0112-KDIL1-3.4012.179.2026.1.KK

Interpretacja indywidualna – stanowisko nieprawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

25 marca 2026 r. wpłynął Pana wniosek sygnowany datą 26 marca 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie wskazania, czy sprzedaż e-walut korzysta ze zwolnienia od podatku od towarów i usług.

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Wnioskodawca jest polskim rezydentem podatkowym posiadającym nieograniczony obowiązek podatkowy w Polsce.

Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą zarejestrowaną w rejestrze Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej. Główne PKD Wnioskodawcy to 47.12.Z – pozostała sprzedaż detaliczna niewyspecjalizowana.

Wnioskodawca jest opodatkowany na zasadach ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych.

Wnioskodawca widnieje w rejestrze podatników podatku VAT jako podatnik zwolniony.

Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą polegającą na sprzedaży walut w grze komputerowej (dalej: e-waluta). W ramach tej działalności Wnioskodawca dokonuje zakupu i sprzedaży e-walut.

E-waluty pełnią rolę środka płatniczego w grze komputerowej – pozwalają na nabywanie konkretnych przedmiotów w ramach samej gry, które są niezbędne do prowadzenia rozgrywki lub do podwyższenia poziomu tej rozgrywki. Gracze mogą swobodnie przekazywać sobie owe e-waluty. E-waluty są również przedmiotem obrotu za prawne środki płatnicze – gracze kupują i sprzedają e-waluty za prawne środki płatnicze.

Wnioskodawca nabywa e-waluty najczęściej od firm zewnętrznych (podmioty trzecie w stosunku do Wnioskodawcy). Zdarza się również, że Wnioskodawca nabywa owe e-waluty od innych użytkowników gry (graczy), którzy oferują e-waluty na sprzedaż. Możliwe jest również pozyskanie e-walut za pomocą tokenów nabywanych na zdecentralizowanej giełdzie kryptowalut oraz następcza ich wymiana na e-waluty za pomocą systemu gry.

Wnioskodawca wchodzi w posiadanie e-walut w opisany powyżej sposób.

Następnie posiadając e-waluty Wnioskodawca oferuje ich sprzedaż. Oferowanie sprzedaży e-walut oraz ich następcza sprzedaż odbywają się najczęściej poprzez dwa kanały sprzedaży – poprzez stronę sklepu internetowego Wnioskodawcy lub poprzez oferty na portalu (...).

Sam proces sprzedaży wygląda następująco – chętny nabywca e-waluty kontaktuje się z Wnioskodawcą celem ustalenia sposobu przeprowadzenia transakcji. Następnie taki kupujący dokonuje wpłaty określonej w ofercie ceny poprzez zewnętrznego operatora płatności (najczęściej jest to (...)). Warto w tym miejscu zaznaczyć, że oferta dotycząca e-waluty nie jest przedmiotem negocjacji – Wnioskodawca przewiduje stałą cenę. Kupujący albo akceptuje cenę i wtedy dochodzi do zawarcia transakcji sprzedaży, albo jej nie akceptuje i do sprzedaży nie dochodzi.

Kupujący decyduje, ile e-waluty zamierza nabyć od Wnioskodawcy.

W trakcie całej transakcji kupujący przekazuje Wnioskodawcy również swój nick postaci w grze komputerowej. Po dokonaniu płatności i jej zarejestrowaniu przez Wnioskodawcę, Wnioskodawca dokonuje transferu zakupionej przez kupującego e-waluty na wskazany nick postaci w grze.

Wnioskodawca nie tworzy e-walut – nie ma do tego żadnych uprawień, bowiem dostawcą e-walut jest twórca gry. Wnioskodawca może jedynie nabyć e-waluty i je odsprzedawać w niezmienionej formie.

Kupującymi e-waluty od Wnioskodawcy są najczęściej osoby fizyczne nieprowadzące działalności gospodarczej, które mają miejsce zamieszkania na terytorium Polski.

Wnioskodawca nabywa e-waluty za pomocą prawnych środków płatniczych, tj. polskiego złotego lub innych walut. Sprzedaż e-walut następuje w zamian za otrzymanie ceny w polskich złotych.

E-waluty są przekazywane na wskazany przez kupującego nick w grze dopiero po uregulowaniu ceny sprzedaży.

Przekazanie e-walut odbywa się w pełni zdalnie, bez jednoczesnej obecności stron transakcji. Ponadto e-waluty nie mają materialnego charakteru – są one walutą o charakterze wirtualnym. Brak jest w przypadku takiej transakcji fizycznej dostawy zakupionych e-walut.

E-waluty nie są prawnie dopuszczonym środkiem płatniczym i nie mają wartości poza systemem gry – możliwa jest ich wymiana na polski złoty lub inne waluty (poprzez sprzedaż w modelu opisanym powyżej), jednak sama waluta nie ma wartości poza grą. Jednocześnie jak wskazano powyżej, w samej grze waluta ta stanowi środek płatniczy.

W związku z tak przedstawionym stanem faktycznym, Wnioskodawca powziął następujące wątpliwości.

Pytanie

Czy w tak przedstawionym stanie faktycznym, działalność opisana przez Wnioskodawcę, tj. sprzedaż e-walut, korzysta ze zwolnienia z podatku od towarów i usług?

Pana stanowisko w sprawie

W ocenie Wnioskodawcy, sprzedaż e-walut dokonywana w sposób opisany we wniosku podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług (dalej: uVAT), jednak korzysta ona ze zwolnienia podatkowego opisanego w art. 43 ust. 1 pkt 7) uVAT.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1) uVAT, opodatkowaniu podlega m.in. odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Z przepisu tego wynika zasada terytorialności, która stanowi, że opodatkowaniu podatkiem VAT podlegają wymienione w tymże przepisie czynności, ale tylko, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju, za które rozumieć należy terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (art. 2 pkt 1) uVAT).

Za świadczenie usług (art. 5 ust. 1 pkt 1) uVAT) rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, a za towary rozumieć należy m.in. rzeczy oraz ich części (art. 2 pkt 6) uVAT).

Natomiast, przez świadczenie usług należy rozumieć świadczenia dokonywane m.in. na rzecz osób fizycznych, osób prawnych lub jednostek organizacyjnych niemających osobowości prawnej, które nie stanowią dostawy towarów (art. 8 ust. 1 uVAT).

Podsumowując – za usługi w rozumieniu uVAT należy rozumieć wszystko, czego nie można zakwalifikować jako dostawa towarów. Za usługi uznać należy każde zachowanie, które może przybrać zarówno formę działania, jak i zaniechania, które wykonywane jest odpłatnie. Usługa jest wykonywana odpłatnie, jeśli pomiędzy usługodawcą, a usługobiorcą istnieje stosunek prawny, w ramach którego wyszczególnić można świadczenie wzajemne polegające na tym, że wynagrodzenie otrzymane przez usługodawcę stanowi zapłatę za usługę i stanowi wartość faktycznie przekazaną w zamian za tę usługę.

Wskazuje się, że istnieć musi bezpośrednio związek pomiędzy świadczoną usługą, a otrzymanym świadczeniem wzajemnym. Otrzymana zapłata powinna stanowić bowiem zapłatę za świadczoną usługę. Usługa definiowana jest również jako sytuacja, w której istnieje beneficjent (odbiorca) tejże usługi.

Obowiązek podatkowy w podatku VAT powstaje z chwilą dokonania dostawy towarów lub wykonania usługi z zastrzeżeniem przepisów szczególnych (art. 19a ust. 1 uVAT).

W art. 15 ust. 1 uVAT, wskazano na definicję podatnika podatku VAT – jest to o tyle znamienne, że czynności wykonywane przez podatnika (np.: świadczone przez niego usługi) podlegają opodatkowaniu podatkiem VAT. Za podatnika, na gruncie ustawy o VAT, rozumie się m.in. osoby fizyczne wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2 tego przepisy, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Jednocześnie, zgodnie z art. 15 ust. 2 uVAT, działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców.

Podatnikiem, na gruncie uVAT, jest zatem każdy podmiot, który samodzielnie wykonuje działalność gospodarczą zgodną z ww. definicją.

Powyżej opisane przepisy stanowią o uniwersalności podatku VAT – obejmuje on wszelką działalność podejmowaną przez podatników, którą można nazwać działalnością gospodarczą w rozumieniu uVAT.

Jednocześnie ustawodawca przewidział szereg dziedzin usług i towarów, których świadczenie lub dostawa jest zwolniona z podatku VAT. I tak w art. 43 ust. 1 pkt 7 uVAT, wskazano, że zwolnione z podatku są m.in. transakcje, łącznie z pośrednictwem, dotyczące walut, banknotów i monet używanych jako prawny środek płatniczy, z wyłączeniem banknotów i monet będących przedmiotami kolekcjonerskimi, za które uważa się monety ze złota, srebra lub innego metalu oraz banknoty, które nie są zwykle używane jako prawny środek płatniczy lub które mają wartość numizmatyczną.

Przepisy te stanowią odzwierciedlenie regulacji opisanych w przepisach Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, w tym jej art. 131 oraz art. 135 ust. 1 lit. e).

Przechodząc zatem do prawnej analizy opisanego w stanie faktycznym zagadnienia, podnieść należy, że w ocenie Wnioskodawcy spełnia On definicję podatnika na gruncie uVAT. Aktualnie korzysta On ze zwolnienia podmiotowego, zatem w rejestrze podatników podatku VAT widnieje jako podatnik zwolniony z VAT.

W ocenie Wnioskodawcy, prowadzona przez niego działalność polegająca na nabywaniu i odsprzedawaniu e-walut, stanowi zatem działalność podlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT. Wnioskodawca świadczy bowiem swoje usługi – nabycie oraz dostawę e-walut – w sposób zorganizowany i odpłatny. W ocenie Wnioskodawcy, sprzedaż e-walut można uznać bowiem za świadczenie usług na gruncie uVAT, a świadczone usługi mają odpłatny charakter. Ponadto między odpłatnością, a świadczoną przez Wnioskodawcę usługą istnieje bezpośredni związek.

Jednocześnie, z uwagi na fakt, że e-waluty są środkiem płatniczym dostępnym w grze komputerowej, które umożliwiają nabywanie m.in. towarów i przedmiotów istniejących w grze, jak również stanowią przedmiot wymiany między graczami, to spełnione są przesłanki pozwalające na uznanie takich e-walut za waluty. Podstawy zwolnienia tak świadczonych usług Wnioskodawca upatruje w ww. art. 43 ust. 1 pkt 7) uVAT. E-waluty są bowiem uznawane w środowisku graczy i producenta gry za środek płatniczy i mogą być one przedmiotem obrotu i wymiany, stanowiącym odpłatną usługę.

Zwolnione z opodatkowania podatkiem VAT będą jednak te transakcje, które podlegają opodatkowaniu na terytorium Polski (z uwagi na zasadę terytorialności).

Podobne stanowisko wyrażał już tut. organ m.in. w interpretacji z dnia 5 lipca 2024 r. (0112-KDIL1-3.4012.146.2024.5.MR), interpretacji z dnia 8 maja 2023 r. (0114-KDIP4-3.4012.62. 2023.4.DM), czy interpretacji z dnia 12 grudnia 2025 r. (0113-KDIPT1-2.4012.1076.2025.2.PRP).

Warto również zwrócić uwagę na treść orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 22 października 2015 r. w sprawie C-264/14 Hedqvist. W orzeczeniu tym Trybunał rozważał kwestie opodatkowania czynności wymiany walut wirtualnych na walutę tradycyjną i odwrotnie. W orzeczeniu tym Trybunał wskazał, że wymiana waluty wirtualnej na tradycyjną i odwrotnie dokonywana za zapłatą marży, stanowi odpłatne świadczenie usług. Jednocześnie usługi takie są, zdaniem Trybunału, zwolnione od podatku VAT na mocy art. 135 ust. 1. lit. e) Dyrektury 2006/112/WE. Orzeczenie zostało wydane w odniesieniu do handlu walutą Bitcoin, jednak tezy tego orzeczenia nie ograniczają się wyłącznie do tej waluty, bowiem można (po spełnieniu określonych w ww. orzeczeniu warunków) zastosować je także do innych walut nietradycyjnych. W wyroku tym wskazano bowiem, że transakcje dotyczące walut nietradycyjnych – czyli innych niż prawne środki płatnicze w jednym lub kilku krajach – stanowią transakcje finansowe. W konsekwencji dojść należy do wniosku, że taka wymiana również objęta jest ww. przepisem Dyrektywy, a jednocześnie, że korzysta ona ze zwolnienia z podatku VAT.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej ustawą:

Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”, podlegają:

1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;

2) eksport towarów;

3) import towarów na terytorium kraju;

4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;

5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.

Z powyższego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie z którą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega m.in. odpłatne świadczenie usług, ale tylko w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia (określanym na podstawie przepisów ustawy) jest terytorium kraju.

Według art. 2 pkt 1 ustawy:

Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o terytorium kraju – rozumie się przez to terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z zastrzeżeniem art. 2a.

Stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy:

Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, w tym równie (…).

Na podstawi art. 2 pkt 6 ustawy:

Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach – rozumie się przez to rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

Zgodnie z art. 2 pkt 43 i 44 ustawy:

Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o:

43) bonie jednego przeznaczenia – rozumie się przez to bon, w przypadku którego miejsce dostawy towarów lub świadczenia usług, których bon dotyczy, oraz kwota należnego podatku, podatku od wartości dodanej lub podatku o podobnym charakterze z tytułu dostawy tych towarów lub świadczenia tych usług są znane w chwili emisji tego bonu;

44) bonie różnego przeznaczenia – rozumie się przez to bon inny niż bon jednego przeznaczenia.

W myśl art. 8 ust. 1 ustawy:

Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również:

1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;

2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji;

3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.

Z treści cytowanego wyżej przepisu wynika, że ustawodawca przyjął generalną zasadę, że usługami są wszelkie odpłatne świadczenia, niebędące dostawą towarów. Stąd też należy przyjąć, że definicja świadczenia usług ma charakter dopełniający definicję dostawy towarów i jest wyrazem realizacji zasady powszechności opodatkowania podatkiem od towarów i usług transakcji dokonywanych przez podatników w ramach prowadzonej działalności gospodarczej.

Pod pojęciem usługi (świadczenia) należy rozumieć każde zachowanie, na które składać się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś), jak i zaniechanie (nieczynienie, bądź też tolerowanie, znoszenie określonych stanów rzeczy).

Przy ocenie charakteru świadczenia jako usługi należy zwrócić uwagę na to, że usługą jest tylko takie świadczenie, w przypadku którego istnieje bezpośredni konsument, odbiorca świadczenia odnoszący z niego korzyść. Wskazać należy bowiem, że czynnikiem wyróżniającym określoną czynność jako czynność usługową (usługę) jest przede wszystkim to, że świadczenie tej czynności zmierza do bezpośredniego zaspokojenia określonej potrzeby zamawiającego.

Ustawa nie definiuje pojęcia „czynność odpłatna”, jednakże kwestia ta była niejednokrotnie przedmiotem oceny dokonywanej przez TSUE. W wyroku z 3 marca 1994 r. w sprawie C-16/93 (ECR 1994/3/I-743) Trybunał zauważył, że świadczenie usług jest realizowane za „wynagrodzeniem” w rozumieniu art. 2 ust. 1 Szóstej Dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz. Urz. UE. L z dnia 13 czerwca 1977 r. Nr 145 poz. 1 ze zm.) i podlega w związku z tym opodatkowaniu tylko i wyłącznie wtedy, gdy istnieje związek prawny pomiędzy usługodawcą i usługobiorcą, w ramach którego można mówić o wzajemnym świadczeniu polegającym na tym, że wynagrodzenie otrzymane przez usługodawcę za usługę stanowi wartość faktycznie przekazaną w zamian za usługę świadczoną na rzecz usługobiorcy.

Z powyższego wynika, że dana czynność podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wówczas, gdy istnieje bezpośredni związek o charakterze przyczynowym pomiędzy świadczoną usługą a otrzymanym świadczeniem wzajemnym w ten sposób, iż zapłacone kwoty stanowią wynagrodzenie za wyodrębnioną usługę świadczoną w ramach stosunku prawnego. Otrzymana zapłata powinna być konsekwencją wykonania usługi. Zauważyć przy tym należy, że usługą będzie tylko takie świadczenie, w przypadku którego istnieje bezpośredni odbiorca (konsument), odnoszący korzyść o charakterze majątkowym. A zatem czynność podlega opodatkowaniu jedynie wówczas, gdy wykonywana jest w ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji może zostać uznana za bezpośredniego beneficjenta tej czynności. Związek pomiędzy otrzymaną płatnością i świadczeniem na rzecz dokonującego płatności musi mieć charakter bezpośredni i na tyle wyraźny, aby można powiedzieć, że płatność następuje w zamian za to świadczenie.

Wynagrodzenie (zapłata) może mieć postać zarówno świadczenia pieniężnego, jak i rzeczowego (określonego w naturze), np. w przypadku dostawy towaru w zamian za świadczenie usługi czy też w sytuacji zamiany towarów bądź usług. Zatem odpłatną dostawę towaru (odpłatne świadczenie usług) identyfikuje się zarówno w sytuacji klasycznej transakcji (pieniądze za towar/usługę), jak również w sytuacji np. wymiany barterowej.

Nie każda jednak czynność stanowiąca dostawę towarów lub świadczenie usługi w rozumieniu art. 7 ust. 1 oraz art. 8 ust. 1 ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Aby dana czynność podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, musi być wykonana przez podatnika.

Stosownie do treści art. 15 ust. 1 ustawy:

Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

W myśl art. 15 ust. 2 ustawy:

Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Podatnikiem VAT jest zatem podmiot, który wykonuje samodzielnie działalność gospodarczą zdefiniowaną w art. 15 ust. 2 ustawy. Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” te wszystkie podmioty, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym.

Z opisu sprawy wynika, że prowadzi Pan działalność gospodarczą polegającą na sprzedaży walut w grze komputerowej (dalej: e-waluta). W ramach tej działalności dokonuje Pan zakupu i sprzedaży e-walut.

E-waluty pełnią rolę środka płatniczego w grze komputerowej – pozwalają na nabywanie konkretnych przedmiotów w ramach samej gry, które są niezbędne do prowadzenia rozgrywki lub do podwyższenia poziomu tej rozgrywki. Gracze mogą swobodnie przekazywać sobie owe e-waluty.

E-waluty są również przedmiotem obrotu za prawne środki płatnicze – gracze kupują i sprzedają e-waluty za prawne środki płatnicze.

Nabywa Pan e-waluty najczęściej od firm zewnętrznych (podmioty trzecie w stosunku do Pana). Zdarza się również, że nabywa Pan owe e-waluty od innych użytkowników gry (graczy), którzy oferują e-waluty na sprzedaż. Możliwe jest również pozyskanie e-walut za pomocą tokenów nabywanych na zdecentralizowanej giełdzie kryptowalut oraz następcza ich wymiana na e-waluty za pomocą systemu gry.

Wchodzi Pan w posiadanie e-walut w opisany powyżej sposób.

Następnie posiadając e-waluty oferuje Pan ich sprzedaż. Oferowanie sprzedaży e-walut oraz ich następcza sprzedaż odbywają się najczęściej poprzez dwa kanały sprzedaży – poprzez Pana stronę sklepu internetowego lub poprzez oferty na portalu (...).

Sam proces sprzedaży wygląda następująco – chętny nabywca e-waluty kontaktuje się z Panem celem ustalenia sposobu przeprowadzenia transakcji. Następnie taki kupujący dokonuje wpłaty określonej w ofercie ceny poprzez zewnętrznego operatora płatności (najczęściej jest to (...)). Warto w tym miejscu zaznaczyć, że oferta dotycząca e-waluty nie jest przedmiotem negocjacji – przewiduje Pan stałą cenę. Kupujący albo akceptuje cenę i wtedy dochodzi do zawarcia transakcji sprzedaży, albo jej nie akceptuje i do sprzedaży nie dochodzi.

Kupujący decyduje, ile e-waluty zamierza nabyć od Pana.

W trakcie całej transakcji kupujący przekazuje Panu również swój nick postaci w grze komputerowej. Po dokonaniu płatności i jej zarejestrowaniu przez Pana, dokonuje Pan transferu zakupionej przez kupującego e-waluty na wskazany nick postaci w grze.

Nie tworzy Pan e-walut – nie ma Pan do tego żadnych uprawień, bowiem dostawcą e-walut jest twórca gry. Może Pan jedynie nabyć e-waluty i je odsprzedawać w niezmienionej formie.

Kupującymi e-waluty od Pana są najczęściej osoby fizyczne nieprowadzące działalności gospodarczej, które mają miejsce zamieszkania na terytorium Polski.

Nabywa Pan e-waluty za pomocą prawnych środków płatniczych, tj. polskiego złotego lub innych walut. Sprzedaż e-walut następuje w zamian za otrzymanie ceny w polskich złotych.

E-waluty są przekazywane na wskazany przez kupującego nick w grze dopiero po uregulowaniu ceny sprzedaży.

Przekazanie e-walut odbywa się w pełni zdalnie, bez jednoczesnej obecności stron transakcji. Ponadto e-waluty nie mają materialnego charakteru – są one walutą o charakterze wirtualnym. Brak jest w przypadku takiej transakcji fizycznej dostawy zakupionych e-walut.

E-waluty nie są prawnie dopuszczonym środkiem płatniczym i nie mają wartości poza systemem gry – możliwa jest ich wymiana na polski złoty lub inne waluty (poprzez sprzedaż w modelu opisanym powyżej), jednak sama waluta nie ma wartości poza grą. Jednocześnie jak wskazano powyżej, w samej grze waluta ta stanowi środek płatniczy.

Pana wątpliwości dotyczą wskazania, czy sprzedaż e-walut, korzysta ze zwolnienia z podatku od towarów i usług.

Jak stanowi art. 2 ust. 2 pkt 26 ustawy z dnia 1 marca 2018 r. o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu (t. j. Dz.U. z 2025 r. poz. 644):

Ilekroć w ustawie jest mowa o walucie wirtualnej – rozumie się przez to cyfrowe odwzorowanie wartości, które nie jest:

a)  prawnym środkiem płatniczym emitowanym przez NBP, zagraniczne banki centralne lub inne organy administracji publicznej,

b)  międzynarodową jednostką rozrachunkową ustanawianą przez organizację międzynarodową i akceptowaną przez poszczególne kraje należące do tej organizacji lub z nią współpracujące,

c)  pieniądzem elektronicznym w rozumieniu ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych,

d)  instrumentem finansowym w rozumieniu ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi,

e)  wekslem lub czekiem

-    oraz jest wymienialne w obrocie gospodarczym na prawne środki płatnicze i akceptowane jako środek wymiany, a także może być elektronicznie przechowywane lub przeniesione albo może być przedmiotem handlu elektronicznego.

Z przytoczonej wyżej definicji walut wirtualnych wynika, że nie stanowią one pieniędzy ani wartości pieniężnych.

Mając na uwadze okoliczności sprawy należy stwierdzić, że w odniesieniu do sprzedaży e-walut działa Pan w charakterze podatnika, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy. Działa Pan jako podmiot profesjonalny w odniesieniu do sprzedaży e-walut, a podejmowana działalność jest prowadzona w sposób samodzielny, ciągły i zorganizowany do celów zarobkowych.

Jednocześnie wskazać należy, że wykonywane przez Pana czynności nie stanowią dostawy towarów, w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy, ponieważ w opisanym zdarzeniu e-waluty nie stanowią towaru.

Jak wskazano wcześniej, w art. 8 ust. 1 ustawy, przyjęto generalną zasadę, zgodnie z którą usługami są wszelkie odpłatne świadczenia, niebędące dostawą towarów. Stąd też stwierdzić należy, że definicja „świadczenia usług” ma charakter dopełniający definicję „dostawy towarów” i jest wyrazem realizacji zasady powszechności opodatkowania podatkiem od towarów i usług, transakcji wykonywanych przez podatników w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Zatem, określeniem „usługi” w przepisach ustawy o podatku od towarów i usług objęto obszerny krąg czynności, obejmujący swym zakresem zarówno czynności określone przez stosowne klasyfikacje statystyczne, jak i cały szereg innych świadczeń, które nie są ujęte w tych klasyfikacjach.

Zatem, opisane przez Pana czynności, polegające na sprzedaży e-walut, w zamian za otrzymanie ceny w polskich złotych, stanowią świadczenie usług, w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy i ze względu na ich odpłatny charakter podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, według art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, w sytuacji gdy miejscem ich świadczenia będzie terytorium kraju.

W tym miejscu należy zaznaczyć, że zarówno w treści ustawy o podatku od towarów i usług, jak i przepisach wykonawczych do niej, ustawodawca przewiduje dla niektórych czynności zwolnienie od podatku.

W myśl art. 43 ust. 1 pkt 7 ustawy:

Zwalnia się od podatku transakcje, łącznie z pośrednictwem, dotyczące walut, banknotów i monet używanych jako prawny środek płatniczy, z wyłączeniem banknotów i monet będących przedmiotami kolekcjonerskimi, za które uważa się monety ze złota, srebra lub innego metalu oraz banknoty, które nie są zwykle używane jako prawny środek płatniczy lub które mają wartość numizmatyczną.

Wskazane wyżej regulacje stanowią odzwierciedlenie krajowego porządku prawnego przepisów Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11 grudnia 2006 r. str. 1 ze zm.), zwanej dalej Dyrektywą 2006/112/WE Rady.

Zgodnie z art. 131 Dyrektywy 2006/112/WE Rady:

Zwolnienia przewidziane w rozdziałach 2-9 stosuje się bez uszczerbku dla innych przepisów wspólnotowych i na warunkach ustalanych przez państwa członkowskie w celu zapewnienia prawidłowego i prostego stosowania tych zwolnień oraz zapobieżenia wszelkim możliwym przypadkom uchylania się od opodatkowania, unikania opodatkowania i nadużyć.

W myśl art. 135 ust. 1 lit. e Dyrektywy 2006/112/WE Rady:

Państwa członkowskie zwalniają transakcje, łącznie z pośrednictwem, dotyczące walut, banknotów i monet używanych jako prawne środki płatnicze, z wyłączeniem banknotów i monet będących przedmiotami kolekcjonerskimi, za które uważa się monety ze złota, srebra lub innych metali, jak również banknoty, które nie są zwykle używane jako prawny środek płatniczy lub które przedstawiają wartość numizmatyczną.

Potwierdzeniem powyższego jest orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 22 października 2015 r. w sprawie C-264/14 Hedqvist, w którym TSUE rozpatrywał kwestię opodatkowania czynności wymiany waluty wirtualnej Bitcoin na walutę tradycyjną i odwrotnie.

W ww. wyroku TSUE orzekł, że transakcje polegające na wymianie waluty tradycyjnej na walutę wirtualną „bitcoin” i odwrotnie dokonywane za zapłatą kwoty marży, którą stanowi różnica pomiędzy ceną, po której nabywana jest waluta, a ceną po jakiej jest sprzedawana, stanowią odpłatne świadczenie usług. Usługi takie są zwolnione od podatku na mocy art. 135 ust. 1 lit. e) Dyrektywy 2006/112/WE.

Co istotne, tezy wyroku nie ograniczają się wyłącznie do waluty Bitcoin i dotyczą (po spełnieniu warunków wskazanych w wyroku) także innych walut nietradycyjnych. W pkt 49 wyroku TSUE stwierdził bowiem, że:

(…) transakcje dotyczące walut nietradycyjnych, czyli innych niż pieniądze, które są prawnymi środkami płatniczymi w jednym lub kilku krajach, o ile waluty te zostały zaakceptowane przez strony transakcji jako alternatywny środek płatniczy wobec prawnych środków płatniczych i ich jedynym przeznaczeniem jest funkcja środka płatniczego, stanowią transakcje finansowe.

TSUE stwierdził, również, że:

(…) z kontekstu i celu art. 135 ust. 1 lit. e Dyrektywy wynika, że wykładnia tego przepisu, według której obejmuje on transakcje dotyczące tylko walut tradycyjnych, częściowo pozbawiłaby go skutków. (...) jedynym przeznaczeniem wirtualnej waluty Bitcoin jest funkcja środka płatniczego oraz, że jest ona w tym celu akceptowana przez niektórych przedsiębiorców. W konsekwencji należy dojść do wniosku, że art. 135 ust. 1 lit. e dyrektywy VAT obejmuje również świadczenie usług takich jak w postępowaniu głównym, które polegają na wymianie walut tradycyjnych na jednostki wirtualnej waluty Bitcoin i odwrotnie, dokonywane za zapłatą kwoty odpowiadającej marży wynikającej z różnicy pomiędzy ceną, po jakiej dany przedsiębiorca nabywa waluty, a ceną, po jakiej je sprzedaje klientom (pkt 51-53 wyroku).

W tym miejscu należy zauważyć, że co prawda powołany wyżej wyrok TSUE w sprawie Hedqvist C-264/14 dotyczy wirtualnej waluty „Bitcoin”, jednakże w ocenie tut. organu, stanowisko TSUE przedstawione w tym wyroku zachowuje swoją aktualność w odniesieniu do innych walut wirtualnych.

W analizowanej sprawie należy zwrócić uwagę na orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 5 marca 2026 r. w sprawie C-472/24. Spór w przedmiocie którego zapadło ww. orzeczenie dotyczył możliwości zastosowania zwolnienia z podatku VAT w przypadku transakcji polegających na kupnie i sprzedaży jednostek waluty wirtualnej (zwanej „złotem”), wykorzystywanej wyłącznie w grze wideo „Runescape”. Chodziło o transakcje polegające na wymianie pewnych jednostek („złota”), uznawanych przez podatnika za walutę wirtualną, na walutę realną. Sąd odsyłający dodatkowo zastanawiał się również, czy ww. jednostki waluty wirtualnej mogą być kwalifikowane jako „bon”, w szczególności „bon różnego przeznaczenia”.

W ww. wyroku TSUE orzekł, że:

1)  Artykuł 135 ust. 1 lit. e) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zmienionej dyrektywą Rady (UE) 2016/1065 z dnia 27 czerwca 2016 r., należy interpretować w ten sposób, że: transakcje polegające na wymianie walut realnych w celu zapłaty za jednostki wirtualnej waluty, która może być wykorzystywana wyłącznie w grach wideo dostępnych online, nie są objęte przewidzianym w tym przepisie zwolnieniem z podatku od wartości dodanej.

2)  Artykuł 30a dyrektywy 2006/112, zmienionej dyrektywą 2016/1065, należy interpretować w ten sposób, że: jednostki wirtualnej waluty, która może być wykorzystywana wyłącznie w grach wideo dostępnych online, gdy zapewniają dostęp do niektórych funkcji w ramach tej gry, nie są objęte zakresem pojęcia „bonu”, a w szczególności pojęcia „bonu różnego przeznaczenia” w rozumieniu tego przepisu, w związku z czym podatek od wartości dodanej od tych transakcji powinien być pobierany zgodnie z zasadą ogólną przewidzianą w art. 73 wspomnianej dyrektywy.

W uzasadnieniu ww. wyroku TSUE przypomniał, że zwolnienie, o którym mowa w art. 135 ust. 1 lit. e) dyrektywy VAT, może obejmować transakcje dotyczące walut nierealnych, jeżeli są spełnione dwie kumulatywne przesłanki, a mianowicie, po pierwsze, waluty te zostały zaakceptowane przez strony transakcji jako środek alternatywny wobec prawnych środków płatniczych, a po drugie, waluty te nie mają innego celu niż środek płatności.

TSUE wskazał również, że:

28 Z informacji przedstawionych przez sąd odsyłający wynika, że „złoto” nie ma innego celu niż wykorzystywanie go w ramach gry wideo dostępnej online i że w związku z tym nie stanowi ono, poza środowiskiem gry, akceptowanej waluty jako środka płatniczego w celu nabywania rzeczywistych towarów lub usług. Ponadto stwierdzenie to wydaje się znajdować potwierdzenie w fakcie, że warunki korzystania z tej gry przewidują w istocie, że produkty związane z tą grą, do których zalicza się „złoto”, nie należą do graczy. W tych okolicznościach, z zastrzeżeniem weryfikacji przez sąd odsyłający, „złoto” nie spełnia zatem przesłanek, o których mowa w pkt 26 niniejszego wyroku.

29 W konsekwencji transakcje kupna i sprzedaży „złota” nie mogą być zwolnione z podatku na podstawie art. 135 ust. 1 lit. e) dyrektywy VAT.

Z orzeczenia TSUE C-472/24 wynika zatem, że nie każde wirtualne aktywo może być traktowane jako waluta wirtualna i korzystać ze zwolnienia z podatku VAT. Kluczowe znaczenie ma to, czy dane aktywo pełni funkcję środka płatniczego w obrocie gospodarczym. Argument ten wynika z wcześniejszego orzeczenia TSUE w sprawie C-264/14. Trybunał orzekł, że transakcje dotyczące walut nierealnych, czyli innych niż pieniądze, które są prawnymi środkami płatniczymi w jednym lub kilku krajach, o ile waluty te zostały zaakceptowane przez strony transakcji jako alternatywny środek płatniczy wobec prawnych środków płatniczych i ich jedynym przeznaczeniem jest funkcja środka płatniczego, stanowią transakcje finansowe (pkt 49 wyroku C-264/14). Tym samym zwolnienie, o którym mowa w art. 135 ust. 1 lit. e) dyrektywy VAT, może obejmować transakcje dotyczące walut nierealnych, jeżeli są spełnione dwie kumulatywne przesłanki, a mianowicie, po pierwsze, waluty te zostały zaakceptowane przez strony transakcji jako środek alternatywny wobec prawnych środków płatniczych, a po drugie, waluty te nie mają innego celu niż środek płatności (pkt 26 wyroku C-472/24).

Z opisu sprawy wynika, że e-waluty pełnią rolę środka płatniczego w grze komputerowej – pozwalają na nabywanie konkretnych przedmiotów w ramach samej gry, które są niezbędne do prowadzenia rozgrywki lub podwyższania poziomu rozgrywki. Gracze mogą swobodnie przekazywać sobie owe e-waluty. E-waluty są również przedmiotem obrotu za prawne środki płatnicze – gracze kupują i sprzedają e-waluty za prawne środki płatnicze. E-waluty nie są prawnie dopuszczonym środkiem płatniczym i nie mają wartości poza systemem gry – możliwa jest ich wymiana na polski złoty lub inne waluty (poprzez sprzedaż w modelu opisanym powyżej), jednak sama waluta nie ma wartości poza grą. Jednocześnie jak wskazano powyżej, w samej grze waluta ta stanowi środek płatniczy.

Z przedstawionych okoliczności wynika zatem, że e-waluty nie mają innego celu niż wykorzystywanie ich w ramach gier komputerowych i że w związku z tym nie stanowią one, poza środowiskiem gry, akceptowanej waluty jako środka płatniczego w celu nabywania rzeczywistych towarów lub usług. Tym samym w świetle powyższego orzecznictwa TSUE nie można przyjąć, że świadczone przez Pana usługi stanowią transakcje finansowe dotyczące walut, które na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 7 ustawy korzystają ze zwolnienia od podatku VAT.

Z przestawionych okoliczności wynika, że sprzedaż e-waluty (transakcja polegająca na wymianie waluty realnej – w tym przypadku polskich złotych – celu zapłaty za e-waluty), która może być wykorzystana wyłącznie w grze komputerowej, nie jest objęta zwolnieniem, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 7 ustawy.

Wskazać również należy, że e-waluta nie jest objęta zakresem pojęcia „bonu”, a w szczególności pojęcia „bonu różnego przeznaczenia” w rozumieniu ustawy. E-waluta stanowi bowiem jeden z elementów gry komputerowej (jak sam Pan wskazał, e-waluta nie ma wartości poza grą). Jest częścią tej gry i stanowi ulegającą zużyciu korzyść, czyli świadczenie otrzymane przez beneficjenta i wykorzystane przez niego jako takie w ramach tej gry. Nie służy zatem podobnie jak bon, przysporzeniu późniejszej korzyści w postaci usługi, która nie została jeszcze określona.

W świetle powyższego należy uznać, że w przedmiotowej sprawie sprzedaż przez Pana e-walut, stanowi usługę podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, która nie jest objęta zwolnieniem od tego podatku, na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 7 ustawy i podlega opodatkowaniu według właściwej stawki podatku VAT w przypadku, gdy miejscem świadczenia a zarazem opodatkowania tej usługi jest terytorium Polski.

Należy zaznaczyć, że przepisy prawa uzależniają określenie miejsca świadczenia usługi od statusu podmiotu, na rzecz którego usługa jest świadczona. Zatem, aby prawidłowo zastosować przepisy prawa w powyższym zakresie konieczna jest odpowiednia identyfikacja statusu kontrahenta.

Miejsce świadczenia przy świadczeniu usług regulują przepisy art. 28a do 28o ustawy.

W myśl art. 28a ustawy:

Na potrzeby stosowania niniejszego rozdziału:

1)  ilekroć jest mowa o podatniku - rozumie się przez to:

a)  podmioty, które wykonują samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w art. 15 ust. 2, lub działalność gospodarczą odpowiadającą tej działalności, bez względu na cel czy rezultat takiej działalności, z uwzględnieniem art. 15 ust. 6,

b)  osobę prawną niebędącą podatnikiem na podstawie lit. a, która jest zidentyfikowana lub obowiązana do identyfikacji do celów podatku lub podatku od wartości dodanej;

2)  podatnika, który prowadzi również działalność lub dokonuje transakcji nieuznawanych za podlegające opodatkowaniu dostawy towarów lub świadczenia usług zgodnie z art. 5 ust. 1, uznaje się za podatnika w odniesieniu do wszystkich świadczonych na jego rzecz usług.

Wskazany powyżej art. 28a ustawy, wprowadza drugą definicję podatnika do ustawy. Definicja ta ma zastosowanie tylko w przypadku ustalenia miejsca świadczenia usług. Podatnikiem według tej regulacji jest osoba wykonująca samodzielnie działalność gospodarczą. Ustawodawca odwołuje się w tym celu do definicji działalności gospodarczej ustalonej w art. 15 ust. 2 ustawy.

Według art. 28b ust. 1 ustawy:

Miejscem świadczenia usług w przypadku świadczenia usług na rzecz podatnika jest miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2-4 oraz art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n.

Zgodnie z art. 28b ust. 2 ustawy:

W przypadku gdy usługi są świadczone dla stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej podatnika, które znajduje się w innym miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej, miejscem świadczenia tych usług jest to stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.

Ogólna zasada dotycząca określania miejsca świadczenia usług na rzecz podmiotów niebędących podatnikami zawarta została w art. 28c ust. 1 ustawy, zgodnie z którym:

Miejscem świadczenia usług na rzecz podmiotów niebędących podatnikami jest miejsce, w którym usługodawca posiada siedzibę działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3 oraz art. 28d, art. 28e, art. 28f ust. 1, 2 i 3, art. 28g ust. 2 i 3 oraz art. 28h–28n.

Ponadto, zgodnie z art. 28k ust. 1 ustawy:

Miejscem świadczenia usług telekomunikacyjnych, usług nadawczych i usług elektronicznych na rzecz podmiotów niebędących podatnikami jest miejsce, w którym podmioty te posiadają siedzibę, stałe miejsce zamieszkania lub zwykłe miejsce pobytu.

Powyższe przepisy uzależniają określenie miejsca świadczenia usługi od statusu podmiotu, na rzecz którego usługa jest świadczona. Zatem, aby prawidłowo zastosować przepisy prawa w tym zakresie konieczna jest odpowiednia identyfikacja statusu kontrahenta. Pojęcie podatnika zdefiniowane w art. 28a ustawy obejmuje podmioty wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy, ale również podmioty wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą zdefiniowaną w innych systemach prawnych, której definicja odpowiada definicji przyjętej w ustawie. Zatem jako podatnika należy traktować również podatnika podatku od wartości dodanej czy podatku o podobnym charakterze, a w przypadku braku tego rodzaju podatków w danym systemie prawnym, każdy podmiot wykonujący samodzielnie działalność gospodarczą odpowiadającą tej, która została określona w art. 15 ust. 2 ustawy.

Należy podkreślić, że odnośnie usług świadczonych drogą elektroniczną na rzecz podatnika w rozumieniu art. 28a ustawy ustawodawca nie przewidział wyjątku od zasady ogólnej. Natomiast, art. 28k ust. 1 ustawy, ma zastosowanie do usług świadczonych drogą elektroniczną wyłącznie na rzecz podmiotów niebędących podatnikami.

Jak wynika z wniosku, sprzedaż e-walut najczęściej ma miejsce na rzecz podmiotów będących osobami fizycznymi nieprowadzącymi działalności gospodarczej, którzy posiadają miejsce zamieszkania na terytorium Polski.

Mając na uwadze powyższe należy wskazać, że sprzedaż przez Pana e-walut w zamian za otrzymanie ceny w polskich złotych, w sytuacji gdy nabywcą jest podmiot nieprowadzący działalności gospodarczej (niebędący podatnikiem), który posiada miejsce zamieszkania na terytorium Polski, miejscem świadczenia, tj. opodatkowania usługi jest terytorium Polski, a usługa ta nie jest zwolniona z podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 7 ustawy.

Biorąc pod uwagę przedstawiony opis sprawy oraz powołane przepisy, stwierdzić należy, że sprzedaż przez Pana e-walut stanowi odpłatne świadczenie usług, skutkujące powstaniem obowiązku podatkowego. Przy czym, obowiązek podatkowy należy rozpoznać zgodnie z miejscem świadczenia (opodatkowania) ww. usług.

Podsumowując, sprzedaż e-walut stanowi świadczenie usług elektronicznych, które nie korzystają ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 7 ustawy i podlegają opodatkowaniu według właściwej stawki podatku VAT w przypadku, gdy miejscem świadczenia (zgodnie z art. 28k ustawy), a zarazem opodatkowania tej usługi jest terytorium Polski.

Tym samym Pana stanowisko jest nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej:

Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.

Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Pan ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) podanym przez Pana w złożonym wniosku. Zatem, wydając przedmiotową interpretację oparłem się na wynikającym z treści wniosku opisie stanu faktycznego. W przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Odnośnie powołanych interpretacji indywidualnych, należy zauważyć, że interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane są w indywidualnych sprawach podatników i niewątpliwie kształtują sytuację prawną tych podatników w sprawach będących przedmiotem rozstrzygnięcia, lecz dotyczą konkretnych stanów faktycznych i nie mają mocy prawa powszechnie obowiązującego co oznacza, że należy je traktować indywidualnie. Zatem powołane interpretacje indywidualne nie mogą mieć wpływu na ocenę prawną rozpatrzonej sprawy.

Jednocześnie wyjaśniam, że interpretacje rozbieżne bądź wątpliwe mogą być poddane weryfikacji w trybie art. 14e § 1 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym Szef Krajowej Administracji Skarbowej może z urzędu zmienić wydaną interpretację indywidualną, jeżeli stwierdzi jej nieprawidłowość, uwzględniając w szczególności orzecznictwo sądów, Trybunału Konstytucyjnego lub Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Oznacza to, że interpretacje indywidualne wydane przez upoważniony do tego organ, każdorazowo podlegają analizie i weryfikacji, a w przypadku stwierdzenia nieprawidłowości, Szef Krajowej Administracji Skarbowej może zmienić nieprawidłową interpretację indywidualną.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·   Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pan do interpretacji.

·   Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

·   Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·    w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·    w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.