0112-KDIL1-1.4012.678.2026.1.WK

Interpretacja indywidualna
– stanowisko nieprawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

11 sierpnia 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z 11 sierpnia 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie podatku od towarów i usług dotyczący uznania, czy przy sprzedaży wierzytelności na rzecz Nabywcy, od których Spółka skorzystała z ulgi na złe długi, o której mowa w art. 89a ust. 1 ustawy, Spółka była zobowiązana, na podstawie art. 89a ust. 4 ustawy, do zwiększenia podstawy opodatkowania i podatku należnego (korekta in plus) w kwocie odpowiadającej 100% uprzednio skorygowanego podatku VAT należnego, czy też jedynie proporcjonalnie do uregulowanej przez Nabywcę części należności, a w konsekwencji, czy Spółce przysługuje prawo do złożenia korekty za miesiąc, w którym doszło do cesji wierzytelności celem pomniejszenia uprzednio wykazanego podatku należnego.

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Wnioskodawca, będący stroną w niniejszym postępowaniu (dalej jako „Spółka” lub „Zbywca”) jest zarejestrowanym, czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług (VAT) oraz polskim rezydentem podatkowym (podatnikiem CIT).

Wnioskodawca jako Wynajmujący, zawarł (…) 2023 r. umowę najmu lokalu (dalej: „Umowa najmu”) z innym podmiotem będącym spółką z ograniczoną odpowiedzialnością (dalej: „Dłużnik” lub „Najemca”). W ramach realizacji Umowy najmu Wnioskodawca wystawiał na rzecz Dłużnika faktury VAT dokumentujące m.in. czynsz najmu oraz opłaty operacyjne i eksploatacyjne (opłaty wspólne). Kwoty netto z wystawionych faktur VAT (stanowiących opodatkowane usługi najmu i opłaty eksploatacyjne) były przez Wnioskodawcę na bieżąco rozpoznawane jako przychód należny w podatku dochodowym od osób prawnych (CIT) zgodnie z art. 12 ust. 3 ustawy o CIT, natomiast podatek VAT należny był wykazywany w deklaracjach JPK_V7 i rozliczany z urzędem skarbowym właściwym dla Wnioskodawcy.

Dłużnik popadł w zwłokę z regulowaniem płatności. Zaległości dotyczyły czynszu najmu lokalu za okres od maja do października 2024 r., nieuiszczonej kaucji gwarancyjnej (zabezpieczającej), opłat operacyjnych i eksploatacyjnych, należności ubocznych w postaci odsetek za opóźnienie w płatności czynszu najmu.

W celu polubownego uregulowania sytuacji (…) 2024 r. Wnioskodawca oraz Dłużnik zawarli porozumienie w sprawie spłat zobowiązań (dalej: „Porozumienie”). W Porozumieniu Dłużnik złożył oświadczenie o uznaniu długu. Zgodnie z postanowieniami Porozumienia, Dłużnik zobowiązał się do spłaty kwoty (…) w terminie 1 dnia roboczego od dnia uznania na jego rachunku bankowym środków z pożyczki udzielonej na ten cel przez podmiot trzeci jako finansujący, jednak nie później niż do 28 października 2024 r.

Pomimo podpisania Porozumienia oraz upływu terminu ((…) 2024 r.), Dłużnik nie uregulował swoich zobowiązań wobec Wnioskodawcy.

W związku z bezskutecznością działań windykacyjnych oraz upływem 90 dni od terminów płatności poszczególnych faktur dokumentujących czynsz najmu oraz opłaty operacyjne, Wnioskodawca podjął decyzję o skorzystaniu z tzw. ulgi na złe długi w podatku VAT. Wnioskodawca spełniał wszystkie przesłanki określone w art. 89a ust. 2 ustawy o VAT (m.in. był czynnym podatnikiem VAT, a od daty wystawienia faktur nie upłynęły 3 lata, licząc od końca roku, w którym zostały wystawione).

Wnioskodawca dokonał korekty (pomniejszenia) podstawy opodatkowania oraz podatku należnego w pliku JPK_V7 (ulga na złe długi). Korekta ta została skutecznie wykazana i przesłana w deklaracji podatkowej przed dniem zawarcia – opisanej poniżej – umowy przelewu wierzytelności (spełniając warunek z art. 89a ust. 3 ustawy o VAT). Korekta dotyczyła wyłącznie wierzytelności z faktur VAT za czynsz i opłat operacyjnych (nie dotyczyła kaucji gwarancyjnej, not odsetkowych ani kosztów, które nie podlegały opodatkowaniu podatkiem VAT).

Następnie, (…) 2025 r. Wnioskodawca (jako Zbywca) zawarł z inną (niepowiązaną z nim) spółką z ograniczoną odpowiedzialnością (dalej: „Nabywca”) umowę przelewu wierzytelności (dalej: „Umowa cesji”), na mocy której to Umowy cesji, Zbywca przelał – w rozumieniu przepisów art. 509 i następnych Kodeksu cywilnego – na rzecz Nabywcy określone w Umowie cesji wierzytelności pieniężne. Wierzytelności będące przedmiotem Umowy cesji, według stanu na dzień jej zawarcia, wynosiły łącznie:

-     (…) – wierzytelności z tytułu opłat operacyjnych, pozostałych opłat przewidzianych umową oraz odsetek za opóźnienie w płatności według stanu na dzień 30 stycznia 2025 r. (pozostałe do spłaty na dzień podpisania Umowy cesji),

-     (…) – wierzytelności z tytułu czynszu najmu, odsetek za opóźnienie w płatności czynszu najmu według stanu na dzień 30 stycznia 2025 r. oraz z tytułu rekompensaty za koszty dochodzenia tych wierzytelności.

Strony zgodnie wyłączyły odpowiedzialność z tytułu rękojmi za wady prawne i fizyczne przedmiotu Umowy cesji.

Tytułem przeniesienia własności powyższych wierzytelności, Nabywca zobowiązał się zapłacić Wnioskodawcy kwotę (…). Kwota ta stanowiła równowartość 8% wartości zbywanych wierzytelności według stanu na dzień 30 stycznia 2025 r., powiększoną o poniesione przez Wnioskodawcę koszty opłat sądowych oraz nierozliczonych kosztów zaliczek na koszty postępowań egzekucyjnych/zabezpieczających w łącznej wysokości (…).

W związku z zawarciem umowy cesji, Wnioskodawca, w rozliczeniu podatkowym (pliku JPK_V7) za miesiąc, w którym doszło do zawarcia umowy cesji (tj. za luty 2025 r.) zwiększył podstawę opodatkowania oraz kwotę podatku należnego (korekta in plus) o pełną (100%) wartość podatku VAT należnego od zbytych wierzytelności, które wcześniej objęto ulgą na podstawie art. 89a ust. 1 ustawy o VAT (tj. dokonał „odwrócenia” ulgi na złe długi w całości).

Już po dokonaniu tego rozliczenia, Wnioskodawca powziął wątpliwość, czy dokonanie ww. korekty in plus o pełną wartość uprzednio skorygowanego podatku VAT na bazie przepisów o uldze za złe długi było działaniem prawidłowym, tj. czy jego obowiązek wynikający z art. 89a ust. 4 ustawy o VAT istotnie obejmował odwrócenie całej ulgi, czy jedynie jej części.

Pytanie

Czy w związku z odpłatnym zbyciem wierzytelności na rzecz Nabywcy za cenę stanowiącą 8% ich wartości nominalnej (zbycie ze stratą), po uprzednim skorzystaniu przez Wnioskodawcę z ulgi na złe długi, o której mowa w art. 89a ust. 1 ustawy o VAT, Wnioskodawca był zobowiązany na podstawie art. 89a ust. 4 ustawy o VAT do zwiększenia podstawy opodatkowania i podatku należnego (korekta in plus) w kwocie odpowiadającej 100% uprzednio skorygowanego podatku VAT należnego, czy też jedynie proporcjonalnie do uregulowanej przez Nabywcę części należności (uzyskanej ceny sprzedaży wierzytelności odpowiadającej 8% ich wartości, skorygowanej o ewentualne koszty sądowe/egzekucyjne), a w konsekwencji również – czy Wnioskodawcy przysługuje obecnie prawo do złożenia korekty pliku JPK_V7M za miesiąc, w którym doszło do cesji wierzytelności (tj. luty 2025 r.) celem pomniejszenia uprzednio wykazanego podatku należnego z tytułu „odwrócenia” ulgi do prawidłowej (proporcjonalnej) wartości 8%?

Państwa stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawcy, w przypadku zbycia wierzytelności za kwotę stanowiącą 8% ich wartości nominalnej, obowiązek zwiększenia kwoty podatku należnego wynikający z art. 89a ust. 4 ustawy o VAT ogranicza się wyłącznie do dokonania korekty in plus w wymiarze proporcjonalnym do uzyskanej ceny (tj. 8% kwoty podatku uprzednio odzyskanego w ramach ulgi na złe długi).

Zgodnie z art. 89a ust. 4 ustawy o VAT, w przypadku gdy po złożeniu deklaracji podatkowej, w której dokonano korekty (ulgi na złe długi), należność została uregulowana lub zbyta w jakiejkolwiek formie, wierzyciel obowiązany jest do zwiększenia podstawy opodatkowania oraz kwoty podatku należnego w rozliczeniu za okres, w którym należność została uregulowana lub zbyta. W przypadku częściowego uregulowania należności, podstawę opodatkowania oraz kwotę podatku należnego zwiększa się w odniesieniu do tej części.

Wnioskodawca wskazuje, że zbycie wierzytelności za ułamek jej wartości (8%) wywołuje dla niego tożsamy skutek ekonomiczny jak częściowe uregulowanie należności przez pierwotnego dłużnika – Wnioskodawca bezpowrotnie bowiem traci możliwość odzyskania pozostałych 92% długu. Obciążenie Wnioskodawcy obowiązkiem zwrotu 100% podatku VAT w sytuacji, gdy realnie odzyskał on jedynie 8% wartości wierzytelności, stałoby w rażącej sprzeczności z unijnymi zasadami neutralności oraz proporcjonalności podatku od wartości dodanej (por. wyrok Trybunału Sprawiedliwości z 15 października 2010 r. w sprawie C-335/19). Podatek VAT powinien być naliczany od faktycznie otrzymanego przez podatnika wynagrodzenia.

Powyższa interpretacja znajduje pełne i jednolite oparcie w aktualnej linii orzeczniczej Naczelnego Sąd Administracyjnego, wyrażonej m.in. w wyrokach: z dnia 22 sierpnia 2023 r. (sygn. akt I FSK 1403/22), z dnia 9 września 2025 r. (sygn. akt I FSK 1784/22).

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zasady rozliczenia podatku w odniesieniu do nieściągalnych wierzytelności zostały określone w przepisach art. 89a i art. 89b ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”.

Zgodnie z art. 89a ust. 1 ustawy:

Stosowanie do art. 89a ust. 1a ustawy:

Przepis art. 89a ust. 2 ustawy stanowi, że:

Jak wynika z art. 89a ust. 3 ustawy:

W myśl art. 89a ust. 4 ustawy:

Zgodnie z art. 89a ust. 5 ustawy:

Powyższe przepisy mają na celu uregulowanie sytuacji, do których dochodzi często w obrocie gospodarczym, a mianowicie, gdy kontrahent pomimo wcześniejszego zobowiązania nie uiszcza zapłaty za dostarczony towar, czy też wykonaną usługę. Jest to sytuacja wyjątkowo niekorzystna dla sprzedawcy, ponieważ nie tylko traci on pieniądze, ale również jest zobowiązany do zapłaty należnego podatku od towarów i usług, jaki powstał z tytułu dokonanej transakcji.

Jednocześnie nabywca towaru lub usługi ma możliwość odliczenia podatku naliczonego. Nie ma znaczenia dla celów poboru VAT kwestia, czy podatnik otrzymał zapłatę za dostarczony nabywcy towar lub wykonaną na jego rzecz usługę.

Ustawodawca wprowadził jednakże regulację prawną pozwalającą na zminimalizowanie negatywnych skutków, jakie powstają dla sprzedawcy, w sytuacji, gdy nierzetelny nabywca nie zapłaci za towar lub też wykonaną usługę. Mowa tu o instytucji noszącej nazwę „ulga na złe długi”.

Skorzystanie z ulgi na złe długi przez podatnika – sprzedawcę i skorygowanie przez niego podatku należnego wiąże się z obowiązkami w zakresie korekty podatku naliczonego przez podatnika – nabywcę. Zastosowanie trybu korekty podatku powoduje de facto, że konstrukcyjnie przestaje istnieć podatek należny, przez co przestaje też faktycznie istnieć podatek naliczony, który można, by odliczyć. Stąd też, konieczna jest korekta podatku naliczonego. Element ten realizuje podstawową cechę podatku od towarów i usług, jaką jest jego neutralność. Tak więc, warunkiem skorzystania z ulgi na złe długi jest po prostu istnienie długu.

W opisie sprawy wskazali Państwo informacje, z których wynika, że:

-     Spółka jest zarejestrowanym, czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług;

-     Spółka jako Wynajmujący, zawarła (…) 2023 r. Umowę najmu lokalu z Dłużnikiem;

-     Dłużnik popadł w zwłokę z regulowaniem płatności. Zaległości dotyczyły czynszu najmu lokalu za okres od maja do października 2024 r., nieuiszczonej kaucji gwarancyjnej (zabezpieczającej), opłat operacyjnych i eksploatacyjnych, należności ubocznych w postaci odsetek za opóźnienie w płatności czynszu najmu;

-     w związku z bezskutecznością działań windykacyjnych oraz upływem 90 dni od terminów płatności poszczególnych faktur dokumentujących czynsz najmu oraz opłaty operacyjne, Wnioskodawca podjął decyzję o skorzystaniu z tzw. ulgi na złe długi;

-     Wnioskodawca dokonał korekty (pomniejszenia) podstawy opodatkowania oraz podatku należnego w pliku JPK_V7 (ulga na złe długi);

-     (…) 2025 r. Wnioskodawca zawarł z Nabywca umowę cesji wierzytelności;

-     w związku z zawarciem umowy cesji, Wnioskodawca, w rozliczeniu podatkowym (pliku JPK_V7) za miesiąc, w którym doszło do zawarcia umowy cesji (tj. za luty 2025 r.) zwiększył podstawę opodatkowania oraz kwotę podatku należnego (korekta in plus) o pełną (100%) wartość podatku VAT należnego od zbytych wierzytelności.

Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia, czy przy sprzedaży wierzytelności na rzecz Nabywcy, od których Spółka skorzystała z ulgi na złe długi, o której mowa w art. 89a ust. 1 ustawy, Spółka była zobowiązana, na podstawie art. 89a ust. 4 ustawy, do zwiększenia podstawy opodatkowania i podatku należnego (korekta in plus) w kwocie odpowiadającej 100% uprzednio skorygowanego podatku VAT należnego, czy też jedynie proporcjonalnie do uregulowanej przez Nabywcę części należności, a w konsekwencji, czy Spółce przysługuje prawo do złożenia korekty za miesiąc, w którym doszło do cesji wierzytelności (tj. luty 2025 r.) celem pomniejszenia uprzednio wykazanego podatku należnego z tytułu „odwrócenia” ulgi do prawidłowej (proporcjonalnej) wartości.

Jak wskazano wyżej, zastosowanie normy przepisu art. 89a ust. 1 ustawy uzależnione jest od spełnienia wszystkich warunków wymienionych w art. 89a ust. 2 ustawy. Niemniej jednak skorzystanie przez wierzyciela z możliwości korekty podatku należnego od nieściągalnych wierzytelności, a następnie ich uregulowanie bądź zbycie w jakiejkolwiek formie, powoduje obowiązek zastosowania się do normy z art. 89a ust. 4 ustawy.

Zgodnie z definicją (według Internetowego Słownika Języka Polskiego – http://www.sjp.pwn.pl), „uregulować” oznacza „uiścić jakąś należność”. Zatem, sformułowanie „należność została uregulowana” należy rozumieć jako zaspokojenie wierzyciela, powodujące wygaśnięcie jego roszczeń wobec dłużnika.

W skutek tego, z uwagi na literalną wykładnię ww. przepisów wskazania wymaga, że uregulowanie należności lub zbycie w jakiejkolwiek formie odbywa się poprzez zaspokojenie całości lub części roszczeń wynikających z wierzytelności, wskutek uiszczenia należności, przez dłużnika, bądź osobę trzecią na rzecz wierzyciela.

Toteż, w przypadku, gdy skorzystali Państwo z „ulgi na złe długi”, zgodnie z art. 89a ust. 1 ustawy, a następnie dokonają Państwo zbycia wierzytelności, objętej tą procedurą, to zgodnie z art. 89a ust. 4 ustawy, zobowiązani Państwo byli do zwiększenia podstawy opodatkowania oraz kwoty podatku należnego w rozliczeniu za okres, w którym należność zostanie zbyta.

Jak wskazuje opis sprawy, Spółka dokonała sprzedaży wierzytelności, od których skorzystała uprzednio z ulgi na złe długi, po cenie sprzedaży znacznie niższej od wartości nominalnej wierzytelności.

W świetle powyższego należy podkreślić, że bez znaczenia pozostaje fakt, czy wierzytelność zostanie zbyta po wartości nominalnej, czy też niższej. Co do zasady, umowa sprzedaży wierzytelności stanowi źródło odrębnego (nowego) stosunku zobowiązaniowego. W związku ze sprzedażą wierzytelności Państwo – jako dotychczasowy wierzyciel – wyzbywają się długu. Innymi słowy, istniejący dług, czyli wierzytelność pierwotna zostanie zbyta. W następstwie tej czynności podatnik – dłużnik, będzie zobowiązany zaspokoić nabywcę wierzytelności zamiast – Państwa.

Tym samym, nie posiadacie już Państwo wierzytelności, o której mowa w art. 89a ust. 1 ustawy. Zatem, z Państwa punktu widzenia przestała mieć do nich zastosowanie instytucja „ulgi na złe długi”.

W tych okolicznościach, po zbyciu wierzytelności, powstał obowiązek złożenia stosownej korekty polegającej na zwiększeniu kwoty podatku należnego w wysokości dokonanej wcześniej korekty VAT. Jak wykazano wyżej, nie ma znaczenia, po jakiej cenie ta wierzytelność zostanie zbyta. Zbywając wierzytelność przestali Państwo być wierzycielem, gdyż prawa przysługujące dotychczasowemu wierzycielowi w zakresie sprzedanej wierzytelności przechodzą na nabywcę wierzytelności. Obowiązek dokonania stosownej korekty, w myśl przepisu art. 89a ust. 4 ustawy, wiąże się z faktem uregulowania należności lub jej zbycia w jakiejkolwiek formie. W takim przypadku nie ma zastosowania zasada stosowana przy częściowym uregulowaniu należności, gdyż zbycie wierzytelności, nawet po cenie niższej od jej faktycznej wartości, nie uprawnia do częściowego zwiększenia podstawy opodatkowania oraz kwoty podatku należnego z uwagi na fakt, że wierzyciel dokonując zbycia wierzytelności zrezygnował z praw związanych z jej egzekwowaniem.

Podsumowanie

W rozpatrywanej sprawie, w świetle przepisu art. 89a ust. 4 ustawy, po sprzedaży wierzytelności, w stosunku do których Państwo dokonali uprzednio korekty podatku VAT należnego, zwiększenia podstawy opodatkowania oraz kwoty podatku należnego należy dokonać w rozliczeniu za okres w którym doszło do zawarcia umowy cesji (tj. luty 2025 r.) o całą kwotę wartości tej wierzytelności (100% uprzednio skorygowanego podatku należnego), wynikającą z tytułu niezapłaconych przez dłużnika faktur, tj. w wysokości wcześniej dokonanej korekty podatku przez Państwa w ramach tzw. „ulgi na złe długi”. Tym samym, w przypadku sprzedaży wierzytelności, od których Spółka skorzystała z „ulgi na złe długi” w VAT, podstawa opodatkowania i kwota należnego podatku VAT nie powinny zostać zwiększone proporcjonalnie do ceny uzyskanej ze sprzedaży, a w konsekwencji, Spółce nie przysługuje prawo do złożenia korekty podatku za miesiąc, w którym doszło do cesji wierzytelności (tj. luty 2025 r.) celem pomniejszenia uprzednio wykazanego podatku należnego.

W związku z powyższym, Państwa stanowisko należało uznać za nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Zaznaczam, że składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.

Jednocześnie podkreślam, że niniejsza interpretacja została wydana na podstawie przedstawionego we wniosku opisu sprawy co oznacza, że w przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.

Natomiast odnosząc się do powołanego przez Państwa orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15 października 2010 r. w sprawie C-335/19 wskazuję, że bezpośrednie odniesienie do wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, który zapadł w konkretnej sprawie podatnika jest możliwe tylko w przypadku, gdy mamy do czynienia z identycznym lub tożsamym stanem faktycznym. Powołane przez Państwa ww. orzeczenie dotyczyło obniżenia podstawy opodatkowania podatkiem od wartości dodanej (VAT) od warunku, by w dniu dostawy towaru lub świadczenia usług, a także w dniu poprzedzającym dzień złożenia korekty deklaracji podatkowej mającej na celu skorzystanie z tego obniżenia dłużnik był zarejestrowany jako podatnik VAT i nie był w trakcie postępowania upadłościowego lub w trakcie likwidacji, zaś wierzyciel był w dniu poprzedzającym dzień złożenia korekty deklaracji podatkowej nadal zarejestrowany jako podatnik VAT. Zatem tez wynikających z wyżej powołanego wyroku w sprawie C-335/19 nie można odnieść do okoliczności przedstawionych przez Państwa we wniosku, gdyż orzeczenie to odbiega od sytuacji zaistniałej w analizowanej sprawie.

Powołane również przez Państwa orzeczenia Sądów Administracyjnych, w tym powołany we wniosku: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 sierpnia 2023 r., sygn. akt I FSK 1403/22 oraz z dnia 9 września 2025 r., sygn. akt I FSK 1784/22, nie mają mocy powszechnie obowiązującej. Sąd wyrokiem lub postanowieniem rozstrzyga wyłącznie konkretną sprawę, co do stwierdzenia naruszenia prawa i skutków prawnych tego naruszenia i jedynie w tej sprawie ma moc wiążącą.

Ocena prawna i wskazania, co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia, o czym stanowi art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.).

Wobec tego, powołane wyroki nie posiadają waloru wykładni powszechnej, co w praktyce oznacza, że nie stanowią one podstawy dla analogicznego rozstrzygnięcia przez organy podatkowe.

Zatem, tut. organ przy wydawaniu interpretacji indywidualnej nie miał obowiązku kierować się stanowiskiem Sądu Administracyjnego, jak i orzeczeniami TSUE wskazanymi przez Państwa.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·     Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się Państwo do interpretacji.

·     Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·     Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.