0112-KDIL1-1.4012.214.2026.1.EK

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

9 marca 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z 9 marca 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku od towarów i usług w zakresie prawa do odliczenia podatku VAT od wydatków związanych z nabyciem elementów ruchomych wyposażenia nieruchomości, mebli oraz AGD, które są sprzedawane nabywcy jako odrębny element transakcji sprzedaży nieruchomości, w tym również gdy w związku z negocjacjami z nabywcą Spółka udziela nabywcy rabatu przedsprzedażowego na elementy ruchome wyposażenia.

Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca jest czynnym podatnikiem VAT. Spółka prowadzi działalność w zakresie obrotu nieruchomościami.

Spółka planuje kupować z rynku wtórnego lokale mieszkalne lub domy, które są w złym stanie lub wymagają nakładów remontowych, następnie prowadzić remont tych nieruchomości do tzw. stanu deweloperskiego lub do stanu „pod klucz”, a później sprzedać nabywcom.

W przypadku stanu deweloperskiego w nieruchomości prowadzone będą prace remontowe w zakresie najczęściej wymiany instalacji elektrycznych, hydraulicznych, prostowania ścian, nakładane gładzie, ściany malowane na biało, montowane podłogi itd. Nieruchomość wymaga od nabywcy dalszego przystosowania do swoich preferencji oraz urządzenia i wyposażenia domu lub lokalu.

W przypadku stanu „pod klucz” Spółka planuje przygotowywać projekt aranżacji wnętrza, a następnie prowadzić prace, których celem jest przygotowanie nieruchomości tak, żeby była gotowa do wprowadzenia, co oznacza w szczególności: malowanie ścian na docelowy kolor, montaż podłóg i listew przypodłogowych, wstawianie drzwi, położenie glazury oraz armatury w łazience, montaż baterii, montaż kuchni z wyposażeniem AGD, wstawienie mebli do nieruchomości.

Mieszkanie w standardzie „pod klucz” jest de facto gotowe do zamieszkania, wyposażone we wszystkie potrzebne elementy wyposażenia – ruchomego (tj. np. meble wolnostojące, elementy wyposażenia, AGD) oraz nieruchomego (zabudowa kuchni, armatura łazienkowa itd.).

Przygotowanie mieszkań pod klucz wynika ze zmiany preferencji kupujących, które na przestrzeni ostatnich lat zmieniły się w kierunku chęci zakupu gotowych do wprowadzenia nieruchomości, co oszczędza im czas związany z urządzeniem i przygotowaniem nieruchomości do wprowadzenia.

Nieruchomości przygotowane „pod klucz” lepiej pozycjonują się na portalach ogłoszeniowych – są chętniej przeglądane przez potencjalnych kupujących, mają więcej odwiedzin fizycznych lokali, co przekłada się na szybszą sprzedaż nieruchomości przez Spółkę.

Rynek nieruchomości w ostatnich latach wymusił również na Wnioskodawcy konieczność elastyczności cenowej, ponieważ kupujący mają dużą ofertę nieruchomości do wyboru, a więc negocjują ceny i warunki zakupu nieruchomości.

W związku z tym strategia Spółki zakłada, że jeżeli kupujący waha się przy wyborze nieruchomości Spółki, Wnioskodawca będzie zachęcał kupujących do finalizacji transakcji rabatami na wyposażenie nieruchomości (meble i wyposażenie ruchome).

Wnioskodawca, w związku z prowadzonymi pracami będzie nabywał świadczenia (towary i usługi) opodatkowane VAT (wg właściwej stawki). Transakcje nabycia będą udokumentowane fakturami, z wykazaną kwotą podatku VAT.

Sprzedawane przez Spółkę nieruchomości będą z rynku wtórnego i będą podlegały zwolnieniu od podatku VAT, na podstawie art. 43 ust. pkt 10 ustawy o VAT.

W przypadku sprzedaży nieruchomości „pod klucz” z wyposażeniem ruchomym takim jak meble, AGD, dodatki i wyposażenie, Spółka planuje opodatkować sprzedaż wg stawki podatku VAT 23%.

Świadczenia nabywane przez Wnioskodawcę Spółka będzie mogła bezpośrednio przypisać do jednego z ww. obszarów działalności, tj.:

·      zwolnionych od podatku VAT (np. wydatki remontowe nieruchomości, które będą sprzedawane przy zastosowaniu zwolnienia od podatku VAT),

·      opodatkowanych podatkiem VAT (np. sprzedaż mebli i wyposażenia ruchomego).

Tym samym Spółka nie będzie miała prawa do odliczenia VAT od wydatków bezpośrednio związanych z nabyciem oraz remontem nieruchomości, w tym również w stanie „pod klucz”.

Wątpliwości Wnioskodawcy dotyczą kwestii, czy Spółka będzie miała prawo do odliczenia VAT od wydatków związanych z nabyciem elementów ruchomych wyposażenia mieszkania, mebli i AGD, które są sprzedawane nabywcy jako odrębny element transakcji sprzedaży nieruchomości, w tym również, gdy w związku z negocjacjami z nabywcą Wnioskodawca udziela nabywcy rabatu przedsprzedażowego na elementy ruchome wyposażenia.

Pytanie

Czy, zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, Spółka będzie miała prawo od odliczenia VAT od wydatków związanych z nabyciem elementów ruchomych wyposażenia nieruchomości, mebli oraz AGD, które są sprzedawane nabywcy, również w sytuacji udzielenia rabatu na te elementy?

Państwa stanowisko w sprawie

Państwa zdaniem, zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, Spółka będzie miała prawo od odliczenia VAT od wydatków związanych z nabyciem elementów ruchomych wyposażenia nieruchomości, mebli oraz AGD, które są sprzedawane nabywcy, również w sytuacji udzielenia rabatu na te elementy.

Uzasadnienie

W pierwszej kolejności, w celu dokonania prawidłowej kwalifikacji czynności dotyczących elementów wyposażenia ruchomego nieruchomości, mebli i AGD pod kątem VAT, analizy wymaga kwestia czy sprzedaż nieruchomości oraz wyposażenia ruchomego to tzw. świadczenie złożone.

Należy zauważyć, że ani Dyrektywa 2006/112/WE Rady (Dyrektywa 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U.UE.L.2006.347.1)), ani też przepisy krajowe nie zawierają definicji świadczenia złożonego.

Ocena, w jakich okolicznościach świadczenia powiązane należy traktować jako świadczenia jednolite, kształtowana jest na bazie orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej jako „TSUE” lub „Trybunał”).

W szczególności wskazać należy wyrok TSUE z 6 lipca 2006 r. w sprawie C-251/05 Talacre Beach Caravan Sales Ltd v. Commissioners of Customs & Excise, w którym Trybunał stwierdził, że należy dać prymat ochronie zasady nierozszerzania zwolnienia podatkowego nad traktowaniem kilku dostaw jako świadczenia złożonego, opodatkowanego wedle zasad dotyczących świadczenia głównego. Każde odstępstwo od zasadniczej stawki podatku od towarów i usług winno być zatem interpretowane ściśle i ta ogólna zasada musi być brana bezwzględnie pod uwagę przy ocenie okoliczności konkretnej sprawy.

Konstrukcję świadczenia kompleksowego przedstawił TSUE w wyroku z 25 lutego 1999 r., nr C-349/96 stwierdzając, że: „Pojedyncze świadczenie ma miejsce zwłaszcza wtedy, gdy jedną lub więcej części składowych uznaje się za usługę zasadniczą, podczas gdy inny lub inne elementy traktuje się jako usługi pomocnicze, do których stosuje się te same zasady opodatkowania, co do usługi zasadniczej. Usługę należy uznać za usługę pomocniczą w stosunku do usługi zasadniczej, jeśli nie stanowi ona dla klienta celu samego w sobie, lecz jest środkiem do lepszego wykorzystania usługi zasadniczej”.

W wyroku tym Trybunał zauważył również, że dla ustalenia, czy mamy do czynienia z jednolitą usługą, czy też z różnymi usługami, fakt ustalenia jednej ceny za świadczenie (świadczenia) nie ma znaczenia decydującego, może jedynie sugerować, iż w rzeczywistości mamy do czynienia z jednolitą usługą. Jednakże, jeżeli okoliczności wskazują na to, że nabywca miał zamiar nabyć nie tyle jednolitą, kompleksową usługę, ile dwie różne usługi, wówczas cenę należy stosownie proporcjonalnie rozdzielić i każdej usłudze przypisać stosowną dla niej część.

Z powyższego wynika zatem, że celem świadczenia pomocniczego tworzącego razem ze świadczeniem dominującym świadczenie złożone jest lepsze wykorzystanie przez nabywcę świadczenia zasadniczego. Na podstawie powyższego stwierdzić należy, że świadczenie pomocnicze nie może realizować tego samego celu co świadczenie zasadnicze.

Zatem dla określenia skutków podatkowych transakcji złożonych należy badać, czy mamy do czynienia ze świadczeniem głównym i towarzyszącym mu świadczeniem pomocniczym, czy też dany dostawca realizuje kilka odrębnych i niezależnych świadczeń.

Co do zasady, każde świadczenie dla celów opodatkowania podatkiem od towarów i usług powinno być traktowane jako odrębne i niezależne, jednak w sytuacji gdy jedna dostawa obejmuje z ekonomicznego punktu widzenia kilka świadczeń, nie powinna być sztucznie dzielona dla celów podatkowych. Pojedyncze świadczenie ma miejsce zwłaszcza wtedy, gdy jedną lub więcej części składowych uznaje się za dostawę zasadniczą, podczas gdy inny lub inne elementy traktuje się jako czynności pomocnicze, do których stosuje się te same zasady opodatkowania, co do dostawy zasadniczej.

Natomiast aby móc wskazać, że dane świadczenie jest świadczeniem złożonym (kompleksowym), powinno składać się z różnych świadczeń, których realizacja prowadzi jednak do jednego celu. Na świadczenie złożone składa się więc kombinacja różnych czynności, prowadzących do realizacji określonego celu – do wykonania świadczenia głównego, na które składają się różne świadczenia pomocnicze. Natomiast świadczenie należy uznać za pomocnicze, jeśli nie stanowi ono celu samego w sobie, lecz jest środkiem do pełnego zrealizowania lub wykorzystania świadczenia zasadniczego. Pojedyncze świadczenie traktowane jest zatem jak element świadczenia kompleksowego wówczas, jeżeli cel świadczenia pomocniczego jest zdeterminowany przez świadczenie główne oraz nie można wykonać lub wykorzystać świadczenia głównego bez świadczenia pomocniczego.

Zatem z ekonomicznego punktu widzenia świadczenia nie powinny być dzielone dla celów podatkowych wówczas, gdy tworzyć będą jedno świadczenie kompleksowe, obejmujące kilka świadczeń pomocniczych. Jeżeli jednak w skład realizowanego świadczenia wchodzić będą czynności, które nie służą wyłącznie wykonaniu czynności głównej, zasadniczej, lecz mogą mieć również charakter samoistny, to wówczas nie ma podstaw dla traktowania ich jako elementu świadczenia kompleksowego.

W kontekście powyższego stwierdzić należy, że wszelkie elementy wyposażenia, które zostały połączone z budynkiem/lokalem w sposób trwały, będąc jego częściami składowymi stanowią nierozerwalną część tego budynku/lokalu. Nie można zatem przenieść prawa do rozporządzenia tym budynkiem/lokalem bez przenoszenia własności jego części składowych.

Czynność dostawy budynku/lokalu i związanych z nim trwale elementów składowych będzie zatem jedną czynnością dostawy.

Takiego związku nie wykazują jednak te rzeczy, które nie są z nieruchomością połączone w sposób trwały. Pojęcia ww. dostawy nie można zatem rozszerzać na dostawę elementów, które nie są nierozerwalnie związane z konstrukcją budynku, a jedynie umożliwiają czy ułatwiają prawidłowe (zgodne z przeznaczeniem obiektu mieszkaniowego) funkcjonowanie osób w nim przebywających, tj. elementów ruchomych wyposażenia nieruchomości.

Tym samym elementy wykończenia lokali mieszkalnych, które nie są w sposób trwały związane z bryłą budynku, jako mogące być odłączone bez uszkodzenia lub istotnej zmiany całości albo bez uszkodzenia lub istotnej zmiany przedmiotu odłączonego, stanowią wykończenie niebędące częściami składowymi nieruchomości i winny zostać opodatkowane odrębnie od dostawy nieruchomości (nie stanowią świadczenia kompleksowego).

Podejście to potwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 1 grudnia 2010 r. sygn. akt I FSK 2067/09, w którym stwierdził m.in. „jeśli chodzi o umeblowanie oraz sprzęt AGD i RTV, to z punktu widzenia prawnego są to ruchomości, które mogą być przedmiotem odrębnego obrotu i sam fakt wyposażenia nimi budynku (lokalu) mieszkalnego nie może decydować o staniu się częściami składowymi, gdyż musiałyby być na trwale połączone i to w taki sposób, że nie byłoby możliwe ich odłączenie od rzeczy głównej (mieszkania) bez uszkodzenia lub istotnej zmiany całości albo bez uszkodzenia lub istotnej zmiany przedmiotu odłączonego”.

Podobnie Naczelny Sąd Administracyjny odniósł się w wyroku z 10 września 2013 r., sygn. akt I FSK 614/12, w którym wskazał, że lodówka, pralka, zmywarka, czy też kuchnia nawet przeznaczona do zabudowy nie stanowi po jej zamontowaniu trwałego elementu konstrukcyjnego budynku. Powiązanie sprzętu AGD z zabudową meblową, a w konsekwencji również z obiektem budowlanym, nie jest trwałe. Usunięcie czy wymiana uszkodzonego lub przestarzałego sprzętu może nastąpić w każdej chwili i to bez wpływu na konstrukcję obiektu budowlanego, jak i powiązanej z nią zabudowy meblowej.

Tym samym dla celów podatku VAT dochodzi do co najmniej dwóch dostaw, tj.:

1)  dostawy nieruchomości, opodatkowanej VAT na zasadach właściwych dla przedmiotu transakcji;

2)  dostawy elementów wyposażenia ruchomego, opodatkowanych właściwą stawką podatku VAT (zasadniczo 23%).

Zatem w niniejszych okolicznościach sprzedaż nieruchomości z wyposażeniem ruchomym, meblami wolnostojącymi oraz AGD stanowią odrębne dla celów VAT transakcje.

Podejście to jest potwierdzone również w interpretacji ogólnej Ministra Finansów z 27 maja 2020 r. nr PT3.8101.2.2020.

Zgodnie z przepisem art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, w zakresie w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.

Stosownie do art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy o VAT, kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur otrzymanych przez podatnika z tytułu:

1)  nabycia towarów i usług,

2)  całości lub części zapłaty przed nabyciem towaru lub wykonaniem usługi.

Tym samym ustawodawca stworzył podatnikowi prawo do odliczenia podatku naliczonego, pod warunkiem spełnienia przez niego zarówno przesłanek pozytywnych, wynikających z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT oraz niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy o VAT. Przepis ten określa listę wyjątków, które pozbawiają podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.

Jedno z takich ograniczeń zostało wskazane w art. 88 ust. 3a pkt 2 ww. ustawy o VAT, zgodnie z którym nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury w przypadku, gdy transakcja udokumentowana fakturą nie podlega opodatkowaniu albo jest zwolniona od podatku.

Oznacza to, że podatnik nie może skorzystać z prawa do odliczenia w odniesieniu do podatku, który jest należny wyłącznie z tego względu, że został wykazany na fakturze w sytuacji, gdy transakcja nie podlega opodatkowaniu albo jest zwolniona od podatku.

Z powyższego wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku VAT należnego o kwotę podatku VAT naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn.:

·      odliczenia tego dokonuje podatnik podatku VAT,

·      gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, tzn. takich, których następstwem jest określenie podatku należnego (powstanie zobowiązania podatkowego).

Przedstawiona wyżej zasada wyklucza zatem możliwość dokonania obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które nie są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich wykorzystania do czynności zwolnionych od podatku VAT oraz niepodlegających temu podatkowi.

Zasadą jest także to, że podatnik jest zobowiązany w pierwszej kolejności dołożyć należytych starań, aby odpowiednio przyporządkować podatek VAT naliczony do poszczególnych czynności, aby prawa do odliczenia nie nadużyć.

Warunkiem umożliwiającym podatnikowi skorzystanie z prawa do odliczenia podatku naliczonego jest zatem związek zakupów z wykonywanymi czynnościami opodatkowanymi.

W przedmiotowym wypadku Spółka będzie nabywała m.in. ruchome elementy wyposażenia wnętrz oraz wolnostojące meble i AGD, które są wstawiane do przygotowanych przez Spółkę nieruchomości, co ma pomóc przy sprzedaży tychże nieruchomości, ponieważ potencjalny nabywca widzi efekt końcowy gotowego mieszkania i stanowi to często ważny element, mający przekonać go do nabycia tej konkretnej nieruchomości. W przypadku chęci nabycia nieruchomości kupujący często negocjują cenę nabycia nieruchomości z tym ruchomym wyposażeniem. Z punktu widzenia Spółki jest ona w stanie dać potencjalnemu nabywcy rabat na elementy ruchome wyposażenia, nawet poniżej ceny ich zakupu, ponieważ zdejmuje to później ze Spółki obowiązek zabrania mebli i wyposażenia, wstawionego do nieruchomości w celu zwizualizowania jak ma ono docelowo wyglądać z wyposażeniem, a tym samym Wnioskodawca nie ponosi dodatkowych kosztów rozebrania mebli i wyposażenia, składowania itd.

Jednocześnie sprzedaż tych mebli wolnostojących i wyposażenia stanowi odrębną pozycję w transakcji sprzedaży nieruchomości i jest każdorazowo opodatkowana wg podstawowej stawki podatku VAT.

W rezultacie Spółka jest w stanie przypisać kwoty podatku VAT naliczonego wskazane na fakturach zakupowych, związanego z nabyciem mebli, wyposażenia i AGD, które następnie są sprzedawane odrębnie nabywcy (przy zastosowaniu odpowiedniej stawki VAT).

W konsekwencji, w ocenie Spółki, zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, będzie ona uprawniona do odliczenia VAT związanego z nabyciem ruchomych mebli, elementów wyposażenia wnętrz i AGD, niezwiązanych na stałe z nieruchomością, których odsprzedaż na rzecz kupujących nieruchomość jest opodatkowana VAT.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:

Stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy:

W świetle art. 2 pkt 6 ustawy:

W myśl art. 8 ustawy:

Dostawa towarów i świadczenie usług na terytorium kraju, co do zasady podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Świadczenie usług na gruncie podatku od towarów i usług ma szersze znaczenie niż świadczenie usług w rozumieniu potocznym. Stosownie do treści powołanych przepisów, każde świadczenie na rzecz osób fizycznych, osób prawnych lub jednostek organizacyjnych niemających osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 ustawy, uznawane jest na gruncie ustawy za usługę. Zatem pod pojęciem usługi (świadczenia) należy rozumieć każde zachowanie, na które składać się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś na rzecz innej osoby), jak i zaniechanie (nieczynienie bądź też tolerowanie). Przy ocenie charakteru świadczenia jako usługi należy mieć na względzie, że ustawa zalicza do grona usług każde świadczenie.

Opodatkowaniu podlegają tylko takie transakcje, w ramach których występuje możliwy do zidentyfikowania konsument towarów lub usług. W związku z powyższym zaniechanie działania lub tolerowanie czynności lub sytuacji podlega opodatkowaniu jedynie wówczas, gdy wykonywane jest w ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji może zostać uznana za bezpośredniego beneficjenta usługi.

Ustawa nie definiuje, co należy rozumieć przez czynność odpłatną. Jednak dla uznania, że dostawa towarów oraz świadczenie usługi podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, bezwzględnym warunkiem jest „odpłatność” za daną czynność, co wynika z ww. przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.

Odpłatność oznacza wykonanie czynności (dostawy towarów oraz świadczenia usług) za wynagrodzeniem. W znaczeniu potocznym wynagrodzenie to zapłata za pracę, należność, a także odszkodowanie. Natomiast odpłatny to taki, który wymaga zapłacenia, zwrotu kosztów, płatny.

Powyższa analiza prowadzi do wniosku, że istotną cechą wynagrodzenia jest istnienie bezpośredniego związku pomiędzy dostawą towarów lub świadczeniem usług i otrzymaną zapłatą.

W związku z powyższym czynność podlega opodatkowaniu jedynie wówczas, gdy wykonywana jest w ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji może zostać uznana za bezpośredniego beneficjenta tej czynności.

Bezpośredni związek pomiędzy dostawą towarów lub świadczeniem usług a otrzymanym wynagrodzeniem istnieje wówczas, gdy jest możliwe zidentyfikowanie bezpośredniej i jasno zindywidualizowanej korzyści na rzecz dostawcy towaru lub świadczącego usługę oraz gdy świadczenie wzajemne pozostaje w bezpośrednim związku ze świadczeniem dokonanej czynności.

Zatem, aby dostawę towarów oraz świadczenie usług uznać za podlegającą opodatkowaniu musi istnieć związek pomiędzy dostawą tego towaru lub też świadczeniem usług oraz wypłaconym wynagrodzeniem. Tylko wówczas zapłata za ten towar lub usługę będzie stanowić podstawę opodatkowania dokonania danej czynności.

Warto w tym miejscu zauważyć, że kwestia odpłatności była wielokrotnie przedmiotem rozstrzygnięć Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. I tak, przykładowo w wyroku z 8 marca 1988 r. w sprawie C-102/86 Apple and Pear Development Council przeciwko Commissioners of Customs and Excise, TSUE uznał, że określoną czynność można uznać za wykonaną odpłatnie, jeśli istnieje bezpośrednia i jasno zindywidualizowana korzyść po stronie dostawcy towaru lub usługi, a ponadto gdy odpłatność za otrzymane świadczenie pozostaje w bezpośrednim związku z czynnością, która miała być opodatkowana VAT.

Na uwagę zasługuje także orzeczenie z 3 marca 1994 r. w sprawie C-16/93 R. J. Tolsma przeciwko Inspecteur der Omzetbelasting Leeuwarden, gdzie podkreślono, że usługi świadczone są za wynagrodzeniem, wyłącznie jeżeli istnieje stosunek prawny pomiędzy świadczącym usługę a jej odbiorcą, na mocy którego występuje świadczenie wzajemne, przy czym wynagrodzenie otrzymane przez świadczącego usługę stanowi wartość przekazywaną w istocie w zamian za usługę wyświadczoną jej odbiorcy.

Trybunał Sprawiedliwości UE wielokrotnie wypowiadał się, kiedy dane zdarzenie może zostać potraktowane jako podlegająca opodatkowaniu czynność. Zdarzenie takie jest traktowane jako podlegające opodatkowaniu podatkiem VAT, gdy:

·      istnieje stosunek prawny pomiędzy podmiotami, w ramach którego dochodzi do wymiany wzajemnych świadczeń (np. z jednej strony – czynność, a z drugiej – płatność za czynność);

·      istnieje możliwa do zdefiniowania czynność;

·      wynagrodzenie przekazywane jest w zamian za czynność i jest ekwiwalentne do wartości tej czynności;

·      odpłatność pozostaje w bezpośrednim związku z czynnością, która miałaby być opodatkowana tym podatkiem;

·      istnieje podmiot będący beneficjentem czynności, inny niż wykonujący czynność.

W konsekwencji powyższego należy stwierdzić, że aby uznać dane świadczenie za świadczenie odpłatne, musi istnieć stosunek prawny pomiędzy świadczącym usługę a beneficjentem, i w zamian za wykonanie usługi powinno zostać wypłacone wynagrodzenie. Musi istnieć bezpośredni związek pomiędzy świadczoną usługą i przekazanym za nią wynagrodzeniem.

Zakres opodatkowania podatkiem VAT wyznacza nie tylko czynnik przedmiotowy – opodatkowaniu podlega odpłatna dostawa towarów lub odpłatne świadczenie usług, ale także czynnik podmiotowy – czynności muszą być wykonywane przez podatnika.

Stosownie do art. 15 ust. 1 ustawy o VAT:

Natomiast zgodnie z treścią art. 15 ust. 2 ustawy:

Z przedstawionego opisu sprawy wynika, że:

·      Są Państwo czynnym podatnikiem VAT.

·      Prowadzą Państwo działalność w zakresie obrotu nieruchomościami.

·      Planują Państwo kupować z rynku wtórnego lokale mieszkalne lub domy, które są w złym stanie lub wymagają nakładów remontowych, następnie prowadzić remont tych nieruchomości do tzw. stanu deweloperskiego lub do stanu „pod klucz”, a później sprzedać nabywcom.

·      W przypadku stanu deweloperskiego w nieruchomości prowadzone będą prace remontowe w zakresie najczęściej wymiany instalacji elektrycznych, hydraulicznych, prostowania ścian, nakładania gładzi, malowania ścian na biało, montowania podłogi itd. Nieruchomość wymaga od nabywcy dalszego przystosowania do swoich preferencji oraz urządzenia i wyposażenia domu lub lokalu.

·      W przypadku stanu „pod klucz” planują Państwo przygotowywać projekt aranżacji wnętrza, a następnie prowadzić prace, których celem jest przygotowanie nieruchomości tak, żeby była gotowa do wprowadzenia, co oznacza w szczególności: malowanie ścian na docelowy kolor, montaż podłóg i listew przypodłogowych, wstawianie drzwi, położenie glazury oraz armatury w łazience, montaż baterii, montaż kuchni z wyposażeniem AGD, wstawienie mebli do nieruchomości. Mieszkanie w standardzie „pod klucz” jest de facto gotowe do zamieszkania, wyposażone we wszystkie potrzebne elementy wyposażenia – ruchomego (tj. np. meble wolnostojące, elementy wyposażenia, AGD) oraz nieruchomego (zabudowa kuchni, armatura łazienkowa itd.).

·      W związku z sytuacją na rynku nieruchomości Państwa strategia zakłada, że jeżeli kupujący waha się przy wyborze nieruchomości, Spółka będzie zachęcała kupujących do finalizacji transakcji rabatami na wyposażenie nieruchomości (meble i wyposażenie ruchome).

·      W związku z prowadzonymi pracami będą Państwo nabywali świadczenia (towary i usługi) opodatkowane VAT (wg właściwej stawki). Transakcje nabycia będą udokumentowane fakturami z wykazaną kwotą podatku VAT.

Na tle przedstawionego opisu sprawy Państwa wątpliwości dotyczą kwestii, czy Spółka będzie miała prawo do odliczenia podatku VAT od wydatków związanych z nabyciem elementów ruchomych wyposażenia mieszkania, mebli i AGD, które są sprzedawane nabywcy jako odrębny element transakcji sprzedaży nieruchomości, w tym również gdy w związku z negocjacjami z nabywcą Spółka udziela nabywcy rabatu przedsprzedażowego na elementy ruchome wyposażenia.

W rozpatrywanej sprawie należy więc w pierwszej kolejności rozważyć, czy wskazane elementy wyposażenia ruchomego stanowią elementy dostawy nieruchomości, a w konsekwencji czy podlegają opodatkowaniu na zasadach właściwych dla dostawy tej nieruchomości, czy też stanowią świadczenia odrębne od dostawy nieruchomości i w konsekwencji podlegają opodatkowaniu według zasad właściwych dla danego świadczenia.

Należy zauważyć, że ani Dyrektywa 2006/112/WE Rady ani też przepisy krajowe nie zawierają definicji świadczenia złożonego. Brak również szczególnych uregulowań dotyczących przesłanek uznawania danego świadczenia za świadczenie złożone. Ocena, w jakich okolicznościach świadczenia powiązane należy traktować jako świadczenia jednolite, kształtowana jest na bazie orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej jako „TSUE”). Przy czym należy zastrzec, że wprawdzie Trybunał w wielu orzeczeniach w sposób pomocny przy interpretacji przepisów wypowiadał się w kwestii świadczeń złożonych, to i tak każdorazowo rozstrzygnięcie w tym przedmiocie musi uwzględniać specyfikę konkretnego stanu faktycznego w danej sprawie.

W szczególności wskazać należy wyrok TSUE z 6 lipca 2006 r. w sprawie C-251/05 Talacre Beach Caravan Sales Ltd v. Commissioners of Customs & Excise, w którym Trybunał stwierdził, że należy dać prymat ochronie zasady nierozszerzania zwolnienia podatkowego nad traktowaniem kilku dostaw jako świadczenia złożonego, opodatkowanego wedle zasad dotyczących świadczenia głównego. Każde odstępstwo od zasadniczej stawki podatku od towarów i usług winno być zatem interpretowane ściśle i ta ogólna zasada musi być brana bezwzględnie pod uwagę przy ocenie okoliczności konkretnej sprawy.

Konstrukcję świadczenia kompleksowego przedstawił TSUE w wyroku z 25 lutego 1999 r., nr C‑349/96 stwierdzając, że: „Pojedyncze świadczenie ma miejsce zwłaszcza wtedy, gdy jedną lub więcej części składowych uznaje się za usługę zasadniczą, podczas gdy inny lub inne elementy traktuje się jako usługi pomocnicze, do których stosuje się te same zasady opodatkowania, co do usługi zasadniczej. Usługę należy uznać za usługę pomocniczą w stosunku do usługi zasadniczej, jeśli nie stanowi ona dla klienta celu samego w sobie, lecz jest środkiem do lepszego wykorzystania usługi zasadniczej”.

W wyroku tym Trybunał zauważył również, że dla ustalenia, czy mamy do czynienia z jednolitą usługą, czy też z różnymi usługami, fakt ustalenia jednej ceny za świadczenie (świadczenia) nie ma znaczenia decydującego, może jedynie sugerować, iż w rzeczywistości mamy do czynienia z jednolita usługą. Jednakże, jeżeli okoliczności wskazują na to, że nabywca miał zamiar nabyć nie tyle jednolitą, kompleksową usługę, ile dwie różne usługi, wówczas cenę należy stosownie, proporcjonalnie rozdzielić i każdej usłudze przypisać stosowną dla niej część.

Z powyższego wynika zatem, że celem świadczenia pomocniczego tworzącego razem z świadczeniem dominującym świadczenie złożone jest lepsze wykorzystanie przez nabywcę świadczenia zasadniczego. Na podstawie powyższego stwierdzić należy, że świadczenie pomocnicze nie może realizować tego samego celu co świadczenie zasadnicze.

Zatem dla określenia skutków podatkowych transakcji złożonych należy badać, czy mamy do czynienia ze świadczeniem głównym i towarzyszącym mu świadczeniem pomocniczym, czy też dany dostawca realizuje kilka odrębnych i niezależnych świadczeń. Co do zasady, każde świadczenie dla celów opodatkowania podatkiem od towarów i usług powinno być traktowane jako odrębne i niezależne, jednak w sytuacji gdy jedna dostawa obejmuje z ekonomicznego punktu widzenia kilka świadczeń, nie powinna być sztucznie dzielona dla celów podatkowych. Pojedyncze świadczenie ma miejsce zwłaszcza wtedy, gdy jedną lub więcej części składowych uznaje się za dostawę zasadniczą, podczas gdy inny lub inne elementy traktuje się jako czynności pomocnicze, do których stosuje się te same zasady opodatkowania, co do dostawy zasadniczej.

Natomiast aby móc wskazać, że dane świadczenie jest świadczeniem złożonym (kompleksowym), powinno składać się z różnych świadczeń, których realizacja prowadzi jednak do jednego celu. Na świadczenie złożone składa się więc kombinacja różnych czynności, prowadzących do realizacji określonego celu – do wykonania świadczenia głównego, na które składają się różne świadczenia pomocnicze. Natomiast świadczenie należy uznać za pomocnicze, jeśli nie stanowi ono celu samego w sobie, lecz jest środkiem do pełnego zrealizowania lub wykorzystania świadczenia zasadniczego. Pojedyncze świadczenie traktowane jest zatem jak element świadczenia kompleksowego wówczas, jeżeli cel świadczenia pomocniczego jest zdeterminowany przez świadczenie główne oraz nie można wykonać lub wykorzystać świadczenia głównego bez świadczenia pomocniczego.

Zatem z ekonomicznego punktu widzenia świadczenia nie powinny być dzielone dla celów podatkowych wówczas, gdy tworzyć będą jedno świadczenie kompleksowe, obejmujące kilka świadczeń pomocniczych. Jeżeli jednak w skład realizowanego świadczenia wchodzić będą czynności, które nie służą wyłącznie wykonaniu czynności głównej, zasadniczej, lecz mogą mieć również charakter samoistny, to wówczas nie ma podstaw dla traktowania ich jako elementu świadczenia kompleksowego.

Zarówno ustawa o podatku od towarów i usług, jak i przepisy wykonawcze do niej, nie regulują pojęcia „części składowych”. Zatem w tym celu należy odwołać się do przepisów ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071 ze zm.), który w art. 47 § 1 określa, że:

Stosownie do treści art. 47 § 2 Kodeksu cywilnego:

Aby jednak uzyskać atrybut części składowej rzeczy nadrzędnej, w tym przypadku nieruchomości, wyposażenie powinno być połączone z tą rzeczą – a więc z opisanym budynkiem – w taki sposób, że będzie istniała:

·      więź fizykalno-przestrzenna oraz

·      więź funkcjonalna (gospodarcza),

a połączenie będzie miało charakter trwały (nie dla przemijającego użytku). Przy czym przesłanki te muszą być spełnione łącznie. W konsekwencji takiego połączenia elementy wykończenia dodatkowego powinny stracić byt w sensie prawnym, gospodarczym i fizycznym. Zatem elementy wyposażenia nie będą mogły samoistnie stanowić rzeczy, lecz powinny tworzyć z nieruchomością jedną całość.

Jednocześnie stosownie do art. 47 § 3 Kodeksu cywilnego:

Według przepisu art. 51 § 1 i § 3 Kodeksu cywilnego:

Pojęcie przynależności należy zatem odróżnić od pojęcia części składowej, bowiem związek, jaki zachodzi pomiędzy rzeczą przynależną (pomocniczą) a rzeczą główną, jest luźniejszy niż związek pomiędzy częścią składową a rzeczą nadrzędną. Wprawdzie przynależności i części składowe dzielą los prawny rzeczy głównej (nadrzędnej), lecz w przypadku przynależności zasada ta nie ma charakteru bezwzględnie obowiązującego. Pomiędzy rzeczą główną a przynależną zachodzi wyłącznie związek funkcjonalny. Nie ma więc ścisłej więzi fizycznej, która powoduje, że rzecz staje się częścią składową innej rzeczy. W stosunku przynależności występują dwa odrębne podmiotowe prawa własności – do rzeczy głównej i do rzeczy pomocniczej. Zatem przynależność (rzecz pomocnicza) nie traci samodzielnego bytu prawnego wskutek jej związku z rzeczą główną – pozostaje, w przeciwieństwie do części składowej, samoistną rzeczą ruchomą.

W związku z tym, w każdym przypadku dla określenia skutków podatkowych transakcji złożonych należy badać, czy mamy do czynienia z kompozycją świadczenia głównego – dominującego, wzbogaconą jedynie o świadczenia pomocnicze, czy też dostawca realizuje kilka odrębnych i niezależnych świadczeń.

W kontekście powyższego stwierdzić należy, że wszelkie elementy wyposażenia, które zostały połączone z nieruchomością w sposób trwały, będąc jej częściami składowymi stanowią nierozerwalną część tej nieruchomości. Nie można zatem przenieść prawa do rozporządzenia tą nieruchomością bez przenoszenia własności jej części składowych. Czynność dostawy nieruchomości i związanych z nią trwale elementów składowych będzie zatem jedną czynnością dostawy nieruchomości podlegającą opodatkowaniu na zasadach właściwych dla dostawy nieruchomości. Takiego związku nie wykazują jednak te rzeczy, które nie są z nieruchomością połączone w sposób trwały. Zasad opodatkowania podatkiem VAT dla dostawy nieruchomości nie można zatem rozszerzać na dostawę elementów, które nie są nierozerwalnie związane z konstrukcją nieruchomości, a jedynie umożliwiają czy ułatwiają prawidłowe (zgodne z przeznaczeniem nieruchomości) funkcjonowanie osób w niej przebywających.

Elementy wyposażenia nieruchomości, które nie są w sposób trwały związane z bryłą nieruchomości, jako mogące być odłączone bez uszkodzenia lub istotnej zmiany całości albo bez uszkodzenia lub istotnej zmiany przedmiotu odłączonego, stanowią wyposażenie niebędące częściami składowymi nieruchomości i winny zostać opodatkowane odrębnie od dostawy nieruchomości, według zasad właściwych dla dostawy danego rodzaju towaru.

Wskazali Państwo, że Spółka planuje kupować z rynku wtórnego lokale mieszkalne lub domy, które są w złym stanie lub wymagają nakładów remontowych, następnie prowadzić remont tych nieruchomości do tzw. stanu deweloperskiego lub do stanu „pod klucz”, a później sprzedać nabywcom.

W przypadku stanu „pod klucz” Spółka planuje przygotowywać projekt aranżacji wnętrza, a następnie prowadzić prace, których celem jest przygotowanie nieruchomości tak, żeby była gotowa do wprowadzenia, co oznacza w szczególności: malowanie ścian na docelowy kolor, montaż podłóg i listew przypodłogowych, wstawianie drzwi, położenie glazury oraz armatury w łazience, montaż baterii, montaż kuchni z wyposażeniem AGD, wstawienie mebli do nieruchomości.

Mieszkanie w standardzie „pod klucz” jest de facto gotowe do zamieszkania, wyposażone we wszystkie potrzebne elementy wyposażenia – ruchomego (tj. np. meble wolnostojące, elementy wyposażenia, AGD) oraz nieruchomego (zabudowa kuchni, armatura łazienkowa itd.).

Tym samym wskazane przez Państwa we wniosku elementy ruchome wyposażenia, meble oraz AGD, które nie będą w sposób trwały związane z bryłą nieruchomości, jako mogące być odłączone bez uszkodzenia lub istotnej zmiany całości albo bez uszkodzenia lub istotnej zmiany przedmiotu odłączonego, stanowić będą wyposażenie niebędące częściami składowymi nieruchomości i winny zostać opodatkowane odrębnie od dostawy nieruchomości, według zasad właściwych dla dostawy danego rodzaju towaru. Elementy ruchome wyposażenia, meble oraz AGD nie stanowią elementów kompleksowego świadczenia jakim jest planowana dostawa nieruchomości.

W analizowanej sprawie wystąpią więc odrębne czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem VAT, tj.:

·      dostawa nieruchomości wraz z wyposażeniem trwale związanym z konstrukcją nieruchomości,

·      dostawa elementów ruchomych wyposażenia, mebli oraz AGD, tj. niezwiązanych trwale z konstrukcją nieruchomości.

Zauważyć jednak należy, że wykonywana czynność, która podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług może albo być opodatkowana właściwą stawką podatku VAT, albo może korzystać ze zwolnienia od tego podatku.

Jak wskazali Państwo we wniosku sprzedaż nieruchomości będzie korzystała ze zwolnienia od podatku VAT, na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT, natomiast sprzedaż wyposażenia ruchomego (wyposażenie, meble, AGD) będzie opodatkowane podatkiem VAT.

Przechodząc więc do kwestii, która jest przedmiotem Państwa wniosku wskazuję, że podstawowe zasady dotyczące odliczania podatku naliczonego zostały sformułowane w art. 86 ust. 1 ustawy. Zgodnie z tym przepisem:

W świetle art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy:

Z powołanych wyżej przepisów wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, tzn. takich, których następstwem jest określenie podatku należnego.

Przedstawiona wyżej zasada wyklucza zatem możliwość dokonania obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które nie są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich wykorzystania do czynności zwolnionych od podatku VAT oraz niepodlegających temu podatkowi.

Ponadto ustawodawca zapewnił podatnikowi prawo do odliczenia podatku naliczonego pod warunkiem spełnienia przez niego zarówno tzw. przesłanek pozytywnych, to jest m.in. tego, że zakupy będą wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych oraz niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy. Przepis ten określa listę wyjątków, które pozbawiają podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.

Jedno z takich ograniczeń zostało wskazane w art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy, zgodnie z którym:

Oznacza to, że podatnik nie może skorzystać z prawa do odliczenia w odniesieniu do podatku, który jest należny wyłącznie z tego względu, że został wykazany na fakturze w sytuacji, gdy transakcja nie podlega opodatkowaniu albo jest zwolniona od podatku.

Natomiast na podstawie art. 88 ust. 4 ustawy:

Z prawa do odliczenia podatku mogą więc skorzystać wyłącznie podatnicy, którzy są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni.

Jak już zauważyłem z art. 86 ust. 1 ustawy wynika, że odliczyć można w całości podatek naliczony, który jest związany wyłącznie z transakcjami opodatkowanymi podatnika. Wskazana zasada wyłącza jednocześnie możliwość dokonywania odliczeń podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług, które nie są w ogóle wykorzystywane do czynności opodatkowanych, czyli w przypadku dostawy towarów lub świadczenia usług zwolnionych od podatku oraz niepodlegających temu podatkowi.

Podatnik w momencie nabycia towarów lub usług powinien dokonać ich kwalifikacji do określonych rodzajów sprzedaży, z którymi zakupy te są związane. Najistotniejszym bowiem warunkiem, umożliwiającym podatnikowi skorzystanie z prawa do odliczenia podatku naliczonego, jest związek zakupów z wykonywanymi czynnościami opodatkowanymi.

Zaznaczyć jednak należy, że ustawodawca nie precyzuje, w jakim zakresie i w jaki sposób towary i usługi muszą być wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, aby pozwoliło to podatnikowi na odliczenie podatku naliczonego. Związek ten może być bezpośredni lub pośredni.

O związku bezpośrednim dokonywanych zakupów z działalnością podatnika można mówić wówczas, gdy nabywane towary służą np. dalszej odsprzedaży (towary handlowe) lub też nabywane towary i usługi są niezbędne do wytworzenia towarów lub usług będących przedmiotem dostawy. Bezpośrednio wiążą się więc z czynnościami opodatkowanymi wykonywanymi przez podatnika.

Natomiast o pośrednim związku nabywanych towarów i usług z działalnością przedsiębiorcy można mówić wówczas, gdy ponoszone wydatki wiążą się z całokształtem funkcjonowania przedsiębiorstwa – mają pośredni związek z działalnością gospodarczą, a tym samym z osiąganym przez podatnika obrotem opodatkowanym. Aby jednak można było wskazać, że określone zakupy mają chociażby pośredni związek z działalnością podmiotu, istnieć musi związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy dokonanymi zakupami towarów i usług, a powstaniem obrotu. O pośrednim związku dokonanych zakupów z działalnością podatnika można mówić wówczas, gdy zakup towarów i usług nie przyczynia się bezpośrednio do uzyskania obrotu przez podatnika, np. poprzez ich odsprzedaż, lecz poprzez wpływ na ogólne funkcjonowanie przedsiębiorstwa jako całości, przyczynia się do generowania przez podmiot obrotu.

Zatem niezbędnym warunkiem odliczenia VAT jest istnienie związku pomiędzy zakupami a konkretną transakcją opodatkowaną. Prawo do odliczenia podatku naliczonego powinno przysługiwać podatnikowi w takim zakresie, w jakim działalność podatnika daje to prawo. Aby odliczenie podatku było dopuszczalne, transakcja powodująca naliczenie podatku winna pozostawać w ścisłym związku z transakcjami, które rodzą prawo do odliczenia. W ten sposób prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego przy nabyciu towarów i usług zakłada, że poczynione wydatki stanowią element cenotwórczy transakcji obciążonych podatkiem należnym, rodzącym prawo do jego odliczenia. Zgodnie z powołanymi wyżej przepisami rozliczenie podatku naliczonego na zasadach określonych w art. 86 ust. 1 ustawy uwarunkowane jest tym, aby nabywane towary i usługi były wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych.

Wskazali Państwo, że w związku z prowadzonymi pracami Spółka będzie nabywała świadczenia (towary i usługi) opodatkowane VAT (wg właściwej stawki). Transakcje nabycia będą udokumentowane fakturami, z wykazaną kwotą podatku VAT.

Sprzedawane przez Spółkę nieruchomości będą korzystały ze zwolnienia od podatku VAT, na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT.

W przypadku sprzedaży nieruchomości „pod klucz” z wyposażeniem ruchomym takim jak meble, AGD, dodatki i wyposażenie, Spółka planuje opodatkować sprzedaż wg stawki podatku VAT 23%.

Z opisu sprawy wynika, że nabywane przez Państwa świadczenia Spółka będzie mogła bezpośrednio przypisać do jednego z ww. obszarów działalności, tj.:

·      zwolnionych od podatku VAT (np. wydatki remontowe nieruchomości, które będą sprzedawane przy zastosowaniu zwolnienia od podatku VAT),

·      opodatkowanych podatkiem VAT (np. sprzedaż mebli i wyposażenia ruchomego).

Wskazali Państwo również, że jeżeli kupujący waha się przy wyborze nieruchomości, Spółka będzie zachęcała kupujących do finalizacji transakcji rabatami na wyposażenie nieruchomości (meble i wyposażenie ruchome).

W kontekście powyższego zauważam, że przepisy ustawy o podatku od towarów i usług nie definiują pojęcia „rabat”. W związku z tym pojęcie to należy interpretować stosując przede wszystkim wykładnię językową.

Zgodnie ze „Słownikiem języka polskiego” (Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2005, str. 825), „rabat” to „zniżka, opust od sumy należnej za towar przyznawany, np. przy kupnie dużej ilości towarów”, natomiast Słownik Języka Polskiego PWN (wydanie internetowe https://sjp.pwn.pl), wskazuje, że „rabat” to „obniżenie ceny jakiegoś towaru o pewną kwotę; też: ta kwota”. Zatem, rabat polega na pomniejszeniu ustalonej wcześniej ceny towaru lub usługi. Rozróżnia się przy tym rabaty na te przyznane przed ustaleniem ceny oraz udzielane po jej ustaleniu.

Przepisy ustawy nie ograniczają podatnika w swobodzie ustalania ceny, czyli możliwa jest sprzedaż po cenie niższej niż rzeczywista wartość danych towarów lub usług. Nie ma znaczenia, że podatnik w danej chwili sprzedaje ten towar, bądź usługę za cenę znacznie niższą.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 9 maja 2014 r. o informowaniu o cenach towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 168):

W myśl art. 3 ust. 2 ustawy o informowaniu o cenach towarów i usług:

Stosownie do treści art. 32 ust. 1 ustawy:

Zgodnie z art. 2 pkt 27b ustawy:

Natomiast w myśl art. 32 ust. 2 ustawy:

Mając na uwadze powołane przepisy prawa w kontekście przedstawionego opisu sprawy zauważam, że podatnik ma prawo swobodnie układać swoje interesy tak, aby działalność gospodarcza była dla niego opłacalna pod względem ekonomicznym, w tym stosując rabaty, jeśli będzie to w jego uznaniu zasadne dla osiągnięcia tego celu.

Trzeba przy tym wyraźnie zaznaczyć, że stosowanie znacznych rabatów jest niedopuszczalne w zakresie, w jakim ma ono służyć tzw. obejściu przepisów prawa i uniknięciu opodatkowania danej czynności. Tak więc każdy zastosowany rabat winien być uzasadniony ekonomicznie i prowadzić w końcowym efekcie do osiągnięcia celu jaki został wytyczony dla działalności gospodarczej, tj. zarobku.

Jak zauważyłem wcześniej przepisy ustawy nie ograniczają podatnika w swobodzie ustalania ceny (udzielenia rabatu), czyli możliwa jest sprzedaż po cenie niższej niż rzeczywista wartość danego towaru czy usługi. Jedynie w sytuacji, gdy między podmiotami (kontrahentami) istnieją powiązania, o których mowa w art. 32 ust. 2 ustawy, organ podatkowy może określić wysokość obrotu na podstawie wartości rynkowej tych towarów lub usług, ale tylko w sytuacji, gdyby związki te miały wpływ na ustalenie ceny.

Z przedstawionego opisu sprawy nie wynika jednak, aby pomiędzy Spółką a przyszłymi nabywcami miały istnieć powiązania, o których mowa w art. 32 ust. 2 ustawy.

Jednocześnie, jak już wyjaśniłem, obniżenie kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego może nastąpić jedynie na ściśle określonych przez ustawodawcę zasadach, a jedną z podstawowych przesłanek pozytywnych jest niewątpliwy i bezsporny związek zakupów z wykonanymi czynnościami opodatkowanymi.

Analiza treści wniosku w kontekście powołanych przepisów prawa podatkowego prowadzi do stwierdzenia, że w przedstawionej przez Państwa sytuacji warunki, o których mowa w art. 86 ust. 1 ustawy, uprawniające do odliczenia podatku VAT, co do zasady, zostaną spełnione. Wskazali Państwo, że są Państwo czynnym podatnikiem podatku VAT. Z opisu sprawy wynika również, że są Państwo w stanie przypisać kwoty podatku VAT naliczonego, wskazane na fakturach zakupowych, związanego z nabyciem mebli, wyposażenia i AGD, które następnie będą sprzedawane odrębnie nabywcy (działalność opodatkowana podatkiem VAT).

Mając więc na uwadze powyższe stwierdzam, że na podstawie art. 86 ust. 1 ustawy Spółka, co do zasady, będzie miała prawo od odliczenia VAT od wydatków związanych z nabyciem elementów ruchomych wyposażenia nieruchomości, mebli oraz AGD, które będą sprzedawane nabywcy, również w sytuacji udzielenia rabatu na te elementy. Prawo to będzie przysługiwało Spółce pod warunkiem niezaistnienia przesłanek określonych w art. 88 ustawy.

Tym samym Państwa stanowisko oceniłem jako prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Wskazuję, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem sprawy podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.

Ta interpretacja została wydana na podstawie przedstawionego we wniosku opisu sprawy co oznacza, że w przypadku gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.

Pełna weryfikacja przedstawionych we wniosku okoliczności możliwa jest jedynie w toku postępowania podatkowego lub kontrolnego, prowadzonego przez uprawnione do tego organy, będącego poza zakresem instytucji interpretacji indywidualnej. Postępowanie w sprawie dotyczącej wydania interpretacji indywidualnej jest postępowaniem szczególnym, mającym charakter uproszczony, odrębny od postępowania podatkowego, uregulowanego w dziale IV Ordynacji podatkowej. Wydając bowiem interpretację indywidualną Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej przedstawia jedynie pogląd dotyczący wykładni treści analizowanych przepisów i sposobu ich zastosowania w odniesieniu do przedstawionego we wniosku stanu faktycznego bądź zdarzenia przyszłego (którego elementy przyjmuje jako podstawę rozstrzygnięcia bez weryfikacji).

Ponadto zauważam, że przedstawiając opis sprawy wskazali Państwo na „art. 43 ust. pkt 10 ustawy o VAT”. Mając jednak na uwadze zakres i przedmiot Państwa wniosku uznałem to za oczywistą omyłkę pisarską i przyjąłem, że miał to być art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.