0111-KDWB.4015.29.2026.1.AW

Interpretacja indywidualna

– stanowisko nieprawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku od spadków i darowizn jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

1 lipca 2026 r. wpłynął Pana wniosek z 27 czerwca 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku od spadków i darowizn w zakresie skutków podatkowych otrzymania darowizny środków pieniężnych znajdujących się za granicą od rodziców.

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Wnioskodawca jest obywatelem Ukrainy. Wnioskodawca nie posiada obywatelstwa polskiego. Wnioskodawca od około czterech lat nieprzerwanie zamieszkuje na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Pobyt Wnioskodawcy w Polsce nie ma charakteru incydentalnego, krótkotrwałego ani wyłącznie przejściowego.

Wnioskodawca przebywa w Polsce na podstawie dokumentów legalizujących jego pobyt czasowy. Wnioskodawca nie posiada jednak formalnego zezwolenia na pobyt stały w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach ani statusu rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej.

Wnioskodawca jest polskim rezydentem podatkowym i podlega w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w podatku dochodowym od osób fizycznych. Wnioskodawca rozlicza w Polsce całość swoich dochodów.

Wnioskodawca pracuje w Polsce na podstawie umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony. Praca ta stanowi główne źródło utrzymania Wnioskodawcy oraz jego rodziny. Wnioskodawca wykonuje pracę w Polsce, a jego aktywność zawodowa koncentruje się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Wnioskodawca mieszka w Polsce wraz z najbliższą rodziną.

W Polsce znajduje się centrum jego życia rodzinnego. Dziecko Wnioskodawcy uczęszcza w Polsce do szkoły od pierwszej klasy. Wnioskodawca organizuje w Polsce codzienne życie swoje oraz swojej rodziny, wykonuje podstawowe czynności życiowe, pracuje, utrzymuje rodzinę, korzysta z usług publicznych i prywatnych oraz prowadzi bieżące sprawy osobiste i majątkowe.

Wnioskodawca wiąże swoją przyszłość z Polską i zamierza pozostać w Polsce na stałe.

Wnioskodawca nie traktuje swojego pobytu w Polsce jako pobytu czasowego w sensie faktycznym, lecz jako trwałe centrum swojej aktywności życiowej. Ewentualny adres rejestracyjny lub meldunkowy Wnioskodawcy na Ukrainie ma charakter formalny i administracyjny. Nie odzwierciedla on rzeczywistego centrum życia Wnioskodawcy, które znajduje się w Polsce.

W dniu (…) r. została zawarta umowa darowizny środków pieniężnych. Darczyńcami byli rodzice Wnioskodawcy niebędący obywatelami polskimi oraz nie przebywający w Polsce na stałe lub czasowo. Obdarowanym był Wnioskodawca.

Przedmiotem darowizny były środki pieniężne, które w chwili zawarcia umowy darowizny oraz jej wykonania znajdowały się poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Darowizna została wykonana za granicą.

Otrzymane środki pieniężne pochodzą od rodziców Wnioskodawcy. Środki te mają zostać przeznaczone na cele mieszkaniowe Wnioskodawcy i jego rodziny w Polsce, w szczególności na zakup nieruchomości położonej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Zakup nieruchomości w Polsce ma służyć dalszemu, trwałemu związaniu życia osobistego, rodzinnego i majątkowego Wnioskodawcy z Polską.

Wnioskodawca powziął wątpliwość, czy w opisanym stanie faktycznym należy uznać, że w chwili zawarcia umowy darowizny miał on miejsce stałego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w rozumieniu art. 2 ustawy o podatku od spadków i darowizn. Ustalenie tej okoliczności ma zasadnicze znaczenie dla oceny, czy nabycie środków pieniężnych znajdujących się za granicą podlega w Polsce podatkowi od spadków i darowizn.

Pytanie

Czy w opisanym stanie faktycznym Wnioskodawca, w chwili zawarcia umowy darowizny środków pieniężnych w dniu (…) r., miał miejsce stałego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w rozumieniu art. 2 ustawy o podatku od spadków i darowizn, a w konsekwencji czy nabycie przez Wnioskodawcę środków pieniężnych znajdujących się za granicą tytułem darowizny od rodziców podlega podatkowi od spadków i darowizn w Polsce?

Pana stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawcy, w opisanym stanie faktycznym należy uznać, że w chwili zawarcia umowy darowizny Wnioskodawca miał miejsce stałego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w rozumieniu art. 2 ustawy o podatku od spadków i darowizn. W konsekwencji nabycie przez Wnioskodawcę środków pieniężnych znajdujących się za granicą tytułem darowizny od rodziców podlega podatkowi od spadków i darowizn w Polsce.

Zgodnie z art. 1 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku od spadków i darowizn podatkowi od spadków i darowizn podlega nabycie przez osoby fizyczne własności rzeczy znajdujących się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub praw majątkowych wykonywanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej tytułem darowizny.

W niniejszej sprawie środki pieniężne będące przedmiotem darowizny znajdowały się w chwili zawarcia umowy darowizny poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Z tego względu podstawowe znaczenie ma art. 2 ustawy o podatku od spadków i darowizn.

Zgodnie z art. 2 ustawy o podatku od spadków i darowizn nabycie własności rzeczy znajdujących się za granicą lub praw majątkowych wykonywanych za granicą podlega podatkowi, jeżeli w chwili otwarcia spadku albo zawarcia umowy darowizny nabywca był obywatelem polskim albo miał miejsce stałego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Wnioskodawca nie jest obywatelem polskim. Kluczowe znaczenie ma zatem ustalenie, czy w chwili zawarcia umowy darowizny Wnioskodawca miał miejsce stałego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Ustawa o podatku od spadków i darowizn nie zawiera definicji pojęcia „miejsce stałego pobytu”. Ustawa ta nie posługuje się również pojęciem „zezwolenia na pobyt stały” ani nie odsyła w tym zakresie do przepisów ustawy o cudzoziemcach. Zdaniem Wnioskodawcy oznacza to, że pojęcia „miejsca stałego pobytu” z art. 2 ustawy o podatku od spadków i darowizn nie można automatycznie utożsamiać z formalnym zezwoleniem na pobyt stały wydawanym na podstawie przepisów ustawy o cudzoziemcach.

Gdyby ustawodawca chciał uzależnić zastosowanie art. 2 ustawy o podatku od spadków i darowizn do cudzoziemców od posiadania formalnego zezwolenia na pobyt stały, mógłby posłużyć się takim pojęciem wprost albo odesłać do ustawy o cudzoziemcach. Tego jednak nie uczynił. Użył natomiast szerszego i odmiennego pojęcia „miejsca stałego pobytu”.

Zdaniem Wnioskodawcy, pojęcie „miejsca stałego pobytu” powinno być oceniane z uwzględnieniem jego znaczenia językowego, systemowego i funkcjonalnego. W polskim systemie prawnym pojęcia „miejsca zamieszkania”, „stałego zamieszkania” oraz „pobytu stałego” są co do zasady oceniane przez pryzmat dwóch elementów - faktycznego przebywania w danym miejscu oraz zamiaru stałego pobytu. Chodzi zatem o łączne wystąpienie elementu obiektywnego, tj. rzeczywistego przebywania oraz elementu wolitywnego, tj. zamiaru trwałego związania swojego życia z danym miejscem.

Pomocniczo należy odwołać się do art. 25 Kodeksu cywilnego, zgodnie z którym miejscem zamieszkania osoby fizycznej jest miejscowość, w której osoba ta przebywa z zamiarem stałego pobytu. Podobną konstrukcję zawiera art. 25 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności, zgodnie z którym pobytem stałym jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania.

W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że o miejscu zamieszkania decydują łącznie dwie przesłanki faktyczne, tj. fizyczne przebywanie w określonej miejscowości oraz zamiar stałego pobytu. Na stałość pobytu wskazuje w szczególności skupienie w danej miejscowości aktywności życiowej związanej z pracą, rodziną, mieszkaniem oraz sprawami majątkowymi.

Taki kierunek wykładni wynika m.in. z wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 kwietnia 2013 r., sygn. akt II OSK 479/13, z 16 września 2014 r., sygn. akt II OSK 2172/14, z 1 lipca 2008 r., sygn. akt II OSK 739/07, a także z postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 lutego 2011 r., sygn. akt I OW 9/11.

W orzecznictwie wskazuje się również, że miejscem pobytu stałego jest miejsce, w którym dana osoba stale realizuje podstawowe czynności życiowe, w szczególności mieszka, nocuje, spożywa posiłki, przechowuje rzeczy osobiste, przyjmuje wizyty, odbiera korespondencję i organizuje swoje codzienne życie. Tego rodzaju rozumienie pobytu stałego potwierdza, że decydujące znaczenie powinien mieć rzeczywisty stan faktyczny, a nie wyłącznie formalny wpis, meldunek albo nazwa posiadanego dokumentu.

Powołane orzecznictwo ma istotne znaczenie systemowe, ponieważ pokazuje, że w polskim porządku prawnym pojęcia odnoszące się do stałego pobytu, stałego zamieszkania i miejsca zamieszkania są co do zasady rozumiane przez pryzmat rzeczywistego centrum życia danej osoby, a nie wyłącznie przez pryzmat formalnego dokumentu, wpisu albo meldunku.

Zdaniem Wnioskodawcy, skoro ustawa o podatku od spadków i darowizn nie zawiera autonomicznej definicji „miejsca stałego pobytu” i nie odsyła w tym zakresie do ustawy o cudzoziemcach, brak jest podstaw do przyjęcia, że przesłanka ta powinna być utożsamiana wyłącznie z posiadaniem formalnego zezwolenia na pobyt stały. Wymóg taki nie wynika z treści art. 2 ustawy o podatku od spadków i darowizn. Jego przyjęcie prowadziłoby w praktyce do zastąpienia ustawowego pojęcia „miejsca stałego pobytu” innym pojęciem, tj. „zezwoleniem na pobyt stały”, którego ustawodawca w tym przepisie nie użył.

Powyższe rozumienie znajduje potwierdzenie również w praktyce interpretacyjnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej. W interpretacji indywidualnej z 9 stycznia 2024 r., sygn. 0111-KDIB2-3.4015.220.2023.2.MD, organ oceniał sytuację obywatelki Nigerii, która przebywała w Polsce, pozostawała w związku małżeńskim z obywatelem polskim, mieszkała w Polsce z rodziną, posiadała w Polsce centrum interesów życiowych, a jednocześnie dopiero oczekiwała na rozstrzygnięcie w sprawie zezwolenia na pobyt czasowy.

Organ uznał stanowisko podatniczki za prawidłowe i wskazał, że skoro obdarowana oświadczyła, iż ma miejsce zamieszkania na terytorium Polski, w Polsce zamieszkuje jej najbliższa rodzina, jej centrum interesów życiowych znajduje się w Polsce, dzieci uczęszczają w Polsce do szkoły, a ona sama podejmuje aktywności wskazujące na zamiar pozostania w Polsce, to okoliczności te uzewnętrzniają zamiar stałego pobytu w Polsce i wskazują na faktyczne zamieszkanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Wnioskodawca ma świadomość, że powyższa interpretacja została wydana na gruncie art. 4 ust. 4 ustawy o podatku od spadków i darowizn, a więc dotyczyła pojęcia „miejsca zamieszkania”, nie zaś bezpośrednio art. 2 tej ustawy i pojęcia „miejsca stałego pobytu”. Ma ona jednak istotne znaczenie argumentacyjne, ponieważ pokazuje, że również w praktyce interpretacyjnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej ocena związku cudzoziemca z Polską może być dokonywana przez pryzmat rzeczywistych okoliczności życiowych, centrum interesów rodzinnych i majątkowych oraz zamiaru trwałego pobytu, a nie wyłącznie przez pryzmat posiadania formalnego zezwolenia na pobyt stały.

W konsekwencji, ocena miejsca stałego pobytu Wnioskodawcy powinna zostać dokonana na podstawie całokształtu okoliczności faktycznych. W niniejszej sprawie okoliczności te jednoznacznie wskazują na Polskę jako rzeczywiste centrum życia Wnioskodawcy. Wnioskodawca od około czterech lat zamieszkuje w Polsce, pracuje w Polsce na podstawie umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony, podlega w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, mieszka w Polsce z rodziną, jego dziecko uczęszcza w Polsce do szkoły od pierwszej klasy, a otrzymane od rodziców środki mają zostać przeznaczone na zakup nieruchomości w Polsce.

Zdaniem Wnioskodawcy, powyższe okoliczności przemawiają za uznaniem, że w chwili zawarcia umowy darowizny Wnioskodawca posiadał miejsce stałego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w rozumieniu art. 2 ustawy o podatku od spadków i darowizn. W rezultacie nabycie przez Wnioskodawcę środków pieniężnych znajdujących się za granicą tytułem darowizny od rodziców powinno podlegać podatkowi od spadków i darowizn w Polsce.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 1 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 478 ze zm.):

Ustawa o podatku od spadków i darowizn nie zawiera definicji pojęcia „darowizna”. Z tego względu, celem ustalenia tej definicji, należy sięgnąć do ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 795).

W myśl art. 888 § 1 Kodeksu cywilnego:

Opodatkowaniu podatkiem od spadków i darowizn - co do zasady - podlega nabycie własności rzeczy lub praw majątkowych znajdujących się/wykonywanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Jednakże, w myśl art. 2 ustawy o podatku od spadków i darowizn:

Z powyższego przepisu wynika, że nabycie przez osobę fizyczną rzeczy i praw majątkowych tytułem darowizny podlega podatkowi od spadków i darowizn, jeżeli nabywane rzeczy znajdują się za granicą lub prawa majątkowe wykonywane są za granicą; jednakże w chwili zawarcia umowy darowizny nabywca jest obywatelem polskim lub ma miejsce stałego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Stosownie natomiast do art. 3 pkt 1 ww. ustawy:

Jak z powyższych przepisów wynika, nabycie przez osobę fizyczną rzeczy i praw majątkowych tytułem darowizny podlega podatkowi od spadków i darowizn, jeżeli:

·      nabywane rzeczy znajdują się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub nabywane prawa majątkowe wykonywane są na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (za wyjątkiem sytuacji określonej w cyt. powyżej art. 3 pkt 1 ustawy) lub

·      nabywane rzeczy znajdują się za granicą lub prawa majątkowe wykonywane są za granicą; ale w chwili zawarcia umowy darowizny nabywca jest obywatelem polskim lub ma miejsce stałego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Ustawodawca w ustawie o podatku od spadków i darowizn określił dwa samoistne stany prawne –normujące odmienne zdarzenia – w zakresie przysporzenia majątkowego, z którymi prawo wiąże powstanie obowiązku podatkowego.

Pierwszy, określony w treści art. 1 ww. ustawy, odnosi się do nabycia rzeczy lub praw na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, niezależnie od obywatelstwa czy też miejsca pobytu uprawnionej osoby fizycznej. Wyjątek od tej zasady został określony w art. 3 ust. 1 omawianej ustawy, zgodnie z którym nie podlega nabycie własności rzeczy ruchomych lub praw znajdujących się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli w dniu nabycia zarówno nabywca, jak i darczyńca nie byli obywatelami polskimi i nie mieli miejsca stałego pobytu lub siedziby na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Drugi stan prawny, określony w art. 2 cyt. ustawy, odnosi się do posiadania obywatelstwa polskiego lub miejsca stałego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Z przedstawionego we wniosku opisu stanu faktycznego wynika, że jest Pan obywatelem Ukrainy. Nie posiada Pan obywatelstwa polskiego.

Przebywa Pan w Polsce na podstawie dokumentów legalizujących Pana pobyt czasowy. Nie posiada Pan jednak formalnego zezwolenia na pobyt stały w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach ani statusu rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej.

W dniu (…) r. została zawarta umowa darowizny środków pieniężnych. Darczyńcami byli Pana rodzice niebędący obywatelami polskimi oraz nie przebywający w Polsce na stałe lub czasowo.

Przedmiotem darowizny były środki pieniężne, które w chwili zawarcia umowy darowizny oraz jej wykonania znajdowały się poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Darowizna została wykonana za granicą.

Ma Pan wątpliwości czy w opisanej sprawie należy uznać, że miał Pan miejsce stałego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w rozumieniu art. 2 ustawy o podatku od spadków i darowizn, a w konsekwencji czy nabycie przez Pana środków pieniężnych znajdujących się za granicą tytułem darowizny od rodziców podlega podatkowi od spadków i darowizn w Polsce.

Pana zdaniem, w chwili zawarcia umowy darowizny miał Pan miejsce stałego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w rozumieniu art. 2 ustawy o podatku od spadków i darowizn. W konsekwencji nabycie przez Pana środków pieniężnych znajdujących się za granicą tytułem darowizny od rodziców podlega podatkowi od spadków i darowizn w Polsce.

Z Pana stanowiskiem nie można się zgodzić.

Dokonując analizy przedmiotowej sprawy w pierwszej kolejności należy zauważyć, że przedmioty przysporzenia, w chwili ich przekazania nie znajdowały się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Z treści wniosku jasno wynika, że środki pieniężne, które Pan otrzymał zostały Panu przekazane poza terytorium Rzeczpospolitej Polskiej.

W przedmiotowej sprawie nie znajdzie zatem zastosowania art. 1 (a zatem i art. 3 pkt 1) ustawy o podatku od spadków i darowizn. Przepis ten bowiem dotyczy rzeczy znajdujących się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub praw majątkowych wykonywanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Należy jednak wskazać, że na mocy art. 2 ww. ustawy, przedmiotem ustawy o podatku od spadków i darowizn objęte jest również nabycie własności rzeczy znajdujących się za granicą lub praw majątkowych wykonywanych za granicą. Jednakże, powołany przepis ma zastosowanie tylko wówczas, gdy w chwili zawarcia umowy darowizny nabywca był obywatelem polskim lub miał miejsce stałego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

W tym miejscu podkreślić należy, że przebywania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie zezwolenia na pobyt czasowy - nie można utożsamiać z miejscem stałego pobytu.

Kwestie pobytu cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej reguluje ustawa z 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 1079 ze zm.).

Zgodnie z art. 98 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach:

Natomiast warunki udzielania zezwolenia na pobyt stały zostały wymienione w art. 195 i następnych tej ustawy.

Według art. 195 ust. 1 ww. ustawy:

W art. 210 ust. 1 ww. ustawy:

Odnosząc się do powyższego stwierdzić należy, że fakt, iż zamieszkuje Pan pod konkretnym adresem z zamiarem stałego przebywania na terytorium Polski, a także, że pracuje Pan na podstawie umowy o pracę i rozlicza Pan w Polsce całość swoich dochodów, nie przesądza o tym, że nabył Pan prawo stałego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w rozumieniu powołanych powyżej przepisów. Nie sposób więc uznać, że posiada Pan w Polsce miejsce stałego pobytu w rozumieniu art. 2 ustawy o podatku od spadków i darowizn.

Jak wynika z wniosku, nie jest Pan obywatelem polskim ani nie ma Pan miejsca stałego pobytu na terytorium Polski, przebywa Pan w Polsce na podstawie dokumentów legalizujących pobyt czasowy. Również Pana rodzice (darczyńcy) nie są obywatelami Polski i nie posiadają stałego miejsca pobytu na terytorium Polski.

Zatem, do otrzymanej przez Pana darowizny środków pieniężnych, które w chwili zawarcia umowy darowizny oraz jej wykonania znajdowały się poza terytorium Rzeczpospolitej Polskiej od rodziców nie znajdzie zastosowania art. 2 ustawy o podatku od spadków i darowizn. Tym samym, nabycie przez Pana ww. środków pieniężnych tytułem darowizny nie podlega opodatkowaniu podatkiem od spadków i darowizn w Polsce.

Tym samym Pana stanowisko jest nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Odnosząc się do powołanej przez Pana interpretacji indywidualnej wskazać należy, że została ona wydana w indywidualnej sprawie i nie ma zastosowania ani konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego stanu faktycznego czy też zdarzenia przyszłego. Natomiast organ, mimo że w ocenie indywidualnych spraw podatników posiłkuje się wydanymi rozstrzygnięciami, to nie ma możliwości zastosowania ich wprost, ponieważ nie stanowią materialnego prawa podatkowego. Ponadto wskazać należy, że powołana przez Pana interpretacja dotyczy odmiennego stanu faktycznego niż przedstawiony we wniosku.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.