0112-KDIL1-2.4012.374.2026.1.NF

Interpretacja indywidualna – stanowisko nieprawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

28 lipca 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z 28 lipca 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy:

·   nieuznania otrzymanego przez Państwa dofinansowania za element podstawy opodatkowania (pytanie oznaczone we wniosku jako nr 1),

·   uznania za odpłatne świadczenie usług udostępniania „wirtualnego biura”, świadczenia doradztwa i odsprzedaży nabywanych usług oraz udokumentowania fakturą świadczonych usług (pytanie oznaczone we wniosku jako nr 2) oraz

·   braku prawa do odliczenia pełnej kwoty podatku VAT w związku z realizacją Projektu (pytanie oznaczone we wniosku jako nr 3).

Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

Spółka została zawiązana (...) lipca 2006 r. za aktem notarialny (...), do KRS została wpisana (…) października 2006 r. W swojej działalności gospodarczej Spółka świadczy m.in. usługi w zakresie: pozostałe doradztwo w zakresie prowadzenia działalności gospodarczej i zarządzania (PKD 70.22.Z) i pozaszkolne formy edukacji (PKD 85.5). Spółka od (…) listopada 2006 r. jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług. (…) września 2011 r. Spółka została wpisana do „X” Urzędu Pracy uzyskując status (…).

W ramach swojej działalności gospodarczej, Spółka (dalej też jako Wnioskodawca) (…) grudnia 2024 r. złożyła wniosek o dofinansowanie projektu ze środków Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego (…).

Zgodnie ze złożonym wnioskiem, celem głównym Projektu jest „(…)”.

Cel ten będzie realizowany poprzez cele szczegółowe polegające na:

(…).

Dodatkowo grupa docelowa będzie spełniać następujące wymogi:

(…).

W Projekcie założono realizację poniższych wskaźników produktu i rezultatu, tj.:

a) przedsiębiorstwa otrzymujące wsparcie niefinansowe – (…) szt.;

b) liczba wspartych mikroprzedsiębiorstw – (…) szt.;

c) nowe przedsiębiorstwa objęte wsparciem – (…) szt.;

d) liczba wspartych instytucji wspierających biznes – (…) szt.;

e) nowe przedsiębiorstwa utrzymujące się na rynku – (…) szt.;

f) liczba przedsiębiorstw objętych usługami inkubowania lub akceleracji – (…) szt.

Zgodnie z (…) do wniosku o dofinansowanie Wnioskodawca, zastosował metodologię wyliczenie kosztów polegającą na oszacowaniu stawki za 1 osobogodzinę dla:

(…)

Zgodnie z oświadczeniem Wnioskodawcy zawartym w (…) do wniosku o dofinansowanie, Projekt nie jest pomocą de minimis udzieloną Wnioskodawcy, a całość wsparcia będzie rozdystrybuowana podmiotom trzecim, tj. dla MŚP, w formule pomocy de minimis.

Cel główny Projektu realizowany będzie poprzez wykonanie następujących zadań:

(…).

(…) 2025 r. Spółka podpisała z Umowę o dofinansowanie Projektu „(…)”.

Przedmiotem Umowy jest przyznanie Beneficjentowi dofinansowania na realizację Projektu, a Beneficjent zobowiązuje się do jego realizacji na warunkach określonych w Umowie. Całkowite dofinansowanie do Projektu wynosi (…)%, a wkład własny Beneficjenta wynosi (…)%. Rozliczeniu podlegać będą wyłącznie wydatki kwalifikowalne poniesione w ramach Projektu określone w „(…)”.

Zgodnie z (…) do Umowy o dofinansowanie, wydatki opisane przez Wnioskodawcę we wniosku o dofinansowanie, stanowią wydatki kwalifikowalne podlegające rozliczeniu w ramach Projektu. Stosownie do postanowień Umowy o dofinansowanie, wydatki poniesione na podatek od towarów i usług mogą zostać uznane za wydatek kwalifikowalny w przypadku projektów, których całkowity koszt (z VAT) wynosi mniej niż 5.000.000 EUR (dotyczy również pomocy de minimis). Oznacza to, że podatek VAT może stanowić wydatek kwalifikowalny niezależnie od tego, czy istnieje prawna możliwość jego odzyskania, czy też nie istnieje. Projekt jest realizowany w modelu operatorskim, w którym Beneficjent nie jest odbiorcą pomocy publicznej, ani pomocy de minimis, bowiem całość wsparcia przekazywana jest Uczestnikom Projektu w formie pomocy de minimis.

Zgodnie z definicjami zawartymi w Umowie:

(…).

Z postanowień ww. Umowy wynika m.in., że Spółka (jako Beneficjent):

a) ponosi wyłączną odpowiedzialność wobec osób trzecich za szkody powstałe w związku z realizacją Projektu;

b) jest obowiązana do zwrotu dofinansowania w przypadku:(…)

c) jest obowiązana poddać się kontrolom i audytom wykonywanym przez instytucje kontrolujące m.in.: Instytucję Zarządzającą, ministra właściwego ds. rozwoju regionalnego wykonującego zadania państwa członkowskiego lub na ich zlecenie;

d) jest obowiązana udzielić podmiotom objętym wsparciem pomocy de minimis i zapewnić prawidłowość udzielania pomocy de minimis zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa, dokumentami systemu realizacji Projektu oraz na warunkach wynikających z Umowy;

e) ma obowiązek prowadzić zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, wyodrębnioną ewidencję księgową wszystkich operacji księgowych i bankowych przeprowadzonych w ramach Projektu;

f) udziela zamówienia w ramach Projektu zgodnie z ustawą Prawo zamówień Publicznych lub na zasadach określonych w ww. Wytycznych;

g) zobowiązuje się do osiągnięcia wskaźników:

·   produktu, najpóźniej do dnia zakończenia realizacji Projektu,

·   rezultatu, najpóźniej w terminie 12 miesięcy od zakończenia realizacji Projektu lub ukończenia produktu w ramach Projektu i utrzymania tych wskaźników w okresie trwałości.

Zgodnie z ww. Umową, dofinansowanie przekazywane jest na rachunek bankowy Projektu w formie:

·   refundacji części wydatków kwalifikowalnych odpowiadających dofinansowaniu, poniesionych przez Beneficjenta na realizacje Projektu i rozliczonych wnioskiem o płatność w postaci płatności pośrednich i płatności końcowej;

·   zaliczki na realizację Projektu przed poniesieniem wydatków na podstawie poprawnego i prawidłowo złożonego wniosku o zaliczkę.

Beneficjentowi przysługują (zgodnie z ww. Wytycznymi) koszty pośrednie rozliczane ryczałtem w wysokości (…)% poniesionych, udokumentowanych i zatwierdzonych w ramach Projektu wydatków bezpośrednich.

Zasady uczestnictwa i udzielania wsparcia MŚP w ramach Projektu, zostały określone w (…).

Zgodnie z definicjami zawartymi w ww. Regulaminie, pojęcie:

a) Akceleracja – oznacza specjalistyczne Usługi doradcze związane z rozwojem MŚP świadczone w okresie maksymalnie 1 roku po jego inkubacji;

b) Inkubowanie – oznacza objęcie MŚP w Początkowej fazie rozwoju wsparciem polegającym co najmniej na udostępnianiu inkubowanemu MSP powierzchni biurowej wraz z niezbędnym wyposażeniem i dostępem do mediów lub zapewnieniu usługi w formule tzw. „wirtualnego biura” (obsługa biurowa bez konieczności obecności MSP na miejscu) oraz z zapewnieniem im możliwości korzystania minimum z dwóch Usług towarzyszących;

c) Organizator – oznacza: Wnioskodawcę;

d) Pomoc de minimis – oznacza: pomoc zgodną z przepisami rozporządzenia Komisji (UE) 2023/2831 z dnia 13 grudnia 2023 r. w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis lub rozporządzenia Komisji (UE) 2023/2832 z dnia 13 grudnia 2023 r. w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis przyznawanej przedsiębiorstwom wykonującym usługi świadczone w ogólnym interesie gospodarczym;

e) Uczestnicy Projektu – oznacza: MŚP, z którym Organizator zawarł Umowę wsparcia;

f)  Umowa wsparcia – oznacza: umowę zawieraną pomiędzy Organizatorem a MŚP określającą warunki realizacji i rozliczania Inkubowania lub Akceleracji.

Organizator nie dopuszcza możliwości zawarcia z tym samym MSP więcej niż jednej Umowy wsparcia. Zgodnie z powyższym Regulaminem, wsparcie jest udzielane MŚP w formie pomocy de minimis, w formie dofinansowania na poziomie (…)% wydatków kwalifikowalnych, przy czym MŚP musi posiadać dozwolony limit pomocy de minimis.

Nabór ma charakter otwarty i prowadzony jest w sposób ciągły przez cały okres realizacji Projektu lub do wyczerpania środków przeznaczonych na wsparcie. Wymaganym dokumentem rekrutacyjnym jest Formularz Zgłoszeniowy (FZ) stanowiący załącznik do ww. Regulaminu. Zgodnie z ww. Regulaminem, po podpisaniu Umowy wsparcia ustalany jest zakres Pakietu usług, które będą świadczone na rzecz MŚP oraz harmonogram świadczenia tych usług. Każda usługa zakończy się przeprowadzonym badaniem z wykorzystaniem ankiet oceny szkolenia/doradztwa oraz ankietą badania satysfakcji MŚP z usług. Zgodnie z ww. Regulaminem, MŚP zobowiązany jest do zwrotu pomocy przyznanej niezgodnie z zasadami wspólnego rynku oraz pomocy wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem tj. zgodnie z ustawą z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniach w sprawach dotyczących pomocy publicznej.

W oparciu o ww. Regulamin, Wnioskodawca zawrze z każdym z Uczestników Projektu „Umowę wsparcia”. Przedmiotem Umowy jest określenie warunków realizacji i rozliczania inkubowania, tj. objęcia MŚP wsparciem polegającym na zapewnieniu usługi w formule tzw. „wirtualnego biura” oraz zapewnieniu MŚP możliwości korzystania minimum z dwóch usług towarzyszących; udział MŚP w Akceleracji wymaga zawarcia odrębnej umowy. Wsparcie, jakie zostanie udzielone Uczestnikowi stanowi, dla tego Uczestnika, pomoc de minims w rozumieniu rozporządzenia Komisji (UE) 2023/2831 z 13 grudnia 2023 r. Umowa wsparcia określa wysokość wsparcia udzielonego MŚP oraz wysokość wkładu własnego MŚP.

Zgodnie z Umową wsparcia, do obowiązków:

a) Organizatora (tj. Wnioskodawcy) należy m.in.:

· realizacja wsparcia i zapewnienie MŚP możliwości korzystania z „wirtualnego biura” i co najmniej dwóch usług towarzyszących;

· prowadzenie monitoringu i kontroli realizacji wsparcia;

· wystawienie MŚP zaświadczenia o udzielonej pomocy de minimis.

b) MŚP należy m.in.:

· udział w zaplanowanych formach wsparcia,

· prowadzenie działalności gospodarczej i niezawieszanie jej w okresie inkubowania,

· współpraca z Organizatorem (tj. Wnioskodawcą) w zakresie realizacji Projektu,

· poddanie się kontroli i audytom uprawnionych instytucji.

Umowa wsparcia stanowi, że łączna wartość wsparcia udzielonego MŚP stanowi równowartość przyznanej pomocy de minimis. Na wartość wsparcia składają się koszty świadczenia poszczególnych usług: „wirtualnego biura”, księgowych, prawnych, związanych z promocją, doradztwa, szkoleń z zakresu: sprzedaży, marketingu, finansów.

W przypadku naruszenia przez MŚP postanowień ww. Umowy lub „Regulaminu Projektu”, Organizator (Wnioskodawca) może: wstrzymać realizację wsparcia, rozwiązać Umowę ze skutkiem natychmiastowym, żądać zwrotu wartości całości lub części udzielonego wsparcia wraz z należnymi odsetkami. MŚP zobowiązuje się w zakresie realizacji Umowy wsparcia poddać się kontroli/monitoringowi przeprowadzanej przez Organizatora, wyznaczony przez niego podmiot, ION lub inną instytucję uprawnioną do przeprowadzania kontroli na podstawie odrębnych przepisów lub upoważnienia ION FE oraz zobowiązuje się do przedstawiania na pisemne wezwanie podmiotu kontrolującego wszelkich informacji i wyjaśnień związanych z realizacją wsparcia, w terminie określonym w wezwaniu. Wraz z podpisaną Umową wsparcia Organizator przekazuje MŚP zaświadczenie o przyznanej pomocy de minimis, zgodnie ze wzorem określonym w załączniku nr 1 do Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 czerwca 2024 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie zaświadczeń o pomocy de minimis i pomocy de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie. Za datę przyznania pomocy de minimis uznaje się datę podpisania Umowy wsparcia. Jeżeli w wyniku rozliczenia udzielonego wsparcia MŚP przedstawi dokumenty świadczące o wykorzystaniu mniejszej kwoty niż wartość określona w Umowie wsparcia, Organizator zobligowany jest do korekty zaświadczenia o wysokości udzielonej pomocy de minimis wydanego w momencie podpisania Umowy wsparcia. Spółka przed podpisaniem Umowy wsparcia z Uczestnikiem weryfikuje poziom wykorzystanej pomocy de minimis na podstawie dokumentów dostarczonych przez Uczestnika oraz za pomocą systemów SHRIMP i SUDOP.

Realizując postanowienia Umowy o dofinansowanie i Umowy wsparcia, Spółka we własnym imieniu będzie zawierała umowy z podmiotami zewnętrznymi o świadczenie usług: prawnych, księgowych, związanych z promocją, szkoleniowych. Podmioty zewnętrzne wyświadczone usługi udokumentują fakturami wystawionymi na Spółkę. Spółka po otrzymaniu faktur za usługi nabyte od podmiotów zewnętrznych, zamierza dla każdego Uczestnika Projektu odrębnie, wystawiać tzw. „refaktury”, gdzie wartość refaktury będzie odzwierciedlać kwotę dofinansowania udzielonego w charakterze pomocy de minimis oraz kwotę udziału własnego wniesionego przez danego MŚP, z którym Spółka zawarła Umowę wsparcia. Jednocześnie w przypadku udostępnienia „wirtualnego biura” Uczestnikom Projektu oraz doradztwa udzielonego przez pracowników Spółki Uczestnikom Projektu, Spółka zamierza wystawiać faktury VAT, gdzie wartość faktury będzie odzwierciedlać dofinansowanie udzielone w charakterze pomocy de minimis oraz kwotę udziału własnego wniesionego przez danego MŚP.

Z uwagi na regulacje zawarte m.in. w rozporządzeniu Ministra Funduszy i Polityki Regionalnej z dnia 17 kwietnia 2024 r. w sprawie udzielania pomocy de minimis w ramach regionalnych programów na lata 2021-2027 (Dz.U. z 2024 r., poz. 598) i rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/1060 z dnia 24 czerwca 2021 r. ustanawiającego wspólne przepisy dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego Plus, Funduszu Spójności, Funduszu na rzecz Sprawiedliwej Transformacji i Europejskiego Funduszu Morskiego, Rybackiego i Akwakultury, a także przepisy finansowe na potrzeby tych funduszy oraz na potrzeby Funduszu Azylu, Migracji i Integracji, Funduszu Bezpieczeństwa Wewnętrznego i Instrumentu Wsparcia Finansowego na rzecz Zarządzania Granicami i Polityki Wizowej, jak również fakt, że Uczestnik Projektu korzysta ze wsparcia (np. szkoleń, doradztwa), które jest mu udzielane w ramach określonych celów programu – Spółka powzięła wątpliwość w przedmiocie dokumentowania:

a) wsparcia udzielonego Uczestnikom Projektu w charakterze pomocy de minimis poprzez wystawianie dla każdego Uczestnika Projektu „refaktury” za usługi świadczone przez podmioty zewnętrzne, oraz

b) wsparcia udzielonego Uczestnikom Projektu w charakterze pomocy de minimis poprzez wystawianie dla każdego Uczestnika Projektu faktur za udostępnienie „wirtualnego biura” i doradztwa udzielanego przez Spółkę.

Pytania

1. Czy otrzymane przez Spółkę dofinansowanie na udzielenie wsparcia Uczestnikom Projektu w charakterze pomocy de minimis stanowi zapłatę będącą podstawą opodatkowania podatkiem od towarów i usług w rozumieniu art. 29a ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług?

2. Czy udostępnianie „wirtualnego biura” przez Spółkę i świadczenie doradztwa przez Spółkę oraz nabywanie przez Spółkę usług od podmiotów zewnętrznych, które stanowią wsparcie w charakterze pomocy de minimis dla Uczestników Projektu, stanowi odpłatne świadczenie usług podlegające udokumentowaniu fakturami w rozumieniu art. 106b ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 8 ust. 1 i ust. 2a ustawy o podatku od towarów i usług?

3. Czy Spółce przysługuje prawo do pełnego odliczenia podatku naliczonego na nabyciu towarów i usług od podmiotów zewnętrznych, które to nabycia stanowią wsparcie w charakterze pomocy de minimis Uczestników Projektu i zostaną udokumentowane fakturami wystawionymi na rzecz Spółki, na podstawie art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług?

Państwa stanowisko w sprawie

Ad 1

Zdaniem Spółki, otrzymane dofinansowanie na udzielenie wsparcia w charakterze pomocy de minimis Uczestnikom Projektu nie stanowi zapłaty będącej podstawą opodatkowania podatkiem od towarów i usług w rozumieniu art. 29a ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług.

W myśl art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Przy czym zgodnie z art. 7 ust. 1 ww. ustawy, przez dostawę towarów rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.

Natomiast odpłatnym świadczeniem usług w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy o VAT jest każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym:

· przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;

· zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji;

· świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.

Jak wskazano w opisie stanu faktycznego, wsparcie udzielone w charakterze pomocy de minimis Uczestnikom Projektu polega na umożliwieniu Uczestnikom z korzystania z „wirtualnego biura” Spółki i doradztw świadczonego przez pracowników Spółki oraz prawa wyboru czynności świadczonych przez podmioty zewnętrzne w zakresie usług: księgowych prawnych, związanych z promocją, szkoleń z zakresu: sprzedaży, marketingu i finansów.

Stosownie do treści art. 29a ust. 1 ustawy o VAT, podstawą opodatkowania, z zastrzeżeniem ust. 2-5, art. 30a-30c, art. 32, art. 119 oraz art. 120 ust. 4 i 5, jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika.

Z powołanych przepisów wynika, że jedynie te dotacje, subwencje i inne dopłaty o podobnym charakterze, które mają bezpośredni wpływ na cenę dostarczanych towarów lub świadczonych usług stanowią wynagrodzenie podlegające opodatkowaniu podatkiem VAT, co oznacza, że nie każda dotacja stanowi zapłatę, o której mowa w art. 29a ust. 1 ustawy o VAT.

Pojęcie „dotacja mająca bezpośredni wpływ na cenę”, było przedmiotem rozważań Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości (ETS – obecnie Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej TSUE). W uzasadnieniu wyroku w sprawie C-184/00 (Office des produits wallons ASBL v. Belgian State) ETS uznał, iż sam tylko fakt, że dotacja lub inny sposób dofinansowania wpływa na ostateczną cenę świadczenia, nie może być decydujący dla uznania, że dotacja ta powinna zwiększać podstawę opodatkowania. Trybunał wyjaśnił, że do uznania dotacji za zwiększającą podstawę opodatkowania konieczne jest stwierdzenie, że dotacja ta jest dokonywana w celu sfinansowania konkretnej czynności opodatkowanej tj. dostawy towarów lub świadczenia usług. Powyższy pogląd zaakceptował Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej z 19 czerwca 2018 r., nr 0111-KDIB3-2.4012.313.2018.2.AZ stwierdzając, że otrzymanie dofinansowania (dotacji, dopłaty) nie stanowi samo w sobie żadnej czynności, ani też zdarzenia opodatkowanego. Dotacje podlegają opodatkowaniu, jako składnik ceny czynności, z którą są związane. Zdaniem organu, tylko dotacje, które stanowią dopłatę do ceny sprzedawanych towarów, czy świadczonych usług, są ściśle związane z daną usługą, czy towarem i podlegają opodatkowaniu. Organ stwierdził, że skoro otrzymane dofinansowanie (dotacje, dopłaty) przeznaczone zostanie wyłącznie na pokrycie kosztów poniesionych w związku z realizacją projektu, to kwoty te w żadnym razie nie będą stanowiły bezpośredniej dopłaty do ceny usług świadczonych przez podatnika. Ze stanowiska organu wynika jednoznacznie, że dotacja przedmiotowa, przeznaczona na przeprowadzenie projektu z konkretnie wyznaczonymi działaniami i celami nie stanowi wynagrodzenia podlegającego opodatkowaniu podatkiem VAT. Wyjaśnienia zatem wymaga pojęcie „ceny”. Ponieważ ustawa o VAT nie zawiera definicji „ceny” zasadnym jest odwołanie się do regulacji zawartych w ustawie z 9 maja 2014 r. o informowaniu o cenach towarów i usług (Dz. U. z 2023 r. poz. 168 ze zm.).

W myśl art. 3 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 ww. ustawy, ceną jest wartość wyrażona w jednostkach pieniężnych, którą kupujący jest obowiązany zapłacić przedsiębiorcy za towar lub usługę, gdzie ceną jednostkową towaru (usługi) jest ceną ustaloną za jednostkę określonego towaru (usługi), którego ilość lub liczba jest wyrażona w jednostkach miar w rozumieniu przepisów o miarach.

Z opisu stanu faktycznego w żaden sposób nie można wywieść, aby otrzymane dofinansowanie było dopłatą do jakiejkolwiek „ceny” sprzedaży. Podkreślenia wymaga, iż przedmiotem Umowy o dofinansowanie jest pokrycie wydatków kwalifikowalnych, których poniesienie jest warunkiem koniecznym udzielenia Uczestnikom Projektu wsparcia o charakterze pomocy de minimis. Zarówno w Umowie o dofinansowanie zawartej z Województwem, jak i w Umowie wsparcia zawieranej z każdym Uczestnikiem Projektu nie zdefiniowano żadnej ceny sprzedaży, jak również nie zdefiniowano dofinansowania do jakiejkolwiek ceny sprzedaży.

W wyroku z 27 września 2018 r., sygn. akt I FSK 1876/16 Naczelny Sąd Administracyjny sformułował tezę: „Kryterium uznania dotacji za zwiększającą obrót stanowi stwierdzenie, że dotacja dokonywana jest w celu sfinansowania konkretnej czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Opodatkowaniu podlegają bowiem jedynie przedmiotowe dotacje do ceny sprzedaży (u dostawcy towaru lub usługi). Nie podlegają natomiast opodatkowaniu przedmiotowe dotacje do ceny zakupu (u nabywcy towaru lub usługi)” – podobnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w wyroku z 12 września 2017 r., sygn. akt I SA/Bd 733/17.

Natomiast w wyroku z 9 lutego 2022 r., sygn. akt I FSK 2460/21 Naczelny Sąd Administracyjny uznając, że dofinansowanie do projektu nie stanowi wynagrodzenia podlegającego opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, stwierdził, że „... otrzymana dotacja pokrywająca koszty poniesione na realizację projektu, nie ma związku ze sprzedażą, nie jest przyznawana jako dopłata do ceny usług, a przeznaczona jest na pokrycie kosztów poniesionych w ramach realizowanego projektu. Oznacza to, że w opisanej sytuacji występuje dofinansowanie (dotacja) o charakterze zakupowym, a nie dofinansowanie (dotacja) mające na celu sfinansowanie ceny sprzedaży. Otrzymana dotacja nie ma zatem wpływu na cenę świadczonych usług, co oznacza, że nie stanowi podstawy opodatkowania w rozumieniu art. 29a ust. 1 u.p.t.u., a tym samym nie podlega opodatkowaniu jako czynność niewymieniona w art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.t.u. Podstawę opodatkowania podatkiem od towarów i usług zwiększa się bowiem (...) tylko o takie dotacje, które w sposób bezwzględny i bezpośredni są związane z daną dostawą towarów lub świadczeniem usług. Jeżeli jednak taki bezpośredni związek nie występuje (jak ma to miejsce w niniejszej sprawie) dofinansowanie ogólne, na pokrycie kosztów realizacji projektu, nie podlega opodatkowaniu”.

Podobnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w wyroku z 30 stycznia 2020 r., sygn. akt I SA/Ol 724/19 stwierdził, że „dotacja otrzymana przez skarżącego ma zostać przeznaczona na sfinansowanie realizacji Projektu, rozumianego jako przedsięwzięcie zmierzające do osiągnięcia założonego celu, opisanego w umowie o dofinansowanie. Zatem dotacja nie odnosi się do ceny konkretnego towaru albo usługi. Analizowana dotacja ma, według Sądu, charakter ogólny, co wynika z przyjęcia przez skarżącego zobowiązania do realizacji Projektu rozumianego jako swego rodzaju całość obejmującą zadania wymienione w opisie zdarzenia przyszłego”. Należy też zgodzić się ze stanowiskiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie wyrażonym w wyroku z 20 czerwca 2023 r., sygn. akt I SA/Ol 153/23, zgodnie z którym do podstawy opodatkowania wchodzą jedynie przedmiotowe dotacje do ceny sprzedaży (u dostawcy towaru lub usługi), nie wchodzą zaś przedmiotowe dotacje do ceny zakupu (u nabywcy towaru lub usługi). W świetle powyższego należy stwierdzić, że dofinansowanie które Spółka otrzymała i otrzyma do końca trwania Projektu, nie będzie stanowić dopłaty do ceny, bowiem dofinansowanie w całości jest przeznaczone na pokrycie poniesionych kosztów kwalifikowalnych. Poniesienie kosztów kwalifikowalnych jest konieczne do zrealizowania celu Projektu, którym jest „(…)”. Ponieważ dofinansowanie otrzymane na udzielenia wsparcia w charakterze pomocy de minimis Uczestnikom Projektu, stanowi dotację do ceny nabycia towarów i usług i ma charakter zakupowy, to nie stanowi zapłaty z tytułu sprzedaży w rozumieniu art. 29a ust. 1 ustawy o VAT. W związku z czym otrzymane dofinansowanie nie stanowi podstawy do opodatkowania podatkiem od towarów i usług.

Ad 2

Zdaniem Spółki, z uwagi na to, że dofinansowanie stanowi wsparcie w charakterze pomocy de minimis udzielane Uczestnikom Projektu, zostało udzielone w celu pokrycia kosztów kwalifikowalnych i ma charakter „zakupowy”, jak również nie stanowi dopłaty do ceny sprzedaży, której to ceny nie określono – to z tytułu nabywania usług od podmiotów zewnętrznych oraz z tytułu udostępnienia „wirtualnego biura” przez Spółkę i świadczenia doradztwa przez pracowników Spółki, po stronie Spółki nie wystąpi obowiązek dokumentowania powyższych działań fakturami na rzecz Uczestników Projektu, o których mowa w art. 106b ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 8 ust. 1 i ust. 2a ustawy o podatku od towarów i usług.

Jak wskazano powyżej, w myśl art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, opodatkowaniu na terytorium kraju podlega odpłatne świadczenie usług.

Usługą w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy o VAT, jest każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również:

· przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;

· zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji;

· świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa,

przy czym art. 2 pkt 22 ustawy o VAT stanowi, że pod pojęciem „sprzedaży” należy rozumieć odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów i wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.

Sprzedażą, o której mowa powyżej, w rozumieniu art. 8 ust. 2a ustawy o VAT, jest również przypadek, gdy podatnik, działając we własnym imieniu, ale na rzecz osoby trzeciej, bierze udział w świadczeniu usług, wtedy przyjmuje się, że ten podatnik sam otrzymał i wyświadczył te usługi. Rozważyć zatem należy, czy wsparcie udzielane przez Spółkę w charakterze pomocy de minimis Uczestnikom Projektu, stanowi odpłatną sprzedaż usług w rozumieniu art. 8 ust. 1 i ust. 2a ustawy o VAT. Należy wskazać, że pomoc de minimis stanowi szczególną kategorię wsparcia udzielanego przedsiębiorcom przez państwo, gdyż ze względu na swą małą wartość nie powoduje zakłócenia konkurencji w wymiarze unijnym. Wsparcie udzielane MŚP przez państwo realizowane jest przez Spółkę, jako Beneficjenta Projektu. Z definicji zawartej w Umowie o dofinansowanie wynika, że Beneficjentem jest podmiot, o którym mowa w art. 2 pkt 9 rozporządzenia ogólnego, tj. rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/1060 (dalej jako rozporządzenie ogólne).

Zgodnie z art. 2 pkt 9 lit. d) rozporządzenia ogólnego, „beneficjent” oznacza – w kontekście pomocy de minimis udzielanej zgodnie z rozporządzeniami Komisji (UE) nr 1407/2013 lub (UE) nr 717/2014 państwo członkowskie może zdecydować, że beneficjentem do celów niniejszego rozporządzenia jest podmiot udzielający pomocy, w przypadku gdy jest on odpowiedzialny za inicjowanie operacji lub za inicjowanie i wdrażanie operacji.

Przy czym „operacja” oznacza: projekt, umowę, działanie lub grupę projektów wybrane w ramach danych programów (art. 2 pkt 4 lit. a rozporządzenia ogólnego).

Jak wynika z opisu stanu faktycznego, Spółka, jako Beneficjent, udziela pomocy i jest odpowiedzialna za inicjowanie i wdrażanie operacji tj. projektu, który został wybrany w ramach programu regionalnego Fundusze Europejskie 2021-2027 (…). Powyższe znajduje potwierdzenie w przepisach rozporządzenia Ministra Funduszy i Polityki Regionalnej z dnia 17 kwietnia 2024 r. w sprawie udzielania pomocy de minimis w ramach regionalnych programów na lata 2021-2027 (Dz. U. z 2024 r. poz. 598 – dalej jako rozp. MFiPR) oraz ustawy z dnia 28 kwietnia 2022 r. o zasadach realizacji zadań finansowanych ze środków europejskich w perspektywie finansowej 2021-2027 (Dz.U. z 2025 r. poz. 1733 – dalej zwana ustawą) i rozporządzenia ogólnego.

Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy, „beneficjentem” jest podmiot, o którym mowa w art. 2 pkt 9 rozporządzenia ogólnego, a zatem dla celów realizacji zadań finansowanych ze środków europejskich, Spółka jest „beneficjentem” w rozumieniu wyżej powołanego art. 2 pkt 9 lit. d) rozporządzenia ogólnego. Stosownie do treści art. 30 ust. 2 ustawy, podmiotami udzielającymi pomocy, o której mowa w ust. 1, są m.in. instytucje zarządzające, instytucje pośredniczące, instytucje wdrażające lub beneficjenci. Natomiast „pomocą”, o której mowa w ust. 1 art. 30 ustawy jest pomoc publiczna w rozumieniu art. 107 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej lub pomoc de minimis udzielana w ramach programów.;

W myśl § 4 ust. 2 rozp. MFiPR, w przypadku gdy podmiotem udzielającym pomocy jest beneficjent w rozumieniu art. 2 ust. 1 ustawy, który nie jest jednocześnie podmiotem wdrażającym instrument finansowy w rozumieniu art. 2 pkt 22 rozporządzenia ogólnego, pomoc może być udzielana, jeżeli możliwość jej udzielania przewiduje umowa, o której mowa w art. 2 pkt 32 lit. a) ustawy, tj. umowa o dofinansowanie projektu zawarta między właściwą instytucją a wnioskodawcą, którego projekt został wybrany do dofinansowania.

W niniejszej sprawie, Spółka zawarła Umowę o dofinansowanie z właściwą instytucją i jej Projekt został wybrany do realizacji. W związku z tym, na podstawie § 9 rozp. MFiPR, przedsiębiorcy ubiegający się o pomoc (tj. Uczestnicy Projektu) składają wniosek o jej udzielenie do Spółki, pełniącej rolę podmiotu udzielającego pomocy, co znajduje odzwierciedlenie w opisie stanu faktycznego.

Jednocześnie z § 10 ust. 1 i ust. 2 rozp. MFiPR wynika, że podmiot udzielający pomocy tj. Spółka, ma obowiązek dokonać oceny wniosku, uwzględniając:

1) cel pomocy,

2) koszty kwalifikowalne,

3) wartość dopuszczalnej pomocy, a po przeprowadzeniu tej oceny, decyduje, czy pomoc może zostać udzielona przedsiębiorcy na podstawie umowy.

Jak wskazano w opisie stanu faktycznego, Spółka, jako podmiot udzielający pomocy, powyższe obowiązki dopełniła i zawarła z wybranymi MŚP Umowy wsparcia. Dodatkowym potwierdzeniem tego, że Spółka, będąc beneficjentem, pełni rolę podmiotu udzielającego pomoc de minimis jest obowiązek wydania przez Spółkę Uczestnikom Projektu zaświadczenia o wysokości udzielonej pomocy de minimis, ocena czy danemu Uczestnikowi przysługuje pomoc de minimis, obowiązek prowadzenia monitoringu i kontroli realizacji wsparcia. Na gruncie przytoczonych przepisów prawa krajowego i unijnego należy stwierdzić, że w opisanym Projekcie, Spółka nie występuje w charakterze usługodawcy, tj. nie sprzedaje na rzecz Uczestników Projektu doradztwa udzielanego przez pracowników Spółki, ani usług „wirtualnego biura”, które to biuro ma obowiązek udostępnić, jak również nie jest podmiotem, który nabywa w imieniu własnym na rzecz Uczestników Projektu usługi zewnętrzne. W Projekcie Spółka podejmuje z góry określone i wybrane działania, jakie są przypisane instytucjom państwowym w zakresie dysponowania środkami publicznymi i bezpośredniego decydowania o przyznaniu wsparcia MŚP. Można stwierdzić, że w opisanym Projekcie, instytucja zarządzająca „przekazała” część swoich zadań na Spółkę, która pełni rolę podmiotu udzielającego pomocy w charakterze pomocy de minimis Uczestnikom Projektu, tj. określonej w Projekcie grupie przedsiębiorców. Z tego też powodu należy stwierdzić, że działanie Spółki w Projekcie polegające na udzieleniu wsparcia w charakterze pomocy de minimis na rzecz MŚP, nie są odpłatnym świadczeniem usług na terytorium kraju. Spółka w tym Projekcie nie występuje w charakterze usługodawcy, bowiem udostępnienie „wirtualnego biura” przez Spółkę i udzielanie doradztwa przez pracowników Spółki, jak również nabywanie i opłacanie usług zewnętrznych, z których korzystają Uczestnicy Projektu, stanowi pomoc de minimis dla tych Uczestników Projektu i jest wsparciem, jakie otrzymują od Spółki pełniącej w tym Projekcie, rolę podmiotu udzielającego wsparcia. Jak wskazano powyżej, dofinansowanie nie stanowi wynagrodzenia za wykonane usługi, ma charakter zakupowy, a przede wszystkim ma być wykorzystane do zrealizowania celu Projektu, jakim jest udzielanie wsparcia w charakterze pomocy de minimis. W Projekcie realizowanym przez Spółkę nie dochodzi do spełnienia wzajemnych świadczeń pomiędzy Spółką a Uczestnikami Projektu. Spółka bowiem za udzielone Uczestnikom Projektu wsparcie w charakterze pomocy de minimis nie otrzymuje w zamian żadnych korzyści. Dofinansowanie jakie otrzymuje Uczestnik Projektu jest przeznaczone na pokrycie bezpośrednich kosztów kwalifikowalnych oraz pośrednich kosztów kwalifikowalnych w postaci wsparcia w charakterze pomocy de minimis, które to koszty należy ponieść, aby cel Projektu został zrealizowany zgodnie z Umową o dofinansowanie i Umową wsparcia. Ponieważ Spółka, będąc podmiotem udzielającym wsparcia w charakterze pomocy de minimis, nie świadczy odpłatnych usług na rzecz Uczestników Projektu, to jako podmiot udzielający pomocy, nie ma obowiązku dokumentowania fakturami działań podejmowanych w ramach Projektu w celu udzielenia ww. wsparcia Uczestnikom Projektu.

Zgodnie z art. 106b ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, podatnik jest obowiązany wystawić fakturę dokumentującą sprzedaż, a także dostawę towarów i świadczenie usług, o których mowa w art. 106a pkt 2, dokonywane przez niego na rzecz innego podatnika podatku, podatku od wartości dodanej lub podatku o podobnym charakterze lub na rzecz osoby prawnej niebędącej podatnikiem.

Z powołanego przepisu wynika, że faktura powinna potwierdzać rzeczywiste transakcje gospodarcze dokonywane przez podatnika. Jest dokumentem potwierdzającym zaistnienie zdarzenia gospodarczego i stanowi potwierdzenie nabycia określonych towarów i usług, tj. czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem VAT. Wystawienie faktury należy rozumieć jako sporządzenie ww. dokumentu oraz jego przekazanie innemu podmiotowi (nabywcy towaru lub usługi).

Ponieważ Spółka, będąc podmiotem udzielającym wsparcia w charakterze pomocy de minimis, nie świadczy odpłatnych usług na rzecz Uczestników Projektu, o których mowa w art. 8 ust. 1 i ust. 2a ustawy o VAT, to nie ma obowiązku dokumentowania działań podejmowanych w ramach Projektu na rzecz Uczestników Projektu fakturami, który to obowiązek nakłada art. 106b ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT.

Ad 3

Zdaniem Spółki, nie będzie przysługiwało jej prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego na nabyciu towarów i usług związanych z realizacją Projektu. Spółka w Projekcie pełni rolę podmiotu udzielającego pomocy de minimis, co oznacza, że działania Spółki podejmowane w celu realizacji Projektu nie stanowią czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem VAT.

Zgodnie bowiem z art. 5 ust. 1 pkt 1-5 ustawy o VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają:

1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;

2) eksport towarów;

3) import towarów na terytorium kraju;

4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;

5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.

Katalog czynności opodatkowanych podatkiem VAT wymienionych w tym przepisie nie wymienia, jako czynności podlegającej temu opodatkowaniu, działania polegającego na udzielaniu pomocy de minimis przez podmiot do tego wyznaczony przez odpowiednie przepisy prawa.

Należy zatem uznać, że udzielanie wsparcia w charakterze pomocy de minimis nie stanowi czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem VAT, co jest warunkiem koniecznym, aby móc zrealizować prawo do odliczenia podatku naliczonego na nabyciu towarów i usług służących realizacji celu Projektu.

Zgodnie z art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit. a) i b) ustawy o VAT, w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124, gdzie kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług lub dokonania całości lub części zapłaty przed nabyciem towaru lub wykonaniem usługi.

Z treści powołanego wyżej przepisu wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione łącznie określone warunki, tzn.:

· odliczenia tego dokonuje czynny, zarejestrowany podatnik podatku od towarów i usług,

· towary i usługi, na nabyciu których został naliczony podatek, są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych.

Jak wskazano powyżej, realizując Projekt Spółka nie występuje w charakterze usługodawcy w związku z czym nie świadczy odpłatnych usług na rzecz Uczestników Projektu w rozumieniu art. 8 ust. 1 i ust. 2a ustawy o VAT, opodatkowanych podatkiem VAT, z tytułu świadczenia których przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego na nabyciu towarów i usług.

Mając na uwadze opisany stan faktyczny i stan prawny należy stwierdzić, że Spółce w ogóle nie będzie przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego na nabyciu towarów i usług służących realizacji celu Projektu. W tym bowiem przypadku, po stronie Spółki nie wystąpią czynności opodatkowane, które stanowiłyby podstawę do skorzystania z prawa do odliczenia podatku naliczonego na nabyciu towarów i usług związanych z wykonywaniem tych czynności. Takie stanowisko znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych.

W wyroku z 3 sierpnia 2012 r., sygn. akt I SA/Po 443/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, stwierdził, że: „Zasada neutralności VAT, umożliwiająca odliczenie podatku naliczonego, ma zastosowanie tylko do podatników wykonujących czynności opodatkowane VAT. Jeśli zaś podatnik takich czynności nie wykonuje, a nabywa dobra z naliczonym podatkiem, podatek ten stanowi element kosztowy. Taka sytuacja sprawia, że obciążenie podatkiem VAT może dotyczyć także podatnika”.

W świetle powyższych rozważań należy stwierdzić, że skoro działania Spółki w Projekcie, jako podmiotu udzielającego pomocy de minimis Uczestnikom Projektu, nie stanowią czynności opodatkowanych podatkiem VAT, to Spółce nie przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego na nabyciu towarów i usług, które to nabycie stanowi wsparcie w charakterze pomocy de minimis udzielonej Uczestnikom Projektu.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej ustawą:

Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”, podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:

Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).

Stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy:

Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również:

1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;

2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji;

3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.

W myśl art. 8 ust. 2a ustawy:

W przypadku gdy podatnik, działając we własnym imieniu ale na rzecz osoby trzeciej, bierze udział w świadczeniu usług, przyjmuje się, że ten podatnik sam otrzymał i wyświadczył te usługi.

Pod pojęciem usługi (świadczenia) należy rozumieć każde zachowanie, na które składać się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś na rzecz innej osoby), jak i zaniechanie (nieczynienie bądź też tolerowanie). Przy ocenie charakteru świadczenia jako usługi należy mieć na względzie, że ustawa zalicza do „grona” usług każde świadczenie, które nie jest dostawą w myśl art. 7 ustawy.

Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług będzie podlegało tylko to świadczenie (dostawa lub usługa), w przypadku którego istnieje konsument, tj. odbiorca świadczenia odnoszący z niego choćby potencjalną korzyść. Dopóki nie istnieje podmiot, który odnosiłby lub powinien odnosić konkretne korzyści o charakterze majątkowym związanym z danym świadczeniem, dopóty świadczenie to nie będzie czynnością podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Taka konstrukcja definicji świadczenia usług jest wyrazem zasady powszechności opodatkowania podatkiem od towarów i usług transakcji dokonywanych w ramach profesjonalnego obrotu gospodarczego.

Należy wskazać, że opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług zgodnie z zasadą powszechności opodatkowania podlegają wszelkie transakcje, których przedmiotem jest dostawa towarów lub świadczenie usług, pod warunkiem, że są one realizowane przez podatników w rozumieniu ustawy i są wykonywane w ramach działalności gospodarczej.

Pojęcie „dostawa towarów” w rozumieniu przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, obejmuje wszelkie czynności, w ramach których następuje przeniesienie prawa do rozporządzania towarem jak właściciel. Z kolei każde świadczenie niebędące dostawą towarów polegające na działaniu, zaniechaniu lub tolerowaniu czyjegoś zachowania stanowi co do zasady usługę w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług. Niemniej muszą być przy tym spełnione następujące warunki:

· w następstwie zobowiązania, w wykonaniu którego usługa jest świadczona, druga strona (wierzyciel/nabywca) jest bezpośrednim beneficjentem świadczenia,

· świadczonej usłudze odpowiada świadczenie wzajemne ze strony nabywcy (wynagrodzenie).

Przy czym zaznaczyć należy, że oba ww. warunki powinny być spełnione łącznie, aby świadczenie podlegało, jako usługa, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Zatem przez pojęcie świadczenia usług należy rozumieć przede wszystkim określone zachowanie się podatnika na rzecz innego podmiotu, które wynika z dwustronnego stosunku zobowiązaniowego, zakładającego istnienie podmiotu będącego odbiorcą (nabywcą usługi), jak również podmiotu świadczącego usługę. Przy czym, o ile dane zachowanie podatnika mieści się w ustawowej definicji świadczenia usług, to – co do zasady – niezbędnym elementem do uznania tego zachowania za czynność podlegającą opodatkowaniu jest spełnienie przesłanki odpłatności.

Z powołanego powyżej art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy jednoznacznie wynika, że dostawa towarów i świadczenie usług co do zasady podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wówczas, gdy są wykonywane odpłatnie (z wyjątkiem przypadków ściśle określonych w art. 7 ust. 2 oraz w art. 8 ust. 2 ustawy).

Odpłatność oznacza wykonanie czynności (dostawy towarów oraz świadczenia usług) za wynagrodzeniem. W znaczeniu potocznym wynagrodzenie to zapłata za pracę, należność. Natomiast odpłatny to taki, który wymaga zapłacenia, zwrotu kosztów, płatny. Oznacza to, że pod pojęciem odpłatności świadczenia usług rozumieć należy prawo podmiotu świadczącego usługę do żądania od odbiorcy usługi lub osoby trzeciej zapłaty ceny lub ekwiwalentu (np. w postaci świadczenia wzajemnego).

Należy podkreślić, że przepisy dotyczące funkcjonowania podatku VAT w krajach członkowskich Unii Europejskiej podlegają harmonizacji na zasadach określonych w Dyrektywie 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 str. 1 ze zm.), zwanej dalej Dyrektywą 2006/112/WE Rady.

Uszczegółowieniem zasad obowiązywania i funkcjonowania podatku VAT określonych w dyrektywie są wyroki Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE).

TSUE, w wyroku z 27 października 2011 r. w sprawie C-93/10 Finanzamt Essen-NordOst przeciwko GFKL Financial Services AG wskazał, że:

(...) w ramach systemu podatku VAT czynnościami podlegającymi opodatkowaniu są transakcje między stronami, przewidujące zapłatę ceny lub inne wynagrodzenie. Zatem jeżeli czynność polega jedynie na świadczeniu jednej ze stron, bez bezpośredniego wynagrodzenia, nie ma podstawy opodatkowania, w związku z czym świadczenie takie nie podlega podatkowi VAT (zob. wyrok z 29 października 2009 r. w sprawie C-246/08 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Finlandii, Zb. Orz. s. I 10605, pkt 43). W tym świetle świadczenie usługi następuje „odpłatnie” w rozumieniu art. 2 pkt 1 szóstej dyrektywy VAT, a zatem podlega opodatkowaniu, tylko jeżeli pomiędzy usługodawcą a usługobiorcą istnieje stosunek prawny, w ramach którego następuje wymiana świadczeń wzajemnych, gdyż świadczenie otrzymywane przez usługodawcę stanowi rzeczywiste odzwierciedlenie wartości usługi świadczonej usługobiorcy (ww. wyrok w sprawie MKG-Kraftfahrzeuge-Factoring, pkt 47).

Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem „świadczenie usług dokonywane odpłatnie” w rozumieniu art. 2 pkt 1 szóstej dyrektywy wymaga bezpośredniego związku między wyświadczoną usługą a otrzymanym wynagrodzeniem (wyrok z 29 lipca 2010 r. w sprawie C-40/09 Astra Zeneca UK Ltd przeciwko Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs, Zb. Orz. s. 1 7505, pkt 27 i przytoczone orzecznictwo) (pkt 17-19).

Z kolei, w wyroku z 27 marca 2014 r. w sprawie C-151/13 Le Rayon d’Or SARL przeciwko Ministre de l’Économie et des Finances Trybunał wskazał, że:

(...) aby świadczenie usług mogło być uznane za „odpłatne” w rozumieniu tej dyrektywy, nie wymaga ona, aby świadczenie wzajemne za taką usługę było uzyskane bezpośrednio od jej odbiorcy. Świadczenie wzajemne może pochodzić także od osoby trzeciej (zob. podobnie wyrok Loyalty Management UK i Baxi Group, C-53/09 i C-55/09, EU:C:2010:590, pkt 56) (pkt 34).

Odpłatność określana jest przez strony umowy i jeśli strony ustalą zapłatę, wówczas wykonane świadczenie staje się odpłatne. W przypadku istnienia świadczenia wzajemnego otrzymanego przez świadczącego usługę, należy uznać czynności wykonywane w ramach zawartej umowy za odpłatne świadczenie usług określone w art. 8 ust. 1 ustawy, podlegające opodatkowaniu na zasadach ogólnych.

Zatem, aby dana czynność (usługa) podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług musi istnieć bezpośredni związek o charakterze przyczynowym, pomiędzy świadczoną usługą, a otrzymanym świadczeniem wzajemnym, w ten sposób, że zapłacone kwoty stanowią rzeczywiste wynagrodzenie za wyodrębnioną usługę świadczoną w ramach stosunku prawnego lub dochodzi do wymiany świadczeń wzajemnych. Otrzymana zapłata powinna być konsekwencją wykonania świadczenia. Wynagrodzenie musi być należne za wykonanie tego świadczenia.

Z opisu sprawy wynika, że podpisali Państwo z Województwem Umowę o dofinansowanie Projektu pn. „(…)”. Są Państwo Beneficjentem Projektu, który nie jest odbiorcą pomocy publicznej, ani pomocy de minimis, bowiem całość wsparcia przekazywana jest Uczestnikom Projektu w formie pomocy de minimis. Celem głównym Projektu jest wzmocnienie przedsiębiorczości i innowacyjności firm w województwie poprzez przygotowanie i świadczenie pakietowych usług inkubacyjnych dla (…) MŚP i usług akceleracyjnych dla (…) MŚP.

Państwa wątpliwości w pierwszej kolejności dotyczą kwestii uznania, że otrzymane dofinansowanie na udzielenie wsparcia Uczestnikom Projektu stanowi zapłatę będącą podstawą opodatkowania w rozumieniu art. 29a ust. 1 ustawy (pytanie oznaczone nr 1 we wniosku).

Wskazać należy, że stosownie do art. 29a ust. 1 ustawy:

Podstawą opodatkowania, z zastrzeżeniem ust. 2, 3 i 5, art. 30a-30c, art. 32, art. 119 oraz art. 120 ust. 4 i 5, jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika.

W świetle art. 29a ust. 6 ustawy:

Podstawa opodatkowania obejmuje:

1) podatki, cła, opłaty i inne należności o podobnym charakterze, z wyjątkiem kwoty podatku;

2) koszty dodatkowe, takie jak prowizje, koszty opakowania, transportu i ubezpieczenia, pobierane przez dokonującego dostawy lub usługodawcę od nabywcy lub usługobiorcy.

Z treści powołanego przepisu wynika, że podstawę opodatkowania w podatku od towarów i usług stanowi wynagrodzenie, które dostawca lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu dostawy towarów albo świadczenia usług. Wynagrodzenie to oznacza wartość rzeczywiście otrzymaną (lub która ma być otrzymana) w konkretnym przypadku.

Dla określenia, czy dane dotacje (subwencje i inne dopłaty o podobnym charakterze) są czy też nie są opodatkowane istotne są szczegółowe warunki ich przyznawania, określające cele realizowanego w określonej formie dofinansowania.

Kryterium uznania dotacji za stanowiącą podstawę opodatkowania jest zatem stwierdzenie, że dotacja dokonywana jest w celu sfinansowania konkretnej czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Natomiast dotacje niedające się powiązać z konkretnymi czynnościami podlegającymi opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, nie stanowią podstawy opodatkowania w rozumieniu przepisu art. 29a ust. 1 ustawy.

Włączenie do podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług dotacji, subwencji i innych dopłat o podobnym charakterze ma miejsce tylko wówczas, gdy jest to dotacja, subwencja i inna dopłata o podobnym charakterze związana bezpośrednio z dostawą towaru lub świadczeniem usługi. Do podstawy opodatkowania zaliczane są tylko takie dotacje, subwencje i inne dopłaty o podobnym charakterze, które są bezpośrednio przeznaczone na dofinansowanie konkretnego towaru czy też konkretnego rodzaju usługi. Nie jest więc podstawą opodatkowania ogólna dotacja (subwencja, inna dopłata o podobnym charakterze) uzyskana przez podatnika, niezwiązana z dostawą towaru lub świadczeniem usługi.

W przypadku natomiast, gdy podatnik otrzyma dofinansowanie, które będzie związane z dostawą lub świadczeniem usług, jako pokrycie części ceny konkretnego świadczenia lub rekompensatę z tytułu wykonania określonego świadczenia po cenach obniżonych, płatność taka będzie zaliczana do podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług.

Zatem, podstawę opodatkowania podatkiem od towarów i usług zwiększa się tylko o takie dotacje, które w sposób bezwzględny i bezpośredni są związane z daną dostawą towarów lub świadczeniem usług. Jeżeli jednak taki bezpośredni związek nie występuje, dofinansowanie ogólne – na pokrycie kosztów działalności nie zwiększa podstawy opodatkowania, a tym samym nie podlega opodatkowaniu.

Przepis art. 29a ust. 1 ustawy jest odpowiednikiem art. 73 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 str. 1 ze zm.), zwanej dalej Dyrektywą, zgodnie z którym:

Podstawa opodatkowania obejmuje wszystko, co stanowi zapłatę otrzymaną lub którą dostawca lub usługodawca otrzyma w zamian za dostawę towarów lub świadczenie usług od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z subwencjami związanymi bezpośrednio z ceną takiej dostawy lub świadczenia.

Należy uznać, że opodatkowanie subwencji (dotacji) stanowi wyjątek od zasad ogólnych wspólnego systemu VAT. Nie wszystkie subwencje (dotacje) stanowią element podstawy opodatkowania VAT. Jedynie takie, które są subwencjami (dotacjami) związanymi bezpośrednio z ceną dostawy towarów czy ceną świadczenia usług. Wyjątek ten należy interpretować w sposób ścisły. Wykładnia ścisła prowadzi do wniosku, że tylko subwencje bezpośrednio wpływające na cenę transakcji podlegają opodatkowaniu. Natomiast inne subwencje (dotacje) nie wchodzą tym samym do podstawy opodatkowania, a w konsekwencji nie podlegają opodatkowaniu VAT.

Istotne zatem dla wykładni art. 29a ust. 1 ustawy, jest wyjaśnienie pojęcia „dotacja bezpośrednio związana z ceną”.

W tym celu istotne znaczenie ma orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. W szczególności wyroki w sprawach C-184/00 (Office des products wallons ASBL v. Belgian State) oraz C-353/00 (Keeping Newcastle Warm Ltd. v. Commisioners of Customs and Excise, w skrócie KNW).

W wyroku C-184/00 Trybunał stwierdził, że pojęcie subwencji (dotacji) bezpośrednio związanych z ceną należy interpretować jako obejmujące wyłącznie subwencje, które stanowią całość lub część wynagrodzenia za dostawę towarów lub świadczenie usług, a które są wypłacane przez podmiot trzeci w stosunku do sprzedawcy lub świadczącego. Trybunał argumentował, że w celu ustalenia, czy dotacja stanowi wynagrodzenie, cena towarów i usług musi, co do zasady, być ustalana nie później, niż w momencie zdarzenia podlegającego opodatkowaniu. Zobowiązanie do zapłaty dotacji dokonane przez osobę, która jej udziela, rodzi korelat, jakim jest prawo beneficjenta do jej otrzymania, ponieważ dokonał on dostawy podlegającej opodatkowaniu. Ten związek pomiędzy dotacją a ceną musi być jednoznacznie widoczny na podstawie indywidualnej analizy okoliczności stanowiących podstawę wypłaty tego wynagrodzenia. Z drugiej strony nie jest konieczne, aby cena towarów lub usług bądź część tej ceny została ustalona. Wystarczy, by możliwe było jej ustalenie. Cena, jaką płaci nabywca musi być ustalana w taki sposób, że zmniejsza się ona w proporcji do dotacji przyznanej sprzedawcy towarów lub świadczącemu usługi, co zatem stanowi element ustalenia ceny, jakiej żąda ten ostatni. Trybunał w sprawie będącej przedmiotem rozpoznania wskazał sądowi odsyłającemu szereg wskazówek, stwierdzając, że sąd krajowy musi zbadać obiektywnie, czy fakt, iż dotacja jest wypłacana sprzedawcy lub świadczącemu pozwala mu sprzedawać towary lub świadczyć usługi po cenie niższej, niż musiałby on żądać w braku takiej dotacji. Nie jest konieczne, by dotacja odpowiadała bezpośrednio zmniejszeniu ceny dostarczanych towarów, wystarczy by relacja pomiędzy zmniejszeniem ceny a dotacją, która może być wyrażona ryczałtowo, była istotna.

W wyroku C-353/00 Trybunał wyraził pogląd, że niezależnie od tego, czy dofinansowanie spełnia warunek bezpośredniego związku z ceną, czy też nie spełnia takiego warunku, zwiększać będzie podstawę opodatkowania, jeśli osoba trzecia (także organ władzy publicznej) wpłaca pewną kwotę pieniędzy na poczet usług świadczonych na rzecz osoby fizycznej. Orzeczenie to dotyczyło dopłat wypłacanych firmie zajmującej się usługami związanymi z doradztwem w dziedzinie energetyki.

Związek dotacji z ceną nie został szczegółowo przeanalizowany w tym wyroku. Szersze uwagi na ten temat znalazły się natomiast w opinii rzecznika generalnego oraz pisemnym stanowisku rządu Wielkiej Brytanii, które zaaprobował Trybunał. Jak wskazuje rzecznik, dotacje mogą mieć różną formę i charakter. Zwykle przez dotacje (subwencje) rozumie się sumy wypłacane danemu podmiotowi z funduszy publicznych w interesie ogólnym. W praktyce dotacje mogą mieć postać dopłat ogólnych do działalności przedsiębiorstwa (i wówczas nie podlegają opodatkowaniu) albo też stanowić subsydia do konkretnych dostaw lub usług, umożliwiając nabycie ich ostatecznemu odbiorcy po niższej cenie (lub w ogóle bez odpłatności z jego strony). W tym ostatnim przypadku podlegają podatkowi VAT.

Tego rodzaju dotacje występowały w przypadku KNW. Istniał bezpośredni związek pomiędzy usługami podatnika a otrzymywanymi dotacjami (dotacje były korelatem usług i wypłacano je tylko w razie ich świadczenia; również kwotowo zależały od liczby usług). Wpływ na cenę również był oczywisty: ostateczny odbiorca nie musiał płacić za usługę właśnie z powodu pokrycia jej dotacją. Mimo, że dotacje oczywiście wpływały na działalność przedsiębiorstwa i w sensie ekonomicznym pokrywały część kosztów jego funkcjonowania, przede wszystkim były one związane z ceną. Dlatego też nie można było ich traktować jako pozostających poza podatkiem VAT.

Jeżeli otrzymywana dotacja jest w sposób zindywidualizowany i policzalny związana z ceną danego świadczenia (tj. świadczenie dzięki dotacji ma cenę niższą o konkretną kwotę), taka dotacja podlega VAT. Jeżeli natomiast związek tego rodzaju nie występuje i równocześnie dotacja nie jest elementem wynagrodzenia związanego z danymi dostawami towarów lub usług, wówczas można – i należy – potraktować ją jako płatność niepodlegającą podatkowi VAT.

W sytuacji zatem, gdy podatnik dla konkretnej dostawy towarów lub konkretnego świadczenia usług otrzymuje od innego podmiotu dofinansowanie, np. w postaci dotacji stanowiącej dopłatę do ceny towaru lub usługi – tego rodzaju dofinansowanie stanowi, obok ceny, uzupełniający ją element podstawy opodatkowania z tytułu tej dostawy lub świadczenia. Natomiast dotacje mające na celu dofinansowanie ogólnych kosztów działalności, niedające się powiązać z konkretnymi czynnościami podlegającymi opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, a więc nieuzależnione od ilości i wartości dostarczanych towarów lub świadczonych usług, nie stanowią podstawy opodatkowania w rozumieniu art. 29a ust. 1 ustawy, a zatem nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Z treści art. 29a ust. 1 ustawy wynika, że nie ma znaczenia od kogo dostawca towaru lub świadczący usługę otrzymuje zapłatę – czy od nabywcy czy od osoby trzeciej, ważne jest aby było to wynagrodzenie za dane konkretne świadczenie lub za daną konkretną dostawę.

Dotacja podlega opodatkowaniu, jeżeli ma bezpośredni związek z ceną towaru/usługi świadczonej przez otrzymującego dotację. W takiej sytuacji przyjmuje się, że dotacja stanowi składnik tej ceny. Innymi słowy dotacja „uzupełnia” podstawę opodatkowania z tytułu dostawy towaru/usługi i jest opodatkowana na takich samych zasadach jak czynność, której dotyczy.

Biorąc pod uwagę powyższe, wskazać należy, że warunkiem zaliczenia dotacji do podstawy opodatkowania jest jej bezpośredni związek z ceną (wpływ na poziom ceny). Podstawa opodatkowania nie obejmuje zatem dotacji i dopłat o charakterze ogólnym, stanowiących dofinansowanie do ogólnych kosztów prowadzenia działalności gospodarczej (a nie konkretnej wykonywanej przez podmiot czynności podlegającej opodatkowaniu).

Bezpośredni związek dopłaty z ceną (a więc cenotwórczy charakter tej dopłaty) występuje jedynie w przypadku, gdy w sposób jednoznaczny można określić jej wpływ na poziom ceny konkretnego towaru lub usługi. Jest to możliwe w przypadku, gdy dotację można uznać za „korelat” świadczonej usługi lub dostarczonego towaru, tzn. gdy wypłacana jest tylko w razie świadczenia konkretnych usług lub dostawy konkretnego towaru, kwotowo również zależy od ilości świadczonych usług lub dostarczonych towarów. Także wtedy gdy dopłata ustalana jest jako określony procent poniesionych wydatków (określonej kategorii poniesionych wydatków), ma ona proste przełożenie na cenę świadczenia, gdy powoduje redukcję kwoty należnej od świadczeniobiorcy. W przypadku bowiem nieotrzymania dopłaty, odbiorca usług/towarów musiałby zapłacić cenę wyższą od oferowanej przez świadczeniodawcę, którego koszty (część kosztów) finansowana jest z zewnętrznego źródła.

Otrzymanie dofinansowania (dotacji, dopłaty) nie stanowi samo w sobie żadnej czynności, ani też zdarzenia opodatkowanego. Dotacje (dopłaty) podlegają opodatkowaniu jako składnik ceny czynności, z którą są związane. Dotacje, które stanowią dopłatę do ceny sprzedawanych towarów, czy świadczonych usług, są ściśle związane z daną usługą, czy towarem i podlegają opodatkowaniu.

Elementem zasadniczym wpływającym na objęcie uzyskanej przez podatnika dotacji definicją podstawy opodatkowania jest stwierdzenie, czy dotacja udzielana jest w celu sfinansowania czy też dofinansowania dostawy konkretnych towarów lub świadczenia konkretnych usług.

Aby otrzymana należność w postaci dopłaty lub dofinansowania zwiększała podstawę opodatkowania stwierdzone winno zostać, że:

1) dofinansowanie związane jest z identyfikowalnym świadczeniem wzajemnym, przy czym nie ma konieczności, by kwota dofinansowania odpowiadała dokładnie zmniejszeniu ceny dostarczanego towaru lub wykonanej usługi. Wystarczy, by korelacja istniejąca między tym zmniejszeniem a dofinansowaniem, które może mieć charakter ryczałtowy, była istotna (wyrok TSUE z 22 listopada 2001 r. w sprawie C-184/00 Office des produits wallons ASBL, ECLI:EU:C:2001:629, pkt 17);

2) dopłata przyznawana jest konkretnie po to, aby podmiot dofinansowany dostarczał określonego towaru lub wykonywał określoną usługę (pkt 12 i 13 wyroku TSUE z 22 listopada 2001 r. w sprawie C-184/00);

3) nabywcy towarów lub usługobiorcy czerpią zysk z dofinansowania przyznanego beneficjentowi (wyrok TSUE z 15 lipca 2004 r. w sprawie C-463/02 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Szwecji, ECLI:EU:C:2004:455, pkt 34);

4) dofinansowanie przyznawane sprzedawcy lub świadczącemu usługi, pozwala mu obiektywnie na sprzedaż towarów lub świadczenie usług po cenie niższej od tej, której by żądał, gdyby nie otrzymał dofinansowania (pkt 14 wyroku TSUE z 22 listopada 2001 r. w sprawie C-184/00).

W opisie sprawy podali Państwo informacje, z których wynika, że otrzymali Państwo dofinansowanie na realizację projektu pn. „(…)”. Wsparcie dla przedsiębiorców w ramach projektu, uczestniczących w projekcie stanowi pomoc de minimis. Celem projektu jest przygotowanie i świadczenie pakietowych usług inkubacyjnych dla (…) MŚP i usług akceleracyjnych dla (…) MŚP. Grupa docelowa będzie musiała spełnić szereg warunków dodatkowych, takich jak m.in. (…). Uczestnictwo w Projekcie zostało przedstawione w Regulaminie. Wsparcie podmiotów w ramach projektu ma charakter niefinansowy. Do Państwa obowiązków należy m.in. realizacja wsparcia i zapewnienie MŚP możliwości korzystania z „wirtualnego biura” i co najmniej dwóch usług towarzyszących prowadzenie monitoringu i kontroli realizacji wsparcia. W Projekcie zaplanowano realizację nw. zadań:

(…).

Całkowite dofinansowanie do Projektu wynosi (…)%, a wkład własny Beneficjenta wynosi (…)%. W ściśle określonych przypadkach są Państwo obowiązani do zwrotu dofinansowania.

W rozpatrywanej sprawie w zakresie realizowanych przez Państwa działań w zakresie Projektu, mamy do czynienia z sytuacją, w której w ramach Projektu wystąpią konkretne czynności realizowane przez Państwa na rzecz konkretnego Uczestnika Projektu. Z okoliczności sprawy wynika, że zakres i rodzaj świadczonych usług będzie ściśle dostosowany do danego odbiorcy, który będzie musiał spełnić określone warunki aby móc uczestniczyć w Projekcie. Zatem należy stwierdzić, że w zakresie zadań objętych Projektem będzie występował konkretny odbiorca realizowanych przez Państwa świadczeń, a wykonywane przez Państwa działania należy uznać za świadczoną za wynagrodzeniem usługę podlegającą opodatkowaniu. W rozpatrywanej sprawie będą spełnione wszystkie przesłanki warunkujące uznanie wykonywanych przez Państwa w ramach Projektu czynności za odpłatne usługi podlegające opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy. W analizowanym przypadku istnieje bezpośredni związek pomiędzy planowanym przez Państwa świadczeniem a otrzymanym od osoby trzeciej wynagrodzeniem w zamian za wykonane przez Państwa zadania w związku z realizacją Projektu.

W analizowanym przypadku mamy do czynienia z czynnością podlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT, (tj. odpłatnym świadczeniem na rzecz wybranych przez Państwa Uczestników objętych programem inkubacji, akceleracji lub wydarzeniem sieciującym). Pozyskane przez Państwa środki finansowe będą przeznaczone na realizację konkretnych czynności, dopasowanych dla konkretnego odbiorcy. W konsekwencji, środki te należy uznać za wynagrodzenie z tytułu świadczenia przez Państwa usług na rzecz uczestników, uiszczane przez podmiot trzeci (tj. podmiot dokonujący dofinansowania). Otrzymana dotacja będzie refundowała cenę świadczonych przez Państwa usług. Jak wynika z opisu sprawy, usługi będą częściowo odpłatne dla firm. Skoro więc ostateczny odbiorca usługi nie będzie musiał płacić całości kwoty za wykonane na jego rzecz świadczenia z powodu przyznanego dofinansowania, to należy uznać, że dofinansowanie bezpośrednio wpływa na cenę tych świadczeń. Dotacja pozwoli usługobiorcom korzystać z usług za darmo, a w normalnych warunkach rynkowych musieliby oni zapłacić cenę za usługi w wysokości co najmniej równej wydatkom związanym z ich świadczeniem.

Przechodząc z kolei do kwestii ustalenia, czy otrzymane przez Państwa dofinansowanie będzie stanowiło podstawę opodatkowania należy wskazać, że jak wynika z art. 29a ust. 1 ustawy, podstawę opodatkowania w podatku od towarów i usług stanowi wynagrodzenie, które dostawca lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu dostawy towarów albo świadczenia usług. Wynagrodzenie to oznacza wartość rzeczywiście otrzymaną (lub która ma być otrzymana) w konkretnym przypadku.

W zakresie Projektu mamy do czynienia z sytuacją, w której wystąpią skonkretyzowane świadczenia w zamian za określone wynagrodzenie. Analiza przedstawionego opisu sprawy, treści cytowanych przepisów prawa podatkowego oraz orzecznictwa TSUE prowadzi do stwierdzenia, że przekazywane Państwu środki finansowe na realizację Projektu w części dotyczącej programów inkubacji i akceleracji będą stanowić dotację, która ma bezpośredni wpływ na cenę świadczonych przez Państwa usług. Jak wskazali Państwo w treści wniosku – poziom dofinansowania wynosi (…)% – na pozostałe koszty związane z realizacją projektu, wielkość wkładu własnego Beneficjenta wynosi (…)%. Zatem, dofinansowanie to bezpośrednio będzie kształtowało cenę usług świadczonych w ramach Projektu (tj. pokrycie kosztów świadczenia usług z otrzymanej pomocy finansowej będzie pozwalało na ich organizowanie dla odbiorców za niższą odpłatnością), zatem będzie miało charakter cenotwórczy, tj. mający bezpośredni wpływ na cenę usług świadczonych w ramach Projektu.

W związku z powyższym, otrzymana dotacja w istocie w sposób zindywidualizowany i policzalny związana będzie z wartością danego świadczenia, a więc jego ceną, ustaloną w tym przypadku, na poziomie poniesionych kosztów, bowiem możliwe będzie zidentyfikowanie ekonomicznej i bezpośredniej zależności pomiędzy dotacją, a ostateczną wartością (ceną) wykonanej usługi.

Jednocześnie należy podkreślić, że usługobiorca nie musi być podmiotem tożsamym z podmiotem przekazującym wynagrodzenie usługodawcy. Usługodawca (jak i dostawca towaru) może otrzymać zapłatę od osoby trzeciej. Tym samym, otrzymane przez Państwa dofinansowanie na udzielenie wsparcia w charakterze pomocy de minimis Uczestnikom Projektu stanowi wynagrodzenie otrzymane od podmiotu trzeciego w zamian za świadczone na rzecz tych Uczestników usługi.

W konsekwencji, otrzymane przez Państwa dofinansowanie Projektu będzie bezpośrednio kształtowało cenę świadczonych na rzecz uczestników usług i będzie miało charakter cenotwórczy. Tym samym, otrzymane dofinansowanie Projektu zwiększa podstawę opodatkowania, o której mowa w art. 29a ust. 1 w zw. z ust. 6 ustawy, a tym samym będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.

Podsumowując, stwierdzam, że otrzymane przez Państwa dofinansowanie na udzielenie wsparcia Uczestnikom Projektu w charakterze pomocy de minimis będzie stanowiła zapłatę będącą podstawą opodatkowania podatkiem od towarów i usług w rozumieniu art. 29a ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.

Tym samym, Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1 należy uznać za nieprawidłowe.

Mają również Państwo wątpliwości dotyczące uznania za odpłatne świadczenie usług udostępniania „wirtualnego biura”, świadczenia doradztwa i odsprzedaży nabywanych usług oraz udokumentowania fakturą świadczonych usług (pytanie oznaczone we wniosku jako nr 2).

Jak wyżej wskazano, przez świadczenie usług należy przede wszystkim rozumieć określone zachowanie podatnika na rzecz odrębnego podmiotu, które zasadniczo wynika z dwustronnego stosunku zobowiązaniowego, zakładającego istnienie podmiotu będącego odbiorcą (nabywcą usługi), jak również podmiotu świadczącego usługę.

Z treści art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy jednoznacznie wynika, że dostawa towarów i świadczenie usług co do zasady podlegają opodatkowaniu VAT wówczas, gdy czynności te są wykonywane odpłatnie.

Wskazali Państwo również, że we własnym imieniu będą zawierali umowy z podmiotami zewnętrznymi o świadczenie usług: prawnych, księgowych, związanych z promocją, szkoleniowych. Podmioty zewnętrzne wyświadczone usługi udokumentują fakturami wystawionymi na Spółkę. Po otrzymaniu faktur za usługi nabyte od podmiotów zewnętrznych zamierzają Państwo wystawiać dla każdego Uczestnika Projektu tzw. „refaktury”.

Powołany wyżej przepis art. 8 ust. 2a ustawy jest odpowiednikiem art. 28 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE. L Nr 347 z 11 grudnia 2006 r. s. 1 ze zm.), który stanowi, że:

W przypadku, kiedy podatnik działając we własnym imieniu, ale na rzecz osoby trzeciej, bierze udział w świadczeniu usług, przyjmuje się, że podatnik ten nabył i wyświadczył te usługi. Oznacza to, że podmiot świadczący (sprzedający) daną usługę nabywa ją we własnym imieniu, lecz na rzecz osoby trzeciej. Jest on traktowany najpierw jako usługobiorca, a następnie jako usługodawca tej samej usługi. Przeniesienie ciężaru kosztów na inną osobę, nie jest świadczeniem usługi w tym samym zakresie.

Dotyczy to sytuacji, w której podatnik kupuje usługę, a następnie odsprzedaje ją w takiej samej formie swojemu kontrahentowi. Przeniesienie kosztów nabycia usługi, dotyczy wyłącznie usługi, jaką nabywca nabył w celu odsprzedaży w postaci takiego samego świadczenia. Tym samym dokonując odsprzedaży usług mamy do czynienia z dwoma transakcjami, gdzie ten sam podmiot najpierw występuje w roli nabywcy usługi, a następnie jako zbywca tej samej usługi. Konsekwencją uznania podatnika biorącego udział w odsprzedaży usługi za świadczącego tą usługę, jest wystawienie przez niego faktury dokumentującej wyświadczenie tej usługi.

Aby uznać dane świadczenie za odpłatne, musi istnieć stosunek prawny pomiędzy świadczącym usługę a odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi powinno zostać wypłacone wynagrodzenie. Musi istnieć bezpośredni związek pomiędzy świadczoną usługą i przekazanym za nią wynagrodzeniem. Oznacza to, że z danego stosunku prawnego, na podstawie którego wykonywana jest usługa, musi wynikać wyraźna, bezpośrednia korzyść na rzecz świadczącego usługę.

W tej sprawie mamy do czynienia z sytuacją, w której w ramach realizowanego Projektu będą Państwo dokonywali na rzecz Uczestników Projektu odpłatnego świadczenia usług, o którym mowa w art. 8 ustawy, które zgodnie z przywołanym art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy będzie podlegało opodatkowaniu podatkiem VAT. Na rzecz Uczestników Projektu będą Państwo świadczyli usługi udostępniania „wirtualnego biura”, świadczenia doradztwa i dokonywali odsprzedaży nabywanych usług. Za wyświadczone usługi otrzymają Państwo wynagrodzenie (poziom dofinansowania wynosi (…)%, wielkość wkładu własnego Beneficjenta to (…)%).

Przechodząc do kwestii obowiązku wystawienia faktury, należy wskazać, że zgodnie z art. 106b ust. 1 ustawy:

Podatnik jest obowiązany wystawić fakturę dokumentującą:

1) sprzedaż, a także dostawę towarów i świadczenie usług, o których mowa w art. 106a pkt 2, dokonywane przez niego na rzecz innego podatnika podatku, podatku od wartości dodanej lub podatku o podobnym charakterze lub na rzecz osoby prawnej niebędącej podatnikiem;

2) wewnątrzwspólnotową sprzedaż towarów na odległość, chyba że podatnik korzysta z procedury szczególnej, o której mowa w dziale XII w rozdziale 6a;

3) wewnątrzwspólnotową dostawę towarów na rzecz podmiotu innego niż wskazany w pkt 1;

4) otrzymanie przez niego całości lub części zapłaty przed dokonaniem czynności, o których mowa w pkt 1 i 2, z wyjątkiem przypadku, gdy zapłata dotyczy:

a) wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów,

b) czynności, dla których obowiązek podatkowy powstaje zgodnie z art. 19a ust. 5 pkt 4,

c) dostaw towarów, dla których obowiązek podatkowy powstaje zgodnie z art. 19a ust. 1b.

W myśl art. 106e ust. 1 ustawy:

Faktura powinna zawierać:

1) datę wystawienia;

2) kolejny numer nadany w ramach jednej lub więcej serii, który w sposób jednoznaczny identyfikuje fakturę;

3) imiona i nazwiska lub nazwy podatnika i nabywcy towarów lub usług oraz ich adresy;

4) numer, za pomocą którego podatnik jest zidentyfikowany na potrzeby podatku, z zastrzeżeniem pkt 24 lit. a oraz pkt 25;

5) 38) numer, za pomocą którego nabywca towarów lub usług jest zidentyfikowany na potrzeby podatku lub podatku od wartości dodanej, pod którym otrzymał on towary lub usługi, z zastrzeżeniem pkt 24 lit. b, pkt 26 i 27;

6) datę dokonania lub zakończenia dostawy towarów lub wykonania usługi lub datę otrzymania zapłaty, o której mowa w art. 106b ust. 1 pkt 4 , o ile taka data jest określona i różni się od daty wystawienia faktury;

7) nazwę (rodzaj) towaru lub usługi;

8) miarę i ilość (liczbę) dostarczonych towarów lub zakres wykonanych usług;

9) cenę jednostkową towaru lub usługi bez kwoty podatku (cenę jednostkową netto);

10) kwoty wszelkich opustów lub obniżek cen, w tym w formie rabatu z tytułu wcześniejszej zapłaty, o ile nie zostały one uwzględnione w cenie jednostkowej netto;

11) wartość dostarczonych towarów lub wykonanych usług, objętych transakcją, bez kwoty podatku (wartość sprzedaży netto);

12) stawkę podatku albo stawkę podatku od wartości dodanej w przypadku korzystania z procedur szczególnych, o których mowa w dziale XII w rozdziałach 6a, 7 i 9;

13) sumę wartości sprzedaży netto, z podziałem na sprzedaż objętą poszczególnymi stawkami podatku i sprzedaż zwolnioną od podatku;

14) kwotę podatku od sumy wartości sprzedaży netto, z podziałem na kwoty dotyczące poszczególnych stawek podatku;

15) kwotę należności ogółem;

16) w przypadku dostawy towarów lub świadczenia usług, w odniesieniu do których:

a) obowiązek podatkowy powstaje zgodnie z art. 19a ust. 5 pkt 1 lub art. 21 ust. 1 , lub

b) w przepisach wydanych na podstawie art. 19a ust. 12 określono termin powstania obowiązku podatkowego z chwilą otrzymania całości lub części zapłaty – wyrazy „metoda kasowa”;

17) w przypadku faktur, o których mowa w art. 106d ust. 1 – wyraz „samofakturowanie”;

18) w przypadku dostawy towarów lub wykonania usługi, dla których obowiązanym do rozliczenia podatku od wartości dodanej lub podatku o podobnym charakterze jest nabywca towaru lub usługi – wyrazy „odwrotne obciążenie”;

18a) w przypadku faktur, w których kwota należności ogółem przekracza kwotę 15 000 zł lub jej równowartość wyrażoną w walucie obcej, obejmujących dokonaną na rzecz podatnika dostawę towarów lub świadczenie usług, o których mowa w załączniku nr 15 do ustawy – wyrazy „mechanizm podzielonej płatności”, przy czym do przeliczania na złote kwot wyrażonych w walucie obcej stosuje się zasady przeliczania kwot stosowane w celu określenia podstawy opodatkowania;

19) w przypadku dostawy towarów lub świadczenia usług zwolnionych od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 , art. 113 ust. 1 i 9 , art. 113a ust. 1 albo przepisów wydanych na podstawie art. 82 ust. 3 – wskazanie:

a) przepisu ustawy albo aktu wydanego na podstawie ustawy, na podstawie którego podatnik stosuje zwolnienie od podatku,

b) przepisu dyrektywy 2006/112/WE , który zwalnia od podatku taką dostawę towarów lub takie świadczenie usług, lub

c) innej podstawy prawnej wskazującej na to, że dostawa towarów lub świadczenie usług korzysta ze zwolnienia;

20) w przypadku, o którym mowa w art. 106c – nazwę i adres organu egzekucyjnego lub imię i nazwisko komornika sądowego oraz jego adres, a w miejscu określonym dla podatnika – imię i nazwisko lub nazwę dłużnika oraz jego adres;

21) w przypadku faktur wystawianych w imieniu i na rzecz podatnika przez jego przedstawiciela podatkowego – nazwę lub imię i nazwisko przedstawiciela podatkowego, jego adres oraz numer, za pomocą którego jest on zidentyfikowany na potrzeby podatku;

22) w przypadku gdy przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy są nowe środki transportu – datę dopuszczenia nowego środka transportu do użytku oraz:

a) przebieg pojazdu – w przypadku pojazdów lądowych, o których mowa w art. 2 pkt 10 lit. a,

b) liczbę godzin roboczych używania nowego środka transportu – w przypadku jednostek pływających, o których mowa w art. 2 pkt 10 lit. b , oraz statków powietrznych, o których mowa w art. 2 pkt 10 lit. c;

23) w przypadku faktur wystawianych przez drugiego w kolejności podatnika, o którym mowa w art. 135 ust. 1 pkt 4 lit. b i c, w wewnątrzwspólnotowej transakcji trójstronnej (procedurze uproszczonej) – dane określone w art. 136;

24) w przypadkach, o których mowa w art. 97 ust. 10 pkt 2 i 3:

a) numer, za pomocą którego podatnik jest zidentyfikowany na potrzeby podatku, poprzedzony kodem PL,

b) numer, za pomocą którego nabywca towaru lub usługi jest zidentyfikowany na potrzeby podatku od wartości dodanej w danym państwie członkowskim, zawierający dwuliterowy kod stosowany na potrzeby podatku od wartości dodanej właściwy dla tego państwa członkowskiego;

25) w przypadku podatnika korzystającego ze zwolnienia, o którym mowa w art. 113a ust. 1 – indywidualny numer identyfikacyjny, o którym mowa w art. 113a ust. 2 pkt 2;

26) w przypadku gdy nabywca towarów lub usług jest podatnikiem niezarejestrowanym na potrzeby podatku albo osobą prawną niebędącą podatnikiem i niezarejestrowaną na potrzeby podatku – numer identyfikacji podatkowej tego nabywcy, jeżeli posiada on taki numer;

27) w przypadku gdy nabywca towarów lub usług jest podatnikiem, u którego sprzedaż jest zwolniona od podatku na podstawie art. 113a ust. 1 – indywidualny numer identyfikacyjny, o którym mowa w art. 113a ust. 2 pkt 2.

Stosownie do art. 106b ust. 2 ustawy:

Podatnik nie jest obowiązany do wystawienia faktury w odniesieniu do sprzedaży zwolnionej od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 , art. 113 ust. 1 i 9 , art. 113a ust. 1 lub przepisów wydanych na podstawie art. 82 ust. 3.

Zgodnie z przytoczonym wyżej art. 106b ust. 1 pkt 1 ustawy, podatnik jest obowiązany udokumentować świadczenie usług na rzecz innego podatnika podatku, podatku od wartości dodanej lub podatku o podobnym charakterze lub na rzecz osoby prawnej niebędącej podatnikiem.

Stosowanie do art. 106b ust. 3. ustawy:

Na żądanie nabywcy towaru lub usługi podatnik jest obowiązany wystawić fakturę dokumentującą:

1) czynności, o których mowa w ust. 1 pkt 1, jeżeli obowiązek wystawienia faktury nie wynika z ust. 1, z wyjątkiem:

a) czynności, o których mowa w art. 19a ust. 5 pkt 4,

b) czynności, o których mowa w art. 106a pkt 3 i 4,

1a) otrzymanie całości lub części zapłaty przed wykonaniem czynności, o których mowa w ust. 1 pkt 1, jeżeli obowiązek wystawienia faktury nie wynika z ust. 1, z wyjątkiem:

a) przypadku, gdy zapłata dotyczy czynności, o których mowa w art. 19a ust. 1b i ust. 5 pkt 4 oraz art. 106a pkt 3 i 4,

b) wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów,

2) sprzedaż zwolnioną, o której mowa w ust. 2, z zastrzeżeniem art. 117 pkt 1 i art. 118

-   jeżeli żądanie jej wystawienia zostało zgłoszone w terminie 3 miesięcy, licząc od końca miesiąca, w którym dostarczono towar lub wykonano usługę bądź otrzymano całość lub część zapłaty.

Powołany wyżej przepis art. 106e ust. 1 ustawy wymienia elementy, jaki powinna zawierać faktura.

Zgodnie z art. 106i ust. 1 ustawy:

Fakturę wystawia się nie później niż 15. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano dostawy towaru lub wykonano usługę, z zastrzeżeniem ust. 2-9.

Zgodnie z przywołanym powyżej art. 106e ustawy, podmiot wystawiając fakturę jest zobowiązany wykazać w niej między innymi cenę jednostkową towaru lub usługi, wartość towaru lub usługi, bez kwoty podatku – jeśli więc dotacja jest elementem podstawy opodatkowania (tj. stanowi składnik ceny), powinna również być ujęta w cenie jednostkowej i w wartości dostarczonego towaru/wykonanej usługi.

Podjęli Państwo wątpliwości w przedmiocie dokumentowania:

·   wsparcia udzielonego Uczestnikom Projektu w charakterze pomocy de minimis poprzez wystawienie dla każdego Uczestnika Projektu „refaktury” za usługi świadczone przez podmioty trzecie oraz

·   wsparcia udzielonego Uczestnikom Projektu w charakterze pomocy de minimis poprzez wystawienie dla każdego Uczestnika Projektu faktur za udostępnienie „wirtualnego biura” i doradztwa udzielonego przez Państwa.

Z opisu sprawy oraz powyższego rozstrzygnięcia wynika, że będą Państwo świadczyli na rzecz MŚP (Uczestników Projektu) usługi podlegające opodatkowaniu podatkiem VAT na podstawie art. 8 ustawy. Zatem, będą Państwo zobowiązani do wystawienia faktur na rzecz Uczestników Projektu, jeśli będą oni podatnikami podatku VAT, z tytułu świadczenia na rzecz tych podmiotów opisanych we wniosku Usług.

Podsumowując, stwierdzam, że udostępnianie przez Państwa „wirtualnego biura” i świadczenie doradztwa oraz nabywanie przez Państwa usług od podmiotów trzecich, które stanowią wsparcie w charakterze pomocy de minimis dla Uczestników Projektu będzie stanowiło odpłatne świadczenie usług, o których mowa w art. 8 ust. 1 ustawy i art. 8 ust. 2a ustawy podlegające udokumentowaniu fakturami w rozumieniu art. 106b ust. 1 pkt 1 ustawy.

Tym samym, Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 2 należy uznać za nieprawidłowe.

Państwa wątpliwości dotyczą również ustalenia, czy będzie przysługiwało Państwu prawo do odliczenia pełnej kwoty podatku VAT naliczonego w związku nabyciem towarów i usług od podmiotów zewnętrznych w celu realizacji Projektu (pytanie oznaczone we wniosku jako nr 3).

Zgodnie z przepisem art. 86 ust. 1 ustawy:

W zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.

W myśl art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy:

Kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur otrzymywanych przez podatnika z tytułu:

a) nabycia towarów i usług

b) dokonania całości lub części zapłaty przed nabyciem towaru lub wykonaniem usługi.

Z powyższego wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje zarejestrowany, czynny podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych. Warunkiem umożliwiającym podatnikowi skorzystanie z prawa do odliczenia podatku naliczonego jest związek zakupów z wykonywanymi czynnościami opodatkowanymi.

Przedstawiona wyżej zasada wyklucza możliwość dokonania odliczenia podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które nie są wykorzystywane do czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich wykorzystania do czynności zwolnionych od podatku VAT oraz niepodlegających temu podatkowi.

Podkreślić należy, że ustawodawca zapewnił podatnikowi prawo do odliczenia podatku naliczonego w całości lub w części, pod warunkiem spełnienia przez niego zarówno przesłanek pozytywnych, wynikających z art. 86 ust. 1 ustawy oraz niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy. Przepis ten określa listę wyjątków, które pozbawiają podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.

Zgodnie z art. 88 ust. 1 pkt 4 ustawy:

Obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się do nabywanych przez podatnika usług noclegowych i gastronomicznych, z wyjątkiem:

a) (uchylona)

b) nabycia gotowych posiłków przeznaczonych dla pasażerów przez podatników świadczących usługi przewozu osób,

c) usług noclegowych nabywanych w celu ich odprzedaży, opodatkowanych u tego podatnika na podstawie art. 8 ust. 2a.

Zgodnie natomiast z art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy:

Nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne, w przypadku, gdy transakcja udokumentowana fakturą nie podlega opodatkowaniu albo jest zwolniona od podatku.

Oznacza to, że podatnik nie może skorzystać z prawa do odliczenia w odniesieniu do podatku, który jest należny wyłącznie z tego względu, że został wskazany na fakturze w sytuacji, gdy transakcja nie podlega opodatkowaniu albo jest zwolniona od podatku.

Jak stanowi art. 88 ust. 4 ustawy:

Obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się również do podatników, którzy nie są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni, zgodnie z art. 96, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 86 ust. 2 pkt 7.

Zgodnie z powyższą regulacją, z prawa do odliczenia podatku skorzystać mogą wyłącznie podatnicy, którzy są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni.

Zatem, aby podmiot mógł skorzystać z prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony związany z dokonanym nabyciem towarów i usług, w pierwszej kolejności winien spełnić przesłanki umożliwiające uznanie go – dla tej czynności – za podatnika podatku od towarów i usług, działającego w ramach prowadzonej działalności gospodarczej.

Ponadto, warunkiem umożliwiającym podatnikowi skorzystanie z prawa do odliczenia podatku naliczonego jest związek zakupów z wykonywanymi czynnościami opodatkowanymi.

Podstawowym warunkiem, którego spełnienie należy analizować w aspekcie prawa do odliczenia podatku VAT jest związek dokonywanych nabyć towarów i usług ze sprzedażą uprawniającą do dokonywania takiego odliczenia, czyli sprzedażą generującą podatek należny.

W odniesieniu do kwestii prawa do odliczenia podatku VAT w związku z realizacją Projektu – jak wyżej wskazano – wykonują Państwo czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy. Wobec powyższego, zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy, w przypadku gdy wykorzystają Państwo nabywane w ramach projektu towary i usługi wyłącznie do wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu, niekorzystających ze zwolnienia od podatku od towarów i usług, to będzie Państwu przysługiwało prawo do odliczenia pełnej kwoty podatku VAT od wydatków ponoszonych w związku z realizacją ww. działań. Przy czym prawo do odliczenia podatku VAT będzie przysługiwało, o ile nie wystąpią przesłanki negatywne wymienione w art. 88 ustawy.

Podsumowując, stwierdzam, że na podstawie art. 86 ust. 1 i art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy przysługuje Państwu prawo do odliczenia pełnej kwoty podatku VAT naliczonego przy nabyciu towarów i usług od podmiotów zewnętrznych, które to nabycie stanowią wsparcie w charakterze pomocy de minimis Uczestników Projektu z faktur wystawionych na Państwa Spółkę.

Tym samym, również Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 3 należy uznać za nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Należy zauważyć, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa:

Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.

Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku opisem sprawy. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji pokrywało się będzie z opisem sprawy podanym w złożonym wniosku. Zatem, wydając przedmiotową interpretację oparłem się na wynikającym z treści wniosku opisie sprawy. W przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

W zakresie powołanego przez Państwa orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej należy wskazać, że nie można pominąć roli jaką odgrywa Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w kształtowaniu wykładni wspólnotowej, w tym wykładni prawa podatkowego. Istotę funkcji TSUE należy postrzegać nie tylko przez pryzmat dokonywanej przez niego wykładni konkretnych przepisów prawa wspólnotowego, ale również z punktu widzenia roli jego orzeczeń jako źródła prawa wspólnotowego. TSUE odgrywa kluczową rolę z punktu widzenia jednolitej interpretacji prawa i gwarantuje zarazem, że normy prawa wspólnotowego nie wywołają odmiennych skutków w różnych państwach. Zaznaczyć także należy, że idea ujednolicenia wykładni i stosowania prawa unijnego, jaka stawiana jest działalności TSUE, pokazuje, że intencją Trybunału nie jest, aby wykładnia przez niego przyjęta, była wyłącznie jednokrotnym rozstrzygnięciem prawnym, osadzonym w konkretnym stanie faktycznym, ale także aby przyczyniała się do rozwoju i udoskonalenia prawa wspólnotowego. Wykładnia ta ma także prowadzić do ukształtowania jednolitego rozumienia prawa podatkowego. Działalność TSUE stanowi także istotną rolę „uzupełniającą” w systemie prawa wspólnotowego, co wiąże się z charakterem prawa wspólnotowego, które posiada – często zamierzony – mało precyzyjny charakter wypowiedzi normatywnych. W wyniku tego działania zdefiniowaniu podlegają rozstrzygnięcia o istotnym znaczeniu, co ma miejsce także w przedmiotowej sprawie, stanowiące uzupełnienie systemu prawa wspólnotowego. Wiele pojęć bywa także w drodze wydawanych orzeczeń TSUE odczytanych z mało jasnych przepisów prawa wspólnotowego. Interpretacja przyjęta przez sędziów Trybunału tworzy uzupełnienie przepisów podatkowego prawa wspólnotowego, stanowiąc także ukierunkowanie w procesie tworzenia prawa. Tym samym stanowi także uzasadnienie dla treści aktów prawodawczych. Uzasadnienie może także stanowić wytyczną w sposobie rozumienia określonych przepisów. W konsekwencji powyższych stwierdzeń należy przyjąć, że wspólnotowym prawem podatkowym są w rzeczywistości dopełniające się wzajemnie dyrektywy i orzecznictwo TSUE. W niniejszej sprawie tezy wynikające z powołanych orzeczeń nie stoją w sprzeczności z rozstrzygnięciem zawartym w interpretacji.

Na ocenę prawidłowości rozpatrywanej kwestii nie mogą wpłynąć powołane przez Państwa orzeczenia sądów administracyjnych, bowiem stanowią one rozstrzygnięcia w konkretnych sprawach, osadzonych w określonych stanach faktycznych. Również powołana przez Państwa interpretacja indywidualna została wydana w indywidualnej sprawie, w której indywidualnie oceniano stan faktyczny i stanowisko wnioskodawcy. Powołana interpretacja nie stanowi źródła prawa i nie jestem nią związany.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·   Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

·   Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

·   Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·   w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·   w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.