taxmachine.pl

0112-KDIL1-2.4012.353.2026.1.HM

Interpretacja indywidualna2026-08-10Dyrektor Krajowej Informacji SkarbowejAktualna

Uznanie za działalność gospodarczą oraz czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, niekorzystającą ze zwolnienia odpłatnego udostępnienia miejsc zagospodarowanych pod stacje ładowania pojazdów na podstawie umowy dzierżawy na rzecz podmiotu zewnętrznego, brak uznania za czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług nieodpłatnego udostępnienia Infrastruktury parkingu na rzecz podmiotów zewnętrznych, w rozumieniu art. 5, 7 lub 8 ustawy, prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego od ponoszonych wydatków inwestycyjnych przy zastosowaniu prewspółczynnika, o którym mowa w art. 86 ust. 2a ustawy, skalkulowanego w oparciu o dane Urzędu zgodnie z § 3 ust. 2 Rozporządzenia.

Interpretacja indywidualna
– stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

10 lipca 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z 10 lipca 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy:

·     uznania za działalność gospodarczą oraz czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, niekorzystającą ze zwolnienia odpłatnego udostępnienia miejsc zagospodarowanych pod stacje ładowania pojazdów na podstawie umowy dzierżawy na rzecz podmiotu zewnętrznego (pytanie oznaczone we wniosku nr 1),

·     braku uznania za czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług nieodpłatnego udostępnienia Infrastruktury parkingu na rzecz podmiotów zewnętrznych, w rozumieniu art. 5, 7 lub 8 ustawy (pytanie oznaczone we wniosku nr 2),

·     prawa do odliczenia podatku VAT naliczonego od ponoszonych wydatków inwestycyjnych przy zastosowaniu prewspółczynnika, o którym mowa w art. 86 ust. 2a ustawy, skalkulowanego w oparciu o dane Urzędu zgodnie z § 3 ust. 2 Rozporządzenia (pytanie oznaczone we wniosku nr 3).

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego

Uwagi ogólne

Gmina jest zarejestrowanym, czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług (dalej: „VAT”).

Na podstawie ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 662; dalej: „ustawa o samorządzie gminnym”). Gmina jest wyposażona w osobowość prawną i posiada zdolność do czynności cywilnoprawnych. Gmina wykonuje zadania własne samodzielnie lub poprzez powołane gminne jednostki organizacyjne.

Zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 2, pkt 4 oraz pkt 15 ustawy o samorządzie gminnym, zadania własne Gminy obejmują sprawy m.in. z zakresu: gminnych dróg, ulic, mostów, placów oraz organizacji ruchu drogowego, lokalnego transportu zbiorowego, a także utrzymania gminnych obiektów i urządzeń użyteczności publicznej.

W strukturze organizacyjnej Gminy znajdują się jednostki organizacyjne mające status jednostek budżetowych. W ramach struktury organizacyjnej Gminy działa także urząd obsługujący jednostkę samorządu terytorialnego jaką jest Gmina, tj. Urząd Gminy w (…) (dalej: „Urząd”).

Wszystkie powyższe jednostki organizacyjne objęte są aktualnie centralizacją rozliczeń VAT i wykazują osiągany obrót w deklaracji składanej z podaniem danych Gminy.

Przedmiot wniosku

Gmina realizuje inwestycję pn. „(…)” (dalej: „Inwestycja” lub „Projekt”). Celem Projektu jest stworzenie nowoczesnej i funkcjonalnej Infrastruktury, która poprawi komfort mieszkańców i podróżnych, a także wpisze się w cele zrównoważonego rozwoju, poprzez promowanie korzystania z transportu publicznego oraz elektromobilności.

Zakres Inwestycji obejmuje wykonanie w szczególności następujących działań:

·      rozbiórkę istniejącego budynku dworca kolejowego (drugiego budynku);

·      budowę parkingu typu Park&Ride przy dworcu PKP w (…) – (…) o powierzchni utwardzonej ok. (…) m²;

·      zagospodarowanie terenu o powierzchni ok. (…) m², w tym: budowa zadaszonej wiaty rowerowej oraz zagospodarowanie miejsc pod stacje ładowania pojazdów elektrycznych;

·      instalację energooszczędnego oświetlenia LED;

·      przebudowę infrastruktury teletechnicznej oraz wykonanie odwodnienia powierzchniowego;

·      montaż elementów małej architektury – ławek, koszy na śmieci oraz nasadzeń zieleni.

Powstała w ramach Projektu Infrastruktura, z wyłączeniem miejsc zagospodarowanych pod stacje ładowania pojazdów elektrycznych, będzie określana dalej łącznie jako: „Infrastruktura parkingu”.

Inwestycja jest realizowana przez Gminę zarówno ze środków własnych, jak również ze środków zewnętrznych, tj. ze środków Funduszy Europejskich (…).

Wydatki związane z realizacją Inwestycji są/będą dokumentowane wystawianymi na Gminę przez dostawców/wykonawców fakturami VAT z podaniem NIP Gminy (dalej: „Wydatki inwestycyjne”).

Sposób wykorzystania przedmiotu Inwestycji

Będący przedmiotem Inwestycji majątek będzie wykorzystywany przez Gminę, za pośrednictwem Urzędu, w następujący sposób:

·     miejsca zagospodarowane pod stacje ładowania pojazdów elektrycznych zostaną przez Gminę przygotowane oraz będą udostępniane za odpłatnością, na podstawie umowy dzierżawy, na rzecz podmiotu zewnętrznego, tj. operatora stacji ładowania, który postawi urządzenia do ładowania pojazdów na dzierżawionych miejscach oraz będzie odpowiedzialny za ich obsługę i udostępnianie;

·     Infrastruktura parkingu będzie wykorzystywana wyłącznie na potrzeby osób korzystających z transportu zbiorowego, tj. będzie przeznaczona do zaparkowania samochodu przed skorzystaniem z komunikacji zbiorowej oraz będzie udostępniana przez Gminę na rzecz korzystających wyłącznie nieodpłatnie.

Jednocześnie Gmina w tym miejscu pragnie zaznaczyć, że aby spełnić założenia dotyczące przeznaczenia Infrastruktury parkingu na cele związane z obsługą osób korzystających z transportu zbiorowego, w widocznym miejscu zostanie zamontowana tablica informująca, że parking przeznaczony jest wyłącznie dla osób przesiadających się na komunikację zbiorową.

Jednocześnie sprzedaż biletów na komunikację zbiorową na terenie Gminy prowadzona jest przez odrębny podmiot. W konsekwencji, z tytułu sprzedaży przedmiotowych biletów Gmina nie osiąga żadnych dochodów.

Wprowadzony zostanie także regulamin korzystania z parkingu, który będzie precyzował warunki jego użytkowania, w szczególności wprowadzony regulamin będzie nakładał na osoby korzystające z Infrastruktury parkingu obowiązek pobrania bezpłatnego biletu podczas wjazdu na parking oraz umieszczenia go w widocznym miejscu za przednią szybą pojazdu.

Przy czym, planowane jest wdrożenie systemu weryfikacji korzystania z przedmiotowej infrastruktury zgodnie z jej przeznaczeniem, w postaci incydentalnych kontroli posiadania przez użytkowników Infrastruktury parkingu ww. biletów, pod rygorem naliczenia opłaty dodatkowej tytułem sankcji za nieprzestrzeganie regulaminu.

Niemniej jednak Gmina podkreśla, że zasadniczo nie będzie mieć możliwości zidentyfikowania konkretnych osób korzystających nieodpłatnie z Infrastruktury parkingu (tj. każdy anonimowo będzie korzystać z miejsc parkingowych nieodpłatnie). Zatem Infrastruktura parkingu będzie wykorzystywana przez Gminę wyłącznie nieodpłatnie w ramach realizacji zadań własnych wskazanych w ustawie o samorządzie gminnym.

Końcowo Wnioskodawca wskazuje, że nie ma możliwości przyporządkowania Wydatków inwestycyjnych do konkretnego rodzaju działalności, do której będzie wykorzystywany majątek będący przedmiotem Inwestycji, tj. bezpłatnego udostępniania Infrastruktury parkingu przez Gminę na rzecz zainteresowanych osób korzystających z komunikacji zbiorowej oraz odpłatnego udostępniania miejsc zagospodarowanych pod stacje ładowania pojazdów, na podstawie umowy dzierżawy, na rzecz podmiotu zewnętrznego, tj. operatora stacji ładowania.

Pytania

1)  Czy odpłatne udostępnianie przez Gminę miejsc zagospodarowanych pod stacje ładowania pojazdów, na podstawie umowy dzierżawy, na rzecz podmiotu zewnętrznego będzie stanowić działalność gospodarczą oraz czynność podlegającą opodatkowaniu VAT, niekorzystającą ze zwolnienia z opodatkowania VAT?

2)  Czy nieodpłatnie udostępnianie Infrastruktury parkingu na rzecz podmiotów zewnętrznych będzie stanowić czynności podlegające opodatkowaniu VAT w rozumieniu art. 5, 7 lub 8 ustawy o VAT?

3)  Czy Gminie przysługuje/będzie przysługiwać prawo do odliczenia VAT naliczonego od ponoszonych przez nią Wydatków inwestycyjnych przy zastosowaniu prewspółczynnika, o którym mowa w art. 86 ust. 2a ustawy o VAT, skalkulowanego w oparciu o dane Urzędu zgodnie z § 3 ust. 2 Rozporządzenia?

Państwa stanowisko w sprawie

1.  Odpłatne udostępnianie przez Gminę miejsc zagospodarowanych pod stacje ładowania pojazdów na podstawie umowy dzierżawy, na rzecz podmiotu zewnętrznego będzie stanowić działalność gospodarczą oraz czynność podlegającą opodatkowaniu VAT, niekorzystającą ze zwolnienia z opodatkowania VAT.

2.  Nieodpłatnie udostępnianie Infrastruktury parkingu na rzecz podmiotów zewnętrznych nie będzie stanowić czynności podlegającej opodatkowaniu VAT w rozumieniu art. 5, 7 lub 8 ustawy o VAT.

3.  Gminie przysługuje/będzie przysługiwać prawo do odliczenia VAT naliczonego od ponoszonych przez nią Wydatków inwestycyjnych przy zastosowaniu prewspółczynnika, o którym mowa w art. 86 ust. 2a ustawy o VAT, skalkulowanego w oparciu o dane Urzędu zgodnie z § 3 ust. 2 Rozporządzenia.

Ad 1

Na mocy art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Działalność gospodarcza, w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Stosownie natomiast do treści art. 15 ust. 6 ustawy o VAT, nie uważa się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji, których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.

Zgodnie z przytoczonymi powyżej przepisami ustawy o VAT, w niektórych sytuacjach gminy mogą być podatnikami VAT z tytułu wykonywanych czynności. Gminy wyposażone są w osobowość prawną oraz w określonym zakresie wykonują samodzielnie działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT.

Tym samym należy uznać, iż spełniają zawartą w ww. przepisie definicję podatnika VAT, o ile działania gmin są realizowane na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.

Pogląd taki w odniesieniu do czynności wykonywanych przez jednostki samorządu terytorialnego na podstawie umów cywilnoprawnych wyraził wielokrotnie Naczelny Sąd Administracyjny (dalej jako: „NSA”), m.in. w wyroku z 26 sierpnia 2010 r. sygn. I FSK 1303/09, w którym wskazano, iż „w efekcie unormowania zawartego w art. 15 ust. 6 ustawy o VAT gmina jest podatnikiem podatku VAT w zakresie, w jakim dokonuje czynności na podstawie umów cywilnoprawnych”.

Podobnie także w orzeczeniu z 23 marca 2010 r. sygn. I FSK 273/09 NSA uznał, iż „podatnikiem VAT w zakresie czynności wykonywanych na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych (art. 15 ust. 6 ustawy) jest z racji posiadanych cech podatnika (art. 15 ust. 1 ustawy) – gmina”.

Oznacza to, że w zakresie czynności cywilnoprawnych dokonywanych przez jednostki samorządu terytorialnego, nawet gdy dotyczą one ich zadań własnych, podmioty te powinny być uznawane za podatników VAT.

Stosownie do art. 5 ust. 1 ustawy o VAT, opodatkowaniu VAT podlegają m.in. odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Jednocześnie, w myśl art. 7 ust. 1 ww. ustawy, przez dostawę towarów rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. Z kolei zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy o VAT, przez świadczenie usług rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów.

Mając na uwadze, iż umowa dzierżawy niewątpliwie jest umową cywilnoprawną uregulowaną w ustawie z 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 795), nie ma wątpliwości, że w ramach wykonywania przedmiotowych czynności, tj. odpłatnego udostępniania przez Gminę miejsc zagospodarowanych pod stacje ładowania pojazdów, na podstawie zawartej między stronami umowy dzierżawy, Gmina działać będzie w roli podatnika VAT.

W konsekwencji, mając na uwadze, iż Gmina działać będzie w tym zakresie w roli podatnika VAT oraz świadczyć będzie usługi dzierżawy na rzecz podmiotu zewnętrznego, tj. operatora, za wynagrodzeniem, przedmiotowa transakcja podlegać będzie opodatkowaniu VAT (odpłatne świadczenie usług).

W opinii Wnioskodawcy świadczone przez niego usługi dzierżawy na rzecz podmiotu zewnętrznego, tj. operatora stacji ładowania nie będą korzystać przy tym ze zwolnienia z VAT, gdyż ani ustawa o VAT, ani też rozporządzenia wykonawcze nie przewidują zwolnienia z opodatkowania VAT, które znalazłoby zastosowanie w przedstawionym przez Gminę zdarzeniu przyszłym.

Reasumując, odpłatne udostępnianie przez Gminę miejsc zagospodarowanych pod stacje ładowania pojazdów, na podstawie umowy dzierżawy, na rzecz podmiotu zewnętrznego będzie stanowić czynność podlegającą opodatkowaniu VAT na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 8 ust. 1 oraz art. 15 ust. 6 ustawy o VAT, w stosunku do której ani w ustawie o VAT, ani też w rozporządzeniach wykonawczych, nie zostało przewidziane zwolnienie z opodatkowania VAT.

Ad 2

Z przytoczonych wyżej przepisów art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 7 ust. 1, art. 8 ust. 1 ustawy o VAT wynika, że na gruncie przepisów o VAT opodatkowaniu podlega dostawa towarów lub świadczenie usług wyłącznie wówczas, gdy mają one charakter odpłatny (z pewnymi wyjątkami dotyczącymi nieodpłatnych świadczeń zrównanych z czynnościami świadczonymi odpłatnie, które nie znajdują zastosowania w przedmiotowej sprawie).

Zważywszy na fakt, że Infrastruktura parkingu będąca przedmiotem Inwestycji będzie udostępniana przez Gminę wyłącznie nieodpłatnie na rzecz zainteresowanych osób korzystających z transportu publicznego, w ocenie Gminy nie będzie ona wykorzystywana przez Gminę w ramach jakichkolwiek czynności podlegających opodatkowaniu VAT– Infrastruktura ta nie będzie bowiem wykorzystywana przez Wnioskodawcę do żadnych odpłatnych czynności.

Gmina wykorzystywać będzie przedmiotowe mienie w ramach zadań własnych z zakresu gminnych dróg, ulic, mostów, placów oraz organizacji ruchu drogowego, lokalnego transportu zbiorowego, a także utrzymania gminnych obiektów i urządzeń użyteczności publicznej. Ponadto, ewentualne incydentalne opłaty dodatkowe tytułem kary za nieprzestrzeganie regulaminu będą miały charakter sankcyjny, a za ich uiszczenie nie będzie przysługiwało jakiekolwiek świadczenie ze strony Gminy.

Tym samym nie dojdzie tu do odpłatnej dostawy towarów czy odpłatnego świadczenia usług, a przedmiotowy majątek wykorzystywany będzie wyłącznie w ramach zadań własnych Gminy (czynności o charakterze publicznym, niepodlegające opodatkowaniu VAT).

Ad 3

Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.

Z treści wskazanej powyżej regulacji wynika zatem, iż prawo do odliczenia VAT naliczonego przysługuje przy łącznym spełnieniu dwóch przesłanek, tj.:

·      nabywcą towarów/usług jest podatnik VAT oraz

·      nabywane towary/usługi są wykorzystywane przez podatnika do wykonywania czynności opodatkowanych VAT.

W świetle rozważań dotyczących pytania nr 1 należy uznać, iż z tytułu świadczenia usług odpłatnej dzierżawy miejsc zagospodarowanych pod stacje ładowania pojazdów Gmina będzie podatnikiem VAT, gdyż przedmiotowe świadczenie wykonywane będzie odpłatnie na podstawie umowy cywilnoprawnej zawartej przez Gminę z podmiotem trzecim, tj. operatorem stacji ładowania.

W konsekwencji uznać należy, iż Gmina będzie dokonywała w takim przypadku odpłatnego świadczenia usług na terytorium kraju, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 8 ust. 1 ustawy o VAT.

Drugim warunkiem niezbędnym do zastosowania prawa do odliczenia podatku naliczonego jest związek ponoszonych wydatków z wykonywaniem czynności opodatkowanych VAT.

Gmina wskazuje, iż w jej opinii, za bezsporny należy uznać fakt, iż Wydatki inwestycyjne, które są/będą przez Gminę ponoszone, są/będą bezpośrednio związane z czynnościami opodatkowanymi VAT. Utworzone w ramach Inwestycji miejsca, które zostaną zagospodarowane pod stacje ładowania pojazdów będą bowiem przedmiotem odpłatnego udostępniania na rzecz podmiotu zewnętrznego.

Niemniej jednak, będący przedmiotem Projektu majątek, w zakresie Infrastruktury parkingu będzie również udostępniany przez Gminę nieodpłatnie na rzecz zainteresowanych podmiotów korzystających z komunikacji zbiorowej w ramach realizacji przez Gminę zadań własnych wynikających z odrębnych ustaw, w tym na cele związane z lokalnym transportem zbiorowym, gminnymi placami oraz utrzymaniem gminnych obiektów i urządzeń użyteczności publicznej.

Mając na uwadze powyższe, majątek będący przedmiotem Inwestycji będzie wykorzystywany zarówno do działalności opodatkowanej VAT w postaci odpłatnej dzierżawy miejsc zagospodarowanych pod stacje ładowania na rzecz podmiotu zewnętrznego, tj. operatora stacji ładowania, jak również do działalności pozostającej poza zakresem ustawy o VAT, tj. bezpłatnego udostępniania Infrastruktury parkingu w celu realizacji zadań publicznoprawnych.

W świetle art. 86 ust. 2a ustawy o VAT, w przypadku nabycia towarów i usług wykorzystywanych zarówno do celów wykonywanej przez podatnika działalności gospodarczej, jak i do celów innych niż działalność gospodarcza, z wyjątkiem celów osobistych, do których ma zastosowanie art. 7 ust. 2 i art. 8 ust. 2, oraz celów, o których mowa w art. 8 ust. 5 – w przypadku, o którym mowa w tym przepisie, gdy przypisanie tych towarów i usług w całości do działalności gospodarczej podatnika nie jest możliwe, kwotę podatku naliczonego, o której mowa w ust. 2, oblicza się zgodnie ze sposobem określenia zakresu wykorzystywania nabywanych towarów i usług do celów działalności gospodarczej, zwanym dalej „sposobem określenia proporcji”. Sposób określenia proporcji powinien najbardziej odpowiadać specyfice wykonywanej przez podatnika działalności i dokonywanych przez niego nabyć.

Stosownie do treści art. 86 ust. 22 ustawy o VAT, minister właściwy do spraw finansów publicznych może, w drodze rozporządzenia, określić dla niektórych podatników sposób kalkulacji takiej proporcji uwzględniając specyfikę prowadzonej przez nich działalności (dalej: prewspółczynnik).

W stosunku do jednostek samorządu terytorialnego sposób kalkulacji prewspółczynnika został określony w Rozporządzeniu i jego podstawą są dane wynikające z rocznych sprawozdań finansowych.

Zgodnie z treścią § 3 ust. 1 Rozporządzenia, w przypadku jednostki samorządu terytorialnego sposób określenia proporcji ustala się odrębnie dla każdej z jednostek organizacyjnych jednostki samorządu terytorialnego (podkreślenie Gminy).

Stosownie do ust. 2 ww. par. sposób określenia proporcji w przypadku urzędu obsługującego jednostkę samorządu terytorialnego ustala się wg wzoru:

X=A x 100Dujst

gdzie poszczególne symbole oznaczają:

X – proporcję określoną procentowo, zaokrągloną w górę do najbliższej liczby całkowitej,

A – roczny obrót z działalności gospodarczej zrealizowany przez urząd obsługujący jednostkę samorządu terytorialnego, stanowiący część rocznego obrotu jednostki samorządu terytorialnego z działalności gospodarczej,

Dujst – dochody wykonane urzędu obsługującego jednostkę samorządu terytorialnego.

W konsekwencji Gminie przysługuje/będzie przysługiwało prawo do odliczenia VAT naliczonego od Wydatków inwestycyjnych w oparciu o prewspółczynnik skalkulowany w oparciu o dane jednostki organizacyjnej, która będzie administrować powstałą w ramach Projektu infrastrukturą, tj. Urzędu.

Takie stanowisko zostało potwierdzone przykładowo w interpretacji indywidualnej DKIS z 20 października 2022 r., sygn. 0113-KDIPT1-2.4012.530.2022.1.KT, gdzie DKIS wskazał: „W związku z powyższym, będą mieli Państwo prawo do obniżenia kwoty VAT należnego z tytułu świadczenia usługi komunikacji miejskiej autobusowej o kwotę VAT naliczonego z tytułu budowy parkingu Park&Ride, przy zastosowaniu prewspółczynnika, o którym mowa w art. 86 ust. 2a i kolejne ustawy o VAT, obliczonego dla Urzędu Miejskiego. Przy czym prawo to będzie przysługiwało, o ile nie wystąpią przesłanki negatywne wymienione w art. 88 ustawy o VAT”.

Analogiczne stanowisko, zostało potwierdzone również w interpretacji indywidualnej DKIS z 19 maja 2025 r., sygn. 0113-KDIPT1-3.4012.185.2025.1.MWJ.

Konkludując, zdaniem Wnioskodawcy, Gminie będzie przysługiwało prawo do odliczenia VAT naliczonego od Wydatków inwestycyjnych w oparciu o prewspółczynnik skalkulowany dla Urzędu, z uwagi na planowane wykorzystywanie majątku będącego przedmiotem Inwestycji, zarówno do działalności opodatkowanej VAT w postaci odpłatnego udostępniania miejsc zagospodarowanych pod stacje ładowania pojazdów na podstawie umowy dzierżawy na rzecz podmiotu zewnętrznego, jak i do działalności pozostającej poza zakresem ustawy o VAT w postaci bezpłatnego udostępniania Infrastruktury parkingu na rzecz podmiotów zewnętrznych.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:

Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”, podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Na podstawie art. 2 pkt 6 ustawy:

Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:

Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).

Natomiast z art. 8 ust. 1 ustawy wynika, że:

Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również:

1)  przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;

2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji;

3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.

Pod pojęciem usługi (świadczenia) należy rozumieć każde zachowanie, na które składać się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś na rzecz innej osoby), jak i zaniechanie (nieczynienie bądź też tolerowanie). Przy ocenie charakteru świadczenia jako usługi należy mieć na względzie, że ustawa zalicza do grona usług każde świadczenie, które nie jest dostawą w myśl art. 7 ustawy o VAT. Zauważyć również należy, że usługą będzie tylko takie świadczenie, w przypadku którego istnieje bezpośredni konsument, odbiorca świadczenia odnoszący korzyść o charakterze majątkowym.

W związku z powyższym czynność podlega opodatkowaniu jedynie wówczas, gdy wykonywana jest w ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji może zostać uznana za bezpośredniego beneficjenta tej czynności. Przy czym związek pomiędzy otrzymywaną płatnością, a świadczeniem na rzecz dokonującego płatności musi mieć charakter bezpośredni i na tyle wyraźny, aby można powiedzieć, że płatność następuje w zamian za to świadczenie.

Ponadto, nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów lub świadczenie usług w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy oraz art. 8 ust. 1 ustawy, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Aby dana czynność podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, musi być wykonana przez podatnika.

Na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy:

Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy:

Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Jak stanowi art. 15 ust. 6 ustawy:

Nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.

Powyższy zapis jest odzwierciedleniem art. 13 obowiązującej od 1 stycznia 2007 r. Dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U.UE.L 347 z 11.12.2006 str. 1 z późn. zm.), zgodnie z którym:

Krajowe, regionalne i lokalne organy władzy oraz inne podmioty prawa publicznego nie są uważane za podatników w związku z działalnością, którą podejmują lub transakcjami, których dokonują jako organy władzy publicznej, nawet jeśli pobierają należności, opłaty, składki lub płatności w związku z takimi działaniami lub transakcjami.

Jednakże w przypadku gdy podejmują one takie działania lub dokonują takich transakcji, są uważane za podatników w odniesieniu do tych działań lub transakcji, gdyby wykluczenie ich z kategorii podatników prowadziło do znaczących zakłóceń konkurencji. (...)

Kryterium podziału stanowi charakter wykonywanych czynności: czynności o charakterze publicznoprawnym wyłączają te podmioty z kategorii podatników, natomiast czynności o charakterze cywilnoprawnym skutkują uznaniem tych podmiotów za podatników podatku od towarów i usług, a realizowane przez nie odpłatne dostawy towarów i świadczenie usług podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Z powołanych wyżej przepisów wynika, że jednostki samorządu terytorialnego są podatnikami podatku od towarów i usług jedynie w zakresie wszelkich czynności, które mają charakter cywilnoprawny, tzn. są przez nie realizowane na podstawie umów cywilnoprawnych. Będą to zatem wszystkie realizowane przez te jednostki (urzędy) czynności w sferze ich aktywności cywilnoprawnej, np. czynności sprzedaży, zamiany (nieruchomości i ruchomości), wynajmu, dzierżawy, itp., umów prawa cywilnego (nazwanych i nienazwanych).

W myśl art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 662 ze zm.):

Gmina wykonuje zadania publiczne w imieniu własnym i na własną odpowiedzialność.

Jak stanowi art. 6 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym:

Do zakresu działania gminy należą wszystkie sprawy publiczne o znaczeniu lokalnym, niezastrzeżone ustawami na rzecz innych podmiotów.

Zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 2, 4, 15 ustawy o samorządzie gminnym:

Zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty należy do zadań własnych gminy. W szczególności zadania własne obejmują sprawy gminnych dróg, ulic, mostów, placów oraz organizacji ruchu drogowego; lokalnego transportu zbiorowego; utrzymania gminnych obiektów i urządzeń użyteczności publicznej oraz obiektów administracyjnych.

Z opisu sprawy wynika, że są Państwo zarejestrowanym, czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług. Wykonują Państwa zadania własne, które obejmują m.in. sprawy gminnych dróg, ulic, mostów, placów oraz organizacji ruchu drogowego i lokalnego transportu zbiorowego.

Realizują Państwo inwestycję pn. „(…)”.

Celem projektu jest stworzenie nowoczesnej i funkcjonalnej infrastruktury, która poprawi komfort mieszkańców i podróżnych.

Zakres Inwestycji obejmuje wykonanie w szczególności poniższych zadań:

·     rozbiórkę istniejącego budynku dworca kolejowego (drugiego budynku);

·     budowę parkingu typu Park&Ride przy dworcu PKP w (…) – (…) o powierzchni utwardzonej ok. (…) m²;

·     zagospodarowanie terenu o powierzchni ok. (…) m², w tym: budowa zadaszonej wiaty rowerowej oraz zagospodarowanie miejsc pod stacje ładowania pojazdów elektrycznych;

·     instalację energooszczędnego oświetlenia LED;

·     przebudowę infrastruktury teletechnicznej oraz wykonanie odwodnienia powierzchniowego;

·     montaż elementów małej architektury – ławek, koszy na śmieci oraz nasadzeń zieleni.

Inwestycja jest realizowana przez Państwo zarówno ze środków własnych, jak również ze środków Funduszy Europejskich (…).

Faktury związane z wydatkami, w związku z realizacją Inwestycji będą wystawione na Państwa.

Będący przedmiotem Inwestycji majątek będzie wykorzystywany przez Państwa za pomocą Urzędu w poniższy sposób:

·      miejsca zagospodarowane pod stacje ładowania pojazdów elektrycznych zostaną przez Państwa przygotowane oraz będą udostępniane za odpłatnością na podstawie umowy dzierżawy, na rzecz podmiotu zewnętrznego, który postawi urządzenia do ładowania pojazdów na dzierżawionych miejscach oraz będzie odpowiedzialny za ich obsługę oraz udostępnianie,

·      infrastruktura parkingu będzie wykorzystywana wyłącznie na potrzeby osób korzystających z transportu zbiorowego oraz będzie udostępniana przez Państwa wyłącznie nieodpłatnie.

W widocznym miejscu zostanie zamontowana tablica informująca, że parking przeznaczony jest wyłącznie dla osób przesiadających się na komunikację zbiorową. Sprzedaż biletów na ww. komunikację na terenie Gminy prowadzona jest przez odrębny podmiot, a Państwo nie osiągają z tego tytułu żadnych dochodów.

Wprowadzony zostanie również regulamin, który będzie nakładał na osoby korzystające z Infrastruktury parkingu obowiązek pobrania bezpłatnego biletu podczas wjazdu na parking oraz umieszczenia go za przednią szybą pojazdu, pod rygorem naliczenia opłaty dodatkowej tytułem sankcji za nieprzestrzeganie regulaminu.

Jednak jak Państwo podkreślili nie będą mieli Państwo możliwości zidentyfikowania konkretnych osób korzystających nieodpłatnie z Infrastruktury parkingu. Zatem powyższa Infrastruktura będzie udostępniana wyłącznie nieodpłatnie w ramach zadań własnych Gminy.

Wskazali również Państwo, że nie będą mieli Państwo możliwości przyporządkowania wydatków inwestycyjnych do konkretnego rodzaju działalności do której będzie wykorzystywany majątek będący przedmiotem Inwestycji.

Państwa wątpliwości w pierwszej kolejności dotyczą uznania za działalność gospodarczą oraz czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, niekorzystającą ze zwolnienia odpłatnego udostępnienia miejsc zagospodarowanych pod stacje ładowania pojazdów na podstawie umowy dzierżawy na rzecz podmiotu zewnętrznego (pytanie oznaczone we wniosku nr 1).

Art. 693 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 795), zwanej dalej „Kodeksem cywilnym”:

Przez umowę dzierżawy wydzierżawiający zobowiązuje się oddać dzierżawcy rzecz do używania i pobierania pożytków przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a dzierżawca zobowiązuje się płacić wydzierżawiającemu umówiony czynsz.

Umowa dzierżawy jest umową dwustronnie zobowiązującą i wzajemną. Odpowiednikiem świadczenia wydzierżawiającego, polegającego na oddaniu rzeczy do używania i pobierania pożytków, jest świadczenie dzierżawcy, polegające na płaceniu umówionego czynszu. Umowa dzierżawy jest umową cywilnoprawną, która nakłada na strony – zarówno wydzierżawiającego, jak i dzierżawcę – określone przepisami obowiązki. Umówiony między stronami czynsz jest wynagrodzeniem za możliwość korzystania z cudzej rzeczy i stanowi świadczenie wzajemne należne za używanie przedmiotu dzierżawy przez dzierżawcę.

Jak wskazali Państwo w opisie sprawy miejsca zagospodarowane pod stacje ładowania pojazdów elektrycznych zostaną przez Państwa udostępniane za odpłatnością, na podstawie umowy dzierżawy, na rzecz podmiotu zewnętrznego, tj. operatora stacji ładowania.

W odniesieniu do dzierżawy nie będą Państwo działali jako organ władzy publicznej i nie będą Państwo mogli skorzystać z wyłączenia z opodatkowania, o którym mowa w art. 15 ust. 6 ustawy.

Wykonując cywilnoprawną umowę dzierżawy z Operatorem stacji ładowania, będą Państwo występowali w charakterze podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy. Czynność odpłatnego udostępnienia miejsc zagospodarowanych pod stacje ładowania pojazdów elektrycznych na rzecz podmiotu zewnętrznego, będzie stanowić działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy oraz będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 8 ust. 1 ustawy.

Ani przepisy ustawy ani też rozporządzeń wykonawczych do ustawy nie przewidują zwolnienia od podatku dla usługi polegającej na dzierżawie infrastruktury na rzecz zewnętrznych podmiotów, za którą jest pobierane wynagrodzenie, w związku z czym usługa ta nie będzie korzystała ze zwolnienia od podatku VAT.

Zatem odpłatne udostępnienie infrastruktury powstałej w ramach projektu na rzecz Spółki będzie stanowiło czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, niekorzystającą ze zwolnienia z VAT.

Podsumowując, stwierdzam, że odpłatne udostępnienie przez Państwa miejsc zagospodarowanych pod stacje ładowania pojazdów na podstawie umowy dzierżawy, na rzecz podmiotu zewnętrznego będzie stanowić działalność gospodarczą, w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy oraz czynność podlegającą opodatkowaniu, na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 8 ust. 1 ustawy, niekorzystającą ze zwolnienia z opodatkowania.

Tym samym Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1 jest prawidłowe.

Państwa wątpliwości dotyczą również braku uznania za czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług nieodpłatnego udostępnienia Infrastruktury parkingu na rzecz podmiotów zewnętrznych w rozumieniu art. 5, 7 lub 8 ustawy (pytanie oznaczone we wniosku nr 2).

Zakres aktywności podejmowanej przez jednostkę samorządu terytorialnego, w świetle powołanych wyżej przepisów należy interpretować w perspektywie ogólnej zasady, tj. że realizacja danej inwestycji ma służyć zaspokajaniu potrzeb mieszkańców Gminy. Zatem każde działanie podejmowane przez jednostki samorządu terytorialnego w imieniu własnym i na własną odpowiedzialność i finansowanie z budżetu tych jednostek, a dotyczące mienia Gminy, należy uznać za działanie publiczne, służące zaspokajaniu potrzeb wspólnoty samorządowej, które jest wykonywane przez jednostkę samorządu terytorialnego jako zadanie własne.

Tak więc, czynności wynikające z realizacji zadań własnych, nałożonych odrębnymi przepisami, podejmowane w ramach reżimu publicznoprawnego, z tytułu których Gmina nie uzyskuje wpływów, pozostają poza zakresem ustawy o podatku od towarów i usług. Są one bowiem realizowane przez Gminę poza zakresem działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, a Gmina realizując te czynności, nie występuje w charakterze podatnika VAT, zdefiniowanego w art. 15 ust. 1 ustawy, bowiem w tym zakresie działa jako organ władzy w rozumieniu art. 15 ust. 6 ustawy.

W odniesieniu do Państwa sytuacji należy zauważyć, że Infrastruktura parkingu będzie wykorzystywana wyłącznie nieodpłatnie w ramach realizacji zadań własnych wskazanych w ustawie o samorządzie gminnym.

Wobec powyższego, skoro ww. infrastrukturę parkingową udostępniają Państwo wyłącznie nieodpłatnie, to nie będą Państwo działać w charakterze podatnika podatku VAT.

Zatem ww. czynność, w ramach których następuje wykonywanie zadań własnych, będzie realizowana poza zakresem działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. Tym samym wykonując tą czynność nie wystąpią Państwo w charakterze podatnika podatku VAT, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy, bowiem w tym zakresie będą Państwo działali jako organ władzy w rozumieniu art. 15 ust. 6 ustawy. W konsekwencji czynność ta nie będzie czynnością podlegającą podatkowi VAT.

Podsumowując, stwierdzam, że nieodpłatne udostępnienie Infrastruktury parkingu na rzecz podmiotów zewnętrznych nie będzie stanowić czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w rozumieniu art. 5, art. 7 lub art. 8 ustawy.

Tym samym Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 2 jest prawidłowe

Państwa wątpliwości dotyczą również prawa do odliczenia podatku VAT naliczonego od ponoszonych wydatków inwestycyjnych przy zastosowaniu prewspółczynnika, o którym mowa w art. 86 ust. 2a ustawy, skalkulowanego w oparciu o dane Urzędu zgodnie z § 3 ust. 2 Rozporządzenia (pytanie oznaczone we wniosku nr 3).

Zgodnie z przepisem art. 86 ust. 1 ustawy:

W zakresie w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.

W myśl art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy:

Kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług.

Z cytowanych wyżej przepisów wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, tzn. takich, których następstwem jest określenie podatku należnego. Przedstawiona wyżej zasada wyklucza zatem możliwość dokonania obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które nie są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich wykorzystania do czynności zwolnionych od podatku VAT oraz niepodlegających temu podatkowi.

Podkreślić należy, że ustawodawca przyznał podatnikowi prawo do odliczenia podatku naliczonego w całości lub w części, pod warunkiem spełnienia przez niego zarówno przesłanek pozytywnych, wynikających z art. 86 ust. 1 ustawy oraz niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy. Przepis ten określa listę wyjątków, które pozbawiają podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.

Wyrażoną w cytowanym powyżej art. 86 ust. 1 ustawy generalną zasadę uprawniającą do odliczenia podatku naliczonego, uzupełniają regulacje zawarte m.in. w art. 86 ust. 2a ustawy.

Art. 86 ust. 2a ustawy wskazuje, że:

W przypadku nabycia towarów i usług wykorzystywanych zarówno do celów wykonywanej przez podatnika działalności gospodarczej, jak i do celów innych niż działalność gospodarcza, z wyjątkiem celów osobistych, do których ma zastosowanie art. 7 ust. 2 i art. 8 ust. 2, oraz celów, o których mowa w art. 8 ust. 5 – w przypadku, o którym mowa w tym przepisie, gdy przypisanie tych towarów i usług w całości do działalności gospodarczej podatnika nie jest możliwe, kwotę podatku naliczonego, o której mowa w ust. 2, oblicza się zgodnie ze sposobem określenia zakresu wykorzystywania nabywanych towarów i usług do celów działalności gospodarczej, zwanym dalej „sposobem określenia proporcji”. Sposób określenia proporcji powinien najbardziej odpowiadać specyfice wykonywanej przez podatnika działalności i dokonywanych przez niego nabyć.

Stosownie do treści art. 86 ust. 2b ustawy:

Sposób określenia proporcji najbardziej odpowiada specyfice wykonywanej przez podatnika działalności i dokonywanych przez niego nabyć, jeżeli:

1)  zapewnia dokonanie obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego wyłącznie w odniesieniu do części kwoty podatku naliczonego proporcjonalnie przypadającej na wykonywane w ramach działalności gospodarczej czynności opodatkowane oraz

2) obiektywnie odzwierciedla część wydatków przypadającą odpowiednio na działalność gospodarczą oraz na cele inne niż działalność gospodarcza, z wyjątkiem celów osobistych, do których ma zastosowanie art. 7 ust. 2 i art. 8 ust. 2, oraz celów, o których mowa w art. 8 ust. 5 – w przypadku, o którym mowa w tym przepisie, gdy przypisanie tych wydatków w całości do działalności gospodarczej nie jest możliwe.

Zgodnie z art. 86 ust. 2c ustawy:

Przy wyborze sposobu określenia proporcji można wykorzystać w szczególności następujące dane:

1)  średnioroczną liczbę osób wykonujących wyłącznie prace związane z działalnością gospodarczą w ogólnej średniorocznej liczbie osób wykonujących prace w ramach działalności gospodarczej i poza tą działalnością;

2) średnioroczną liczbę godzin roboczych przeznaczonych na prace związane z działalnością gospodarczą w ogólnej średniorocznej liczbie godzin roboczych przeznaczonych na prace związane z działalnością gospodarczą i poza tą działalnością;

3) roczny obrót z działalności gospodarczej w rocznym obrocie podatnika z działalności gospodarczej powiększonym o otrzymane przychody z innej działalności, w tym wartość dotacji, subwencji i innych dopłat o podobnym charakterze, otrzymanych na sfinansowanie wykonywanej przez tego podatnika działalności innej niż gospodarcza;

4) średnioroczną powierzchnię wykorzystywaną do działalności gospodarczej w ogólnej średniorocznej powierzchni wykorzystywanej do działalności gospodarczej i poza tą działalnością.

W myśl art. 86 ust. 2d ustawy:

W celu obliczenia kwoty podatku naliczonego w przypadku, o którym mowa w ust. 2a, przyjmuje się dane za poprzedni rok podatkowy.

Na podstawie art. 86 ust. 2g ustawy:

Proporcję określa się procentowo w stosunku rocznym. Proporcję tę zaokrągla się w górę do najbliższej liczby całkowitej. Przepisy art. 90 ust. 5, 6, 9a, 10 i 10c–10g stosuje się odpowiednio.

Stosownie do art. 86 ust. 2h ustawy:

W przypadku, gdy podatnik, dla którego sposób określenia proporcji wskazują przepisy wydane na podstawie ust. 22, uzna, że wskazany zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie ust. 22 sposób określenia proporcji nie będzie najbardziej odpowiadać specyfice wykonywanej przez niego działalności i dokonywanych przez niego nabyć, może zastosować inny bardziej reprezentatywny sposób określenia proporcji.

Jak stanowi art. 86 ust. 22 ustawy:

Minister właściwy do spraw finansów publicznych może, w drodze rozporządzenia, określić w przypadku niektórych podatników sposób określenia proporcji uznany za najbardziej odpowiadający specyfice wykonywanej przez tych podatników działalności i dokonywanych przez nich nabyć oraz wskazać dane, na podstawie których jest obliczana kwota podatku naliczonego z wykorzystaniem tego sposobu określenia proporcji, uwzględniając specyfikę prowadzenia działalności przez niektórych podatników i uwarunkowania obrotu gospodarczego.

Na podstawie powyższej delegacji, zostało wydane rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 17 grudnia 2015 r. w sprawie sposobu określania zakresu wykorzystywania nabywanych towarów i usług do celów działalności gospodarczej w przypadku niektórych podatników (Dz. U. z 2021 r. poz. 999), zwane dalej rozporządzeniem, które:

Jak wskazano w § 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia:

1)  Rozporządzenie określa w przypadku niektórych podatników sposób określania zakresu wykorzystywania nabywanych towarów i usług do celów działalności gospodarczej uznany za najbardziej odpowiadający specyfice wykonywanej przez tych podatników działalności i dokonywanych przez nich nabyć, zwany dalej „sposobem określenia proporcji”;

2) wskazuje dane, na podstawie których jest obliczana kwota podatku naliczonego z wykorzystaniem sposobu określenia proporcji.

Podatnikami, do których odnoszą się przepisy zawarte w rozporządzeniu, są jednostki samorządu terytorialnego, samorządowe instytucje kultury, państwowe instytucje kultury, uczelnie publiczne, instytuty badawcze.

Zgodnie z § 2 pkt 8 rozporządzenia:

Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o jednostkach organizacyjnych jednostki samorządu terytorialnego – rozumie się przez to:

a)  urząd obsługujący jednostkę samorządu terytorialnego,

b) jednostkę budżetową,

c) zakład budżetowy.

W myśl § 3 ust. 1 rozporządzenia:

W przypadku jednostki samorządu terytorialnego sposób określenia proporcji ustala się odrębnie dla każdej z jednostek organizacyjnych jednostki samorządu terytorialnego.

Dla jednostek samorządu terytorialnego takich jak gmina nie ustala się jednego sposobu określenia proporcji (prewspółczynnika) dla całej jednostki (gminy) jako osoby prawnej, tylko odrębne sposoby (prewspółczynniki) dla poszczególnych jej jednostek organizacyjnych.

Jak wynika z § 3 ust. 2 rozporządzenia:

Jako sposób określenia proporcji uznaje się w przypadku urzędu obsługującego jednostkę samorządu terytorialnego sposób ustalony według wzoru:

X = A x 100 / DUJST

gdzie poszczególne symbole oznaczają:

X – proporcję określoną procentowo, zaokrągloną w górę do najbliższej liczby całkowitej,

A – roczny obrót z działalności gospodarczej zrealizowany przez urząd obsługujący jednostkę samorządu terytorialnego, stanowiący część rocznego obrotu jednostki samorządu terytorialnego z działalności gospodarczej,

DUJST – dochody wykonane urzędu obsługującego jednostkę samorządu terytorialnego.

Jak wskazano w § 2 pkt 4 rozporządzenia:

Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o obrocie – rozumie się przez to podstawę opodatkowania, o której mowa w art. 29a, art. 32, art. 119 oraz art. 120 ust. 4 i 5 ustawy, w zakresie:

a)  dokonywanych przez podatników:

‒ odpłatnych dostaw towarów na terytorium kraju,

‒ odpłatnego świadczenia usług na terytorium kraju,

‒ eksportu towarów,

‒ wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów,

b)  odpłatnych dostaw towarów lub świadczenia usług poza terytorium kraju, które podlegałyby opodatkowaniu podatkiem gdyby były wykonywane na terytorium kraju.

W myśl § 2 pkt 9 rozporządzenia:

Przez dochody wykonane urzędu obsługującego jednostkę samorządu terytorialnego - rozumie się przez to dochody obejmujące dochody publiczne, środki pochodzące z budżetu Unii Europejskiej oraz środki pochodzące ze źródeł zagranicznych, w rozumieniu ustawy o finansach publicznych - wynikające ze sprawozdania rocznego z wykonania budżetu jednostki samorządu terytorialnego, pomniejszone o:

a)  dochody, o których mowa w art. 5 ust. 2 pkt 4 lit. b-d i pkt 5 ustawy o finansach publicznych,

b) zwrot różnicy podatku, o której mowa w art. 87 ust. 1 ustawy, lub zwrot kwoty podatku naliczonego, o której mowa w art. 86 ust. 8 pkt 1 ustawy,

c) dochody wykonane jednostki budżetowej powiększone o kwotę stanowiącą równowartość środków przeznaczonych na wypłatę przez tę jednostkę, na podstawie odrębnych przepisów, zasiłków, zapomóg i innych świadczeń o podobnym charakterze na rzecz osób fizycznych, celem realizacji zadań jednostki samorządu terytorialnego,

d) środki finansowe pozostające na wydzielonym rachunku, o którym mowa w art. 223 ust. 1 ustawy o finansach publicznych, odprowadzone na rachunek budżetu jednostki samorządu terytorialnego,

e) wpłaty nadwyżki środków obrotowych zakładu budżetowego,

f)  kwoty stanowiące równowartość środków, innych niż stanowiące zapłatę, o której mowa w art. 29a ust. 1 ustawy, przekazanych zakładom budżetowym, innym jednostkom sektora finansów publicznych oraz innym osobom prawnym lub jednostkom organizacyjnym nieposiadającym osobowości prawnej, z wyłączeniem kwot, które zostały zwrócone, celem realizacji przez te podmioty zadań jednostki samorządu terytorialnego,

g) odszkodowania należne jednostce samorządu terytorialnego, pomniejszone o kwoty odszkodowań stanowiących zapłatę, o której mowa w art. 29a ust. 1 ustawy.

Zgodnie z § 3 ust. 5 rozporządzenia:

Dochody wykonane urzędu obsługującego jednostkę samorządu terytorialnego, dochody wykonane jednostki budżetowej oraz przychody wykonane zakładu budżetowego nie obejmują odpowiednio dochodów lub przychodów uzyskanych z tytułu:

1)  dostawy towarów i usług, które na podstawie przepisów o podatku dochodowym są zaliczane odpowiednio przez jednostkę samorządu terytorialnego lub jednostkę organizacyjną jednostki samorządu terytorialnego do środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji, oraz gruntów i praw wieczystego użytkowania gruntów, jeżeli są zaliczane odpowiednio do środków trwałych jednostki samorządu terytorialnego lub jednostki organizacyjnej jednostki samorządu terytorialnego – używanych na potrzeby prowadzonej przez te jednostki działalności;

2) transakcji dotyczących:

a) pomocniczych transakcji w zakresie nieruchomości i pomocniczych transakcji finansowych,

b) usług wymienionych w art. 43 ust. 1 pkt 7, 12 i 38–41 ustawy, w zakresie, w jakim transakcje te mają charakter pomocniczy.

Zaproponowana metoda ma charakter „obrotowy”, polegający na ustaleniu udziału „obrotów” z tytułu działalności gospodarczej w całkowitym „obrocie” z tytułu działalności gospodarczej oraz działalności pozostającej poza sferą VAT.

Art. 86 ust. 2a ustawy wprost określa, co stanowi kwotę podatku naliczonego w przypadku nabycia towarów i usług, wykorzystywanych zarówno do celów wykonywanej przez podatnika działalności gospodarczej, jak i do celów innych.

Cele prowadzonej działalności gospodarczej należy rozpatrywać w kontekście definicji działalności gospodarczej, określonej w art. 15 ust. 2 i 3 ustawy. W związku z prowadzeniem działalności gospodarczej u podatnika mogą wystąpić działania czy sytuacje, które nie generują opodatkowania VAT. „Towarzyszą” one działalności gospodarczej i nie stanowią obok niej odrębnego przedmiotu działalności podatnika. Nie podlegają one opodatkowaniu VAT, jednakże ich występowanie nie oznacza, że u podatnika występują czynności wykonywane poza działalnością gospodarczą.

W celu odliczenia podatku naliczonego, w pierwszej kolejności podatnik powinien przyporządkować ponoszone wydatki do poszczególnych rodzajów działalności (opodatkowanej podatkiem VAT, zwolnionej i niepodlegającej opodatkowaniu tym podatkiem). W przypadku zakupów bezpośrednio związanych z działalnością opodatkowaną, podatnik, na podstawie art. 86 ust. 1 ustawy, odlicza podatek naliczony w całości. Natomiast w sytuacji, gdy takie przyporządkowanie nie jest możliwe, a wydatki służą zarówno do celów wykonywanej przez podatnika działalności gospodarczej, jak i do celów innych niż działalność gospodarcza, podatnik powinien ustalić proporcję, o której mowa w art. 86 ust. 2a ustawy.

W przedmiotowej sprawie w przypadku Inwestycji pn. „(…)” nie mają Państwo możliwości przyporządkowania wydatków Inwestycyjnych do konkretnego rodzaju działalności, do której będzie wykorzystywany majątek będący przedmiotem Inwestycji, tj. bezpłatnego udostępniania Infrastruktury parkingu przez Państwa na rzecz zainteresowanych osób korzystających z komunikacji zbiorowej (czynności niepodlegające opodatkowaniu podatkiem VAT) oraz odpłatnego udostępniania miejsc zagospodarowanych pod stacje ładowania pojazdów, na podstawie umowy dzierżawy, na rzecz podmiotu zewnętrznego, tj. Operatora stacji ładowania (czynność opodatkowana podatkiem VAT).

W konsekwencji skoro nie są Państwo w stanie przyporządkować ponoszonych wydatków do poszczególnych rodzajów działalności i Państwa wydatki służą zarówno do celów wykonywanej przez Państwa działalności gospodarczej, jak i do celów innych niż działalność gospodarcza, to powinni Państwo zastosować proporcję, o której mowa w art. 86 ust. 2a ustawy, z uwzględnieniem § 3 ust. 2 rozporządzenia.

Podsumowując, stwierdzam, że Państwu przysługuje/będzie przysługiwało prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego od wydatków Inwestycyjnych przy zastosowaniu prewspółczynnika, o którym mowa w art. 86 ust. 2a ustawy, skalkulowanego o dane Urzędu zgodnie z § 3 ust. 2 rozporządzenia.

Tym samym Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 3 jest prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy:

·      stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia,

·      zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Należy zauważyć, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa:

Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.

Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym i zdarzeniem przyszłym, Państwo ponoszą ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym jego przedstawieniem. Zatem, wydając przedmiotową interpretację oparłem się na wynikającym z treści wniosku opisie stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego. W przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

W myśl art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej:

Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną).

W związku z powyższym, wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem Państwa wniosku (pytania). Inne kwestie przedstawione w opisie stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego, bądź we własnym stanowisku, które nie zostały objęte pytaniem nie mogą być, zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej, rozpatrzone. Dotyczy to w szczególności określenia rodzaju czynności w sytuacji naliczenia opłaty za nieprzestrzeganie regulaminu, a w konsekwencji wystąpienia skutków prawnych z tego tytułu.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·     Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

·     Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

·     Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.

Rozliczaj podatki zgodnie z przepisami — w programie TaxMachine

Interpretacje pomagają zrozumieć przepisy; TaxMachine pomaga je zastosować w praktyce — prowadzi księgi, liczy podatki i generuje deklaracje, a stawki, druki i przepisy aktualizuje na bieżąco.

  • ✓ Księga przychodów i rozchodów, ryczałt oraz pełna księgowość
  • ✓ Faktury i e-faktury KSeF, JPK_V7 i JPK_KR
  • ✓ PIT, CIT, VAT i inne deklaracje + wysyłka e-Deklaracje z pobraniem UPO
  • ✓ Środki trwałe i amortyzacja, płace i ZUS
  • ✓ Automatyczne aktualizacje stawek, druków i przepisów

Źródło: System Informacji Celno-Skarbowej EUREKA (MF/KIS). Dokument urzędowy — reprodukcja dozwolona (art. 4 ustawy o prawie autorskim).

Interpretacja indywidualna chroni wyłącznie jej adresata i tylko przy zgodności stanu faktycznego z wnioskiem. Cudza interpretacja ma charakter informacyjny.