0111-KDWB.4015.89.2026.1.KP

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku od spadków i darowizn jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

28 sierpnia 2026 r. wpłynął Pana wniosek z 21 sierpnia 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku od spadków i darowizn w zakresie skutków opodatkowania otrzymania środków pieniężnych w drodze darowizny od córek.

Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca jest osobą fizyczną. Wnioskodawca ma dwie córki: A, obywatelka Republiki Białorusi, urodzona w (…) roku w Republice Białorusi oraz B, obywatelka Republiki Białorusi, urodzona w (…) roku w Republice Białorusi.

Wnioskodawca przebywa w Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie zezwolenia na pobyt czasowy na prowadzenie działalności gospodarczej (którą prowadzi w ramach (…) sp. z o.o. z siedzibą w (…), KRS: (…)) udzielonego na podstawie art. 142 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach. Wnioskodawcy udzielono również ochrony uzupełaniającej, zgodnie z decyzją szefa urzędu do spraw cudzoziemców z 24 października 2023 r.

Z uwagi na poważny wiek, córki Wnioskodawcy chcą wspierać go (między innymi celem umożliwienia Wnioskodawcy dokapitalizowania jego działalności gospodarczej prowadzonej w ramach ww. spółki) darowiznami pieniędzy realizowanymi przez przelewy bankowe. Zarówno Pani A, jak i B to biologiczne córki Wnioskodawcy, obie Panie posiadają inną niż polska rezydencję podatkową, zaś środki na darowizny będą pochodzić z zagranicy.

Wnioskodawca posiada stałe miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Wnioskodawca jest polskim rezydentem podatkowym – Wnioskodawca podlega w Polsce obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy w rozumieniu art. 3 ust. 1 PITu.

W okresie, którego dotyczy niniejszy wniosek:

-     miejsce zamieszkania Wnioskodawcy (jak i miejsce stałego pobytu) znajduje się i znajdować się będzie na terytorium Polski,

-     Wnioskodawca posiada i będzie posiadał ośrodek interesów osobistych i gospodarczych na terytorium Polski,

-     Wnioskodawca przebywa i będzie przebywał dłużej niż 183 dni w roku podatkowym na terytorium Polski.

Istotne elementy opisu sprawy Wnioskodawca podał we własnym stanowisku wskazując, że: jest obywatelem Białorusi; środki pieniężne będą przelewane z kont prowadzonych w bankach w Białorusi i Zjednoczonych Emiratów Arabskich.

Pytania:

1.  Czy Wnioskodawca będzie zwolniony z otrzymywanych z zagranicy przelewów środków o charakterze darowizny, otrzymywanych od córek będących nierezydentkami podatkowymi w Polsce na podstawie art. 2 PSDu?

2.  Czy Wnioskodawca ma obowiązek zgłoszenia nabycia środków pieniężnych tytułem darowizny od córek na formularzu SD-Z2?

3.  Czy w przypadku, w którym Wnioskodawca uzyska w Rzeczypospolitej Polskiej zezwolenie na pobyt stały, zostanie z tytułu otrzymywanych od córek darowizn objęty obowiązkiem podatkowym zgodnie z art. 1 PSDu?

4.  Czy w przypadku, w którym Wnioskodawca uzyska w Rzeczypospolitej Polskiej zezwolenie na pobyt stały, będzie on zwolniony od podatku PSD na podstawie art. 4a ust. 1 PSDu, jeżeli zgłosi każde nabycie środków pieniężnych od córek właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego w terminie 6 miesięcy od dnia powstania obowiązku podatkowego powstałego na podstawie art. 6 ust. 1 pkt 4 PSDu oraz wszystkie nabycia tytułem darowizny środków pieniężnych, będą udokumentowane dowodem przekazania na rachunek płatniczy nabywcy, na jego rachunek, inny niż płatniczy, w banku lub spółdzielczej kasie oszczędnościowo- kredytowej lub przekazem pocztowym?

Pana stanowisko w sprawie

Ad 1.

Zgodnie z normą art. 1 ust. 1 pkt 2 PSDu: „Podatkowi od spadków i darowizn, zwanemu dalej „podatkiem”, podlega nabycie przez osoby fizyczne własności rzeczy znajdujących się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub praw majątkowych wykonywanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, tytułem: darowizny, polecenia darczyńcy”.

PSDu nie zawiera definicji pojęcia „darowizna”. Z tego względu, celem ustalenia tej definicji, należy sięgnąć do k.c. W myśl art. 888 § 1 k.c. „Przez umowę darowizny darczyńca zobowiązuje się do bezpłatnego świadczenia na rzecz obdarowanego kosztem swego majątku”. Darowizna wymaga zachowania formy aktu notarialnego (dla oświadczenia darczyńcy, zgodnie z art. 890 § 1 zd. 1 k.c.), niemniej darowizny, które będzie otrzymywał Wnioskodawca od córek, mimo braku zachowania tej formy będą ważne na podstawie art. 890 § 1 zd. 2 k.c.

W myśl art. 2 PSDu: „Nabycie własności rzeczy znajdujących się za granicą lub praw majątkowych wykonywanych za granicą podlega podatkowi, jeżeli w chwili otwarcia spadku lub zawarcia umowy darowizny nabywca był obywatelem polskim lub miał miejsce stałego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej”.

Stosownie zaś do art. 3 pkt 1 PSDu: „Podatkowi nie podlega: nabycie własności rzeczy ruchomych znajdujących się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub praw majątkowych podlegających wykonaniu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli w dniu nabycia ani nabywca, ani też spadkodawca lub darczyńca nie byli obywatelami polskimi i nie mieli miejsca stałego pobytu lub siedziby na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej”.

Jak z powyższych przepisów wynika, nabycie przez osobę fizyczną rzeczy i praw majątkowych tytułem darowizny podlega podatkowi od spadków i darowizn, jeżeli nabywane rzeczy znajdują się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub nabywane prawa majątkowe wykonywane są na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (za wyjątkiem sytuacji określonej w cyt. powyżej art. 3 pkt 1 PSDu) lub nabywane rzeczy znajdują się za granicą lub prawa majątkowe wykonywane są za granicą (w tym katalogu np. przelew zlecany w zagranicznym banku), ale w chwili zawarcia umowy darowizny nabywca jest obywatelem polskim lub ma miejsce stałego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Ustawodawca w ustawie o podatku od spadków i darowizn określił dwa samoistne stany prawne –normujące odmienne zdarzenia – w zakresie przysporzenia majątkowego, z którymi prawo wiąże powstanie obowiązku podatkowego. Pierwszy, określony w treści art. 1 PSDu, odnosi się do nabycia rzeczy lub praw na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, niezależnie od obywatelstwa czy też miejsca zamieszkania uprawnionej osoby fizycznej. Wyjątek od tej zasady został określony w art. 3 ust. 1 PSDu, zgodnie z którym podatkowi nie podlega nabycie własności rzeczy ruchomych lub praw znajdujących się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli w dniu nabycia zarówno nabywca, jak i darczyńca nie byli obywatelami polskimi i nie mieli miejsca stałego pobytu lub siedziby na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Drugi stan prawny, określony w art. 2 cyt. ustawy, odnosi się do posiadania obywatelstwa polskiego lub miejsca stałego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Wnioskodawca jest obywatelem Białorusi i od (…) r. przebywa w Polsce na podstawie czasowego zezwolenia na pobyt. Córki zamierzają przelewać środki pieniężne tytułem darowizny na polski rachunek bankowy Wnioskodawcy, przelewy będą realizowane z Białorusi lub ze Zjednoczonych Emiratów Arabskich. Przedmioty darowizn, które będą stanowiły środki pieniężne, w chwili zawarcia umowy darowizny nie będą znajdować się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Środki pieniężne będą przelewane z kont prowadzonych w bankach Białorusi i Zjednoczonych Emiratów Arabskich.

Zgodnie z art. 2 PSDu, przedmiotem tejże ustawy objęte jest nabycie własności rzeczy znajdujących się za granicą lub praw majątkowych wykonywanych za granicą. Jednakże, powołany przepis ma zastosowanie tylko wówczas, gdy w chwili zawarcia umowy darowizny nabywca był obywatelem polskim lub miał miejsce stałego pobytu na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej. Podkreślić należy, iż przebywania na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej na podstawie zezwolenia na pobyt czasowy – nie można utożsamiać z miejscem stałego pobytu. Kwestie stałego pobytu cudzoziemców reguluje ustawa z 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach. Warunki udzielania zezwolenia na pobyt stały zostały wymienione w art. 195 i następnych ustawy o cudzoziemcach.

Zgodnie natomiast z art. 98 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach: „Zezwolenia na pobyt czasowy cudzoziemcowi udziela się albo – w przypadkach, o których mowa w art. 160, art. 181 i art. 187 – można udzielić na jego wniosek, jeżeli spełnia wymogi określone ze względu na deklarowany cel pobytu, a okoliczności, które są podstawą ubiegania się o to zezwolenie, uzasadniają jego pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres dłuższy niż 3 miesiące”.

Zgodnie z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 23 czerwca 2017 r., sygn. akt: I SA/Op 180/17, również w ramach nowych przepisów o cudzoziemcach właściwe normy do oceny stałości pobytu znajdują się w ustawie o cudzoziemcach, a nie k.c. i ustawie o ewidencji ludności: „W art. 3 pkt 1 upsd ustawodawca wyłączył z opodatkowania nabycie własności rzeczy ruchomych znajdujących się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub praw majątkowych podlegających wykonaniu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli w dniu nabycia ani nabywca, ani spadkodawca lub darczyńca nie byli obywatelami polskimi i nie mieli miejsca stałego pobytu lub siedziby na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Zgodnie z dyspozycją tego przepisu przedmiotem wyłączenia podatkowego są rzeczy w rozumieniu Kodeksu cywilnego znajdujące się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz prawa majątkowe podlegające wykonaniu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, o których mowa w art. 1 ust. 1 upsd. Wyłączenie z zakresu przedmiotowego ustawy nabycia rzeczy ruchomych i praw majątkowych określonych w art. 1 ust. 1 upsd jest uwarunkowane w stosunku do nabywcy i spadkodawcy lub darczyńcy kumulatywnym spełnieniem przesłanek wymienionych w tym przepisie, czyli nieposiadaniem w dniu nabycia (dokonania darowizny, nabycia spadku) przez nabywcę (tj. obdarowanego, spadkobiercę), a także darczyńcę lub spadkodawcę obywatelstwa polskiego oraz nieposiadaniem przez nich w dniu nabycia miejsca stałego pobytu lub siedziby na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Istotne dla oceny spełnienia ww. przesłanek skutkujących wyłączeniem nabycia własności rzeczy ruchomych z opodatkowania będzie zatem ustalenie czy osoby wymienione w tym przepisie są obywatelami polskimi i jeżeli nie są, to czy mają miejsce stałego pobytu lub siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W zaskarżonej decyzji organ nie dokonywał wykładni pojęcia miejsca stałego pobytu, jak również nie czynił ustaleń dotyczących takiego miejsca w odniesieniu do skarżącego. Argumentował natomiast, że skarżący nie ma miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i przebywa na terenie Polski wyłącznie tymczasowo. Z kolei w odpowiedzi na skargę organ interpretując pojęcie „miejsca stałego pobytu” i odwołując się do przepisów ustawy o ewidencji ludności oraz art. 25 KC, doszedł do przekonania, że „miejsce stałego pobytu” oznacza wskazanie zarówno miejscowości, jak również konkretnego adresu, którego elementy zostały wymienione w art. 26 ustawy o ewidencji ludności. Zdaniem organu, skarżący spełnia to kryterium m. in. ze względu na to, że uzyskał zezwolenie na pobyt czasowy i posiada aktualne miejsce zamieszkania w Polsce. Zauważyć jednak należy, że wnioski te są sprzeczne z wnioskami zawartymi w decyzji, a dotyczącymi braku miejsca zamieszkania. Niezależnie od pominięcia tych kwestii w zaskarżonej decyzji, stwierdzić należy, że podjęta przez organ w odpowiedzi na skargę próba dokonania wykładni tego pojęcia jest wadliwa, gdyż pomija uregulowania ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz.U. z 2016 r.. poz. 1990 t.j.) oraz uregulowania dotyczące obowiązku meldunkowego cudzoziemców zawarte w ustawie o ewidencji ludności, w tym art. 43 ustawy o ewidencji ludności, w którym rozróżniono dokonanie przez cudzoziemca zameldowania na pobyt stały (art. 43 ust. 1 i 2) od zameldowania na pobyt czasowy (art. 43 ust. 3). W sytuacji, gdy z powodu braku definicji w ustawie podatkowej, organy chcąc dokonać wykładni tego pojęcia sięgają do uregulowań ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, to powinny konsekwentnie zastosować tę regulację z uwzględnieniem jej postanowień odnoszących się do cudzoziemców, w szczególności art. 43 i 44 tej ustawy oraz ustawy o cudzoziemcach. Na taką konieczność zwrócił uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 17 grudnia 2010 r., sygn. akt II FSK 1425/09 (dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych) odnoszącym się wprawdzie do poprzednich regulacji, jednak argumentacja tam zaprezentowana jest aktualna także na gruncie przepisów, które mają zastosowanie w tej sprawie. Sąd rozstrzygający niniejszą sprawę zaprezentowane tam stanowisko w pełni podziela wskazując za Sądem kasacyjnym, że jeżeli ustawa podatkowa nie definiuje użytych w niej pojęć takich jak miejsce stałego pobytu, to ocena tych przesłanek, aby nie była dowolna, nie może być oparta na wybiórczym zastosowaniu przepisów ustawy o ewidencji ludności bez uwzględnienia przepisów wprost odnoszących się do cudzoziemców. Skutkowałoby to bowiem naruszeniem prawa materialnego w zakresie wadliwie określonego kręgu podmiotów podlegających opodatkowaniu podatkiem od spadków i darowizn”.

Tym samym darowizny otrzymywane przez Wnioskodawcę, tak długo jak legitymuje się on zezwoleniem na pobyt czasowy nie będą podlegać opodatkowaniu podatkiem od spadków i darowizn.

Ad 2.

W ocenie Wnioskodawcy, skoro tak długo jak środki na darowizny pochodzić będą z zagranicy, a on sam będzie posiadał wyłącznie zezwolenie na pobyt czasowy to, skoro nie podlega w ogóle uregulowaniom PSDu w zakresie obowiązku podatkowego to tym bardziej nie podlega regulacjom tej ustawy w zakresie składania deklaracji (wnioskowanie a maiori ad minus).

Ad 3.

W takim przypadku należy przyjąć, że z chwilą uostatecznienia się decyzji o udzieleniu zezwolenia na pobyt stały, każda kolejna otrzymana darowizna będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem od spadków i darowizn w myśl reguły ogólnej z art. 1 PSDu. Natomiast wyłączenie z art. 2 PSDu przestanie mieć dla Wnioskodawcy znaczenie, skoro jego miejsce zamieszkania (w rozumieniu materialnego prawa cywilnego) to (…), a dodatkowo posiada on polski domicyl.

Jak wskazuje się w doktrynie (komentarz do art. 2 PSDu Brzeszczyńska 2009 r., wyd. 3/Stella Brzeszczyńska) „Zgodnie z art. 25 KC, miejscem zamieszkania osoby fizycznej jest miejscowość, w której osoba ta przebywa z zamiarem stałego pobytu. Można mieć tylko jedno miejsce zamieszkania. Stały pobyt zdefiniowano w ustawie z 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jedn. Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993 ze zm.). Zgodnie z art. 6 tej ustawy, pobytem stałym jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. Natomiast miejscem pobytu stałego osoby zatrudnionej na statku żeglugi śródlądowej, zamieszkałej stale na statku, jest miejscowość, w której ma siedzibę przedsiębiorstwo żeglugowe zatrudniające tę osobę. Na miejsce zamieszkania składają się trzy podstawowe elementy: miejscowość w znaczeniu administracyjnym, miejsce stałego, faktycznego przebywania oraz wola pobytu w danej miejscowości (tak uznało SKO w postanowieniu z 6 września 2001 r., CCXSKO 4313/46/01). NSA wielokrotnie dokonywał wykładni pojęcia „pobyt stały”. W wyroku z 14 maja 2001 r. (V SA 1496/00) orzekł: „Pobyt stały w danym lokalu oznacza zamieszkiwanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego lub długotrwałego przebywania, z wolą koncentracji w danym miejscu swoich spraw życiowych, w tym założenia ośrodka osobistych i majątkowych interesów” (art. 10 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 ustawy z 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych oraz w zw. z art. 25 KC). Ustalenie miejsca stałego pobytu jest bardzo istotne zwłaszcza wtedy, gdy nabywcą rzeczy i praw majątkowych jest osoba małoletnia. Zgodnie z art. 26 KC, miejscem zamieszkania dziecka pozostającego pod władzą rodzicielską jest miejsce zamieszkania rodziców albo tego z rodziców, któremu wyłącznie przysługuje władza rodzicielska, lub któremu zostało powierzone wykonywanie władzy rodzicielskiej. Jeżeli władza rodzicielska przysługuje na równi obojgu rodzicom mającym osobne miejsce zamieszkania, miejsce zamieszkania dziecka jest u tego z rodziców, u którego dziecko stale przebywa. Jeżeli dziecko nie przebywa stale u żadnego z rodziców, jego miejsce zamieszkania określa sąd opiekuńczy. W wyroku NSA z 8 listopada 1988 r. (111 SA 428/88) dotyczącym ustalenia miejsca pobytu dziecka, które mieszkało na stałe z dziadkami, sąd uznał, że: „Miejsce faktycznego pobytu dziecka należy odróżnić od miejsca jego zamieszkania w prawnym znaczeniu tego określenia. W art. 26 KC chodzi o prawne miejsce zamieszkania, które w stosunku do dziecka jest tzw. domicilium necessarium, tj. miejscem zamieszkania określonym ustawowo w zależności od miejsca zamieszkania innych osób, bez względu na to, czy dziecko w rzeczywistości w danej miejscowości przebywa. Na przykład dziecko może stale przebywać – bądź to na mocy zgodnej decyzji rodziców, którym przysługuje władza rodzicielska, bądź też na podstawie zarządzenia sądu opiekuńczego – u osoby trzeciej, w jakiejś miejscowości niebędącej miejscem zamieszkania żadnego z rodziców. W art. 26 KC, podobnie jak w art. 25, 27 i 28 KC, przez miejsce zamieszkania ustawa (Kodeks cywilny) rozumie tylko pewną miejscowość, a nie konkretne mieszkanie (por. komentarz do Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego pod red. B. Dobrzańskiego i J. Ignatowicza, wa 1975, s. 662 i nast.). Skoro zameldowanie, o którym mowa w powołanej ustawie o ewidencji ludności i dowodach osobistych, dotyczy miejsca pobytu w znaczeniu faktycznym, a nie prawnego miejsca zamieszkania w znaczeniu określonym w art. 26 KC, dokonanie zameldowania dziecka u dziadków na pobyt stały nie narusza art. 26 KC i nie powoduje zmiany prawnego miejsca zamieszkania dziecka, którym w dalszym ciągu jest miejscowość, w której zamieszkują rodzice dziecka, nie zaś konkretne mieszkanie”. 7. Stały pobyt w RP. Powyższe rozważania dotyczą jednak wyłącznie miejscowości, która w polskim prawie wyznacza miejsce stałego pobytu, a co za tym idzie miejsce zamieszkania. Należy jednak podkreślić, że w takich wypadkach decydować będzie jako pierwsze – obywatelstwo tej osoby. Jeżeli ma ona obywatelstwo polskie, to niezależnie od tego, że miejsce stałego pobytu jest poza granicami RP, staje się podatnikiem podatku od spadków i darowizn. Warunek miejsca stałego pobytu w RP może więc dotyczyć wyłącznie osób, które nie są obywatelami polskimi. Dotyczy to zarówno tych którzy są obywatelami innego państwa, oraz tych, którzy nie są obywatelami żadnego państwa. Kwestie stałego pobytu cudzoziemców reguluje ustawa z 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (tekst jedn. Dz. U. z 2006 r. Nr 234, poz. 1694 ze zm.). Cudzoziemcem jest każdy, kto nie posiada obywatelstwa polskiego. O miejscu stałego pobytu cudzoziemca na terytorium RP można mówić wyłącznie wtedy, gdy otrzyma on zezwolenie na osiedlenie się. Warunki udzielania takich zezwoleń określa ustawa o cudzoziemcach”.

Mimo zmian w przepisach orzecznictwo sądowoadministracyjne podkreśliło aktualność tego stanowiska (choćby w ww. wyroku WSA w Opolu).

Ad 4.

W takim przypadku, rozwijając przyjętą w odpowiedzi na pytanie nr 3 tezę, że z chwilą uostatecznienia się decyzji o udzieleniu zezwolenia na pobyt stały, każda kolejna otrzymana darowizna będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem od spadków i darowizn w myśl reguły ogólnej z art. 1 PSDu. Co więcej, Wnioskodawca w takiej sytuacji zostanie objęty całością uregulowania PSDu, w tym w szczególności przepisem art. 4a ust. 1 PSDu przewidującym warunki zwolnienia od podatku przez tzw. grupę 0 (małżonka, zstępnych, wstępnych, pasierba, rodzeństwo, ojczyma i macochę).

W związku z tym, że Wnioskodawca nie jest obywatelem polskim, kluczowy w odniesieniu do jego osoby będzie art. 4 ust. 4 PSDu, który wskazuje że „Zwolnienia określone w ust. 1 oraz art. 4a i art. 4b stosuje się, jeżeli w chwili nabycia nabywca posiadał obywatelstwo polskie lub obywatelstwo jednego z państw członkowskich Unii Europejskiej lub państw członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – stron umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub miał miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub terytorium takiego państwa”. Tym samym zastosowanie przez Wnioskodawcę zwolnienia z art. 4a ust. 1 PSDu będzie możliwe tak długo jak będzie on miał miejsce zamieszkania w Polsce, a który to Wnioskodawca ma obecnie miejsce zamieszkania w (…) i nie planuje go zmieniać).

Wnioskodawca zatem, kiedy uzyska w Rzeczypospolitej Polskiej zezwolenie na pobyt stały, będzie zwolniony od podatku PSD na podstawie art. 4a ust. 1 PSDu, jeżeli zgłosi każde nabycie środków pieniężnych od córek właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego w terminie 6 miesięcy od dnia powstania obowiązku podatkowego powstałego na podstawie art. 6 ust. 1 pkt 4 PSDu (w planowanym układzie od dnia spełnienia świadczenia, czyli otrzymania wpływu darowizny na rachunek bankowy) oraz wszystkie nabycia tytułem darowizny środków pieniężnych, będą udokumentowane dowodem przekazania na rachunek płatniczy nabywcy (Wnioskodawcy), w banku.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 1 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 478 ze zm.):

Ustawa o podatku od spadków i darowizn nie zawiera definicji pojęcia „darowizna”. Z tego względu, celem ustalenia tej definicji, należy sięgnąć do ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 795).

W myśl art. 888 § 1 Kodeksu cywilnego:

Jak stanowi natomiast art. 890 § 1 Kodeksu cywilnego:

Jak wynika z art. 2 ustawy o podatku od spadków i darowizn:

Opodatkowaniu podatkiem od spadków i darowizn – co do zasady – podlega nabycie własności rzeczy lub praw majątkowych znajdujących się/wykonywanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Jednakże w art. 3 pkt 1 ustawy o podatku od spadków i darowizn ustawodawca przewidział wyjątek od tej zasady.

Stosownie do art. 3 pkt 1 ww. ustawy:

Jak z powyższych przepisów wynika, nabycie przez osobę fizyczną rzeczy i praw majątkowych tytułem darowizny podlega podatkowi od spadków i darowizn, jeżeli:

·      nabywane rzeczy znajdują się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub nabywane prawa majątkowe wykonywane są na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (za wyjątkiem sytuacji określonej w cyt. powyżej art. 3 pkt 1 ustawy) lub

·      nabywane rzeczy znajdują się za granicą lub prawa majątkowe wykonywane są za granicą; ale w chwili zawarcia umowy darowizny nabywca jest obywatelem polskim lub ma miejsce stałego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Ustawodawca w ustawie o podatku od spadków i darowizn określił dwa samoistne stany prawne – normujące odmienne zdarzenia – w zakresie przysporzenia majątkowego, z którymi prawo wiąże powstanie obowiązku podatkowego.

Pierwszy, określony w treści art. 1 ww. ustawy, odnosi się do nabycia rzeczy lub praw na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, niezależnie od obywatelstwa czy też miejsca pobytu uprawnionej osoby fizycznej. Wyjątek od tej zasady został określony w art. 3 ust. 1 omawianej ustawy, zgodnie z którym nie podlega nabycie własności rzeczy ruchomych lub praw znajdujących się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli w dniu nabycia zarówno nabywca, jak i darczyńca nie byli obywatelami polskimi i nie mieli miejsca stałego pobytu lub siedziby na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Drugi stan prawny, określony w art. 2 cyt. ustawy, odnosi się do posiadania obywatelstwa polskiego lub miejsca stałego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Z przedstawionego we wniosku opisu sprawy wynika, że jest Pan obywatelem Białorusi i przebywa w Polsce na podstawie zezwolenia na pobyt czasowy. Pana córki są obywatelkami Białorusi. Pana córki zamierzają tytułem darowizny realizować przelewy środków pieniężnych z kont prowadzonych w bankach na terytorium Białorusi i Zjednoczonych Emiratów Arabskich na Pana polski rachunek bankowy.

Dokonując analizy przedmiotowej sprawy w pierwszej kolejności należy zauważyć, że przedmiot darowizny, który będą stanowiły środki pieniężne, w chwili zawarcia umowy darowizny nie będzie znajdował się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Z wniosku wynika, że środki pieniężne będą przekazywane z rachunków bankowych córek prowadzonych w Białorusi i Zjednoczonych Emiratach Arabskich.

Zgodnie z przywołanym powyżej art. 2 ww. ustawy, przedmiotem ustawy o podatku od spadków i darowizn objęte jest nabycie własności rzeczy znajdujących się za granicą lub praw majątkowych wykonywanych za granicą. Jednakże, powołany przepis ma zastosowanie tylko wówczas, gdy w chwili zawarcia umowy darowizny nabywca był obywatelem polskim lub miał miejsce stałego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Jak wskazał Pan we wniosku, jest Pan obywatelem Republiki Białorusi i przebywa w Polsce na podstawie zezwolenia na pobyt czasowy.

Kwestie pobytu cudzoziemców reguluje ustawa z 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1079 ze zm.).

Zgodnie z art. 98 pkt 1 ww. ustawy:

Natomiast warunki udzielania zezwolenia na pobyt stały zostały wymienione w art. 195 i następnych tej ustawy. I tak zgodnie z art. 195 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach:

Tym samym, skoro – jak wynika z wniosku – nie jest Pan obywatelem polskim i nie ma Pan aktualnie zezwolenia na pobyt stały na terytorium Polski, to nabycie przez Pana w darowiźnie od córek środków pieniężnych nie będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem od spadków i darowizn na podstawie art. 2 ustawy o podatku od spadków i darowizn.

W związku z tym nie będzie spoczywać na Panu obowiązek zgłoszenia nabycia środków pieniężnych tytułem darowizny w zakresie podatku od spadków i darowizn do naczelnika urzędu skarbowego na formularzu SD-Z2.

Pana wątpliwości budzi również kwestia ustalenia konsekwencji podatkowych przedmiotowych darowizn, do których będzie dochodzić w przyszłości, kiedy uzyska Pan zezwolenie na pobyt stały na terytorium RP. Ma Pan wątpliwości czy będzie Pan mógł korzystać ze zwolnienia podatkowego z art. 4a ust. 1 ustawy o podatku od spadków i darowizn w związku z nabywaniem przyszłych darowizn od córek.

Biorąc pod uwagę przywołane wcześniej uregulowania zawarte w ww. art. 2 ustawy o podatku od spadków i darowizn, należy wskazać, że otrzymane w przyszłości darowizny od córek będą podlegały opodatkowaniu podatkiem od spadków i darowizn na zasadach określonych w tej ustawie.

Zgodnie z art. 4a ust. 1 ustawy o podatku od spadków i darowizn:

W myśl z art. 4a ust. 3 ww. ustawy:

Zgodnie z art. 4a ust. 4 cyt. ustawy:

W myśl art. 4 ust. 4 cyt. ustawy:

W celu ustalenia, czy w opisanym zdarzeniu przyszłym spełnione zostaną warunki do skorzystania ze zwolnienia z opodatkowania podatkiem od spadków i darowizn należy przeanalizować przesłanki wskazane w przepisach tej ustawy.

Z treści przepisu art. 4a ust. 1 ustawy o podatku od spadków i darowizn wynika, że w przypadku, gdy przedmiotem darowizny są środki pieniężne, dla skorzystania ze zwolnienia z opodatkowania konieczne jest spełnienie trzech warunków:

1)  otrzymanie darowizny od jednej z osób wymienionych w tym przepisie;

2)  złożenie – w terminie wynikającym z ww. ustawy – zgłoszenia o nabyciu własności środków pieniężnych na formularzu SD-Z2 (poza sytuacją przewidzianą w art. 4a ust. 4 ww. ustawy);

3)  udokumentowanie ich otrzymania dowodem przekazania na rachunek płatniczy nabywcy, na jego rachunek, inny niż płatniczy, w banku lub spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej lub przekazem pocztowym.

Zwolnienie określone w ww. przepisie stosuje się – zgodnie z wyżej przywołanym art. 4 ust. 4 ww. ustawy – jeżeli w chwili nabycia nabywca m.in. posiadał obywatelstwo polskie lub miał miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

W przepisach polskiego prawa podatkowego pojęcie „miejsca zamieszkania” nie zostało zdefiniowane.

Jak stanowi art. 25 Kodeksu cywilnego:

Warunek przebywania w danym miejscu ma charakter obiektywny i nie ma problemów dowodowych w wykazaniu, że dana osoba przebywa lub nie w danej miejscowości. Zamiar stałego pobytu w danej miejscowości ma natomiast charakter subiektywny, ponieważ odnosi się do woli osoby. Należy jednak zauważyć, iż istnieją kryteria obiektywizujące zamiar stałego pobytu. Uznaje się na przykład, że podatnik wykazuje zamiar stałego pobytu w danej miejscowości, jeżeli miejscowość ta stanowi dla niego centrum jego życiowej działalności, ocenianej w aspekcie jego powiązań osobistych i gospodarczych.

Zgodnie z art. 240 ustawy o cudzoziemcach:

Przenosząc powołane powyżej przepisy na grunt analizowanej sprawy należy zgodzić się z Panem, że w sytuacji gdy uzyska Pan zezwolenie na pobyt stały, otrzymanie darowizn od córek będzie podlegać regulacjom ustawy o podatku od spadków i darowizn na podstawie art. 2 ustawy i będzie możliwe zastosowanie zwolnienia określonego w art. 4a ustawy po zgłoszeniu nabycia środków pieniężnych (SD-Z2) i udokumentowaniu przelewu.

Skoro Pan – jako obdarowany – będzie miał miejsce stałego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (będzie Pan posiadał kartę stałego pobytu) oraz otrzyma Pan darowizny od osób wymienionych w zamkniętym katalogu określonym w art. 4a ust. 1 ustawy o podatku od spadków i darowizn (od córek), to otrzymanie tych darowizn będzie korzystało ze zwolnienia na podstawie art. 4a powołanej ustawy, przy spełnieniu pozostałych przesłanek wskazanych w art. 4a ustawy, tj. zgłoszenie nabycia właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego i udokumentowanie otrzymania w sposób określony w art. 4a ust. 1 pkt 2 ww. ustawy, co jak Pan wskazał w opisie sprawy będzie miało miejsce.

W związku z powyższym Pana stanowisko należało uznać za prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.