0112-KDIL1-1.4012.563.2026.2.EK

Interpretacja indywidualna – stanowisko nieprawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

3 lipca 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z 3 lipca 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku od towarów i usług w zakresie ustalenia, czy pobierane przez Gminę opłaty za zajęcie pasa drogowego dróg wewnętrznych znajdujących się na terytorium Gminy stanowią/będą stanowiły wynagrodzenie za czynności podlegające opodatkowaniu VAT. Uzupełnili go Państwo pismem z 28 lipca 2026 r. (wpływ 28 lipca 2026 r.) – w odpowiedzi na wezwanie.

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego

Gmina jest zarejestrowanym, czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług.

Na podstawie ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2026 r. poz. 662) posiada osobowość prawną, a w tym zdolność do czynności cywilnoprawnych.

Gmina wykonuje zadania publiczne w imieniu własnym i na własną odpowiedzialność zgodnie z art. 7 ustawy o samorządzie gminnym.

Do zadań własnych należą m.in. sprawy z zakresu ochrony środowiska, wodociągów i zaopatrzenia w wodę, kanalizacji, usuwania i oczyszczania ścieków komunalnych, utrzymania czystości i porządku oraz urządzeń sanitarnych, wysypisk i unieszkodliwiania odpadów komunalnych, zaopatrzenia w energię elektryczną i cieplną oraz gaz, jak również sprawy gminnych dróg, ulic, mostów, placów oraz organizacji ruchu drogowego.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT, Gmina spełnia definicje czynnego podatnika VAT od prowadzonej działalności z tytułu wykonywania czynności na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych oraz innych czynności uznawanych za prowadzenie działalności gospodarczej, które podlegają opodatkowaniu lub nie podlegają oraz są zwolnione od podatku VAT.

Gmina jako zarządca dróg gminnych na podstawie wydawanych decyzji administracyjnych zezwala na zajęcie pasów drogowych dróg publicznych w trybie art. 40 ustawy o drogach publicznych, nadto zawiera umowy cywilnoprawne na zajęcie pasów drogowych dróg wewnętrznych, tj. niestanowiących drogi publiczne, znajdujących się na terenie Gminy.

Zajęcie pasa drogowego dróg wewnętrznych niezakwalifikowanych do żadnych z kategorii dróg publicznych następuje na podstawie umowy dzierżawy części nieruchomości i zawiera się celem:

·      prowadzenia robót w pasie dróg wewnętrznych niezwiązanych z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg;

·      umieszczenia w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanej z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego;

·      umieszczenia w pasie drogowym dróg wewnętrznych obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami i potrzebami ruchu drogowego oraz reklam, udostępnienie kanału technologicznego posiadającego wolne zasoby umożliwiające zlokalizowanie kabli światłowodowych;

·      zajęcia pasa drogowego umożliwiające zlokalizowanie kabli światłowodowych;

·      zajęcia pasa drogowego dróg wewnętrznych na prawach wyłączności w celach innych niż wymienione powyżej.

Umowy są/będą zawierane na czas określony oraz nieokreślony.

Gmina na podstawie umów pobiera od podmiotów zajmujących pas drogowy opłaty, których wysokość ustalana jest na podstawie Zarządzenia Wójta Gminy z listopada 2025 r. w sprawie zasad zajmowania pasa drogowego dróg wewnętrznych oraz zasad ustalania wysokości opłat z tytułu ich dzierżawy. W Zarządzeniu ustalone zostały zróżnicowane wysokości opłat za dzierżawę gruntów stanowiących drogi wewnętrzne odpowiednio za każdy dzień bądź rok zajęcia powierzchni 1 m² pasa drogi wewnętrznej, w zależności od rodzaju zajęcia.

W tym zakresie jednostka występuje jako podatnik podatku od towarów i usług i za wykonywane czynności wystawia podmiotom faktury VAT z zastosowaniem 23% stawki podatku w związku z czynnościami wykonywanymi na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych, o których mówi art. 15 ust. 6 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.).

Zajęcie pasa drogowego drogi niepublicznej (jak droga wewnętrzna) nie podlega opłacie za zajęcie pasa drogowego jedynie w administracyjnoprawnym sensie.

Gmina może jednak zgodzić się na zajęcie pasa drogi wewnętrznej, jako jej właściciel, przez inny podmiot – w tym na cele niezwiązane z ruchem drogowym (wykonanie prac czy umieszczenie infrastruktury technicznej). W tym celu Gmina zawiera z podmiotem zajmującym pas drogowy stosowną umowę o korzystanie z pasa drogowego, która odpowiada w swej treści, niezależnie od jej nazwy, umowie najmu bądź dzierżawy.

Na gruncie podatku od towarów i usług (dalej: VAT) takie działanie stanowi świadczenie usług, gdyż polega na wykorzystywaniu towarów (gruntów pod drogą) w sposób ciągły wyczerpując przesłanki określone w art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 z późn. zm.). Świadczenie takich usług Gmina powinna więc udokumentować wystawieniem faktury VAT.

Obowiązek podatkowy powstaje w analizowanej sytuacji w momencie wystawienia przez Gminę faktury VAT i wynika wprost z art. 19a ust. 5 pkt 4 lit. b) tiret trzecie powołanej ustawy.

Ustawodawca nie przewidział dla najmu, czy dzierżawy dróg wewnętrznych stawki obniżonej, należy więc zastosować do takich usług podstawową stawkę 23%.

Podobne stanowisko wyrażono m.in. w interpretacji Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 7 kwietnia 2020 r., znak 0113-KDIPT1-2.4012.104.2020.1.SM, w której jednoznacznie stwierdzono, że brak opodatkowania czynności polegających na odpłatnym udostępnianiu pasa drogi wewnętrznej na podstawie umów cywilnoprawnych – jest działaniem nieprawidłowym.

Powyższe stanowisko wynika ponadto z treści art. 15 ust. 6 ustawy o podatku od towarów i usług, w którym ustawodawca zastrzegł, że nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te organy jedynie w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których zostały one powołane. Natomiast czynności wykonywane na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych nie podlegają powyższemu wyłączeniu, co oznacza, że odpłatne udostępnianie przez Gminę pasa drogi wewnętrznej, które niewątpliwie stanowi czynność cywilnoprawną (nie zaś publicznoprawną) skutkuje uznaniem, że Gmina występuje w tym zakresie w charakterze podatnika podatku od towarów i usług.

Jednocześnie wskazać należy, że pomiędzy Gminą a podmiotami zamierzającymi dokonać zajęcia pasa drogi wewnętrznej istnieje więź o charakterze zobowiązaniowym, która na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług stanowi świadczenie usług za wynagrodzeniem, o których mowa w art. 8 ust. 1 powołanej ustawy. Gmina w zamian za udostępnienie pasa drogi wewnętrznej otrzymuje wynagrodzenie w określonej wysokości. Z kolei podmiot zamierzający dokonać zajęcia pasa drogi wewnętrznej staje się niewątpliwie beneficjentem tej czynności, jest bezpośrednim odbiorcą świadczenia odnoszącym korzyść o charakterze majątkowym.

Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że czynności dokonywane przez Gminę polegające na odpłatnym udostępnianiu pasa dróg wewnętrznych na podstawie umów cywilnoprawnych stanowią usługi podlegające opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy w zw. z art. 8 ust. 1, art. 15 ust. 6 i art. 19a ust. 5 pkt 4 lit. b) tiret trzecie ustawy o podatku od towarów i usług.

Pytanie

Czy pobierane przez Gminę opłaty za zajęcie pasa drogowego dróg wewnętrznych znajdujących się na terenie Gminy, powinny podlegać opodatkowaniu VAT w rozumieniu art. 15 ust. 6 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.)?

Państwa stanowisko w sprawie

W ocenie Gminy, pobierane przez Gminę opłaty za zajęcie pasa drogowego drogi wewnętrznej podlegają opodatkowaniu podatkiem VAT.

Zgodnie z art. 15 ust. 6 ustawy o VAT, nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.

Zatem kryterium podziału stanowi charakter wykonywanych czynności jako czynności realizowanych na podstawie odpowiednich przepisów (w tym art. 40 ustawy o ruchu drogowym) z wyłączeniem tych podmiotów z kategorii podatników, natomiast czynności o charakterze cywilnoprawnym skutkują uznaniem tych podmiotów za podatników podatku od towarów i usług, a realizowane przez nie odpłatne dostawy towarów i świadczenie usług podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Z powołanych wyżej przepisów wynika, że jednostki samorządu terytorialnego są podatnikami podatku od towarów i usług w zakresie wszelkich czynności, które mają charakter cywilnoprawny, tzn. są przez nie realizowane na podstawie umów cywilnoprawnych. Będą to zatem wszystkie realizowane przez te jednostki czynności w sferze ich aktywności cywilnoprawnej np. czynności sprzedaży, zamiany, wynajmu czy dzierżawy.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz.U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:

Natomiast stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy:

Z treści art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy wynika, że dostawa towarów i świadczenie usług co do zasady podlegają opodatkowaniu wówczas, gdy są wykonywane odpłatnie.

W dorobku orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (np. wyrok z 8 marca 1988 r. w sprawie C-102/86 Apple and Pear Development Council przeciwko Commissioners of Customs and Excise) przyjmuje się, że odpłatność ma miejsce wtedy, gdy istnieje bezpośredni związek pomiędzy dostawą towarów lub świadczeniem usług a otrzymanym wynagrodzeniem, przy czym wynagrodzenie jakkolwiek musi być wyrażone w pieniądzu, to jednak nie musi być w tej formie dokonane. Należy podkreślić, że na gruncie przepisów o podatku od towarów i usług bez znaczenia pozostaje to, czy kwota uzyskanego wynagrodzenia (cena) została skalkulowana tak, że stanowi tylko koszt wytworzenia towaru lub wykonania usługi, czy została powiększona także o zysk sprzedającego.

Ponadto, aby dana czynność (świadczenie) podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT, musi istnieć bezpośredni związek o charakterze przyczynowym pomiędzy świadczoną usługą/dostawą towaru a świadczeniem wzajemnym. Otrzymana zapłata powinna być konsekwencją wykonania świadczenia.

A więc za czynność podlegającą opodatkowaniu VAT uważane mogą być takie sytuacje, w których:

·      istnieje związek prawny między dostawcą i odbiorcą bądź między usługodawcą i usługobiorcą, w ramach którego następuje świadczenie wzajemne;

·      wynagrodzenie otrzymane przez dostawcę/usługodawcę stanowi wartość faktycznie przekazaną w zamian za dokonywane dostawy bądź świadczone usługi na rzecz odbiorcy;

·      istnieje bezpośrednia i jasno zindywidualizowana korzyść po stronie dostawcy towaru lub usługi;

·      odpłatność za otrzymane świadczenie (towar lub usługę) pozostaje w bezpośrednim związku z czynnością, która miałaby być opodatkowana tym podatkiem;

·      istnieje możliwość wyrażenia w pieniądzu wartości tego świadczenia wzajemnego.

Jednocześnie wskazania wymaga, że nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów czy świadczenie usług podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Aby dana czynność podlegała opodatkowaniu musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.

Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza” na potrzeby podatku od towarów i usług zostały określone w art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy.

W myśl art. 15 ust. 1 ustawy:

Według art. 15 ust. 2 ustawy:

Treść powyższych przepisów znajduje odzwierciedlenie w art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej – (Dz. Urz. UE. L. Nr 347 z 11 grudnia 2006 s. 1 ze zm.), zwanej dalej „Dyrektywą 2006/112/WE Rady”, zgodnie z którym:

Ustawa definiuje więc podatnika jako każdy podmiot, niezależnie od jego formy organizacyjno-prawnej, który samodzielnie prowadzi działalność gospodarczą, bez względu na cel oraz rezultat takiej działalności. Powyższa definicja ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem podatnika tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym.

Ponadto stosownie do postanowień art. 15 ust. 6 ustawy:

Powyższy zapis jest odzwierciedleniem art. 13 Dyrektywy 2006/112/WE Rady, który stanowi, że:

Zatem organy władzy publicznej są wyłączone z kręgu podatników podatku od towarów i usług – w zakresie czynności nałożonych przepisami prawa, dla realizacji których zostały powołane. Jest to wyłączenie podmiotowo-przedmiotowe i ma zastosowanie przy spełnieniu przez ten organ dwóch warunków:

·      jego podmiotem jest organ władzy publicznej;

·      odnosi się jedynie do czynności nałożonych przepisami prawa, dla których powołano te organy, z wyłączeniem czynności realizowanych na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.

Z powołanych przepisów wynika, że organy władzy publicznej nie są podatnikami podatku od towarów i usług w związku z realizacją zadań, które podejmują jako podmioty prawa publicznego, nawet jeśli pobierają z tego tytułu należności, opłaty lub składki. Organy te są natomiast podatnikami podatku od towarów i usług w przypadku wykonywanych przez nie czynności na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych. Kryterium podziału stanowi charakter wykonywanych czynności: czynności o charakterze publicznoprawnym wyłączają te podmioty z kategorii podatników, natomiast czynności o charakterze cywilnoprawnym skutkują uznaniem tych podmiotów za podatników podatku od towarów i usług, a realizowane przez nie odpłatne dostawy towarów i świadczenie usług podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Generalnie zatem wyłączone z opodatkowania podatkiem od towarów i usług są czynności wykonywane przez podmioty prawa publicznego (organy władzy publicznej) w ramach sprawowanego przez nie władztwa publicznego.

Należy zaznaczyć, że pojęcie „organ władzy publicznej”, nie zostało zdefiniowane w ustawie o podatku od towarów i usług. Choć w wielu aktach normatywnych ustawodawca posługuje się pojęciem „władza publiczna”, czy „organy władzy publicznej”, to jednocześnie nigdzie nie definiuje tych pojęć.

Dokonując wykładni art. 15 ust. 6 ustawy należy więc zauważyć, że celem tej regulacji jest wyłączenie wszelkich organów władzy publicznej oraz innych organów podlegających prawu publicznemu z kategorii podatników VAT w odniesieniu do czynności wykonywanych przez te podmioty w charakterze władz publicznych. Podatnikiem podatku od towarów i usług jest więc również organ władzy publicznej, jeżeli w stosunku do określonej czynności lub transakcji zachowuje się jak podmiot gospodarczy. Z tego właśnie względu ustawodawca uznał w art. 15 ust. 6 ustawy, że organy władzy publicznej nie są podatnikami w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie umów cywilnoprawnych.

Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 662 ze zm.):

Jak stanowi art. 6 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym:

W świetle art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy o samorządzie gminnym:

Na podstawie art. 9 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym:

Zgodnie z art. 9 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym:

Stosownie do art. 9 ust. 3 ustawy o samorządzie gminnym:

W myśl art. 30 ust. 2 pkt 3 ustawy o samorządzie gminnym:

W rozpatrywanej sprawie zasadne jest odwołanie się do przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 889).

Na podstawie art. 1 ustawy o drogach publicznych:

Jak wynika z treści art. 2 ust. 1 ustawy o drogach publicznych:

Na mocy art. 2a ust. 2 ustawy o drogach publicznych:

W oparciu o art. 7 ust. 1 ustawy o drogach publicznych:

Według art. 8 ust. 1 ustawy o drogach publicznych:

Z kolei na podstawie art. 8 ust. 2 ustawy o drogach publicznych:

W świetle postanowień art. 19 ust. 1 ustawy o drogach publicznych:

Jak stanowi zaś art. 19 ust. 2 ustawy o drogach publicznych:

Na mocy art. 21 ust. 1 ustawy o drogach publicznych:

Jak wynika z treści art. 39 ust. 1 ustawy o drogach publicznych:

Natomiast art. 39 ust. 3 ustawy o drogach publicznych stanowi, że:

Zgodnie z art. 40 ust. 1 ustawy o drogach publicznych:

Według art. 40 ust. 2 ustawy o drogach publicznych:

W tym miejscu należy wskazać, że zgodnie z art. 4 ustawy o drogach publicznych:

W myśl przepisu art. 40 ust. 3 ustawy o drogach publicznych:

Jak stanowi art. 40 ust. 11 ustawy o drogach publicznych:

Stosownie do przepisu art. 40 ust. 12 ustawy o drogach publicznych:

Działania zarządców dróg mieszczą się zatem w zakresie czynności o charakterze publicznoprawnym i wynikają z wykonywania przez jednostki państwowe władztwa publicznoprawnego.

Zgodnie z art. 5 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1483 ze zm.):

W myśl art. 60 pkt 7 ustawy o finansach publicznych:

Z przedstawionego opisu sprawy wynika, że:

·      Gmina – na podstawie ustawy o samorządzie gminnym – posiada osobowość prawną, w tym zdolność do czynności cywilnoprawnych oraz wykonuje zadania publiczne w imieniu własnym i na własną odpowiedzialność.

·      Gmina jest zarejestrowanym, czynnym podatnikiem VAT.

·      Gmina jako zarządca dróg gminnych na podstawie wydawanych decyzji administracyjnych zezwala na zajęcie pasów drogowych dróg publicznych w trybie art. 40 ustawy o drogach publicznych, nadto zawiera umowy cywilnoprawne na zajęcie pasów drogowych dróg wewnętrznych, tj. niestanowiących drogi publiczne, znajdujących się na terenie Gminy.

·      Zajęcie pasa drogowego dróg wewnętrznych niezakwalifikowanych do żadnych z kategorii dróg publicznych następuje na podstawie umowy dzierżawy części nieruchomości i zawiera się celem:

o   prowadzenia robót w pasie dróg wewnętrznych niezwiązanych z budową, przebudową, remontem utrzymaniem i ochroną dróg;

o umieszczenia w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanej z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego;

o umieszczenia w pasie drogowym dróg wewnętrznych obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami i potrzebami ruchu drogowego oraz reklam, udostępnienie kanału technologicznego posiadającego wolne zasoby umożliwiające zlokalizowanie kabli światłowodowych;

o  zajęcia pasa drogowego umożliwiające zlokalizowanie kabli światłowodowych;

o  zajęcia pasa drogowego dróg wewnętrznych na prawach wyłączności w celach innych niż wymienione powyżej.

·      Umowy są/będą zawierane na czas określony oraz nieokreślony.

·      Gmina na podstawie umów pobiera od podmiotów zajmujących pas drogowy opłaty, których wysokość ustalana jest na podstawie Zarządzenia Wójta Gminy w sprawie zasad zajmowania pasa drogowego dróg wewnętrznych oraz zasad ustalania wysokości opłat z tytułu ich dzierżawy. W Zarządzeniu ustalone zostały zróżnicowane wysokości opłat za dzierżawę gruntów stanowiących drogi wewnętrzne odpowiednio za każdy dzień bądź rok zajęcia powierzchni 1 m² pasa drogi wewnętrznej, w zależności od rodzaju zajęcia.

Natomiast przedmiotem Państwa wątpliwości jest ustalenie, czy pobierane przez Gminę opłaty za zajęcie pasa drogowego dróg wewnętrznych znajdujących się na terenie Gminy powinny podlegać opodatkowaniu VAT.

Wobec powyższego w pierwszej kolejności zauważam, że opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega konkretna czynność (dostawa towaru lub usługa), a nie płatność. Na gruncie podatku od towarów i usług opodatkowaniu podlega świadczenie usług, a nie samo wynagrodzenie za nie.

Istota Państwa wątpliwości sprowadza się więc do ustalenia, czy w okolicznościach przedstawionych we wniosku Gmina działa jako organ władzy publicznej oraz czy pobieranie określonych opłat jest/będzie czynnością ze sfery cywilnoprawnej czy publicznoprawnej.

Mając na uwadze przedstawiony opis sprawy oraz powołane przepisy prawa stwierdzam, że pobierając opłatę za zajęcie drogi wewnętrznej Gmina wykonuje/będzie wykonywała działania mieszczące się w zakresie jej zadań własnych.

Należy zaznaczyć, że podmiot sprawujący zarząd nad drogami przy wykonywaniu tych czynności działa na ustawowo uregulowanych zasadach, a zatem nie jest w stanie dokonywać modyfikacji dopuszczalnych w stosunkach cywilnoprawnych, w ramach swobody zawierania umów. Ponadto organ taki, co istotne, pobiera należności o charakterze daniny publicznej, zaś dochód uzyskany z jej poboru służy celom publicznym. Tak więc w świetle art. 15 ust. 6 ustawy, organ władzy publicznej nie jest w takim przypadku podatnikiem podatku od towarów i usług.

Z okoliczności sprawy wynika, że Gmina może zgodzić się na zajęcie pasa drogi wewnętrznej, jako jej właściciel, przez inny podmiot – w tym na cele niezwiązane z ruchem drogowym (wykonanie prac czy umieszczenie infrastruktury technicznej). W tym celu Gmina zawiera z podmiotem zajmującym pas drogowy stosowną umowę o korzystanie z pasa drogowego, która odpowiada w swej treści, niezależnie od jej nazwy, umowie najmu bądź dzierżawy. Zasady zajmowania pasa drogowego dróg wewnętrznych oraz ustalania wysokości opłat z tytułu ich dzierżawy określone zostały w akcie prawa miejscowego (aktualnie Zarządzenie Wójta Gminy z listopada 2025 r. w sprawie zasad zajmowania pasa drogowego dróg wewnętrznych oraz zasad ustalania wysokości opłat z tytułu ich dzierżawy).

Powyższe okoliczności świadczą o tym, że pomimo zawierania przez Gminę umów cywilnoprawnych na zajęcie pasa drogi wewnętrznej, działają Państwo na podstawie odrębnych przepisów i działają jako organ władzy publicznej w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa.

Udostępnianie dróg wewnętrznych będących własnością Gminy za odpłatnością należy postrzegać jako czynność ze sfery publicznoprawnej. W tym zakresie Gmina działa jako organ władzy publicznej. Czynności wykonywane przez podmioty prawa publicznego (organy władzy publicznej i urzędy obsługujące te organy) w ramach sprawowanego przez nie władztwa publicznego są wyłączone z opodatkowania podatkiem VAT.

Zatem w przedmiotowej sprawie pobierane przez Gminę opłaty za zajęcie pasów drogowych dróg wewnętrznych stanowią daninę o charakterze publicznym i nie stanowią tym samym zapłaty za świadczenie usług. Należy więc stwierdzić, że w zakresie realizacji ww. zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa Gmina jest adresatem normy prawnej, o której mowa w art. 15 ust. 6 ustawy.

Tym samym pobieranie opłat za odpłatne udostępnienie (dzierżawę) pasa drogowego dróg wewnętrznych będących własnością Gminy nie stanowi czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Podsumowując stwierdzam, że pobierane przez Gminę opłaty za zajęcie pasa drogowego dróg wewnętrznych znajdujących się na terytorium Gminy nie stanowią/nie będą stanowiły wynagrodzenia za czynności podlegające opodatkowaniu VAT.

Tym samym Państwa stanowisko oceniłem jako nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy:

·      stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia;

·      zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Zauważam, że zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Ponoszą Państwo ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.

Jednocześnie podkreślam, że ta interpretacja została wydana na podstawie przedstawionego we wniosku opisu sprawy. Zatem w przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej bądź celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.

Odnosząc się do powołanej przez Państwa interpretacji indywidualnej zaznaczam, że interpretacje wydawane są w indywidualnych sprawach podatników w oparciu o aktualnie obowiązujące przepisy prawa i stan faktyczny/zdarzenie przyszłe przedstawiony przez danego podatnika. Powołana przez Państwa interpretacja nie stanowi źródła powszechnie obowiązującego prawa, więc zawartego w niej stanowiska organu podatkowego nie można wprost przenosić na grunt innej sprawy. Każdą sprawę organ jest zobowiązany rozpatrywać indywidualnie.

Ponadto wskazać należy, iż interpretacje rozbieżne bądź wątpliwe mogą być poddane weryfikacji w trybie art. 14e § 1 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym Szef Krajowej Administracji Skarbowej może z urzędu zmienić wydaną interpretację indywidualną, jeżeli stwierdzi jej nieprawidłowość, uwzględniając w szczególności orzecznictwo sądów, Trybunału Konstytucyjnego lub Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Oznacza to, że interpretacje indywidualne wydane przez upoważniony do tego organ, każdorazowo podlegają analizie i weryfikacji, a w przypadku stwierdzenia nieprawidłowości, Szef Krajowej Administracji Skarbowej może zmienić taką interpretację indywidualną.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.