0111-KDSB1-2.440.62.2026.2.ES

WIĄŻĄCA INFORMACJA STAWKOWA (WIS)

Na podstawie art. 42a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej ustawą, po rozpatrzeniu wniosku (...) z dnia 2 marca 2026 r. (data wpływu 2 marca 2026 r.), uzupełnionego pismem z dnia 31 marca 2026 r. (data wpływu 31 marca 2026 r.), Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wydaje niniejszą wiążącą informację stawkową.

Przedmiot wniosku:

Towar – lokal mieszkalny z balkonem, wraz z udziałem w nieruchomości wspólnej i prawem do wyłącznego korzystania z miejsca postojowego w hali garażowej, miejsca postojowego naziemnego oraz komórki lokatorskiej

Opis towaru:

lokal mieszkalny o powierzchni użytkowej (...) z balkonem o powierzchni (...), oznaczony w dokumentacji projektowej numerem (symbolem) (...), położony na (...) budynku znajdującego się (...) wraz z udziałem w nieruchomości wspólnej oraz prawem do wyłącznego korzystania z miejsca postojowego w hali garażowej (...), miejsca postojowego naziemnego (...) oraz komórki lokatorskiej (...)

Rozstrzygnięcie:

lokal mieszkalny

Stawka podatku:

8%

Podstawa prawna:

art. 41 ust. 2 ustawy z zw. z art. 41 ust. 12 ustawy oraz art. 146ef ust. 1 pkt 2 ustawy

Cel wydania WIS:

określenie stawki podatku od towarów i usług

UZASADNIENIE:

W dniu 2 marca 2026 r. do tut. Organu wpłynął wniosek, uzupełniony w dniu 31 marca 2026 r. w zakresie sklasyfikowania ww. towaru dla celów określenia stawki podatku od towarów i usług.

W treści wniosku WIS wskazano:

Wnioskodawca prowadzi działalność (...) w ramach której realizuje inwestycje polegające na budowie budynków mieszkalnych wielorodzinnych.

Wnioskodawca jest w trakcie realizacji przedsięwzięcia (...) polegającego na wybudowaniu budynków mieszkalnych wielorodzinnych. W budynkach będą zlokalizowane: (...)

Ponadto, na terenie nieruchomości, na której są posadowione budynki zlokalizowane będą miejsca postojowe naziemne, które znajdują się na powierzchni gruntu na zewnątrz budynków (poza bryłą budynku).

Hala garażowa (...) i komórka lokatorska (...) nie będą stanowiły odrębnych (od budynku) lokali i nie będą przedmiotem odrębnej własności (nie będą posiadały one odrębnych ksiąg wieczystych). Hala garażowa, grunt na którym zlokalizowane są naziemne miejsca postojowe na zewnątrz budynku oraz komórki lokatorskie objęte będą jedną księgą wieczystą prowadzoną dla nieruchomości, na której są posadowione budynki.

Miejsca postojowe w halach garażowych, miejsca postojowe naziemne znajdujące się na zewnątrz budynków oraz komórki lokatorskie będą stanowiły części nieruchomości wspólnej w rozumieniu ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2021 r., poz. 1048) i będą służyć do wyłącznego użytku właścicielom wybranych lokali, którzy zawrą stosowne umowy z Wnioskodawcą.

Wnioskodawca zamierza dokonywać sprzedaży lokali mieszkalnych zlokalizowanych w ww. budynkach. (...)

Niniejszy wniosek obejmuje przeznaczony do planowanej ww. sprzedaży lokal mieszkalny stanowiący odrębną własność wraz z udziałem w nieruchomości wspólnej stanowiącej prawo własności gruntu oraz części budynków i urządzenia, które nie służą wyłącznie do użytku właścicieli lokali, z którym (udziałem) związane jest prawo do wyłącznego korzystania z miejsca postojowego i komórki lokatorskiej.

W celu skonkretyzowania przedmiotu wniosku Wnioskodawca wskazuje, że przedmiotem wniosku jest (...) lokal mieszkalny (...) wraz z balkonem przylegającym do tego lokalu mieszkalnego, - miejsce postojowe w hali garażowej (...), - miejsce postojowe naziemne (...), - komórka lokatorska (...).

Komórka lokatorska znajduje się (...) i jest częścią zespołu komórek lokatorskich, (...).

Sprzedaż ww. lokalu mieszkalnego wraz z prawem do wyłącznego korzystania z miejsc postojowych i komórki lokatorskiej jeszcze nie została dokonana.

Sprzedaż lokalu mieszkalnego, związanych z nim praw oraz udziału w nieruchomości wspólnej nastąpi w ramach jednego aktu notarialnego, w którym nastąpi:

(...).

W momencie dokonywania ww. sprzedaży nieruchomość gruntowa wraz z posadowionym na niej budynkiem i znajdującym się w nim lokalem mieszkalnym objęta będzie jedną księgą wieczystą.

W akcie notarialnym zawarte będzie jednocześnie postanowienie, zgodnie z którym wobec zawarcia dokumentowanej tym aktem umowy strony żądają złożenia wniosku wieczystoksięgowego obejmującego żądanie m.in.:

(...)

Zarówno budynek, w którym zlokalizowany jest lokal mieszkalny, jak i sam lokal mieszkalny będą spełniały definicję obiektów budowlanych zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym w rozumieniu art. 41 ust. 12 i 12a Ustawy VAT. Budynek, w którym zlokalizowany będzie lokal mieszkalny będzie bowiem sklasyfikowany w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w dziale 11, natomiast powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego nie będzie przekraczała 150 m2.

W treści dołączonego do wniosku dokumentu Wnioskodawca zadał następujące pytanie:

Czy sprzedaż lokalu mieszkalnego wraz z prawem do wyłącznego korzystania z miejsc postojowych i komórki lokatorskiej, a także udziałem w nieruchomości wspólnej stanowiącej prawo własności gruntu oraz części budynków i urządzenia, które nie służą wyłącznie do użytku właścicieli lokali będzie świadczeniem jednolitym (kompleksowym) stanowiącym dostawę towaru, która w całości opodatkowana będzie stawką podatku VAT w wysokości 8%?

W dalszej części Wnioskodawca wskazał uzasadnienie wniosku:

W ocenie Wnioskodawcy, sprzedaż lokalu mieszkalnego wraz z prawem do wyłącznego korzystania z miejsc postojowych i komórki lokatorskiej, a także udziałem w nieruchomości wspólnej stanowiącej prawo własności gruntu oraz części budynków i urządzenia, które nie służą wyłącznie do użytku właścicieli lokali będzie świadczeniem jednolitym (kompleksowym) stanowiącym dostawę towaru, która w całości opodatkowana będzie stawką podatku VAT w wysokości 8%.

Świadczenie kompleksowe

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 Ustawy VAT opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Przez dostawę towarów rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (art. 7 ust. 1 Ustawy VAT). Natomiast świadczenie usług to każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów (art. 8 ust. 1 Ustawy VAT).

Dla ustalenia właściwej stawki podatku VAT z tytułu wykonywanych prac kluczowe jest określenie, czy podatnik podatku VAT dokonuje dostawy towarów czy też świadczy usługi. Co do zasady każde świadczenie dla celów opodatkowania podatkiem od towarów i usług powinno być traktowane jako odrębne i niezależne, jednak w sytuacji, gdy kilka świadczeń obejmuje z ekonomicznego punktu widzenia jedną usługę lub jedną dostawę towarów, świadczenie to powinno być traktowane jako kompleksowe i nie powinno być sztucznie dzielone dla celów podatkowych. Ustawa VAT nie definiuje, czym jest świadczenie kompleksowe. Pojęcie to zostało wypracowane na gruncie orzecznictwa sądów administracyjnych i Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: TSUE). Kryterium, wedle którego należy badać kompleksowość świadczeń jest nierozłączność tych świadczeń z punktu widzenia nabywcy. Z jego punktu widzenia powinien to być jeden przedmiot świadczenia, a jego podział na poszczególne usługi miałby charakter sztuczny i byłby gospodarczo nieuzasadniony.

Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2021 r., poz. 1048; dalej: UoWL) samodzielny lokal mieszkalny, a także lokal o innym przeznaczeniu, zwane dalej "lokalami", mogą stanowić odrębne nieruchomości.

Samodzielnym lokalem mieszkalnym, w rozumieniu UoWL, jest wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych. Przepis ten stosuje się odpowiednio również do samodzielnych lokali wykorzystywanych zgodnie z przeznaczeniem na cele inne niż mieszkalne (art. 2 ust. 2 UoWL).

Do lokalu mogą przynależeć, jako jego części składowe, pomieszczenia, choćby nawet do niego bezpośrednio nie przylegały lub były położone w granicach nieruchomości gruntowej poza budynkiem, w którym wyodrębniono dany lokal, a w szczególności: piwnica, strych, komórka, garaż, zwane dalej "pomieszczeniami przynależnymi" (art. 2 ust. 4 UoWL).

W razie wyodrębnienia własności lokali właścicielowi lokalu przysługuje udział w nieruchomości wspólnej jako prawo związane z własnością lokali. Nie można żądać zniesienia współwłasności nieruchomości wspólnej, dopóki trwa odrębna własność lokali (art. 3 ust. 1 UoWL)

Nieruchomość wspólną stanowi grunt oraz części budynku i urządzenia, które nie służą wyłącznie do użytku właścicieli lokali (art. 3 ust. 2 UoWL).

Udział właściciela lokalu wyodrębnionego w nieruchomości wspólnej odpowiada stosunkowi powierzchni użytkowej lokalu wraz z powierzchnią pomieszczeń przynależnych do łącznej powierzchni użytkowej wszystkich lokali wraz z pomieszczeniami do nich przynależnymi. Udział właściciela samodzielnych lokali niewyodrębnionych w nieruchomości wspólnej odpowiada stosunkowi powierzchni użytkowej tych lokali wraz z powierzchnią pomieszczeń przynależnych do łącznej powierzchni użytkowej wszystkich lokali wraz z pomieszczeniami do nich przynależnymi (art. 3 ust. 3 UoWL).

Zgodnie z art. 7 ust. 1 UoWL odrębną własność lokalu można ustanowić w drodze umowy, a także jednostronnej czynności prawnej właściciela nieruchomości albo orzeczenia sądu znoszącego współwłasność. Umowa o ustanowieniu odrębnej własności lokalu powinna być dokonana w formie aktu notarialnego; do powstania tej własności niezbędny jest wpis do księgi wieczystej (art. 7 ust. 2 UoWL).

Zgodnie z art. 50 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 2024 r., poz. 1061; dalej: KC) za części składowe nieruchomości uważa się także prawa związane z jej własnością. Jak wynika z art. 47 § 1 KC część składowa rzeczy nie może być odrębnym przedmiotem własności i innych praw rzeczowych.

Zgodnie z art. 206 KC każdy ze współwłaścicieli jest uprawniony do współposiadania rzeczy wspólnej oraz do korzystania z niej w takim zakresie, jaki daje się pogodzić ze współposiadaniem i korzystaniem z rzeczy przez pozostałych współwłaścicieli.

Współwłaściciele w drodze umowy mogą jednak ustalić sposób korzystania z rzeczy wspólnej w ten sposób, że część nieruchomości wspólnej zostaje wyłączona ze wspólnego użytku i zostaje przyznana do wyłącznego korzystania przez jednego lub kilku współwłaścicieli (umowa o podział rzeczy do korzystania; podział quoad usum).

Z powyższego wynika, że udział w nieruchomości wspólnej związany z własnością lokalu mieszkalnego jest częścią składową nieruchomości lokalowej i nie może być przedmiotem samodzielnego obrotu. Nie można nabyć udziału w nieruchomości wspólnej bez nabycia własności lokalu. Nie jest możliwe zbycie własności lokalu bez udziału w nieruchomości wspólnej. W sytuacji, gdy miejsce postojowe i komórka lokatorska zlokalizowane są w części nieruchomości wspólnej (w której udziały są związane z własnością lokalu), to w celu nabycia wyłącznego prawa do korzystania z miejsca postojowego i komórki lokatorskiej, konieczne jest zawarcie umowy o podział nieruchomości wspólnej do korzystania (podział quoad usum).

(...)

W praktyce oznacza to, że określona osoba nie może nabyć prawa do wyłącznego korzystania z miejsca postojowego i komórki lokatorskiej nie nabywając lokalu, a Wnioskodawca nie może dokonać zbycia takiego prawa osobom innym niż właściciel lokalu. Za ścisłym związkiem między prawem do wyłącznego korzystania z miejsca postojowego i komórki lokatorskiej a lokalem mieszkalnym przemawia również to, że prawo do wyłącznego korzystania z miejsca postojowego i komórki lokatorskiej będzie przysługiwało każdoczesnemu właścicielowi tego lokalu mieszkalnego, a nie tylko obecnemu właścicielowi, który zawarł umowę z Wnioskodawcą.

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ukształtował się pogląd, zgodnie z którym dla określenia właściwej stawki podatku dla sprzedaży odrębnej własności lokalu mieszkalnego wraz z miejscem postojowym istotnym jest precyzyjne wskazanie przedmiotu tej czynności. W wyroku z dnia 11 maja 2010 r. (I FSK 724/09) NSA dokonał podziału stanów faktycznych, w ramach których wyróżnił:

1) uznanie lokalu garażu wielostanowiskowego jako elementu nieruchomości wspólnej (podobnie jak ciągów komunikacyjnych, strychów, itp.) z określeniem korzystania z poszczególnych miejsc postojowych w ramach podziału quoad usum,

2) wyodrębnienie garażu na odrębną własność i sprzedaż udziału we współwłasności na rzecz właścicieli lokali korzystających z miejsc postojowych w ramach podziału quoad usum.

W odniesieniu do powyższego podziału NSA w powołanym wyroku wyraził pogląd, że:

- jeżeli w ramach nieruchomości budynkowej następuje sprzedaż na odrębną własność lokalu mieszkalnego wraz z przynależnym udziałem w jej częściach wspólnych, w ramach którego określono sposób korzystania z części nieruchomości wspólnej w ten sposób, że przydzielono nabywcy prawo do korzystania z określonego miejsca postojowego, to sprzedaż ta stanowi jednolite świadczenie i podlega opodatkowaniu stawką obniżoną (wówczas 7%),

- jeżeli sprzedaż obejmuje dwa przedmioty: lokal mieszkalny oraz udział w wyodrębnionym na odrębną własność lokalu niemieszkalnym (użytkowym) w budynku mieszkaniowym, obniżoną stawką opodatkowania (wówczas 7%) objęta jest jedynie dostawa lokalu mieszkalnego, a sprzedaż udziału w lokalu niemieszkalnym (użytkowym, garażowym), z określeniem sposobu korzystania z miejsc postojowych w ramach podziału quoad usum - opodatkowana jest stawką podstawową (wówczas 22%).

Pogląd zaprezentowany w powyższym wyroku NSA został powszechnie zaakceptowany w orzecznictwie NSA (np. wyrok NSA z dnia 5 kwietnia 2011 r. (I FSK 689/10), wyrok NSA z dnia 28 września 2010 r. (I FSK 1548/09)), w tym również w odniesieniu do miejsc postojowych zlokalizowanych na terenie na zewnątrz budynku (np. wyrok NSA z dnia 25 stycznia 2011 r. (I FSK 295/10)). Co prawda wyroki te odnoszą się do opodatkowania sprzedaży lokalu mieszkalnego wraz z prawem do wyłącznego korzystania z określonego miejsca postojowego, to jednak w ocenie Wnioskodawcy, znajdują one zastosowanie również do opodatkowania sprzedaży lokalu mieszkalnego wraz z prawem do wyłącznego korzystania z komórki lokatorskiej znajdującej się w części wspólnej nieruchomości, ponieważ zasady na jakich przyznawane jest prawo do wyłącznego korzystania z komórki lokatorskiej i miejsca postojowego znajdujących się w części wspólnej nieruchomości w obu przypadkach są tożsame.

Przenosząc powyższe wyjaśnienia na grunt niniejszego wniosku, Wnioskodawca stoi na stanowisku, że będąca przedmiotem niniejszego wniosku sprzedaż lokalu mieszkalnego wraz z prawem do wyłącznego korzystania z miejsc postojowych i komórki lokatorskiej zlokalizowanych w części nieruchomości wspólnej będzie świadczeniem jednolitym (kompleksowym), które będzie podlegało opodatkowaniu VAT na zasadach właściwych dla dostawy lokalu mieszkalnego. Dokonywane przez Wnioskodawcę czynności (świadczenia) będą bowiem ze sobą tak ściśle związane, że obiektywnie w sensie gospodarczym będą tworzyły jedną całość, której rozdzielenie miałoby sztuczny charakter.

Stanowisko Wnioskodawcy (...)

Zastosowanie stawki 8%

Stawkę podatku w wysokości 8% stosuje się m.in. do dostawy, budowy, remontu, modernizacji, termomodernizacji, przebudowy lub robót konserwacyjnych dotyczących obiektów budowlanych lub ich części zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym (art. 41 ust. 12 pkt 1 w zw. z ust. 2 i art. 146aa ust. 1 pkt 2 Ustawy VAT).

Zgodnie z art. 41 ust. 12a Ustawy VAT, przez budownictwo objęte społecznym programem mieszkaniowym rozumie się obiekty budownictwa mieszkaniowego lub ich części, z wyłączeniem lokali użytkowych, lokale mieszkalne w budynkach niemieszkalnych sklasyfikowanych w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w dziale 12, oraz obiekty sklasyfikowane w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w klasie ex 1264 - wyłącznie budynki instytucji ochrony zdrowia świadczących usługi zakwaterowania z opieką lekarską i pielęgniarską, zwłaszcza dla ludzi starszych i niepełnosprawnych, a także mikroinstalację, o której mowa w art. 2 pkt 19 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii (Dz. U. z 2024 r. poz. 1361, 1847 i 1881 oraz z 2025 r. poz. 303), funkcjonalnie z nimi związaną, z zastrzeżeniem ust. 12b.

Przez obiekty budownictwa mieszkaniowego, zgodnie z art. 2 pkt 12 Ustawy VAT, rozumie się budynki mieszkalne stałego zamieszkania sklasyfikowane w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w dziale 11. Dział 11 PKOB obejmuje natomiast grupy:

- 111 – Budynki mieszkalne jednorodzinne,

- 112 - Budynki o dwóch mieszkaniach i wielomieszkaniowe,

- 113 - Budynki zbiorowego zamieszkania.

Do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym określonego w ust. 12a nie zalicza się:

1) budynków mieszkalnych jednorodzinnych, których powierzchnia użytkowa przekracza 300 m2;

2) lokali mieszkalnych, których powierzchnia użytkowa przekracza 150 m2 (art. 41 ust. 12b Ustawy VAT).

Budynek, w którym zlokalizowany będzie lokal mieszkalny będący przedmiotem niniejszego wniosku będzie spełniał definicję obiektu budowlanego zaliczonego do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym. Również lokal mieszkalny będący przedmiotem niniejszego wniosku będzie zaliczał się do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym, ponieważ jego powierzchnia nie będzie przekraczała 150 m2. Do sprzedaży lokalu mieszkalnego wraz z prawem do wyłącznego korzystania z miejsc postojowych i komórki lokatorskiej, a także udziałem w nieruchomości wspólnej, która jak wykazano wyżej będzie jednolitą (kompleksową) czynnością, będzie więc miała zastosowanie stawka podatku VAT w wysokości 8%.

Stanowisko Wnioskodawcy potwierdza wiążąca informacja stawkowa (...).

W dniu 31 marca 2026 r. Wnioskodawca przesłał uzupełnienie wniosku, będące odpowiedzią na wezwanie do uzupełnienia wniosku WIS z dnia 25 marca 2026 r. znak 0111-KDSB1-2.440.62.2026.1.ES. W treści uzupełnienia Wnioskodawca wskazał m.in.:

Lokal mieszkalny będący przedmiotem (...).

Ponadto Wnioskodawca wskazał, że całkowita powierzchnia użytkowa lokalu wynosi (...). Składa się on z: (...)

Do uzupełnienia Wnioskodawca dołączył:

(...)

Uzasadnienie klasyfikacji towaru:

Stosownie do brzmienia art. 5a ustawy, towary i usługi będące przedmiotem czynności, o których mowa w art. 5, wymienione w klasyfikacji w układzie odpowiadającym Nomenklaturze Scalonej (CN) zgodnej z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L 256 z 07.09.1987, str. 1, z późn. zm. - Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 2, t. 2, str. 382, z późn. zm.) lub w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, są klasyfikowane według Nomenklatury Scalonej (CN) lub klasyfikacji wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, jeżeli dla tych towarów lub usług przepisy ustawy lub przepisy wykonawcze wydane na jej podstawie powołują działy, pozycje, podpozycje lub kody Nomenklatury Scalonej (CN) lub symbole klasyfikacji statystycznych.

Jak stanowi art. 42a ustawy – wiążąca informacja stawkowa, zwana dalej „WIS”, jest decyzją wydawaną na potrzeby opodatkowania podatkiem dostawy towarów, importu towarów, wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów albo świadczenia usług, która zawiera:

1) opis towaru albo usługi będących przedmiotem WIS;

2) klasyfikację towaru według działu, pozycji, podpozycji lub kodu Nomenklatury scalonej (CN) albo według działu, grupy, klasy, kategorii, podkategorii lub pozycji Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług albo według sekcji, działu, grupy lub klasy Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych albo usługi według działu, grupy, klasy, kategorii, podkategorii lub pozycji Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług, niezbędną do:

a. określenia stawki podatku właściwej dla towaru albo usługi,

b. stosowania przepisów ustawy oraz przepisów wykonawczych wydanych na jej podstawie – w przypadku, o którym mowa w art. 42b ust. 4;

3) stawkę podatku właściwą dla towaru albo usługi, z wyjątkiem przypadku, o którym mowa w art. 42b ust. 4.

Zatem w przypadku, gdy stawka podatku nie jest uzależniona od zaklasyfikowania danego towaru lub usługi do odpowiedniej klasyfikacji (CN, PKOB lub PKWiU), ale od spełnienia definicji (opisu) zawartej w odpowiednim przepisie ustawy lub pozycji załącznika do ustawy, przedmiotem postępowania w zakresie wydania WIS jest ustalenie, czy opisany towar lub usługa spełnia wymogi wskazane przez ustawodawcę w tym opisie.

Uzasadnienie zastosowania stawki podatku od towarów i usług:

W myśl art. 41 ust. 1 ustawy, stawka podatku wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1.

Z kolei na mocy art. 41 ust. 2 ustawy, dla towarów i usług wymienionych w załączniku nr 3 do ustawy, innych niż klasyfikowane według Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług w grupowaniu usługi związane z wyżywieniem (PKWiU 56), stawka podatku wynosi 7%, z zastrzeżeniem art. 114 ust. 1 i art. 138i ust. 4.

Według art. 146ef ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy, w okresie od dnia 1 stycznia 2024 r. do końca roku, w którym suma wydatków wymienionych w art. 40 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny (Dz. U. poz. 2024 poz. 248 ze zm.) określonych na ten rok w ustawie budżetowej, w brzmieniu obowiązującym na dzień 31 lipca tego roku, oraz planie finansowym Funduszu Wsparcia Sił Zbrojnych przedłożonym zgodnie z art. 42 ust. 4 ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny albo projekcie tego planu przedstawionym do zatwierdzenia Ministrowi Obrony Narodowej zgodnie z art. 42 ust. 2 i 3 tej ustawy, jeżeli plan ten nie został przedłożony zgodnie z art. 42 ust. 4 tej ustawy, po wyłączeniu planowanych przepływów finansowych w ramach tej sumy wydatków, jest wyższa niż 3% wartości produktu krajowego brutto określonego zgodnie z art. 40 ust. 2 tej ustawy:

1) stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2, art. 110, art. 120 ust. 3a i art. 138i ust. 4, wynosi 23%;

2) stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 2, art. 120 ust. 2 i 3 oraz tytule załącznika nr 3 do ustawy, wynosi 8%.

Z kolei art. 41 ust. 12 ustawy stanowi, że stawkę podatku o której mowa w ust. 2 stosuje się do:

1) dostawy, budowy, remontu, modernizacji, termomodernizacji, przebudowy lub robót konserwacyjnych dotyczących obiektów budowlanych lub ich części zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym;

2) robót konserwacyjnych dotyczących: a. obiektów budownictwa mieszkaniowego lub ich części, z wyłączeniem lokali użytkowych, b. lokali mieszkalnych w budynkach niemieszkalnych sklasyfikowanych w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w dziale 12,

– w zakresie w jakim wymienione roboty nie są objęte tą stawką na podstawie pkt 1.

Zgodnie z art. 41 ust. 12a ustawy, przez budownictwo objęte społecznym programem mieszkaniowym rozumie się obiekty budownictwa mieszkaniowego lub ich części, z wyłączeniem lokali użytkowych, lokale mieszkalne w budynkach niemieszkalnych sklasyfikowanych w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w dziale 12, oraz obiekty sklasyfikowane w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w klasie ex 1264 - wyłącznie budynki instytucji ochrony zdrowia świadczących usługi zakwaterowania z opieką lekarską i pielęgniarską, zwłaszcza dla ludzi starszych i niepełnosprawnych, a także mikroinstalację, o której mowa w art. 2 pkt 19 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii (Dz.U. z 2024 r. poz. 1361 , 1847 i 1881 oraz z 2025 r. poz. 303 ), funkcjonalnie z nimi związaną, z zastrzeżeniem ust. 12b.

Stosownie do art. 2 pkt 12 ustawy, ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o obiektach budownictwa mieszkaniowego - rozumie się przez to budynki mieszkalne stałego zamieszkania sklasyfikowane w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w dziale 11.

W myśl art. 41 ust. 12b ustawy, do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym określonego w ust. 12a nie zalicza się:

1) budynków mieszkalnych jednorodzinnych, których powierzchnia użytkowa przekracza 300 m2;

2) lokali mieszkalnych, których powierzchnia użytkowa przekracza 150 m2.

W celu zastosowania prawidłowej stawki niezbędne jest określenie, czy dany obiekt jest obiektem wymienionym w art. 2 pkt 12 ustawy i jakie spełnia funkcje – mieszkalne czy użytkowe.

Z uwagi na fakt, że ustawa o podatku od towarów i usług oraz przepisy wykonawcze do ustawy nie zawierają definicji lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego, należy posiłkować się w tym zakresie przepisami ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2026 r. poz. 232), zwanej dalej „ustawą o własności lokali”.

W myśl art. 2 ust. 1 ustawy o własności lokali, samodzielny lokal mieszkalny, a także lokal o innym przeznaczeniu, zwane dalej "lokalami", mogą stanowić odrębne nieruchomości.

Zgodnie z art. 2 ust. 2 ustawy o własności lokali, samodzielnym lokalem mieszkalnym, w rozumieniu ustawy, jest wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych. Przepis ten stosuje się odpowiednio również do samodzielnych lokali wykorzystywanych zgodnie z przeznaczeniem na cele inne niż mieszkalne.

Spełnienie wymagań, o których mowa w ust. 1a-2, stwierdza starosta w formie zaświadczenia (art. 2 ust. 3 ww. ustawy).

Stosownie natomiast do art. 2 ust. 4 ustawy o własności lokali, do lokalu mogą przynależeć, jako jego części składowe, pomieszczenia, choćby nawet do niego bezpośrednio nie przylegały lub były położone w granicach nieruchomości gruntowej poza budynkiem, w którym wyodrębniono dany lokal, a w szczególności: piwnica, strych, komórka, garaż, zwane dalej "pomieszczeniami przynależnymi".

Ustawa o własności lokali wprowadza również pojęcie nieruchomości wspólnej, określa warunki, jakimi obwarowane jest jej powstanie i zasady obliczania w niej udziału. Według art. 3 ust. 1 powyższej ustawy, w razie wyodrębnienia własności lokali właścicielowi lokalu przysługuje udział w nieruchomości wspólnej jako prawo związane z własnością lokali. Nie można żądać zniesienia współwłasności nieruchomości wspólnej, dopóki trwa odrębna własność lokali. Jednakże stosownie do ust. 2 ww. artykułu, nieruchomość wspólną stanowi grunt oraz części budynku i urządzenia, które nie służą wyłącznie do użytku właścicieli lokali.

Analiza powołanych wyżej przepisów prawnych prowadzi do wniosku, iż preferencyjną 8% stawkę podatku od towarów i usług można zastosować wyłącznie w stosunku do będących przedmiotem obrotu (sprzedaży) samodzielnych lokali mieszkalnych w rozumieniu art. 2 ust. 2 ustawy o własności lokali, służących zaspokajaniu „mieszkaniowych” potrzeb społeczeństwa. O tym zaś przesądza, zgodnie z przywołanym art. 2 ust. 3 ustawy o własności lokali treść zaświadczenia wydanego przez starostę, a także treść aktu notarialnego, gdzie określa się przedmiot sprzedaży (lokal użytkowy lub lokal mieszkalny). Preferencyjna stawka podatku od towarów i usług nie ma natomiast zastosowania do sprzedaży lokali użytkowych, czyli lokali, które nie pełnią funkcji mieszkaniowych.

Należy zauważyć, że ustawa, poprzez podanie klasyfikacji, na potrzeby art. 41 ust. 12, odwołuje się do Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych, która stanowi usystematyzowany wykaz obiektów budowlanych. Zatem, dla celów podatku od towarów i usług stosuje się przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (PKOB) (Dz. U. Nr 112 poz. 1316 ze zm.).

Przedmiotem niniejszego wniosku jest sprzedaż lokalu mieszkalnego z balkonem (...), wraz z udziałem w nieruchomości wspólnej i prawem do wyłącznego korzystania z miejsca postojowego w hali garażowej (...), miejsca postojowego naziemnego (...) oraz komórki lokatorskiej (...).

Zgodnie ze wskazaniem Wnioskodawcy, budynek w którym zlokalizowany będzie lokal sklasyfikowany jest w PKOB w dziale 11. Na moment złożenia wniosku (...).

Ponadto, w treści wniosku Wnioskodawca wskazał m.in., iż określając w umowie sprzedaży przedmiot umowy, wskazywał będzie, że jest nim samodzielny lokal mieszkalny wraz z udziałem w nieruchomości wspólnej, stanowiącej prawo własności gruntu w granicach wskazanych działek oraz części budynków i urządzenia, które nie służą wyłącznie do użytku właścicieli lokali.

Hala garażowa i komórka lokatorska nie będą stanowiły odrębnych (od budynku) lokali i nie będą przedmiotem odrębnej własności (nie będą posiadały one odrębnych ksiąg wieczystych). Hala garażowa, grunt na którym zlokalizowane są naziemne miejsca postojowe na zewnątrz budynku oraz komórki lokatorskie objęte będą jedną księgą wieczystą prowadzoną dla nieruchomości, na której są posadowione budynki.

Należy zatem wskazać, iż w przypadku sprzedaży przedmiotowego lokalu z balkonem wraz z udziałem w nieruchomości wspólnej oraz prawem do wyłącznego korzystania z miejsca postojowego w hali garażowej, miejsca postojowego naziemnego oraz komórki lokatorskiej, zastosowanie będzie miała jedna stawka VAT.

Wnioskodawca wskazał również, iż sprzedaż lokalu mieszkalnego, związanych z nim praw oraz udziału w nieruchomości wspólnej nastąpi w ramach jednego aktu notarialnego, w którym nastąpi: (...)

W momencie dokonywania ww. sprzedaży nieruchomość gruntowa wraz z posadowionym na niej budynkiem i znajdującym się w nim lokalem mieszkalnym objęta będzie jedną księgą wieczystą.

W akcie notarialnym zawarte będzie jednocześnie postanowienie, zgodnie z którym wobec zawarcia dokumentowanej tym aktem umowy strony żądają złożenia wniosku wieczystoksięgowego obejmującego żądanie m.in.: (...)

Do wniosku Wnioskodawca dołączył dokumentację budowlaną, wskazującą na mieszkalny charakter budynku, w którym znajduje się przedmiotowy lokal, (...).

Wobec powyższych wyjaśnień Wnioskodawcy oraz dołączonych dokumentów należy wskazać, że przedmiotowy lokal określony w umowie sprzedaży, jako samodzielny lokal mieszkalny, o powierzchni użytkowej (...), tj. nie przekraczający 150 m2 (a zatem lokal ten nie podlega wyłączeniu, o którym mowa w art. 41 ust. 12b ustawy) – będzie zaliczany do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym.

Zatem, biorąc pod uwagę opis zawarty we wniosku i uzupełnieniach oraz informacje wynikające z przedłożonych dokumentów należy stwierdzić, iż dostawa przedmiotowego towaru – lokalu mieszkalnego z balkonem, wraz z udziałem w nieruchomości wspólnej i prawem do wyłącznego korzystania z miejsca postojowego w hali garażowej, miejsca postojowego naziemnego oraz komórki lokatorskiej – podlega opodatkowaniu stawką podatku od towarów i usług w wysokości 8%, na podstawie art. 41 ust. 2 ustawy w zw. z art. 41 ust. 12 ustawy oraz art. 146ef ust. 1 pkt 2 ustawy.

Informacje dodatkowe:

Niniejsza WIS jest ważna, jeśli w przedmiotowej sprawie nie ma zastosowania zwolnienie podmiotowe lub przedmiotowe od podatku od towarów i usług. W zakresie wyeliminowania lub zastosowania zwolnienia Wnioskodawca może zwrócić się o interpretację indywidualną do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała.

Podmiot, na rzecz którego wydano WIS, może ją stosować wyłącznie do towarów tożsamych pod każdym względem z towarem będącym przedmiotem niniejszej decyzji.

Niniejsza WIS wiąże, z zastrzeżeniem art. 42c ust. 2-2d ustawy, organy podatkowe wobec podmiotu, dla którego została wydana, oraz ten podmiot, w odniesieniu do towaru będącego jej przedmiotem, który zostanie sprzedany, zaimportowany lub wewnątrzwspólnotowo nabyty w okresie ważności WIS (art. 42c ust. 1 pkt 1 ustawy), z wyjątkiem następujących przypadków:

– podmiot ten złożył fałszywe oświadczenie, że w dniu złożenia wniosku o WIS, w zakresie przedmiotowym tego wniosku, nie toczy się postępowanie podatkowe, kontrola podatkowa ani kontrola celno-skarbowa oraz że w tym zakresie sprawa nie została rozstrzygnięta co do jej istoty w decyzji lub postanowieniu organu podatkowego (art. 42b ust. 3 ustawy),

– towar, będący przedmiotem niniejszej WIS, stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy (art. 42ca ustawy).

Niniejsza WIS jest ważna przez okres 5 lat licząc od dnia następującego po dniu jej doręczenia (art. 42ha ust. 1 ustawy).

WIS traci ważność przed upływem 5 lat, z dniem:

1) następującym po dniu doręczenia decyzji o zmianie WIS albo decyzji o uchyleniu WIS,

albo

2) wygaśnięcia na podstawie art. 42h ust. 1

− w zależności od tego, które ze zdarzeń nastąpiło wcześniej (art. 42ha ust. 2 ustawy).

WIS wygasa z mocy prawa przed upływem powyższego terminu w przypadku zmiany przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku odnoszących się do towaru będącego przedmiotem tej WIS, gdy zmiana tych przepisów spowodowała, że:

− klasyfikacja towaru, lub

− stawka podatku właściwa dla towaru, lub

− podstawa prawna stawki podatku staje się niezgodna z tymi przepisami.

Wygaśnięcie WIS następuje z dniem wejścia w życie przepisów, z którymi WIS stała się niezgodna (art. 42h ust. 1 ustawy).

Do liczenia terminów okresu ważności WIS stosuje się odpowiednio art. 12 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2026 r. poz. 622), zwanej dalej Ordynacją podatkową.

POUCZENIE:

Od niniejszej decyzji – stosownie do art. 220 § 1 w związku z art. 221 oraz art. 223 § 2 Ordynacji podatkowej – służy Stronie odwołanie do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia.

Odwołanie zgodnie z art. 42g ust. 4 ustawy, można złożyć wyłącznie za pośrednictwem systemu teleinformatycznego e-Urząd Skarbowy na stronie https://www.podatki.gov.pl/e-urzad-skarbowy/ będąc użytkownikiem konta/wyznaczając użytkownika konta organizacji w e-Urzędzie Skarbowym korzystając z formularza Pismo WIS. Następnie należy wybrać rodzaj pisma Odwołanie w sprawie WIS.

Odwołanie od decyzji organu podatkowego powinno zawierać zarzuty przeciw decyzji, określać istotę i zakres żądania będącego przedmiotem odwołania oraz wskazywać dowody uzasadniające to żądanie (art. 222 Ordynacji podatkowej).