0111-KDIB3-3.4013.212.2026.2.MW

Interpretacja indywidualna
- stanowisko nieprawidłowe

 

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku akcyzowym jest nieprawidłowe.

 

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

 

Państwa wniosek z 7 lipca 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie podatku akcyzowego, dotyczący powstania obowiązku podatkowego w związku z nabyciem kradzionego samochodu osobowego wpłynął 7 lipca 2026 r. Uzupełnili go Państwo - w odpowiedzi na wezwanie - pismem z 14 sierpnia 2026 r. (wpływ 14 sierpnia 2026 r.). Treść wniosku jest następująca:

 

Opis stanu faktycznego (ostatecznie sformułowany w uzupełnieniu wniosku)

Na terytorium Niemiec został skradziony pojazd marki (…), będący samochodem typu kamper. Wnioskodawca nie miał żadnej wiedzy o fakcie kradzieży pojazdu, ani o tym, że pojazd może pochodzić z przestępstwa.

W dniu 1 czerwca 2026 r. Wnioskodawca nabył przedmiotowy pojazd od osoby fizycznej na terytorium Niemiec na podstawie pisemnej umowy kupna-sprzedaży. Sprzedający przedstawił Wnioskodawcy dokumenty dotyczące pojazdu, w szczególności niemiecki dowód rejestracyjny. Wnioskodawca działał w dobrej wierze i nie miał żadnych informacji wskazujących na nielegalne pochodzenie pojazdu.

Po nabyciu samochód został przemieszczony z terytorium Niemiec na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez Wnioskodawcę. Po przybyciu pojazdu na terytorium Polski, w związku z czynnościami podjętymi przez organy Policji i prokuratury, ujawniono, że pojazd figuruje jako skradziony i pochodzi z kradzieży dokonanej w Niemczech. W konsekwencji pojazd został zatrzymany przez Policję i zabezpieczony na potrzeby prowadzonego postępowania karnego. Sprawa pozostaje w dyspozycji właściwej Prokuratury.

Wnioskodawca nie może obecnie faktycznie dysponować pojazdem, w szczególności nie może go sprzedać, zbyć, zarejestrować ani swobodnie korzystać z niego, ponieważ pojazd został zatrzymany przez organy ścigania. Wnioskodawca nie jest sprawcą kradzieży ani nie uczestniczył w jej dokonaniu.

Wnioskodawca nabył pojazd w przekonaniu, że osoba sprzedająca jest uprawniona do jego sprzedaży. Wnioskodawca posiada dokument potwierdzający zawarcie umowy kupna-sprzedaży oraz dokumenty pojazdu przekazane przez sprzedającego. Na moment składania niniejszego wniosku Wnioskodawca nie uzyskał własności pojazdu w rozumieniu przepisów prawa cywilnego, a jego status prawny pozostaje przedmiotem postępowania prowadzonego przez organy ścigania.

W szczególności Wnioskodawca wskazuje, że zgodnie z art. 169 § 2 Kodeksu cywilnego w przypadku rzeczy skradzionej możliwość nabycia własności przez nabywcę w dobrej wierze jest odroczona do upływu trzech lat od kradzieży.

Jednocześnie przedmiotowy pojazd nie został zarejestrowany w Polsce przez Wnioskodawcę. Pojazd jest samochodem osobowym w rozumieniu art. 100 ust. 4 ustawy o podatku akcyzowym. Kod Nomenklatury Scalonej przedmiotowego pojazdu to 8703. Nie uzyskali Państwo dla tego pojazdu Wiążącej Informacji Akcyzowej (WIA). Nabycia wewnątrzwspólnotowego pojazdu dokonał Wnioskodawca (…). Przemieszczenia dokonał również Wnioskodawca. Samochód ten nie był wcześniej zarejestrowany na terytorium Polski. Pierwsza rejestracja była na terytorium Niemiec 6 października 2025 r.

Pytanie (ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu wniosku)

Czy w opisanym stanie faktycznym, w związku z nabyciem przez Wnioskodawcę w Niemczech samochodu typu kamper, który przed dokonaniem zakupu został skradziony na terytorium Niemiec, a następnie został przemieszczony na terytorium Polski i zatrzymany przez Policję jako pojazd pochodzący z kradzieży, po stronie Wnioskodawcy powstał obowiązek podatkowy podatkiem akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego, o którym mowa w art. 100 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 101 ust. 2 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym?

Państwa stanowisko w sprawie (ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu wniosku)

Zdaniem Wnioskodawcy, w opisanym stanie faktycznym nie powstał po jego stronie obowiązek podatkowy podatkiem akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego.

Zgodnie z art. 100 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku akcyzowym w przypadku samochodu osobowego przedmiotem opodatkowania akcyzą jest nabycie wewnątrzwspólnotowe samochodu osobowego niezarejestrowanego wcześniej na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym.

Jednocześnie zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 9 ustawy przez nabycie wewnątrzwspólnotowe rozumie się przemieszczenie wyrobów akcyzowych lub samochodów osobowych z terytorium państwa członkowskiego na terytorium kraju.

Zgodnie z art. 101 ust. 2 ustawy obowiązek podatkowy z tyt. nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego powstaje w szczególności w dniu:

 1. przemieszczenia samochodu z terytorium państwa członkowskiego na terytorium kraju - jeżeli nabycie prawa rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel nastąpiło przed jego przemieszczeniem;

 2. nabycia prawa rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel - jeżeli nabycie tego prawa nastąpiło po przemieszczeniu samochodu do Polski.

Natomiast art. 102 ust. 2 ustawy stanowi, że w przypadkach określonych w art. 101 ust. 2 pkt 1 i 2 podatnikiem jest podmiot, który nabył prawo rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel.

Z powyższych przepisów wynika, że dla powstania obowiązku podatkowego nie jest wystarczające samo fizyczne przemieszczenie pojazdu przez granicę. Konieczne jest również wystąpienie po stronie podatnika przesłanki w postaci nabycia prawa rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel.

W ocenie Wnioskodawcy w przedstawionym stanie faktycznym przesłanka ta nie została spełniona. Sprzedający nie był właścicielem pojazdu.

W momencie zawarcia umowy sprzedaży samochód był już przedmiotem kradzieży. Oznacza to, że osoba podająca się za sprzedającego nie była rzeczywistym właścicielem pojazdu i nie była uprawniona do rozporządzania nim jak właściciel. Wnioskodawca nie nabył zatem od tej osoby rzeczywistego prawa do rozporządzania pojazdem jak właściciel, lecz jedynie wszedł w posiadanie pojazdu na podstawie umowy, której przedmiotem była rzecz obciążona istotną wadą prawną. Wnioskodawca działał przy tym w dobrej wierze i nie wiedział o pochodzeniu pojazdu z kradzieży.

Po ujawnieniu kradzieży pojazd został zatrzymany przez Policję i pozostaje w dyspozycji Prokuratury. Wnioskodawca nie może zatem wykonywać wobec pojazdu podstawowych uprawnień właścicielskich. Nie może: swobodnie korzystać z pojazdu, sprzedać go, ustanowić na nim zabezpieczenia, zarejestrować, oddać w najem. Okoliczność ta potwierdza, że Wnioskodawca nie uzyskał realnego prawa rozporządzania samochodem jak właściciel.

Ustawa o podatku akcyzowym posługuje się pojęciem „nabycia prawa rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel”, a nie pojęciem samego wejścia w posiadanie pojazdu.

Wnioskodawca uważa, że w sytuacji, w której: samochód został wcześniej skradziony, sprzedający nie był jego właścicielem, Wnioskodawca działał w dobrej wierze i nie wiedział o kradzieży, pojazd został zatrzymany przez organy ścigania oraz Wnioskodawca nie może wykonywać prawa rozporządzania pojazdem, nie można uznać, że doszło do nabycia przez Wnioskodawcę prawa rozporządzania samochodem jak właściciel w rozumieniu art. 101 ust. 2 ustawy o podatku akcyzowym.

Mając powyższe na uwadze, Wnioskodawca stoi na stanowisku, że w zaistniałej sytuacji nie powstał obowiązek podatkowy w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 412, ze zm.; dalej jako: „ustawa” lub „ustawa o podatku akcyzowym”):

Ustawa określa opodatkowanie podatkiem akcyzowym, zwanym dalej „akcyzą”, wyrobów akcyzowych oraz samochodów osobowych, organizację obrotu wyrobami akcyzowymi, a także oznaczanie znakami akcyzy.

Stosownie do art. 100 ust. 4 ustawy:

Samochody osobowe są to pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne objęte pozycją CN 8703 przeznaczone zasadniczo do przewozu osób, inne niż objęte pozycją 8702, włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi, z wyłączeniem pojazdów samochodowych i pozostałych pojazdów, które nie wymagają rejestracji zgodnie z przepisami o ruchu drogowym.

Jak stanowi art. 2 ust. 1 pkt 9 ustawy:

Nabycie wewnątrzwspólnotowe to przemieszczenie wyrobów akcyzowych lub samochodów osobowych z terytorium państwa członkowskiego na terytorium kraju.

Zgodnie z art. 100 ust. 1 pkt 2 ustawy:

W przypadku samochodu osobowego przedmiotem opodatkowania akcyzą jest: (…)

2) nabycie wewnątrzwspólnotowe samochodu osobowego niezarejestrowanego wcześniej na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym.

Zgodnie z art. 100 ust. 3 ustawy:

Jeżeli w stosunku do samochodu osobowego powstał obowiązek podatkowy w związku z wykonaniem jednej z czynności podlegającej opodatkowaniu to nie powstaje obowiązek podatkowy na podstawie innej czynności podlegającej opodatkowaniu, jeżeli kwota akcyzy została określona lub zadeklarowana w należnej wysokości.

Jak wynika z art. 100 ust. 6 ustawy:

Do opodatkowania akcyzą samochodów osobowych stosuje się odpowiednio art. 10 ust. 12 i 13, art. 14 ust. 1-3aa, 4, 4g, 6, 8, 10 i 11, art. 16 ust. 1 pkt 1 lit. a, ust. 2, 2b, 2c, 3ba i 4, art. 18 ust. 1-3, art. 19 ust. 1-3, ust. 6 pkt 1, ust. 7 pkt 1 lit. a i ust. 8-11, art. 21 ust. 5 i art. 27-29a oraz przepisy wydane na podstawie art. 20

 

Stosownie do art. 101 ust. 2 ustawy:

 2. Obowiązek podatkowy z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego niezarejestrowanego wcześniej na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym powstaje z dniem:

 1) przemieszczenia samochodu osobowego z terytorium państwa członkowskiego na terytorium kraju - jeżeli nabycie prawa rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel nastąpiło przed przemieszczeniem samochodu na terytorium kraju;

 2) nabycia prawa rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel - jeżeli nabycie prawa rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel nastąpiło po przemieszczeniu samochodu osobowego na terytorium kraju;

 3) złożenia wniosku o rejestrację samochodu osobowego na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym - jeżeli podmiot występujący z wnioskiem o rejestrację na terytorium kraju nabytego wewnątrzwspólnotowo samochodu osobowego nie jest jego właścicielem.

Zgodnie z art. 101 ust. 2a ustawy:

Obowiązek podatkowy z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego albo sprzedaży, o której mowa w art. 100 ust. 1 pkt 3 lit. a, nie powstaje, jeżeli ten samochód osobowy został dostarczony wewnątrzwspólnotowo lub wyeksportowany w terminie 30 dni od dnia nabycia wewnątrzwspólnotowego albo sprzedaży, o której mowa w art. 100 ust. 1 pkt 3 lit. a. Fakt dostawy wewnątrzwspólnotowej lub eksportu jest potwierdzany przez dokumenty, o których mowa w art. 107 ust. 3.

W myśl art. 101 ust. 5 ustawy:

Jeżeli nie można określić dnia, w którym powstał obowiązek podatkowy z tytułu dokonania danej czynności lub wystąpienia stanu faktycznego podlegających opodatkowaniu, o których mowa w art. 100 ust. 1, 1a lub 2, za dzień jego powstania uznaje się dzień, w którym uprawniony organ podatkowy stwierdził dokonanie czynności lub wystąpienie stanu faktycznego podlegających opodatkowaniu.

 

Stosownie do art. 102 ust. 1 ustawy:

1. Podatnikiem jest osoba fizyczna, osoba prawna oraz jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej:

 1) która dokonuje czynności, o których mowa w art. 100 ust. 1 lub 2, lub

 2) która nabyła lub posiada samochód osobowy, o którym mowa w art. 100 ust. 1a pkt 2, lub

 3) na której ciąży obowiązek złożenia zawiadomienia o dokonaniu w pojeździe samochodowym zarejestrowanym na terytorium kraju zmian konstrukcyjnych zmieniających rodzaj tego pojazdu na samochód osobowy, zgodnie z przepisami o ruchu drogowym - w przypadku, o którym mowa w art. 100 ust. 1a pkt 1.

 

W myśl art. 106 ust. 1-3 ustawy:

1. Podatnik z tytułu sprzedaży na terytorium kraju samochodu osobowego jest obowiązany, bez wezwania organu podatkowego:

1) składać właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego deklaracje podatkowe w sprawie akcyzy, według ustalonego wzoru,

2) obliczać i wpłacać akcyzę na rachunek właściwego urzędu skarbowego

       - za miesięczne okresy rozliczeniowe, w terminie do 25. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstał obowiązek podatkowy.

 2. Podatnik z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego jest obowiązany po dokonaniu jego przemieszczenia na terytorium kraju, bez wezwania organu podatkowego złożyć deklarację uproszczoną, według ustalonego wzoru, właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego w terminie 14 dni, licząc od dnia powstania obowiązku podatkowego, nie później jednak niż w dniu rejestracji samochodu osobowego na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym.

 3. Podatnik z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego jest obowiązany po dokonaniu jego przemieszczenia na terytorium kraju, bez wezwania organu podatkowego dokonać obliczenia i zapłaty na rachunek właściwego urzędu skarbowego akcyzy w terminie 30 dni, licząc od dnia powstania obowiązku podatkowego, nie później jednak niż w dniu rejestracji samochodu osobowego na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym.

W przedmiotowej sprawie, zgodnie z opisem stanu faktycznego, Spółka nabyła od osoby fizycznej na terytorium Niemiec (na podstawie pisemnej umowy kupna-sprzedaży) pojazd marki (…), będący samochodem typu kamper. Pojazd jest samochodem osobowym w rozumieniu art. 100 ust. 4 ustawy o podatku akcyzowym.

Nie mieli Państwo wiedzy, że samochód pochodził z kradzieży, ani o tym, że pojazd może pochodzić z przestępstwa. 1 czerwca 2026 r. Sprzedający przedstawił Państwu dokumenty dotyczące pojazdu, w szczególności niemiecki dowód rejestracyjny. Po nabyciu samochód został przemieszczony z terytorium Niemiec na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez Spółkę.

Po przybyciu pojazdu na terytorium Polski, w związku z czynnościami podjętymi przez organy Policji i prokuratury, ujawniono, że pojazd figuruje jako skradziony i pochodzi z kradzieży dokonanej w Niemczech. W konsekwencji pojazd został zatrzymany przez Policję i zabezpieczony na potrzeby prowadzonego postępowania karnego. Sprawa pozostaje w dyspozycji właściwej Prokuratury. Spółka nie może obecnie faktycznie dysponować pojazdem, w szczególności nie może go sprzedać, zbyć, zarejestrować ani swobodnie korzystać z niego, ponieważ pojazd został zatrzymany przez organy ścigania. Spółka nabyła pojazd w przekonaniu, że osoba sprzedająca jest uprawniona do jego sprzedaży. Spółka posiada dokument potwierdzający zawarcie umowy kupna-sprzedaży oraz dokumenty pojazdu przekazane przez sprzedającego. Przedmiotowy pojazd nie został zarejestrowany w Polsce przez Spółkę. Samochód ten nie był wcześniej zarejestrowany na terytorium Polski. Pierwsza rejestracja była na terytorium Niemiec 6 października 2025 r. Nabycia wewnątrzwspólnotowego pojazdu oraz jego przemieszczenia dokonała Spółka.

Państwa wątpliwości dotyczą kwestii ustalenia, czy w opisanym stanie faktycznym, w związku z nabyciem przez Państwa w Niemczech samochodu typu kamper, który przed dokonaniem zakupu został skradziony na terytorium Niemiec, a następnie został przemieszczony na terytorium Polski i zatrzymany przez Policję jako pojazd pochodzący z kradzieży, po stronie Spółki powstał obowiązek podatkowy podatkiem akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego, o którym mowa w art. 100 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 101 ust. 2 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym.

W odniesieniu do powyższych okoliczności należy w pierwszej kolejności wskazać na pojęcie obowiązku podatkowego.

W myśl art. 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. -Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622, ze zm.):

Obowiązkiem podatkowym jest wynikająca z ustaw podatkowych nieskonkretyzowana powinność przymusowego świadczenia pieniężnego w związku z zaistnieniem zdarzenia określonego w tych ustawach.

Podkreślenia wymaga, że obowiązek podatkowy jest instytucją obiektywną w tym znaczeniu, że o jego powstaniu nie decyduje wola podmiotów nim objętych. Na powstanie obowiązku podatkowego nie ma więc wpływu żadna umowa cywilnoprawna, ani też wola lub działanie podmiotów. Podmioty nie mogą w sposób dowolny kształtować sytuacji prawnopodatkowej w związku z dokonaniem czynności podlegającej opodatkowaniu. Powstanie obowiązku podatkowego jest zależne wprost od zaistnienia określonych zdarzeń, które wynikają wprost z przepisów ustawy.

Jednocześnie, należy zwrócić uwagę, że zgodnie z art. 5 ustawy o podatku akcyzowym:

Czynności lub stany faktyczne, o których mowa w art. 8 ust. 1-5a , art. 9 ust. 1 , art. 9a ust. 1 i 2 , art. 9b ust. 1 i 2 , art. 9c ust. 1 i 2 oraz art. 100 ust. 1-2 , są przedmiotem opodatkowania akcyzą niezależnie od tego, czy zostały wykonane lub powstały z zachowaniem warunków oraz form określonych przepisami prawa.

Z punktu widzenia oceny, czy dana czynność rodzi skutki podatkowe w akcyzie, dochowanie warunków przewidzianych przepisami prawa dla dokonania tych czynności jest obojętne. Zatem zawsze w takich sytuacjach, o ile tylko zostanie spełniona dyspozycja normy wynikająca z przepisów ustawy, określających przedmiot opodatkowania, powstanie obowiązek podatkowy w akcyzie. De facto zatem warunki lub też forma czynności są obojętne dla sprawy wystąpienia przedmiotu opodatkowania. W konsekwencji kluczowe z punktu widzenia powstania obowiązku podatkowego w akcyzie jest samo dokonanie czynności, z którą ustawa wiąże powstanie tego obowiązku (por. m.in. wyrok WSA w Lublinie z 29 kwietnia 2015 r., sygn. akt I SA/Lu 249/15).

Powyższe jest odzwierciedleniem jednej z podstawowych zasad prawa podatkowego - zasady autonomii prawa podatkowego, zgodnie z którą powstanie m.in. obowiązku podatkowego wynikać może wyłącznie z przepisów prawa podatkowego, pomimo że niejednokrotnie jest to związane z dokonaniem czynności uregulowanych w innych gałęziach prawa. Autonomia prawa podatkowego jest bowiem swego rodzaju kompromisem pomiędzy zasadami spójności i zupełności systemu prawa, do którego prawo podatkowe przynależy, a jego niezależnością w obrębie tego systemu, przy czym jednocześnie inne dziedziny nie mogą stanowić źródła powstania obowiązku podatkowego czy uprawnienia na gruncie prawa podatkowego, gdyż jest to zastrzeżone wyłącznie dla przepisów prawa podatkowego (por. wyrok NSA z 6 maja 2021 r., sygn. akt I GSK 59/18; wyrok WSA w Krakowie z 24 maja 2016 r., sygn. akt I SA/Kr 380/16; uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 kwietnia 2012 r., sygn. II FPS 3/11; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 czerwca 2015 r., sygn. akt I FSK 223/14).

Jak precyzyjnie wyjaśnił NSA w wyżej wymienionym wyroku z 6 maja 2021 r., sygn. akt I GSK 59/18, zgodnie z art. 217 Konstytucji RP, nakładanie podatków, innych danin publicznych, określanie podmiotów, przedmiotów opodatkowania i stawek podatkowych, a także zasad przyznawania ulg i umorzeń oraz kategorii podmiotów zwolnionych od podatków następuje w drodze ustawy. Nie oznacza to jednak, że każda ustawa w dowolny sposób może kształtować prawa i obowiązki związane z opodatkowaniem, gdyż jest to zarezerwowane wyłącznie dla ustaw podatkowych. Zarówno w doktrynie i orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, że wszystkie prawa i obowiązki związane z opodatkowaniem wynikać mogą wyłącznie z przepisów materialnego prawa podatkowego, gdyż to one wyłącznie kształtują sytuację prawnopodatkową podatnika.

Co do zasady, do materialnego prawa podatkowego nie można zaliczyć m.in. ustawy Kodeks cywilny. Zatem uregulowania znajdujące się w tym akcie prawnym, nie mogą stanowić podstawy do kształtowania obowiązków i praw wynikających z przepisów ustawy o podatku akcyzowym i aktów wykonawczych do tej ustawy.

Podsumowując, z punktu widzenia powstania obowiązku podatkowego w podatku akcyzowym kluczowe jest już samo dokonanie czynności, z którą ustawa wiąże powstanie tego obowiązku; nawet jeżeli zostałaby dokonana z naruszeniem przepisów (np. w drodze czynu zabronionego).

Jak wskazano już powyżej, przepis art. 100 ust. 1 pkt 2 ustawy jednoznacznie wskazuje, że przedmiotem opodatkowania akcyzą jest m.in. nabycie wewnątrzwspólnotowe samochodu osobowego niezarejestrowanego wcześniej na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym.

W przypadku nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego moment powstania obowiązku podatkowego reguluje art. 101 ust. 2 ustawy i zgodnie z pkt 1 i 2 tego przepisu związane jest to z nabyciem prawa rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel.

Zauważyć należy, że pojęcie „nabycia prawe rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel” nie jest tożsame „nabyciu prawa własności samochodu osobowego”. W tym względzie w orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że zakres podmiotowy pojęcia „nabycia prawa rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel” jest zdecydowanie szerszy i obejmuje także podmiot, który nie będąc prawnym właścicielem samochodu osobowego jest jego posiadaczem i który na podstawie konkretnej czynności z jego udziałem uzyskał możliwość faktycznego dysponowania pojazdem w sposób i w zakresie przysługującym właścicielowi - nawet jeżeli równocześnie skutkiem tej czynności nie jest przeniesienie prawa własności. Orzecznictwo w tym względzie jasno również wskazuje, że pojęcie to ma w pełni autonomiczny charakter na gruncie obowiązującej ustawy (por. wyrok NSA z dnia 3 września 2014 r. sygn. akt I GSK 199/13; z 20 lutego 2019 r., sygn. akt I GSK 1249/16; z 21 września 2012 r., sygn. akt I GSK 40/12, I GSK 41/12, I GSK 42/12, I GSK 43/12; z 13 grudnia 2012 r., sygn. akt I GSK 609/11).

Mając na uwadze opis sprawy, należy zatem stwierdzić, że w przedstawionym stanie faktycznym Spółka w chwili zawarcia umowy kupna-sprzedaży (w formie pisemnej) nabyła prawo rozporządzania samochodem jak właściciel. Na podstawie zawartej umowy uzyskała bowiem możliwość faktycznego dysponowania pojazdem w sposób i w zakresie przysługującym właścicielowi - Spółka dokonała m.in. przemieszczenia samochodu z Niemiec do Polski. W sytuacji tej bez znaczenia dla powstania obowiązku podatkowego pozostaje fakt, że zawarta umowa kupna-sprzedaży dotyczyła samochodu pochodzącego z kradzieży.

Stosownie zatem do definicji zawartej w art. 2 ust. 1 pkt 9 ustawy, oznacza to, że przemieszczenie z terytorium państwa członkowskiego na terytorium kraju samochodu osobowego niezarejestrowanego wcześniej w Polsce w rozumieniu ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1251, ze zm.) - jak to ma miejsce w sytuacji opisanej we wniosku - co do zasady podlega opodatkowaniu akcyzą.

Na skutek dokonania tej czynności (nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego) powstaje obowiązek podatkowy, zgodnie z regulacjami art. 101 ust. 2 ustawy. Przy czym, wyłączenie z powstania tego obowiązku, na mocy art. 100 ust. 2a ustawy wolą prawodawcy dotyczy wyłącznie nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego albo sprzedaży, o której mowa w art. 100 ust. 1 pkt 3 lit. a, jeżeli ten samochód osobowy został dostarczony wewnątrzwspólnotowo lub wyeksportowany w terminie 30 dni od dnia nabycia wewnątrzwspólnotowego albo sprzedaży i fakt dostawy wewnątrzwspólnotowej lub eksportu jest potwierdzany przez dokumenty, o których mowa w art. 107 ust. 3 (co nie ma miejsca w przedmiotowej sprawie).

Tym samym, mając na uwadze okoliczności przedstawione przez Państwa we wniosku należy stwierdzić, że z tytułu dokonanego przez Państwa nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego powstał obowiązek podatkowy zgodnie z art. 101 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 100 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku akcyzowym.

Tym samym Państwa stanowisko należało uznać za nieprawidłowe.

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Państwa i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.

Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Jesteśmy ściśle związani przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Jako Wnioskodawca Spółka ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu sprawy. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność. Równocześnie w przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź kontroli celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.

 

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

  - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb Ordynacji podatkowej. Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się Państwo do interpretacji.

  - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

  - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

 

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143, ze zm.; dalej jako: „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

   - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

   - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

 

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.