał powierzony – przekracza 50% wartości Produktów, które będą przez Państwa montowane (składane)?

Odpowiedź:

14. W związku ze wskazaniem w opisie sprawy:

proszę o wyjaśnienie, czy Produkty będą dostarczane do Państwa Kontrahenta, tj. firmy X z siedzibą w Niemczech, czy do innego podmiotu?

Odpowiedź:

Ponadto, w piśmie z 10 sierpnia 2026 r. wskazali Państwo, że:

Pytanie

Czy Wnioskodawca będzie postępował prawidłowo, traktując wykonywane na rzecz Kontrahenta świadczenie jako usługę w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, do której znajduje zastosowanie art. 28b ustawy o podatku od towarów i usług, i dokumentując te czynności fakturami bez wykazywania podatku od towarów i usług, z adnotacją „odwrotne obciążenie”?

Państwa stanowisko w sprawie

Państwa zdaniem, wykonywane przez Państwa na rzecz Kontrahenta świadczenie należy traktować jako usługę w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tekst jedn.: Dz. U. z 2023 r. poz. 1570, dalej jako „ustawa o VAT”), do której znajduje zastosowanie art. 28b ustawy o VAT, która powinna zostać dokumentowana fakturą bez wykazywania podatku od towarów i usług, z adnotacją „odwrotne obciążenie”.

Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, przez dostawę towarów rozumie się co do zasady przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.

Natomiast pod pojęciem świadczenia usług rozumie się zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy o VAT, zasadniczo każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7.

Opisane w stanie faktycznym świadczenie Wnioskodawcy nie ma cech dostawy towarów, ponieważ w jego wykonaniu Kontrahent nie przenosi na Wnioskodawcę prawa do rozporządzania jak właściciel w odniesieniu do żadnych z kluczowych materiałów.

Właścicielem kluczowego materiału pozostaje przez cały czas Kontrahent, który będzie przemieszczał materiał do Polski, a następnie powierzy go Wnioskodawcy celem wykonania określonego zlecenia.

Wnioskodawcza na żadnym etapie nie nabywa prawa do rozporządzania kluczowym materiałem jak właściciel, stąd też prawa takiego nie może przenieść na inny podmiot. Z tego względu świadczenie Wnioskodawcy zakwalifikować należy jako świadczenie usług w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy o VAT.

Natomiast zgodnie z art. 28b ust. 1 ustawy o VAT, miejscem świadczenia usług w przypadku świadczenia usług na rzecz podatnika jest miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2-4 oraz art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n.

Od zasady ogólnej zawartej w art. 28b ustawy o VAT, prawodawca przewidział szereg odstępstw, na podstawie których miejsce świadczenia usług w przepisach ustawy o podatku od towarów i usług ustala się w sposób szczególny.

W sytuacji, gdy usługi są świadczone dla stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej podatnika, które znajduje się w innym miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej, miejscem świadczenia tych usług jest to stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej (art. 28b ust. 2 ustawy o VAT).

W przypadku, gdy podatnik będący usługobiorcą nie posiada siedziby działalności gospodarczej lub stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, o którym mowa w art. 28b ust. 2 ustawy o VAT, miejscem świadczenia usług jest miejsce, w którym posiada on stałe miejsce zamieszkania lub zwykłe miejsce pobytu (art. 28b ust. 3 ustawy o VAT).

W sytuacji świadczenia usług, które są przeznaczone wyłącznie na cele osobiste podatnika lub jego pracowników, w tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich domowników, członków organów stanowiących osób prawnych lub członków stowarzyszenia, do określenia miejsca świadczenia stosuje się odpowiednio przepisy art. 28c ustawy o VAT.

Uwzględniając wyżej przytoczoną treść przepisów ustawy o VAT, Wnioskodawca stoi na stanowisku, że za świadczoną przez niego usługę na rzecz Kontrahenta, powinna zostać przez niego wystawiona faktura VAT ze stawką „nie podlega” (NP) oraz adnotacją „odwrotne obciążenie” (reverse charge).

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej ustawą:

Z tej regulacji wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie z którą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają wymienione czynności, ale tylko w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.

Przepis art. 2 pkt 1 ustawy stanowi, że:

Według art. 2 pkt 2 ustawy:

Stosownie do treści art. 2 pkt 6 ustawy:

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:

Należy zauważyć, że dostawa towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy, rozumiana jest przez ustawodawcę, jako przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. W określeniu „jak właściciel” zawiera się możliwość uznania za dostawę faktycznego przeniesienia władztwa nad rzeczą. W rozumieniu ustawy „dostawa” oznacza wszelkiego rodzaju rozporządzanie towarem (sprzedaż, zamianę, darowiznę oraz każdą inną czynność, która w aspekcie ekonomicznym będzie prowadziła do podobnego rezultatu). Pojęcie „przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel” dotyczy tego rodzaju czynności, która daje otrzymującemu towar prawo do postępowania z nim jak właściciel.

Jak stanowi art. 8 ust. 1 ustawy:

Pod pojęciem usługi należy rozumieć każde zachowanie, na które składać się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś na rzecz innej osoby), jak i zaniechanie (nieczynienie bądź też tolerowanie). Przy ocenie charakteru świadczenia jako usługi należy mieć na względzie, że ustawa zalicza do grona usług każde świadczenie, które nie jest dostawą towarów w myśl art. 7 ustawy. Każde świadczenie niebędące dostawą towarów polegające na działaniu, zaniechaniu lub tolerowaniu czyjegoś zachowania stanowi zatem co do zasady usługę w rozumieniu ustawy, niemniej jednak muszą być przy tym spełnione następujące warunki:

-     w następstwie zobowiązania, w wykonaniu którego usługa jest świadczona, nabywca jest bezpośrednim beneficjentem świadczenia,

-     świadczonej usłudze odpowiada świadczenie wzajemne ze strony nabywcy (wynagrodzenie).

Należy podkreślić, że oba ww. warunki winny być spełnione łącznie, aby świadczenie podlegało jako usługa, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.

Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług zgodnie z zasadą powszechności opodatkowania podlegają wszelkie transakcje, których przedmiotem jest dostawa towarów lub świadczenie usług, pod warunkiem, że są one realizowane przez „podatników” w rozumieniu ustawy i wykonywane w ramach działalności gospodarczej.

W myśl art. 15 ust. 1 ustawy:

Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy:

Z opisu sprawy wynika, że są Państwo zarejestrowani jako podatnik VAT czynny od dnia 1 sierpnia 2005 r. W ramach prowadzonej działalności współpracują Państwo z firmą X z siedzibą w Niemczech. Kontrahent jest zarejestrowany w Polsce pod numerem VAT, ale nie ma na terenie Polski siedziby ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.

Kontrahent jest znaczącym na rynku dostawcą urządzeń (…). Kluczowym elementem urządzeń oraz instalacji, ze względu na ich funkcję, są (…), które zostały zaprojektowane przez Kontrahenta i mogą zostać zapewnione wyłącznie przez niego. Bez półproduktu w postaci (…), nie byliby Państwo w stanie wykonać produktów spełniających podstawową funkcję (…).

Strony zastanawiają się nad reorganizacją współpracy, która prowadzona byłaby w poniższy sposób. Kontrahent będzie przesyłał Państwu zamówienie, w którym wskaże ilość towarów, parametry i wymiary zamówionych produktów. Kontrahent we wskazanym zamówieniu wskaże również artykuły, z jakich określony produkt ma zostać wykonany. Produkty będą stanowiły system, który zostanie wysłany przez Państwa do klienta końcowego. Transport będzie organizowany przez Państwa Kontrahenta.

W sytuacji, gdy do wykonania produktu konieczne będzie zamontowanie materiału oferowanego wyłącznie przez Kontrahenta, którego jest również właścicielem, tj. (…), to wówczas Kontrahent będzie dostarczał do Państwa własne materiały, bez użycia których wykonany przez Państwa produkt nie spełniałby norm i parametrów oczekiwanych przez klientów Kontrahenta. Kontrahent dostarczy (…) do Państwa jako materiał powierzony.

Po otrzymaniu zlecenia, będą Państwo wykonywali poszczególne produkty zgodnie z wytycznymi Kontrahenta. Do zrealizowania zlecenia zapewnią Państwo częściowo własne materiały. Będą to przykładowo (…). Materiały stanowiące Państwa własność nie mają kluczowego znaczenia w produkowanym towarze, ale są potrzebne do instalacji (…) w środowisku klienta Kontrahenta oraz – w przypadku (…). Bez materiału powierzonego przez Kontrahenta tzn. (…), nie mieliby Państwo możliwości wykonania produktu realizującego wymaganą funkcję.

Będą Państwo wykonywać usługi kompleksowo, a kroki procesu produkcji są ściśle ze sobą połączone i od siebie zależne.

Czynnościami podstawowymi wykonywanymi przez Państwa na rzecz Kontrahenta będzie obróbka (…).

Mają Państwo wątpliwości, czy będą Państwo postępować prawidłowo, traktując wykonywane na rzecz Kontrahenta świadczenie jako usługę w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy, do której znajduje zastosowanie art. 28b ustawy, i dokumentując te czynności fakturami bez wykazywania podatku od towarów i usług, z adnotacją „odwrotne obciążenie”.

Odnosząc się do Państwa wątpliwości należy zauważyć, że w celu dokonania prawidłowej kwalifikacji czynności objętych zakresem zadanego pytania pod kątem określenia skutków podatkowych, rozważenia wymaga kwestia tzw. świadczeń złożonych.

W celu określenia, czy w danym przypadku mamy do czynienia ze świadczeniem kompleksowym, należy zbadać, czy sprzedawca dostarcza kupującemu, jedno świadczenie czy też kilka odrębnych. W tym kontekście za świadczenia odrębne uznaje się świadczenia wykonywane przez jednego świadczącego na rzecz jednego nabywcy, które nawet jeżeli są w pewien sposób powiązane, mogą być traktowane rozłącznie, a traktowanie to nie wpłynie na charakter żadnego z nich ani też nie sprawi, że wartość świadczeń z punktu widzenia nabywcy będzie inna, niż gdyby świadczenia te były uznane za świadczenie złożone. Przy czym ocena, czy w danych okolicznościach mamy do czynienia z jedną czynnością kompleksową, czy też z szeregiem jednostkowych czynności, winna odbywać się w oparciu o to, czy wykonywane świadczenia wykazują ze sobą tak ścisłe powiązanie, że w sensie gospodarczym tworzą jedną całość, której rozdzielenie miałoby sztuczny charakter.

Co do zasady każde świadczenie dla celów opodatkowania podatkiem od towarów i usług powinno być traktowane jako odrębne i niezależne, jednak w sytuacji, gdy jedna usługa obejmuje z ekonomicznego punktu widzenia kilka świadczeń, usługa ta nie powinna być sztucznie dzielona dla celów podatkowych. Pojedyncze świadczenie ma miejsce zwłaszcza wtedy, gdy jedną lub więcej części składowych uznaje się za usługę zasadniczą, podczas gdy inny lub inne elementy traktuje się jako usługi pomocnicze, do których stosuje się te same zasady opodatkowania, co do usługi zasadniczej.

Wskazać również należy, że ani Dyrektywa, ani też przepisy krajowe nie zawierają definicji świadczenia złożonego. Brak również szczególnych uregulowań dotyczących przesłanek uznawania danego świadczenia za świadczenie złożone. Ocena, w jakich okolicznościach świadczenia powiązane należy traktować jako świadczenia jednolite, kształtowana jest na bazie orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej.

W wyroku TSUE z 6 lipca 2006 r. w sprawie C-251/05 Talacre Beach Caravan Sales Ltd, Trybunał stwierdził, że należy dać prymat ochronie zasady nierozszerzania zwolnienia podatkowego nad traktowaniem kilku dostaw jako świadczenia złożonego, opodatkowanego wedle zasad dotyczących świadczenia głównego. Każde odstępstwo od zasadniczej stawki podatku od towarów i usług powinno być zatem interpretowane ściśle i ta ogólna zasada musi być brana bezwzględnie pod uwagę przy ocenie okoliczności konkretnej sprawy.

W pewnych jednak okolicznościach formalnie odrębne świadczenia, które mogą być wykonywane oddzielnie, a zatem, odpowiednio, prowadzić do opodatkowania lub zwolnienia, należy uważać za jednolitą czynność, gdy nie są one niezależne (np. wyrok TSUE z 2 grudnia 2010 r. w sprawie C-276/09 Everything Everywhere Ltd – pkt 23).

Orzecznictwo TSUE zawiera wskazówki dotyczące warunków jakie muszą być spełnione, żeby uznać określony zespół świadczeń za świadczenie złożone.

Jedna transakcja występuje zatem wtedy, gdy dwa lub więcej elementów albo dwie lub więcej czynności, dokonane przez podatnika, są ze sobą tak ściśle związane, że tworzą obiektywnie tylko jedno niepodzielne świadczenie gospodarcze, którego rozdzielenie miałoby charakter sztuczny. Ponadto, jeżeli jedno świadczenie stanowi świadczenie główne, natomiast pozostałe świadczenia stanowią świadczenia dodatkowe/pomocnicze, to traktowane są one z punktu widzenia podatkowego tak jak świadczenie główne, tj. dzielące los prawny świadczenia głównego. W szczególności świadczenie należy uznać za dodatkowe/pomocnicze w stosunku do świadczenia głównego, jeżeli nie stanowi ono dla klienta celu samo w sobie, lecz służy skorzystaniu w jak najlepszy sposób ze świadczenia głównego, tj. stanowi środek do korzystania na jak najlepszych warunkach z tego świadczenia (np. wyrok TSUE z 25 lutego 1999 r. w sprawie C-349/96 Card Protection Plan Ltd – pkt 29, wyrok z 27 września 2012 r. w sprawie C-392/11 – pkt 16; wyrok z 17 stycznia 2013 r., w sprawie C-224/11 – pkt 30; lub też wyrok TSUE z 27 czerwca 2013 r. w sprawie C-155/12 RR Donnelley Global Tumkey Solutions Poland sp. z o.o. – pkt 21).

Poza tym w wyroku z 21 lutego 2008 r. w sprawie C-425/06 Part Service Srl Trybunał wskazał, że aby stwierdzić, czy mamy do czynienia z tzw. usługą kompleksową, należy w pierwszej kolejności poszukiwać elementów charakterystycznych dla rozpatrywanej czynności celem określenia, czy podatnik dostarcza konsumentowi kilka odrębnych świadczeń głównych, czy też jedno świadczenie. W orzeczeniu tym Trybunał wskazał na konieczność dokonania analizy charakteru transakcji także z punktu widzenia nabywcy, z uwagi na fakt, że to właśnie perspektywa nabywcy powinna być podstawą do ustalenia, jaki był rzeczywisty charakter świadczenia. Tak również TSUE orzekł w wyroku z 10 marca 2011 r. w sprawach połączonych C-497/09, C-499/09, C-501/09 i C-502/09 Bog i inni gdzie wskazał, że: „W szczególności świadczenie należy uznać za dodatkowe w stosunku do świadczenia głównego, jeżeli nie stanowi ono dla klienta celu samo w sobie, lecz służy skorzystaniu w jak najlepszy sposób ze świadczenia głównego”.

Natomiast w wyroku z 27 października 2005 r. w sprawie C-41/04 Levob Verzekeringen BV, OV Bank NV, Trybunał wskazał, że art. 2 (1) VI Dyrektywy „należy interpretować w ten sposób, że jeżeli dwa lub więcej niż dwa świadczenia (lub czynności) dokonane przez podatnika na rzecz konsumenta, rozumianego jako konsumenta przeciętnego, są tak ściśle związane, że obiektywnie tworzą one w aspekcie gospodarczym jedną całość, której rozdzielenie miałoby sztuczny charakter, to wszystkie te świadczenia lub czynności stanowią jednolite świadczenie do celów stosowania podatku od wartości dodanej”.

Powyższe oznacza, że dla oceny, czy w danej sytuacji są spełnione przesłanki dla uznania danego zespołu świadczeń za jedno świadczenie kompleksowe jest ocena, czy w przypadku wydzielenia poszczególnych świadczeń, dla nabywcy będą one miały istotną wartość. Ważne jest, czy świadczenia są ze sobą ściśle powiązane w taki sposób, że samodzielnie nie przynoszą wymaganej, praktycznej korzyści z punktu widzenia przeciętnego konsumenta. Nie ma znaczenia subiektywny punkt widzenia dostawcy lub odbiorcy świadczenia. Istnienie jednego świadczenia złożonego nie wyklucza zastosowania do poszczególnych jego elementów odrębnych cen.

Jeżeli jednak w skład świadczenia wchodzić będą czynności, które nie służą wyłącznie wykonaniu czynności głównej, zasadniczej, lecz mogą mieć również charakter samoistny, to wówczas nie ma podstaw dla traktowania ich jako elementu czynności kompleksowej.

Z kolei o tym, czy będziemy mieli do czynienia z kompleksową dostawą towarów, czy też kompleksowym świadczeniem usług, powinien przesądzić element, który w ramach danego świadczenia ma charakter dominujący (zob. np. wyroki TSUE: z dnia 2 maja 1996 r. w sprawie C-231/94, Faaborg – Gelting Linien; z dnia 25 lutego 1999 r. w sprawie C-349/96 Card Protection Plan Ltd p-ko Commissioners of Custom and Excise; z dnia 27 października 2005 r. w sprawie C-41/04, Levob Verzekeringen BV i OV Bank NV v Staatssecretaris van Financien, z glosą P. Selera, opubl. Lex/el. 2010). Jeżeli elementem dominującym w ramach danej transakcji będzie wydanie towaru w celu przeniesienia prawa do rozporządzania nim jak właściciel, zaś pozostałe czynności będą miały charakter pomocniczy lub uboczny, wówczas transakcja powinna być traktowana jako dostawa towarów. Natomiast w przypadku, gdy istotą transakcji będą inne czynności, to mimo, że w ramach takiej transakcji może także wystąpić wydanie towaru, powinna być ona traktowana jako świadczenie usług.

Mając na uwadze powołane przepisy oraz cytowane powyżej orzecznictwo TSUE wskazać należy, że w analizowanej sprawie będą wykonywali Państwo szereg czynności noszących znamiona świadczenia kompleksowego (złożonego) w ramach współpracy z Kontrahentem w celu wyprodukowania obudów urządzeń separujących skropliny w przepływających przez nie gazach oraz elementów konstrukcyjnych do ich montażu w instalacji. Istotą gospodarczą transakcji z perspektywy Kontrahenta jest wykorzystanie specjalistycznego procesu produkcyjnego, wiedzy technicznej, zasobów produkcyjnych oraz Państwa pracy w celu wykonania usługi zgodnie z projektem i wymaganiami Kontrahenta. Celem Kontrahenta nie jest nabycie Państwa materiałów, lecz wykonanie określonych czynności na powierzonym materiale.

Urządzenie nabiera funkcjonalności dopiero po zamontowaniu w nim (…), które zostaną powierzone przez Kontrahenta. Bez profili produkty nie spełniają funkcji (…). Materiał powierzony zawsze będzie głównym i kluczowym elementem pod względem funkcji w produkcie gotowym, nadając mu funkcję (…). Nie zawsze jego udział wartości będzie większy niż 50%. Nie mieliby Państwo realnej możliwości wykonania usługi, gdyby Kontrahent nie powierzył Państwu (…). (…) nie są standardowym produktem dostępnym ogólnie na rynku. Jest to indywidualny materiał Państwa Kontrahenta, zgodnie z jego designem, know-how i znaną Kontrahentowi funkcją oraz parametrami pracy.

Bez ich zastosowania produkt nie spełniałby wymagań technicznych i funkcjonalnych oczekiwanych przez odbiorców Kontrahenta.

Wszystkie czynności wykonywane przez Państwa na rzecz Kontrahenta będą stanowić pod względem ekonomicznym i gospodarczym jedną całość i będą tak blisko związane ze sobą, że będą tworzyć w obiektywny sposób jedno niepodzielne świadczenie, którego podział byłby sztuczny, a kroki procesu produkcji są ściśle ze sobą połączone i od siebie zależne. Elementem dominującym świadczenia realizowanego przez Państwa na rzecz Kontrahenta jest usługa obróbki (…) polegająca na przetworzeniu i zabudowie materiału powierzonego przez Kontrahenta.

W analizowanej sprawie nie można również pominąć okoliczności, że (…) są własnością Kontrahenta i są powierzane Państwu wyłącznie w celu wykonania określonych czynności produkcyjnych. Nie nabywają Państwo prawa do rozporządzania nimi jak właściciel.

Odnosząc się do kwestii opodatkowania świadczenia kompleksowego realizowanego przez Państwa na rzecz Kontrahenta uznać należy, że w okolicznościach przedstawionych we wniosku będziemy mieli do czynienia ze świadczeniem usług, o którym mowa w art. 8 ust. 1 ustawy. Przy czym, jak wynika z wniosku, elementem dominującym świadczenia realizowanego przez Państwa na rzecz Kontrahenta jest usługa obróbki (…) polegająca na przetworzeniu i zabudowie materiału powierzonego przez Kontrahenta, natomiast materiały własne wykorzystywane przez Państwa, takie jak (…) i inne elementy montażowe, mają charakter pomocniczy.

W związku z powyższym, świadczenie usług składające się z obróbki (…) materiałów powierzonych i własnych, jak i (…) tworzyw sztucznych w celu wykonania dla Kontrahenta usługi zgodnie z jego specyfikacją techniczną, wykonane kompleksowo, powinno być opodatkowane jednolicie na zasadach właściwych dla świadczenia głównego, niezależnie od tego, czy materiał powierzony przez Kontrahenta w ujęciu wartościowym gotowego produktu przekracza, czy nie przekracza 50%. Bowiem w przypadku gdy mamy do czynienia ze świadczeniem o charakterze złożonym (kompleksowym) wszystkie elementy (czynności) składające się na to świadczenie są opodatkowane według tych samych zasad.

W konsekwencji, całość opisanych we wniosku czynności realizowanych przez Państwa na rzecz Kontrahenta, składających się na świadczenie polegające na obróbce (…) materiałów i (…) tworzyw sztucznych, w celu wykonania produktów zamówionych przez Kontrahenta, uznaję za kompleksowe świadczenie usług w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy.

W przypadku świadczenia usług, istotnym dla prawidłowego rozliczenia podatku od towarów i usług jest określenie miejsca świadczenia danej usługi, od tego bowiem zależy, czy dane świadczenie podlega opodatkowaniu tym podatkiem w Polsce, czy też nie.

Kwestie dotyczące miejsca świadczenia przy świadczeniu usług uregulowane zostały w rozdziale 3 działu V ustawy.

Stosownie do art. 28a ustawy:

Wskazany art. 28a ustawy wprowadza drugą definicję podatnika do ustawy. Definicja ta ma zastosowanie tylko w przypadku ustalenia miejsca świadczenia usług. Podatnikiem według tej regulacji jest osoba wykonująca samodzielnie działalność gospodarczą. Ustawodawca odwołuje się w tym celu do definicji działalności gospodarczej ustalonej w art. 15 ust. 2 ustawy. Za podatników są uznawane również podmioty wykonujące działalność gospodarczą zgodnie z regulacjami innych państw członkowskich oraz państw trzecich.

Zgodnie z ogólną zasadą wyrażoną w art. 28b ust. 1 ustawy:

Jak stanowi art. 28b ust. 2 ustawy:

Z powyższych przepisów ustawy wynika zatem, że co do zasady, usługa świadczona na rzecz podatnika w rozumieniu art. 28a ustawy inna niż wskazana w art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n ustawy podlega opodatkowaniu w miejscu siedziby działalności gospodarczej usługobiorcy, chyba że jest świadczona dla stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej usługobiorcy, które znajduje się w innym miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej, wówczas miejscem świadczenia tej usługi jest stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, dla którego ta usługa jest świadczona.

Mając na uwadze okoliczności sprawy oraz przepisy prawa stwierdzić należy, że do świadczonych przez Państwa na rzecz Kontrahenta posiadającego siedzibę na terytorium Niemiec i będącego podatnikiem w rozumieniu art. 28a ustawy, kompleksowych usług polegających na obróbce mechanicznej materiałów i spawalnictwie tworzyw sztucznych, nie znajdą zastosowania szczególne zasady ustalania miejsca świadczenia usług na podstawie art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n ustawy. Zatem miejsce świadczenia tych usług należy ustalić na podstawie art. 28b ust. 1 ustawy.

Tym samym, miejscem świadczenia ww. usług na rzecz Kontrahenta, stosownie do art. 28b ust. 1 ustawy, będzie kraj, w którym usługobiorca posiada siedzibę działalności gospodarczej, tj. Niemcy. W konsekwencji, świadczone przez Państwa usługi na rzecz Kontrahenta nie będą opodatkowane na terytorium Polski.

Odnosząc się z kolei do Państwa wątpliwości, czy ww. usługi wykonywane na rzecz Kontrahenta, których miejscem świadczenia jest terytorium inne niż terytorium kraju, a osobą zobowiązaną do zapłaty podatku o podobnym charakterze do podatku od wartości dodanej jest usługobiorca, powinny być dokumentowane fakturami bez wykazywania podatku od towarów i usług z adnotacją „odwrotne obciążenie” należy wskazać, że kwestie dokumentowania transakcji gospodarczych regulują przepisy rozdziału „Faktury” Działu XI ustawy.

Zgodnie z art. 106a pkt 2 ustawy:

Z regulacji art. 106b ust. 1 pkt 1 ustawy wynika, że:

Dane które powinna zawierać faktura zostały wskazane w art. 106e ust. 1 ustawy, gdzie w punktach 5, 10, 12-14 wymieniono:

W art. 106e ust. 1 pkt 18 ustawy wskazano, że:

Z art. 106e ust. 5 pkt 1 i 2 ustawy wynika, że:

Przechodząc do Państwa wątpliwości należy wskazać, że skoro Kontrahent posiada siedzibę działalności gospodarczej w Niemczech i nie posiada w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności, to świadczone przez Państwa na rzecz Kontrahenta usługi polegające na obróbce (…) materiałów i (…) tworzyw sztucznych będą podlegały opodatkowaniu – zgodnie z ogólną zasadą wynikającą z art. 28b ust. 1 ustawy – w kraju, w którym Kontrahent posiada siedzibę działalności gospodarczej, tj. w Niemczech. Zatem, faktury wystawione przez Państwa na rzecz Kontrahenta nie powinny zawierać polskiej stawki podatku VAT, tylko adnotację „odwrotne obciążenie”.

W związku z powyższym, będą postępować Państwo prawidłowo, traktując wykonywane na rzecz Kontrahenta świadczenie jako usługę w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy, do której znajduje zastosowanie art. 28b ust. 1 ustawy, i dokumentując te czynności fakturami bez wykazywania podatku od towarów i usług z adnotacją „odwrotne obciążenie”.

Tym samym, Państwa stanowisko jest prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej:

Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Państwo ponoszą ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) podanym przez Państwa w złożonym wniosku. Zatem, wydając przedmiotową interpretację oparłem się na wynikającym z treści wniosku opisie zdarzenia przyszłego. W przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.