0112-KDIL1-3.4012.278.2026.2.EO

Interpretacja indywidualna – stanowisko nieprawidłowe.

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

7 maja 2026 r. wpłynął Pana wniosek z 7 maja 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy niewliczania do limitu sprzedaży, o którym mowa w art. 113 ust. 1 ustawy, wartości sprzedaży usług najmu lokalu mieszkalnego oraz obowiązku rejestracji jako podatnika VAT w sytuacji jego przekroczenia.

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Nie jest Pan czynnym, zarejestrowanym podatnikiem VAT i korzysta Pan ze zwolnienia z art. 113 ust. 1 ustawy o VAT. W miesiącach od stycznia do sierpnia 2024 r. uzyskał Pan przychody z najmu lokalu mieszkalnego w kwocie (...) zł przeznaczonego wyłącznie na cele mieszkaniowe. Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy o VAT nie wliczył Pan do limitu obrotu prowadzonej przez Pana działalności gospodarczej przychodu z tego najmu. W Pana ocenie przychód ten stanowił charakter czynności pomocniczej ponieważ: brak związku najmu z profilem działalności gospodarczej (…), brak wprowadzenia nieruchomości do ewidencji środków trwałych, realizowanie najmu w ramach zarządu majątkiem prywatnym i tylko na cele mieszkaniowe, ograniczony czas trwania najmu (8 miesięcy) i został zakończony, brak cech zorganizowanej i profesjonalnej działalności w zakresie wynajmu nieruchomości, wskazany przychód stanowił zaledwie 5% w stosunku do przychodu z zasadniczej działalności (…) i nie był stałym i koniecznym uzupełnieniem działalności ponieważ jest Pan również zatrudniony na umowę o pracę na czas nieokreślony, na pełen etat. Licząc całą sprzedaż z usług najmu i prowadzonej działalności edukacji sportowej dla dzieci przekroczył Pan limit 200 tys. zł w grudniu 2024 r.

Pytania (ostatecznie potwierdzone w uzupełnieniu wniosku z 3 lipca 2026 r.)

1.  Czy w opisanym przez Pana stanie faktycznym prawidłowo ocenił Pan pomocniczy charakter przychodu z najmu lokalu mieszkalnego i nie należy go wliczać do limitu 200 000 zł zwolnienia podmiotowego z podatku VAT.

2.  Czy przychód z najmu lokalu mieszkalnego należy wliczyć do wysokości limitu 200 000 zł zwolnienia podmiotowego z podatku VAT i czy w związku z przekroczeniem tego limitu powstał obowiązek rejestracji jako podatnika VAT ?

W piśmie z dnia 3 lipca 2026 r., wskazał Pan:

Pana stanowisko w sprawie (ostatecznie wyrażone w piśmie z 3 lipca 2026 r.)

W Pana ocenie, prawidłowo skorzystał Pan ze zwolnienia od podatku VAT na podstawie art. 113 ust. 1 w związku z art. 113 ust. 2 pkt 2 lit. A.

Informuje Pan, że Pana zdaniem transakcje z zakresu najmu nieruchomości miały charakter pomocniczy do prowadzonej przez Pana działalności gospodarczej w zakresie pozostałych form edukacji sportowej – PKD 85.51.Z.

Wskazane wyżej stanowisko uzasadnia Pan faktem, że przychody z najmu stanowiły zaledwie 5% w stosunku do przychodów z działalności sportowej i nie były stałym i koniecznym źródłem przychodów, ponieważ poza prowadzoną działalnością sportową jest Pan zatrudniony na podstawie umowy o pracę w wymiarze pełnego etatu.

Ponadto, najem nie miał charakteru zorganizowanego i profesjonalnego bowiem wynajmował Pan nieruchomość wyłącznie przez okres 8 miesięcy, najem miał charakter ograniczony czasowo, został zakończony i był prowadzony wyłącznie na cele mieszkaniowe najemcy, tym samym uważa Pan, że prawidłowo nie wliczył Pan przychodu z najmu do limitu z art. 113 i nie ma Pan obowiązku rejestracji jako czynny podatnik VAT.

Dodaje Pan, że w Pana ocenie najem stanowił wyłącznie uzupełnienie prowadzonej przez Pana działalności gospodarczej i spełniał definicję działalności pomocniczej.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które Pan przedstawił we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie należy wskazać, iż mając na uwadze, że wniosek dotyczy stanu faktycznego oraz – jak Pan wskazał – interpretacja ma dotyczyć okresu od stycznia do sierpnia 2024 r. – interpretację wydano w oparciu o przepisy obowiązujące w dacie zaistnienia zdarzenia, tj. w oparciu o przepisy obowiązujące we wskazanym wyżej okresie.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:

Stosownie natomiast do postanowień art. 8 ust. 1 ustawy:

Z uwagi na powyższe unormowania, pod pojęciem usługi (świadczenia) należy rozumieć każde zachowanie się na rzecz innej osoby, na które składać się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś na rzecz innej osoby), jak i zaniechanie (nieczynienie, bądź też tolerowanie, znoszenie określonych stanów rzeczy).

Przy ocenie charakteru świadczenia jako usługi należy mieć na względzie, że ustawa zalicza do grona usług każde świadczenie. Zauważyć jednak należy, że usługą będzie tylko takie świadczenie, w przypadku którego istnieje bezpośredni konsument, odbiorca świadczenia odnoszący korzyść o charakterze majątkowym. Odbiorcą świadczenia musi być inny podmiot niż wykonujący usługę.

W związku z powyższym, czynność podlega opodatkowaniu jedynie wówczas, gdy wykonywana jest w ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji może zostać uznana za bezpośredniego beneficjenta tej czynności. Przy czym związek pomiędzy otrzymywaną płatnością a świadczeniem na rzecz dokonującego płatności musi mieć charakter bezpośredni i na tyle wyraźny, aby można powiedzieć, że płatność następuje w zamian za to świadczenie.

Nie każda jednak czynność stanowiąca dostawę towarów lub świadczenie usługi w rozumieniu art. 7 ust. 1 oraz art. 8 ust. 1 ustawy, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Aby dana czynność podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, musi być wykonana przez podatnika.

Na mocy art. 15 ust. 1 ustawy:

Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy:

Zatem definicja działalności gospodarczej ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określaną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Przy tym, z art. 15 ust. 2 ustawy jednoznacznie wynika, iż pod pojęciem działalności gospodarczej należy rozumieć także czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. W tym przypadku decydujące znaczenie ma ciągłość wykorzystywania majątku. Wykorzystywanie towarów lub wartości niematerialnych i prawnych ma miejsce przede wszystkim poprzez oddanie ich w stosunki obligacyjne, np. w najem, dzierżawę itp. Przy czym przez ciągłość wykorzystywania składników majątku rozumieć należy także wykorzystanie majątku, które charakteryzuje się powtarzalnością lub długim okresem trwania.

Stosownie do art. 96 ust. 1 ustawy:

Jak stanowi art. 96 ust. 3 ustawy:

Na mocy art. 96 ust. 4 ustawy:

Zgodnie z dyspozycją art. 96 ust. 5 ustawy:

Należy zauważyć, że ustawodawca przewiduje zwolnienie od podatku VAT dla pewnej grupy podatników, u których wartość sprzedaży nie przekroczyła łącznie w poprzednim roku podatkowym kwoty 200 000 zł.

Jak wynika z art. 113 ust. 1 ustawy:

Zgodnie z art. 113 ust. 2 ustawy:

W myśl art. 113 ust. 5 ustawy:

Natomiast stosownie do art. 113 ust. 9 ustawy:

Ponadto, na mocy art. 113 ust. 10 ustawy:

Z treści art. 113 ust. 13 pkt 1 i pkt 2 ustawy wynika, że:

Zwolnień, o których mowa w ust. 1 i 9, nie stosuje się do podatników:

Jak wynika z art. 659 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.):

Najem jest więc umową dwustronnie zobowiązującą i wzajemną. Odpowiednikiem świadczenia wynajmującego, polegającego na oddaniu rzeczy do używania, jest świadczenie najemcy, polegające na płaceniu umówionego czynszu. Z powyższego wynika, że umówiony między stronami czynsz jest wynagrodzeniem za możliwość korzystania z cudzej rzeczy i stanowi świadczenie wzajemne należne za używanie lokalu przez jego najemcę. Należy wskazać, że umowa najmu jest umową cywilnoprawną, nakładającą na strony – zarówno wynajmującego, jak i najemcę – określone przepisami obowiązki.

Charakter usług najmu wyczerpuje znamiona działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy, podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług bez względu na to, czy najem jest prowadzony w ramach działalności gospodarczej, czy jako odrębne źródło przychodu w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych. Sam charakter stosunku prawnego, jaki kształtuje umowa najmu, wskazuje, że ma ona długotrwały charakter, a uzyskiwane korzyści z tego tytułu są w zasadzie stałe.

W konsekwencji najem nieruchomości, należy uznać za świadczony w ramach działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, i stanowi on odpłatne świadczenie usług, o którym mowa w art. 8 ust. 1 ustawy, podlegające opodatkowaniu tym podatkiem na mocy przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.

Wobec tego, podmiot świadczący usługę najmu będzie podatnikiem podatku od towarów i usług wówczas, gdy najem będzie wykonywał we własnym imieniu i na własny rachunek.

Z przedstawionego opisu sprawy wynika, że nie jest Pan czynnym zarejestrowanym podatnikiem VAT i korzysta Pan ze zwolnienia z art. 113 ust. 1 ustawy o VAT. W miesiącach styczeń – sierpień 2024 r. uzyskał Pan przychody z najmu lokalu mieszkalnego w kwocie (...) przeznaczonego wyłącznie na cele mieszkaniowe i własny użytek najemcy. Nie wliczył Pan do limitu obrotu prowadzonej przez Pana działalności gospodarczej przychodu z tego najmu. W Pana ocenie przychód ten stanowił charakter czynności pomocniczej z uwagi m. in. na brak związku najmu z profilem działalności gospodarczej, brak wprowadzenia nieruchomości do ewidencji środków trwałych, realizowanie najmu w ramach zarządu majątkiem prywatnym i tylko na cele mieszkaniowe, ograniczony czas trwania najmu, brak cech zorganizowanej i profesjonalnej działalności w zakresie wynajmu nieruchomości. Ponadto, wskazał Pan, że przychód stanowił zaledwie 5% w stosunku do przychodu z zasadniczej działalności gospodarczej. Licząc całą sprzedaż z usług najmu i prowadzonej działalności edukacji sportowej dla dzieci przekroczył Pan limit 200 tys. zł w grudniu 2024 r.

Pana wątpliwości dotyczą kwestii pomocniczego charakteru przychodu z najmu lokalu mieszkalnego, w stosunku do prowadzonej przez Pana działalności gospodarczej w zakresie edukacji sportowej dla dzieci, oraz niewliczania go do limitu zwolnienia podmiotowego z podatku VAT.

W świetle przytoczonych wyżej przepisów zauważyć należy, że status podatnika podatku od towarów i usług, wynika z okoliczności dokonania czynności podlegających opodatkowaniu tym podatkiem.

W okolicznościach analizowanej sprawy należy stwierdzić, że czynność udostępniania przez Pana nieruchomości prywatnych na cele mieszkaniowe, na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług wypełnia definicję działalności gospodarczej określoną w art. 15 ust. 2 ustawy. Przedmiotowe mieszkanie stanowi majątek wykorzystywany w prowadzonej przez Pana działalności gospodarczej.

Bez znaczenia, dla uznania Pana za podatnika podatku od towarów i usług prowadzącego działalność gospodarczą w rozumieniu podatku VAT z tytułu najmu lokalu mieszkalnego, pozostaje okoliczność jego wynajmu w ramach tzw. „najmu prywatnego”. We wniosku wskazał Pan, że lokal mieszkalny nie był, w żaden sposób związany z profilem prowadzonej przez Pana działalności gospodarczej oraz nieruchomość ta nie była wprowadzona do ewidencji środków trwałych. Jednakże należy wskazać, że na gruncie przepisów ustawy o VAT, działalność gospodarcza obejmuje czynności polegające na wykorzystywaniu towarów (w tym przypadku nieruchomości prywatnej – lokal mieszkalny) w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Tym samym, na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług świadcząc usługę najmu prowadził Pan działalność gospodarczą w rozumieniu tej ustawy i ma Pan status podatnika podatku VAT.

Tym samym, skoro świadczy Pan usługi najmu lokalu mieszkalnego za wynagrodzeniem, to w kontekście powołanych przepisów ustawy, najem ten stanowi, zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy, odpłatne świadczenie usług w ramach prowadzonej przez Pana działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. W konsekwencji jest Pan podatnikiem podatku VAT, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy, z tytułu ww. najmu.

Odnosząc się natomiast do kwestii wliczania wartości sprzedaży usług najmu do limitu, o którym mowa w art. 113 ust. 1 i 9 ustawy należy stwierdzić co następuje:

Analiza powołanych wyżej przepisów prawa podatkowego wskazuje, że obliczając limit sprzedaży uprawniający podatnika do zwolnienia od podatku na podstawie art. 113 ust. 1 ustawy, po przekroczeniu którego podatnik traci prawo do zwolnienia od podatku, zgodnie z art. 113 ust. 2 pkt 2 ustawy, nie bierze się pod uwagę odpłatnej dostawy towarów i odpłatnego świadczenia usług, zwolnionych od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 lub przepisów wydanych na podstawie art. 82 ust. 3, z wyjątkiem transakcji związanych z nieruchomościami, usług, o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 7, 12 i 38-41 oraz usług ubezpieczeniowych – jeżeli czynności te nie mają charakteru transakcji pomocniczych.

Poza przywołanym wyżej art. 113 ust. 2 ustawy warto zwrócić uwagę również na przepisy Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 347 z 11.12.2006, str. 1, z późn. zm.). Zgodnie z art. 288 Dyrektywy:

Zatem Dyrektywa 2006/112/WE w art. 288 pkt 1 lit. e stanowi, że kwota obrotu obejmuje wartość transakcji związanych z nieruchomościami.

Natomiast sformułowanie „transakcje związane z nieruchomościami” oznacza (stosownie do wyroku Trybunału w sprawie C-716/18) transakcje dotyczące nieruchomości objęte zwolnieniem przewidzianym w art. 135 ust. 1 lit. j i k (dot. obrotu nieruchomościami) oraz lit. l (dot. wynajmu nieruchomości) Dyrektywy 2006/112/WE.

Według internetowego wielkiego słownika języka polskiego, transakcja to czynność lub zespół czynności prowadzący lub mający doprowadzić do kupna albo sprzedaży jakichś towarów.

Ustawodawca zarówno w akcie zasadniczym, jak i w rozporządzeniach wykonawczych do ustawy nie zdefiniował pojęcia charakter „pomocniczy”. W takim przypadku w pierwszej kolejności stosuje się wykładnię językową, w taki bowiem sposób ustawodawca komunikuje się z podatnikiem jako adresatem normy. Dopiero gdy wykładnia językowa nie prowadzi do jednoznacznych rezultatów dopuszczalne jest skorzystanie z pozajęzykowych dyrektyw interpretacyjnych.

Według internetowego słownika synonimów (strona internetowa – http://synonim.net/synonim/pomocniczy), synonimami do słowa „pomocniczy” są pojęcia: „pomocny, wspierający, poboczny, akcesoryjny, dodatkowy, dopływowy, posiłkowy, subsydialny, subsydiarny, uzupełniający, wspomagający”.

Ponadto w art. 288 Dyrektywy 2006/112/WE, w wersji angielskiej posłużono się pojęciem „ancillary transactions”. Zbliżonym znaczeniowo do powyższego jest termin „incidental transactions”, który występuje w art. 19 VI Dyrektywy i art. 174 Dyrektywy 2006/112/WE, co na język polski może być tłumaczone jako „transakcje incydentalne/uboczne”. Termin „incydentalny” wg Słownika języka polskiego (Słownika Wydawnictwa Naukowego PWN) oznacza przy tym „mający małe znaczenie lub zdarzający się bardzo rzadko”, natomiast termin „uboczny” oznacza „dotyczący czegoś pośrednio, mniej istotny lub dodatkowy”. Transakcje o charakterze „incydentalnym” oznaczają zdarzenia występujące nie tyle rzadko, ile ubocznie, przy określonej okazji, nawet gdyby występowały w sposób powtarzalny. Pojęcie „incydentalności” odnosi się więc nie tyle do samej częstotliwości występowania danego zdarzenia, co raczej do jego poboczności względem zasadniczej działalności podatnika.

Także w wersji francuskiej VI Dyrektywy użyto określenia „accessoire”, a w wersji niemieckiej „Hilfsumsätze”, co wskazuje, że w analizowanym kontekście istotne jest, aby były to czynności poboczne, czy też pomocnicze do zasadniczej działalności podatnika (wspomniane powyżej trzy wersje językowe VI Dyrektywy są kompatybilne i wskazują na pomocniczy, poboczny charakter omawianych czynności). Podobnie, polska wersja językowa Dyrektywy 2006/112/WE, która zastąpiła VI Dyrektywę, odstępuje od sformułowania „transakcje sporadyczne” i określa omawiane czynności jako „transakcje pomocnicze”.

Transakcje pomocnicze zatem to takie, które nie są związane z zasadniczą działalnością podatnika, a przychody z ich tytułu nie są bezpośrednim, stałym i koniecznym uzupełnieniem tej działalności. Tak więc, aby ocenić, czy dana czynność może być uznana za pomocniczą, należy wziąć pod uwagę przede wszystkim to, czy stanowi ona uzupełnienie zasadniczej działalności gospodarczej podatnika. Jeżeli dana działalność stanowi stały i niezbędny element wbudowany w funkcjonowanie działalności podatnika, to transakcje takie nie mogą być uznane za pomocnicze.

Zatem, aby ocenić, czy świadczona usługa ma charakter „pomocniczy”, należy wziąć pod uwagę to, czy stanowi ona uzupełnienie zasadniczej działalności gospodarczej podatnika.

Za czynności związane z nieruchomościami należy uznać nie tylko usługi stricte dotyczące nieruchomości, ale wszelkie czynności, których wykonanie oparte jest na wykorzystaniu, używaniu i użytkowaniu nieruchomości. Transakcje pomocnicze natomiast to takie, które nie są związane z zasadniczą działalnością podatnika, a przychody z ich tytułu nie są bezpośrednim, stałym i koniecznym uzupełnieniem tej działalności.

Na gruncie niniejszej sprawy należy zauważyć, że jak wcześniej wskazano, świadczenie usług najmu wypełnia określoną w art. 15 ust. 2 ustawy definicję działalności gospodarczej, jeżeli jest wykonywane w sposób ciągły do celów zarobkowych.

Prowadzonej przez Pana działalności gospodarczej w zakresie usługi najmu nieruchomości prywatnej – na cele mieszkaniowe, nie można uznać za działalność świadczoną pomocniczo. Jest to – jak jednoznacznie wynika z przedstawionego opisu sprawy, obok prowadzonej przez Pana działalności gospodarczej, w zakresie edukacji sportowej oraz zajęć sportowych i rekreacyjnych, drugi rodzaj wykonywanej przez Pana działalności.

Zatem, najem nieruchomości prywatnej (lokalu mieszkalnego) za wynagrodzeniem, nie ma charakteru transakcji pomocniczej do świadczonej przez Pana działalności w zakresie edukacji sportowej oraz zajęć sportowych i rekreacyjnych, lecz są to dwie różne transakcje podstawowe – w zakresie odrębnego rodzaju (przedmiotu) wykonywanej przez Pana działalności gospodarczej. Tym samym, bez znaczenia jest w opisanej sytuacji fakt, że lokal ten nie był wprowadzony do ewidencji środków trwałych prowadzonej przez Pana działalności gospodarczej, najem realizowany był w ramach zarządu majątkiem prywatnym, ograniczony był czasowo a przychód stanowił zaledwie 5% w stosunku do przychodu z zasadniczej działalności.

Analiza przedstawionych przez Pana okoliczności sprawy w kontekście powołanych przepisów prawa prowadzi do wniosku, że wartość sprzedaży z tytułu świadczenia usług najmu nieruchomości prywatnej (lokalu mieszkalnego) z przeznaczeniem na cele mieszkaniowe, jako transakcji związanej z nieruchomościami, która nie ma charakteru czynności pomocniczej, powinna być wliczana do wartości sprzedaży, o której mowa w art. 113 ust. 1 ustawy.

Podsumowując stwierdzam, że nieprawidłowo ocenił Pan pomocniczy charakter przychodu z najmu lokalu mieszkalnego. Wartość sprzedaży uzyskana z najmu prywatnego lokalu mieszkalnego powinna być wliczona do limitu sprzedaży, o którym mowa w art. 113 ust. 1 ustawy.

Zatem, w sytuacji gdy w trakcie roku podatkowego, w którym uzyskiwał Pan obrót z tytułu najmu, wartość sprzedaży w ramach prowadzonej przez Pana działalności, przekroczyła kwotę 200 000 zł – stosownie do art. 113 ust. 5 ustawy – zwolnienie podmiotowe straciło moc z chwilą wykonania czynności, którą ww. kwota została przekroczona i był Pan wówczas zobowiązany do rejestracji jako podatnik VAT czynny.

Tym samym Pana stanowisko jest nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej:

Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Pan ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) podanym przez Pana w złożonym wniosku. Zatem, wydając przedmiotową interpretację oparłem się na wynikającym z treści wniosku opisie stanu faktycznego. W przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Informuję jednocześnie, że jak wynika z art. 113 ust. 1 ustawy, w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2026 r.:

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·   Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.

·   Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·    Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.