0112-KDIL1-2.4012.287.2026.2.AK

Interpretacja indywidualna
– stanowisko prawidłowe

Szanowna Pani,

stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

16 czerwca 2026 r. wpłynął Pani wniosek z 16 czerwca 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy prawa do skorygowania JPK VAT i obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z transakcji nabycia lokalu mieszkalnego.

Uzupełniła go Pani pismem z 26 sierpnia 2026 r. (wpływ 26 sierpnia 2026 r.) – w odpowiedzi na wezwanie.

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

(…) (dalej także: „Wnioskodawca”) prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą (…) i jest czynnym podatnikiem VAT (data wpisu jako podatnik VAT na białą listę: (…)). Zgodnie z wpisem w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej, Wnioskodawca wykonuje działalność gospodarczą m.in. w zakresie: PKD „68.10.Z Kupno i sprzedaż nieruchomości na własny rachunek”.

(…) r. Wnioskodawca nabył na podstawie aktu notarialnego zawartego przed notariuszem w (…) lokal mieszkalny (…).

Wnioskodawca nabył ww. lokal mieszkalny za cenę brutto w kwocie (…) zł (…). Strony oświadczyły w akcie notarialnym, że cena odpowiada wartości rynkowej i zawiera podatek od towarów i usług naliczony według ustawowej stawki – 8% Cena została zapłacona w dwóch częściach: zadatku w kwocie (…) zł oraz pozostałej kwocie (…) zł.

Sprzedawcą nieruchomości był (…) – prowadzący działalność gospodarczą pod firmą: (…) – czynny podatnik VAT.

Wnioskodawca otrzymał od Sprzedawcy nieruchomości 2 faktury VAT:

a.  fakturę VAT numer (…) z wykazanymi następującymi kwotami do zapłaty: kwota netto: (…), podatek VAT w stawce 8%: (…) zł, kwota brutto: (…) zł;

b.  fakturę VAT (…) z wykazanymi następującymi kwotami do zapłaty: kwota netto: (…) zł, podatek VAT w stawce 8%: (…) zł, kwota brutto: (…) zł.

W dacie nabycia nieruchomości Wnioskodawca był czynnym podatnikiem podatku VAT. Zarówno akt notarialny, jak i obie ww. faktury VAT nie zawierały numeru identyfikacyjnego NIP Wnioskodawcy.

W akcie notarialnym Wnioskodawca został zidentyfikowany w następujący sposób: (…).

Na fakturze VAT numer (…) Wnioskodawca został zidentyfikowany w następujący sposób: (…).

Wnioskodawca nabył nieruchomość w celu jej dalszej odsprzedaży z zyskiem, tj. w celu prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm. dalej: „ustawa o VAT”). Wnioskodawca nie wykazał podatku VAT naliczonego od transakcji nabycia nieruchomości do dnia złożenia wniosku do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej.

Wnioskodawca zrealizował cel w postaci odpłatnego zbycia nieruchomości z zyskiem poprzez zawarcie (…) r. aktu notarialnego przed (…), notariuszem w (…), na mocy którego Wnioskodawca zbył lokal mieszkalny oznaczony numerem (…) na rzecz (…) oraz (…).

Nieruchomość została zbyta za łączną kwotę brutto (…), tj. (…) zł netto powiększone o wartość podatku od towarów i usług VAT w stawce 8%, tj. (…) zł. Należny podatek VAT został wykazany w treści aktu notarialnego. Przed zawarciem umowy rozporządzającej, nabywcy wpłacili Wnioskodawcy zadatek w kwocie (…) zł brutto.

W akcie notarialnym z dnia (…) r. Wnioskodawca został opisany w następujący sposób(…).

Wnioskodawca wystawił Nabywcom dwie faktury VAT:

a.  fakturę VAT zaliczkową nr (…) z wykazanymi następującymi kwotami do zapłaty: kwota netto: (…) zł, podatek VAT w stawce 8%: (…) zł, kwota brutto: (…) zł;

b.  fakturę VAT końcową nr (…) z wykazanymi następującymi kwotami do zapłaty: kwota netto: (…) zł, podatek VAT w stawce 8%: (…) zł, kwota brutto: (…) zł.

Lokal mieszkalny został sprzedany przed upływem 2 lat od pierwszego zasiedlenia w rozumieniu art. 2 pkt 14 w zw. z art. 43 ust. 1 pkt 10 i 10a ustawy o VAT, w związku z czym była to sprzedaż opodatkowana.

Reasumując, Wnioskodawca – czynny podatnik VAT nabył lokal mieszkalny po cenie zawierającej podatek VAT, nabycie nastąpiło wyłącznie w celu dalszej odsprzedaży nieruchomości z zyskiem. Wnioskodawca nie wykazał podatku naliczonego od transakcji nabycia tej nieruchomości (tj. nie „odliczył” podatku VAT). Następnie Wnioskodawca sprzedał w ramach działalności gospodarczej ten lokal mieszkalny, a transakcja sprzedaży była objęta podatkiem VAT. Wnioskodawca odprowadził podatek VAT należny.

Uzupełnienie i doprecyzowanie opisu stanu faktycznego

Lokal mieszkalny został zakupiony wyłącznie do celów działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), tj. został zakupiony w ramach działalności gospodarczej w rozumieniu ww. przepisu. Lokal mieszkalny nie został zakupiony na cele prywatne (osobiste). Wnioskodawca nabył przedmiotowy lokal z wyłącznym zamiarem jego odpłatnego zbycia z zyskiem, a więc dla celów zarobkowych.

Zakup lokalu mieszkalnego był związany wyłącznie z czynnościami opodatkowanymi podatkiem VAT.

Przedmiotowy lokal mieszkalny stanowił towar w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług (art. 2 pkt 6 ww. ustawy). Wyłącznym celem nabycia lokalu mieszkalnego była jego dalsza odsprzedaż, wobec czego był to towar handlowy.

Faktury dokumentujące nabycie lokalu mieszkalnego nie zawierały wszystkich elementów wymienionych w art. 106e ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, gdyż nie zawierały numeru, za pomocą którego nabywca towarów (Wnioskodawca) jest zidentyfikowany na potrzeby podatku, tj. numeru NIP.

Wnioskodawca wskazuje, że zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, jak również polskich sądów administracyjnych, a także zgodnie z linią interpretacyjną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej brak numeru NIP na fakturze nie pozbawia Wnioskodawcy prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. Orzecznictwo w tym zakresie zostało wskazane w złożonym wniosku.

Pozostałe dane na fakturze (imię, nazwisko, adres) są poprawne i pozwalają na jednoznaczną identyfikacji Wnioskodawcy jako nabywcy.

Zamiarem Wnioskodawcy było wykorzystanie przedmiotowego lokalu mieszkalnego wyłącznie na cele działalności gospodarczej opodatkowanej podatkiem od towarów i usług. Wnioskodawca nabył przedmiotowy lokal z wyłącznym zamiarem jego odpłatnego zbycia z zyskiem.

Pytanie

Czy Wnioskodawca, działając na podstawie art. 86 ust. 13 ustawy o VAT, ma prawo skorygować jednolity plik kontrolny VAT i wykazać podatek VAT naliczony w związku z transakcją nabycia lokalu mieszkalnego opisanego w stanie faktycznym, tj. czy Wnioskodawcy przysługuje prawo do skorygowania JPK VAT i obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z transakcji nabycia ww. lokalu mieszkalnego?

Pani stanowisko w sprawie

W ocenie Wnioskodawcy, przysługuje mu prawo do skorygowania JPK VAT za właściwy okres i obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z transakcji nabycia lokalu mieszkalnego oznaczonego numerem (…).

Zgodnie z dyspozycją art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, „W zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124”.

Dyspozycja ww. przepisu jest spełniona w przedstawionym we wniosku stanie faktycznym.

Po pierwsze, Wnioskodawca jest (oraz był w dacie nabycia nieruchomości) czynnym podatnikiem VAT. Po drugie, nabyty przez niego towar został wykorzystywany do wykonywania czynności opodatkowanych – nieruchomość została sprzedana, a transakcja była opodatkowana podatkiem VAT. Wobec powyższego, Wnioskodawcy przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.

Ponieważ Wnioskodawca nie skorzystał z prawa wynikającego z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT w najdalszym terminie wynikającym z art. 86 ust. 11 ustawy o VAT, niezbędne jest złożenie korekty JPK VAT i wykazanie w niej podatku VAT naliczonego.

Zgodnie z art. 86 ust. 13 ustawy o VAT, „Jeżeli podatnik nie dokonał obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego w terminach, o których mowa w ust. 10, 10d, 10e i 11, może on obniżyć kwotę podatku należnego przez dokonanie korekty deklaracji podatkowej:

1)  za okres, w którym powstało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, albo

2)  za jeden z trzech następnych okresów rozliczeniowych, a w przypadku podatnika, o którym mowa w art. 99 ust. 2 i 3, za jeden z dwóch następnych okresów rozliczeniowych, po okresie rozliczeniowym, w którym powstało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego

– nie później jednak niż w ciągu 5 lat, licząc od początku roku, w którym powstało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego”.

Należy wskazać, że okres 5 lat (licząc od początku roku, w którym powstało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego), o którym mowa w art. 86 ust. 13 ustawy o VAT nie upłynął.

Ponadto, okoliczność, iż w akcie notarialnym nabycia opisanej nieruchomości oraz na fakturach związanych z tym nabyciem nie wykazano numeru NIP Wnioskodawcy, nie pozbawia go prawa do odliczenia podatku VAT.

Wynika to z faktu, iż żadna z przesłanek negatywnych z art. 88 ustawy o VAT nie jest spełniona. Dyspozycja art. 88 ustawy o VAT określa taksatywną listę przypadków, w których podatnik może zostać pozbawiony prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o podatek naliczony, jednakże nie wymienia opisanej we wniosku nieprawidłowości - braku numeru NIP na fakturze - jako przesłanki negatywnej powodującej utratę prawa do odliczenia podatku naliczonego. Zatem brak numeru NIP na fakturze nie przesądza o braku prawa do odliczenia podatku VAT.

Należy przypomnieć, że prawo do odliczenia podatku naliczonego jest fundamentalnym prawem podatnika, wynikającym z konstrukcji podatku od towarów i usług jako podatku od wartości dodanej. Unormowanie to jest implementacją art. 168 lit. a) Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (t. j. Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11 grudnia 2006 r. s. 1 ze zm.). Prawo do odliczenia podatku naliczonego jest wyrazem zasady neutralności podatku VAT w transakcjach między podatnikami tego podatku. Jednocześnie państwo członkowskie nie ma prawa pozbawić podatnika prawa do odliczenia z tak błahego powodu jak braku numeru NIP na fakturze.

Powyższe zagadnienie było już wielokrotnie przedmiotem rozstrzygnięć zarówno sądów administracyjnych, jak i Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej.

Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej orzekł wielokrotnie, że podstawowa zasada neutralności podatku VAT wymaga, aby prawo do odliczenia podatku naliczonego zostało przyznane w razie spełnienia podstawowych wymagań, nawet jeśli podatnicy nie spełnili niektórych wymagań formalnych - zob. np. Raiffeisen Leasing, C-235/21, EU:C:2022:739; Senatex GmbH przeciwko Finanzamt Hannover-Nord, C-518/14, ECLI:EU:C:2016:691; Nidera Handelscompagnie, C-385/09, EU:C:2010:627, pkt 50, 51; Kopalnia Odkrywkowa Polski Trawertyn P. Granatowicz, M. Wąsiewicz, C-280/10, EU:C:2012:107, pkt 43; zobacz także, w odniesieniu do obowiązku zgłoszenia podjęcia działalności gospodarczej podlegającej opodatkowaniu, wyrok Dankowski (C-438/09, EU:C:2010:818, pkt 33-36); w odniesieniu do nieprawidłowości w rachunkowości i w deklaracjach dotyczące transakcji podlegających systemowi odwrotnego obciążenia, wyrok Ecotrade (C-95/07 i C-96/07, EU:C:2008:267, pkt 63).

Trzeba także wskazać, że zarówno zgodnie z orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego (zob. wyrok NSA w sprawie I FSK 949/23), jak i Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, nie tylko faktura może stanowić dokument, który uprawnia do dokonania odliczenia podatku naliczonego. Z orzecznictwa TSUE (zob. wyrok w sprawie Raiffeisen Leasing, C-235/21) jednoznacznie wynika, że przy braku faktury, umowa może stanowić podstawę do odliczenia podatku naliczonego, jeżeli zawiera wszystkie informacje niezbędne do tego, żeby organ podatkowy państwa członkowskiego mógł ustalić, czy materialne przesłanki prawne do odliczenia podatku zostały spełnione. Rozumowanie a fortiori (w odmianie a maiore ad minus) prowadzi do jednoznacznej konkluzji, że brak formalny polegający na braku numeru NIP na fakturze nie stanowi przesłanki negatywnej odliczenia podatku VAT.

Prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego z faktur niezawierających numeru NIP nabywcy było również wielokrotnie potwierdzane przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej. Jedynie tytułem przykładu można wskazać na interpretację z 29 lipca 2025 r. o sygn. 0114- KDIP1-3.4012.430.2025.1.MPA.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej ustawą:

W myśl art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy:

Zgodnie z art. 88 ust. 3a ustawy:

Stosownie do treści art. 88 ust. 4 ustawy:

Z przepisów art. 86 ust. 1 i art. 88 ust. 4 ustawy wynika, że prawo do odliczenia podatku naliczonego przysługuje czynnym podatnikom podatku od towarów i usług jedynie w sytuacji, gdy dokonywane zakupy mają ścisły związek z czynnościami opodatkowanymi. Odliczyć zatem można podatek naliczony, który jest związany z transakcjami opodatkowanymi podatnika, tzn. których następstwem jest określenie podatku należnego (powstanie zobowiązania podatkowego). Wskazana norma prawna wyraża zasadę neutralności podatku od towarów i usług, w następstwie której podatnicy realizujący czynności zwolnione, są w podobnej sytuacji, jak ostateczny nabywca (konsument) towaru lub usługi z wyjątkiem przypadków jednoznacznie wskazanych w ustawie o podatku od towarów i usług. Ustawa wyłącza zatem możliwość dokonywania odliczeń podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które nie są wykorzystywane do czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich wykorzystania do czynności zwolnionych od podatku oraz niepodlegających opodatkowaniu.

Należy zauważyć, że formułując w art. 86 ust. 1 ustawy warunek związku ze sprzedażą opodatkowaną, ustawodawca nie uzależnia prawa do odliczenia od związku zakupu z obecnie wykonywanymi czynnościami opodatkowanymi. Wystarczającym jest, że z okoliczności towarzyszących nabyciu towarów lub usług przy uwzględnieniu rodzaju prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej wynika, że zakupy te dokonane są w celu ich wykorzystania w ramach jego działalności opodatkowanej.

W myśl art. 86 ust. 13 ustawy:

W każdym przypadku należy dokonać oceny, czy intencją podatnika wykonującego określone czynności, z którymi łączą się skutki podatkowo-prawne, było wykonywanie czynności opodatkowanych.

Na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy:

W myśl art. 15 ust. 2 ustawy:

Aby dany podmiot mógł skorzystać z prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony związany z dokonanym nabyciem towarów i usług, w pierwszej kolejności powinien spełnić przesłanki umożliwiające uznanie go dla tej czynności za podatnika podatku od towarów i usług, w ramach prowadzonej działalności gospodarczej.

W myśl art. 106b ust. 1 pkt 1 ustawy:

Jak stanowi art. 106e ust. 1 pkt 1 - 15 ustawy:

Z ww. uregulowań wynika, że faktura powinna m.in. jednoznacznie określać imiona i nazwiska lub nazwy podatnika (sprzedawcy) i nabywcy oraz ich adresy. Faktura powinna zawierać dane nabywcy towaru lub usługi i tym samym dokumentować rzeczywiste zdarzenia gospodarcze, a jako wystawca i nabywca powinni widnieć faktyczni uczestnicy transakcji. Każdorazowo należy ustalić więc nabywcę towaru lub usługi, który powinien wynikać z zawartej umowy.

Należy zwrócić uwagę, że prawo do odliczenia podatku naliczonego jest podstawowym i fundamentalnym prawem podatnika, wynikającym z konstrukcji podatku od towarów i usług jako podatku od wartości dodanej. Unormowanie to jest implementacją wcześniej obowiązującego art. 17 ust. 2 lit. a) VI Dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej. To samo wynika z art. 168 lit. a) Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (t. j. Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11 grudnia 2006 r. s. 1 ze zm.). Przepis ten jednoznacznie wskazuje, że odliczenie przysługuje jedynie w odniesieniu do podatku powstałego w wyniku czynności wykonanej przez innego podatnika, a dla realizacji tego prawa – stosownie do art. 178 lit. a) tej Dyrektywy – konieczne jest posiadanie faktury wystawionej zgodnie z art. 220, art. 236, art. 238, art. 239 i art. 240 Dyrektywy 2006/112/WE Rady.

Konieczność posiadania faktury w kwestii prawa do odliczenia podatku naliczonego potwierdzają wyroki TSUE. Przykładowo w wyroku z 14 lipca 1988 r. w sprawie C-123/87 (Jeunehomme), TSUE wskazał, że artykuły 18 ust. 1 lit. a), 22 ust. 3 lit. a) i (b) oraz 22 ust. 8 VI Dyrektywy zezwalają Państwom Członkowskim na wprowadzenie wymogu, zgodnie z którym prawo do odliczenia VAT uzależnione jest od posiadania faktury, która oprócz spełnienia minimalnych warunków wymienionych w VI Dyrektywie, musi zawierać określone dane niezbędne do tego, by zapewnić stosowanie VAT i umożliwić organom skarbowym sprawowanie nadzoru. Liczba tych danych ani ich rodzaj nie może uniemożliwiać lub nadmiernie utrudniać korzystanie z prawa do odliczenia. Również w orzeczeniu z 29 kwietnia 2004 r. w sprawie C-152/02 (Terra Baubedarf-Handel GmbH), Trybunał orzekł, że art. 17 ust. 2 lit. a) i pierwszy akapit art. 18 ust. 2 VI Dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że prawo do odliczenia przysługuje w okresie rozliczeniowym, w którym są spełnione dwa warunki wymagane przez te przepisy, tj. towary powinny być dostarczone lub usługi wykonane, a podatnik powinien być w posiadaniu faktury lub innego dokumentu, który według kryteriów danego państwa członkowskiego jest uznawany za odpowiednik faktury.

Zatem, podstawę do dokonania odliczenia podatku naliczonego może stanowić wyłącznie faktura odzwierciedlająca faktyczne zdarzenie gospodarcze w aspekcie podmiotowym, przedmiotowym oraz ilościowym. Tym samym faktura musi potwierdzać, że w rzeczywistości doszło do dostawy towarów lub świadczenia usług pomiędzy konkretnymi podmiotami, w zakresie ściśle określonego towaru lub usługi oraz w zakresie ilości danego towaru lub usługi. Niezgodność któregokolwiek z tych aspektów eliminuje możliwość odliczenia podatku naliczonego, zawartego w fakturze, która nie odzwierciedla rzeczywistego zdarzenia gospodarczego.

Sama faktura nie tworzy prawa do odliczenia podatku w niej wykazanego. Prawo do odliczenia przysługuje zatem wówczas, gdy podatek naliczony związany jest z faktycznie dokonanymi czynnościami opodatkowanymi.

Potwierdzeniem tego może być wyrok Trybunału Sprawiedliwości z 13 grudnia 1989 r. w sprawie Genius Holding BV v. Staatssecretaris van Financiën, C-342/87, w którym stwierdzono, że zgodnie z artykułem 17 (2) podatnik może korzystać z prawa do odliczenia podatku VAT przewidzianego w VI Dyrektywie z tytułu dostaw towarów lub świadczenia usług przez innego podatnika wyłącznie w odniesieniu do podatków faktycznie należnych, tj. podatków przypadających do zapłaty z tytułu działalności podlegającej opodatkowaniu lub zapłaconych, o ile były one należne. Zasada ta nie dotyczy podatku, który jest należny tylko z tego powodu, że został wykazany na fakturze. Dysponowanie przez nabywcę fakturą wystawioną przez zbywcę stanowi jedynie formalny warunek skorzystania z tego uprawnienia. Prawo do odliczenia podatku jest następstwem powstania obowiązku podatkowego powstałego na poprzednim etapie obrotu.

Zatem, sam fakt otrzymania faktury z wykazanym podatkiem VAT nie jest wystarczającą przesłanką do realizacji prawa do dokonania obniżenia podatku należnego.

Aby powstało prawo do odliczenia u wystawcy faktury podatek VAT musi być wymagalny, co oznacza, że powstał obowiązek podatkowy z tytułu czynności podlegających opodatkowaniu tym podatkiem, a także powstała podstawa opodatkowania z tytułu zrealizowania jednej z czynności podlegających opodatkowaniu VAT.

Należy podkreślić, że celem faktury jest przede wszystkim udokumentowanie rzeczywistego przebiegu zdarzeń gospodarczych, zarówno pod względem przedmiotu transakcji, jak i podmiotów biorących w niej udział.

Faktury są dokumentem o charakterze sformalizowanym. Zatem, co do zasady, faktury muszą być wystawione zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa. Prawidłowość materialnoprawna faktury zachodzi, jeżeli odzwierciedla ona prawdziwe zdarzenie gospodarcze. Oznacza to, że nie można uznać za prawidłową fakturę, gdy sprzecznie z jej treścią wskazuje ona zdarzenie gospodarcze, które w ogóle nie zaistniało. Faktura potwierdza zaistniałe zdarzenia gospodarcze, a jej elementy formalne wymagane przez art. 106e ust. 1 ustawy mają wyłącznie znaczenie dowodowe. Jedynie braki merytoryczne faktury mogą wywołać skutek materialny w postaci zmian w przedmiocie lub podstawie opodatkowania, a także doprowadzić do niewłaściwego określenia wysokości podatku.

Z powyższego wynika, że o prawidłowości faktur wystawianych i otrzymywanych przez podatników powinny decydować przede wszystkim ustalenia, czy dokumenty te potwierdzają rzeczywiste transakcje handlowe. A zatem jeżeli w fakturach dokumentujących transakcje występują tzw. wadliwości mniejszej wagi, należy uznać, że nie ma podstawy do kwestionowania faktur, w tym prawa do odliczenia podatku naliczonego, wyłącznie z powodu braków mających charakter tzw. wadliwości mniejszej wagi. Są to tego rodzaju wadliwości, które, co prawda, powodują, że faktura nie odpowiada wymogom określonym w przepisach, jednakże same w sobie nie wpływają na przedmiot i podstawę opodatkowania.

Należy zauważyć, że chociaż faktura powinna zawierać dane dotyczące nabywcy wymienione w art. 106e ustawy, to jednak niewskazanie niektórych z tych informacji nie wyklucza możliwość jego identyfikacji na podstawie pozostałych danych zawartych na fakturze.

Brak NIP-u przy jednoczesnym prawidłowym wskazaniu pozostałych danych podmiotu będącego nabywcą jest wadą techniczną, niewyłączającą możliwości zweryfikowania dokonania zdarzenia gospodarczego i prawidłowego określenia nabywcy towaru, a jednocześnie pozostającą bez znaczenia dla wysokości zobowiązania podatkowego.

Z opisu sprawy wynika, że prowadzi Pani jednoosobową działalność gospodarczą i jest Pani czynnym podatnikiem VAT. Data wpisania jako podatnik VAT na białą listę – (…) r. Wykonuje Pani działalność gospodarczą w zakresie PKD 68.10.Z Kupno i sprzedaż nieruchomości na własny rachunek. (…) r. nabyła Pani na podstawie aktu notarialnego lokal mieszkalny oznaczony (…). Lokal mieszkalny został zakupiony wyłącznie do celów działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ustawy. Lokal mieszkalny nie został zakupiony na cele prywatne (osobiste). Nabyła Pani przedmiotowy lokal z wyłącznym zamiarem jego odpłatnego zbycia z zyskiem, a więc do celów zarobkowych. Wskazała Pani, że zakup lokalu mieszkalnego był związany wyłącznie z czynnościami opodatkowanymi VAT. Przedmiotowy lokal mieszkalny stanowił towar handlowy w rozumieniu ustawy. Sprzedawcą nieruchomości był czynny podatnik VAT. Otrzymała Pani od sprzedawcy nieruchomości 2 faktury VAT, w których zawarto kwotę VAT według stawki 8%. Faktury dokumentujące nabycie lokalu mieszkalnego nie zawierały wszystkich elementów wymienionych w art. 106e ust. 1 ustawy, gdyż nie zawierały numeru, za pomocą którego jest Pani zidentyfikowana na potrzeby podatku, nr NIP. Pozostałe dane na fakturze (imię, nazwisko, adres) są poprawne i pozwalają na jednoznaczną identyfikację Pani jako nabywcy. W dacie nabycia nieruchomości była Pani czynnym podatnikiem podatku VAT. (…) r. zbyła Pani nieruchomość z zyskiem. Na rzecz nabywców wystawiła Pani dwie faktury, w których zawarto kwotę VAT według stawki 8%. Lokal mieszkalny został sprzedany przed upływem 2 lat od pierwszego zasiedzenia. Sprzedaż była opodatkowana. Lokal mieszkalny sprzedała Pani w ramach działalności gospodarczej, a transakcja sprzedaży była objęta podatkiem VAT. Odprowadziła Pani VAT należny.

Pani wątpliwości dotyczą prawa do skorygowania JPK VAT i obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z transakcji nabycia lokalu mieszkalnego.

Jak wskazano powyżej, najistotniejszym warunkiem umożliwiającym czynnemu podatnikowi VAT realizację prawa do odliczenia jest związek dokonanych zakupów z wykonywaniem czynności opodatkowanych. Jednocześnie oceny, czy związek ten istnieje lub będzie istniał w przyszłości, należy dokonać w momencie realizowania zakupów zgodnie z zasadą niezwłocznego odliczenia podatku naliczonego. Zasada ta wyraża się tym, że podatnik – aby mógł skorzystać z prawa do odliczenia podatku naliczonego – nie musi czekać aż nabyty towar lub usługa zostaną odsprzedane lub efektywnie wykorzystane na potrzeby działalności opodatkowanej.

W każdym przypadku należy dokonać oceny, czy intencją podatnika wykonującego określone czynności, z którymi łączą się skutki podatkowo-prawne, było wykonywanie czynności opodatkowanych. Przy czym należy podkreślić, że faktura stanowi podstawę dla nabywcy towaru lub usługi do odliczenia podatku naliczonego, bowiem z art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a) ustawy wynika, że podatkiem naliczonym jest kwota podatku wynikająca z faktury.

Jak wyżej wskazano, prawo do odliczenia podatku naliczonego, wynikającego z faktury, uzależnione jest od spełnienia warunków wynikających z przepisu art. 86 ust. 1 ustawy, a także od niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy.

Jest Pani czynnym podatnikiem VAT. Prowadzi Pani działalność m. in. w zakresie PKD 68.10.Z Kupno i sprzedaż nieruchomości na własny rachunek. Nabyła pani lokal mieszkalny. Wskazała Pani w szczególności, że Pani zamiarem było wykorzystanie przedmiotowego lokalu mieszkalnego wyłącznie na cele działalności gospodarczej opodatkowanej podatkiem od towarów i usług. Nabyła Pani przedmiotowy lokal z wyłącznym zamiarem jego odpłatnego zbycia. Zbyła Pani nieruchomość (…) r. Wystawiła Pani nabywcom dwie faktury, w których zawarto kwotę VAT według stawki 8%. Wskazała Pani, że lokal został sprzedany przed upływem 2 lat od pierwszego zasiedlenia w rozumieniu art. 2 pkt. 14 w zw. z art. 43 ust. 1 pkt 10 i 10a ustawy, w związku z czym była to sprzedaż opodatkowana.

W świetle powyższego, ponieważ Pani zakup związany jest z wykonywaniem czynności opodatkowanych i jak Pani wskazała, faktura zawiera wszystkie elementy przewidziane w art. 106e ust. 1 ustawy, to przy założeniu, że nie wystąpią okoliczności wymienione w art. 88 ustawy – w związku z zakupem przysługuje Pani prawo do odliczenia kwoty podatku naliczonego z faktury dokumentującej zakup tego lokalu, pomimo, że faktura nie zawiera numeru NIP.

Podsumowując, stwierdzam, że przysługuje Pani prawo do skorygowania JPK VAT i obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z transakcji nabycia lokalu mieszkalnego z zastrzeżeniem terminu wskazanego w art. 86 ust. 13 ustawy – tj. nie później niż w ciągu 5 lat, licząc od początku roku, w którym powstało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego.

W związku z tym Pani stanowisko należało uznać za prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej:

Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym. Państwo ponoszą ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym jego przedstawieniem. Zatem, wydając przedmiotową interpretację oparłem się na wynikającym z treści wniosku opisie stanu faktycznego. W przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej:

W związku z powyższym, wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem Pani wniosku (pytania). Inne kwestie przedstawione w opisie stanu faktycznego, bądź we własnym stanowisku, które nie zostały objęte pytaniem nie mogą być, zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej, rozpatrzone.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.