0111-KDIB3-3.4013.177.2026.2.MW

Interpretacja indywidualna – stanowisko nieprawidłowe

Szanowna Pani,

stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku akcyzowym jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

Pani wniosek z 1 czerwca 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie podatku akcyzowego wpłynął 1 czerwca 2026 r. Uzupełniła go Pani - w odpowiedzi na wezwanie - pismem z 10 lipca 2026 r. (data wpływu 10 lipca 2026 r.) Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

Od 12 lat zamieszkuje Pani na terytorium Niemiec, gdzie znajduje się Pani centrum życia zawodowego i rodzinnego. Jest Pani zatrudniona w Niemczech od września tego roku będzie Pani przebywać na urlopie rodzicielskim (…), pobierając świadczenie (…). Pozostaje Pani w stosunku pracy z niemieckim pracodawcą. W październiku bieżącego roku planuje Pani wraz z mężem oraz dzieckiem faktyczne przeniesienie miejsca zwykłego pobytu do Polski, gdzie będzie znajdowało się centrum Państwa życia rodzinnego. W Polsce zamierzają Państwo zamieszkać w lokalu mieszkalnym stanowiącym własność Pani ojca, który jest obecnie przygotowywany i remontowany na potrzeby stałego zamieszkania. Jest Pani również zameldowana w Polsce pod tym adresem, ponieważ utrzymuje Pani to mieszkanie.

Przedmiot mienia: W ramach przeprowadzki planuje Pani przywieźć do Polski samochód osobowy, który stanowi Pani własność od ponad 7 lat, był użytkowany przez Panią nieprzerwanie na terytorium Niemiec przez cały ten okres.

Dodatkowe informacje: Świadczenie (…) zamierza Pani kontynuować do końca 2027 roku w ramach unijnej koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, zgodnie z Rozporządzeniem (WE) nr 883/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. Jednocześnie wskazuje Pani, że na chwilę obecną nie jest możliwe dokonanie formalnego wymeldowania z Niemiec przed zakończeniem obowiązków administracyjnych związanych z trwającym do końca 2027 roku stosunkiem pracy oraz podleganiem niemieckiemu systemowi ubezpieczeń społecznych.

W związku z powyższym uprzejmie prosi Pani o informację, czy w przedstawionym stanie faktycznym przysługuje Pani prawo do zwolnienia z należności celnych oraz podatku akcyzowego dla przywożonego pojazdu jako mienia przesiedleńczego, czy brak formalnego wymeldowania z Niemiec na moment przywozu mienia wpływa na możliwość zastosowania tego zwolnienia, jakie dokumenty mogą zostać uznane za potwierdzenie zmiany miejsca zwykłego pobytu.

Jednocześnie wskazuje Pani, że zgodnie z zasadą miejsca zwykłego pobytu (habitual residence) wynikającą z prawa Unii Europejskiej, w szczególności stosowaną w systemie rejestracji pojazdów w państwach członkowskich, pojazd powinien być co do zasady zarejestrowany w państwie członkowskim, w którym znajduje się miejsce zwykłego pobytu właściciela oraz w którym pojazd jest zasadniczo użytkowany. W konsekwencji zmiana miejsca zwykłego pobytu do Polski wiąże się z koniecznością dostosowania rejestracji pojazdu do państwa, w którym będzie on faktycznie użytkowany zgodnie z powyższą zasadą prawa unijnego.

Wnioskuje Pani o ocenę sprawy w szczególności w oparciu o: Rozporządzenie Rady (WE) nr 1186/2009 z dnia 16 listopada 2009 r. (art. 3–11 – mienie osobiste osób przenoszących miejsce zwykłego pobytu), przepisy krajowe dotyczące mienia przesiedleńczego stosowane przez Krajową Administrację Skarbową, zasady ustalania miejsca zwykłego pobytu (habitual residence) wynikające z prawa Unii Europejskiej, stosowane w praktyce administracyjnej państw członkowskich. Z uwagi na złożoność przedstawionej sprawy oraz wielopłaszczyznowy charakter regulacji (prawo celne, podatkowe oraz unijna koordynacja systemów), zwracam się z uprzejmą prośbą o możliwie jednoznaczne i praktyczne wskazanie właściwej interpretacji.

W uzupełnieniu wniosku wskazała Pani, że:

- Samochód, którego dotyczy wniosek, jest samochodem osobowym w rozumieniu art. 100 ust. 4 ustawy o podatku akcyzowym.

- Po planowanej przeprowadzce miejscem Pani stałego pobytu będzie terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

- Na terytorium Polski będzie Pani przebywała przez co najmniej 185 dni w roku kalendarzowym. W Polsce będzie znajdowało się centrum Pani życia rodzinnego i osobistego.

- Decyzja o przeniesieniu miejsca zwykłego pobytu do Polski została podjęta w związku z planowanym trwałym przeniesieniem centrum życia rodzinnego do Polski.

- Przejawia się to w szczególności poprzez:

-  planowaną przeprowadzkę Pani, Pani męża i dziecka do Polski,

-  przygotowywanie lokalu mieszkalnego w Polsce do stałego zamieszkania,

-  zamiar stałego zamieszkania w Polsce,

-  planowany przywóz do Polski samochodu osobowego używanego dotychczas przez Panią w Niemczech,

-  zamiar użytkowania tego samochodu w Polsce po zmianie miejsca pobytu.

- Po przeprowadzce Pani więzi osobiste będą znajdowały się w Polsce.

- W Polsce zamieszka Pani wraz z mężem i dzieckiem. To w Polsce będzie znajdowało się centrum Państwa życia rodzinnego i osobistego. Zamieszkają Państwo w lokalu mieszkalnym należącym do Pani ojca, który jest przygotowywany do stałego zamieszkania.

- Po przeprowadzce nie będzie Pani wykonywała pracy na terytorium Niemiec. Pozostawanie w stosunku pracy z niemieckim pracodawcą będzie miało wyłącznie formalny charakter i będzie wynikało z przysługującego Pani urlopu rodzicielskiego oraz prawa do świadczenia (…). Świadczenie to będzie wypłacane przez właściwe instytucje niemieckie zgodnie z przepisami o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego Unii Europejskiej.

- Brak natychmiastowego wymeldowania z Niemiec będzie miał wyłącznie charakter administracyjny i będzie związany z trwającym stosunkiem pracy, urlopem rodzicielskim oraz pobieraniem świadczenia (…). Nie będzie to oznaczało, że centrum Pani życia osobistego lub rodzinnego pozostaje w Niemczech.

- Po przeprowadzce Pani miejscem zwykłego pobytu będzie Polska, gdzie wraz z mężem i dzieckiem będzie Pani koncentrowała życie rodzinne i osobiste.

- Kwestie rozliczeń podatkowych będą realizowane zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa [w odpowiedzi na pytanie Organu, cyt.: „Gdzie opłaca Pani podatki” – przypis Organu].

- Przed planowaną zmianą miejsca pobytu zamieszkiwała Pani na terytorium Niemiec przez okres znacznie przekraczający 12 kolejnych miesięcy poprzedzających zmianę miejsca pobytu.

- Samochód osobowy będący przedmiotem wniosku służył do Pani użytku osobistego w Niemczech przez okres znacznie przekraczający 6 miesięcy przed planowaną zmianą miejsca pobytu.

- Samochód posiada Pani i użytkuję od ponad 7 lat.

- Posiada Pani niemieckie dokumenty rejestracyjne pojazdu, tj. Zulassungsbescheinigung Teil I oraz Zulassungsbescheinigung Teil II, potwierdzające okres posiadania samochodu. Dokumenty te przedstawi Pani właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego, jeżeli będzie to wymagane.

- Przywożony samochód będzie przeznaczony do Pani użytku osobistego.

- Samochód nie jest i nie będzie przeznaczony do działalności gospodarczej.

- Samochód nie zostanie przez Panią sprzedany, wynajęty ani w jakikolwiek inny sposób oddany do używania osobie trzeciej przez okres 12 miesięcy, licząc od dnia przywozu samochodu na terytorium Polski.

- Samochód został nabyty przez Panią w Republice Federalnej Niemiec zgodnie z obowiązującymi tam przepisami.

- W związku z nabyciem ani planowanym wywozem samochodu do Polski nie korzystała Pani i nie występowała Pani o żaden zwrot podatku ani o żadne szczególne zwolnienie podatkowe w Niemczech.

Pytanie (ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu wniosku)

Czy w przedstawionym zdarzeniu przyszłym, na podstawie art. 110 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym, będzie Pani przysługiwało zwolnienie od podatku akcyzowego dla samochodu osobowego przywożonego do Polski jako mienie przesiedleńcze?

Pani stanowisko w sprawie (ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu wniosku)

Pani zdaniem w przedstawionym zdarzeniu przyszłym będzie Pani przysługiwało zwolnienie od podatku akcyzowego dla samochodu osobowego przywożonego do Polski jako mienie przesiedleńcze na podstawie art. 110 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku akcyzowym.

Spełnia Pani przesłanki zastosowania tego zwolnienia, ponieważ przed planowaną zmianą miejsca pobytu zamieszkiwała Pani na terytorium Niemiec przez okres znacznie przekraczający 12 miesięcy. Samochód stanowi Pani własność i był przez Panią używany w Niemczech przez ponad 7 lat, a więc przez okres znacznie dłuższy niż wymagane 6 miesięcy.

Po przeprowadzce Pani miejsce zwykłego pobytu będzie znajdowało się w Polsce. W Polsce będzie Pani mieszkała wraz z mężem i dzieckiem, a centrum Pani życia rodzinnego i osobistego zostanie przeniesione do Polski.

Samochód będzie przeznaczony wyłącznie do Pani użytku osobistego. Nie będzie wykorzystywany do działalności gospodarczej. Nie zostanie również sprzedany, wynajęty ani oddany do używania osobie trzeciej przez okres 12 miesięcy od dnia przywozu do Polski.

Dalsze pobieranie świadczenia (…) oraz formalne pozostawanie w stosunku pracy z niemieckim pracodawcą nie powinny wykluczać uznania, że nastąpi przeniesienie Pani miejsca zwykłego pobytu do Polski. Po przeprowadzce nie będzie Pani wykonywała pracy w Niemczech, a utrzymanie stosunku pracy będzie wynikało z urlopu rodzicielskiego i prawa do świadczenia rodzinnego wypłacanego przez właściwe instytucje niemieckie.

Również brak natychmiastowego wymeldowania z Niemiec nie powinien samodzielnie przesądzać o braku przeniesienia miejsca zwykłego pobytu, ponieważ będzie miał charakter formalno-administracyjny. Decydujące znaczenie powinno mieć faktyczne przeniesienie centrum życia rodzinnego i osobistego do Polski.

W konsekwencji uważa Pani, że w przedstawionym zdarzeniu przyszłym spełni Pani warunki do zastosowania zwolnienia od podatku akcyzowego dla samochodu osobowego przywożonego do Polski jako mienie przesiedleńcze.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku, w zakresie dotyczącym podatku akcyzowego, jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 412, ze zm., zwana dalej „ustawą” lub „ustawą o podatku akcyzowym”):

Ustawa określa opodatkowanie podatkiem akcyzowym, zwanym dalej „akcyzą”, wyrobów akcyzowych oraz samochodów osobowych, organizację obrotu wyrobami akcyzowymi, a także oznaczanie znakami akcyzy.

Jak stanowi art. 2 ust. 1 pkt 9 ustawy:

Nabycie wewnątrzwspólnotowe to przemieszczenie wyrobów akcyzowych lub samochodów osobowych z terytorium państwa członkowskiego na terytorium kraju.

Stosownie do art. 100 ust. 1 ustawy:

W przypadku samochodu osobowego przedmiotem opodatkowania akcyzą jest:

1) import samochodu osobowego niezarejestrowanego wcześniej na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym, z wyłączeniem przypadków, gdy dług celny wygasł na podstawie art. 124 ust. 1 lit. e-g lub k unijnego kodeksu celnego;

2) nabycie wewnątrzwspólnotowe samochodu osobowego niezarejestrowanego wcześniej na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym;

3) pierwsza sprzedaż na terytorium kraju samochodu osobowego niezarejestrowanego na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym:

a) wyprodukowanego na terytorium kraju,

b) od którego nie została zapłacona akcyza z tytułu czynności, o których mowa w pkt 1 albo 2.

W świetle art. 100 ust. 3 ustawy:

Jeżeli w stosunku do samochodu osobowego powstał obowiązek podatkowy w związku z wykonaniem jednej z czynności podlegającej opodatkowaniu to nie powstaje obowiązek podatkowy na podstawie innej czynności podlegającej opodatkowaniu, jeżeli kwota akcyzy została określona lub zadeklarowana w należnej wysokości.

Jak wynika z art. 100 ust. 4 ustawy:

Samochody osobowe są to pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne objęte pozycją CN 8703 przeznaczone zasadniczo do przewozu osób, inne niż objęte pozycją 8702, włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi, z wyłączeniem pojazdów samochodowych i pozostałych pojazdów, które nie wymagają rejestracji zgodnie z przepisami o ruchu drogowym.

W myśl art. 101 ust. 2 ustawy:

Obowiązek podatkowy z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego niezarejestrowanego wcześniej na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym powstaje z dniem:

1) przemieszczenia samochodu osobowego z terytorium państwa członkowskiego na terytorium kraju - jeżeli nabycie prawa rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel nastąpiło przed przemieszczeniem samochodu na terytorium kraju;

2) nabycia prawa rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel - jeżeli nabycie prawa rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel nastąpiło po przemieszczeniu samochodu osobowego na terytorium kraju;

3) złożenia wniosku o rejestrację samochodu osobowego na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym - jeżeli podmiot występujący z wnioskiem o rejestrację na terytorium kraju nabytego wewnątrzwspólnotowo samochodu osobowego nie jest jego właścicielem.

Zgodnie z art. 101 ust. 5 ustawy:

Jeżeli nie można określić dnia, w którym powstał obowiązek podatkowy z tytułu dokonania danej czynności lub wystąpienia stanu faktycznego podlegających opodatkowaniu, o których mowa w art. 100 ust. 1, 1a lub 2, za dzień jego powstania uznaje się dzień, w którym uprawniony organ podatkowy stwierdził dokonanie czynności lub wystąpienie stanu faktycznego podlegających opodatkowaniu.

Stosownie do art. 102 ust. 1 ustawy:

Podatnikiem jest osoba fizyczna, osoba prawna oraz jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej:

1) która dokonuje czynności, o których mowa w art. 100 ust. 1 lub 2, lub

2) która nabyła lub posiada samochód osobowy, o którym mowa w art. 100 ust. 1a pkt 2, lub

3) na której ciąży obowiązek złożenia zawiadomienia o dokonaniu w pojeździe samochodowym zarejestrowanym na terytorium kraju zmian konstrukcyjnych zmieniających rodzaj tego pojazdu na samochód osobowy, zgodnie z przepisami o ruchu drogowym - w przypadku, o którym mowa w art. 100 ust. 1a pkt 1.

Jak stanowi art. 102 ust. 2 ustawy:

W przypadkach, o których mowa w art. 101 ust. 2 pkt 1 i 2, jeżeli przemieszczenia samochodu osobowego z terytorium państwa członkowskiego na terytorium kraju dokonał inny podmiot niż podmiot, który nabył prawo rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel, podatnikiem jest osoba fizyczna, osoba prawna oraz jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, która nabyła prawo rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel.

W świetle art. 110 ust. 1 ustawy:

Zwalnia się od akcyzy samochód osobowy przywożony przez osobę fizyczną przybywającą na terytorium kraju na pobyt stały lub powracającą z czasowego pobytu z terytorium państwa członkowskiego na terytorium kraju, jeżeli łącznie są spełnione następujące warunki:

1) samochód osobowy jest przeznaczony do użytku osobistego tej osoby;

2) samochód osobowy służył do użytku osobistego tej osoby w miejscu poprzedniego jej pobytu w państwie członkowskim Unii Europejskiej przez okres co najmniej 6 miesięcy przed zmianą miejsca pobytu;

3) osoba ta przedstawi właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego dowód potwierdzający spełnienie warunku, o którym mowa w pkt 2;

4) samochód osobowy nie zostanie sprzedany, wynajęty lub w jakikolwiek inny sposób oddany do użytku osobie trzeciej przez okres 12 miesięcy, licząc od dnia jego przywozu na terytorium kraju;

5) samochód osobowy został nabyty lub wprowadzony do obrotu zgodnie z przepisami dotyczącymi opodatkowania obowiązującymi w państwie członkowskim Unii Europejskiej, w którym osoba fizyczna miała miejsce zamieszkania, a przy wywozie nie zastosowano zwolnienia od akcyzy lub zwrotu podatku.

Zgodnie z art. 110 ust. 6 ustawy:

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, 2 i 4, właściwy naczelnik urzędu skarbowego wydaje zaświadczenie stwierdzające zwolnienie od akcyzy.

W myśl art. 110 ust. 7 ustawy:

W przypadku przywozu, o którym mowa w ust. 1 i 2, z terytorium państwa członkowskiego, samochód osobowy jest zwolniony od akcyzy, jeżeli został przywieziony przed upływem 12 miesięcy od dnia osiedlenia się osoby fizycznej na terytorium kraju.

Jak stanowi art. 110 ust. 8 ustawy:

Za miejsce stałego pobytu uznaje się miejsce, w którym osoba fizyczna przebywa przez co najmniej 185 dni w roku kalendarzowym ze względu na swoje więzi osobiste i zawodowe. W przypadku osoby niezwiązanej z tym miejscem zawodowo na osobiste powiązania wskazuje istnienie ścisłych więzi pomiędzy tą osobą a miejscem, w którym mieszka. Jednakże za miejsce stałego pobytu osoby związanej zawodowo z miejscem innym niż miejsce powiązań osobistych, i z tego względu przebywającej na zmianę w różnych miejscach na terytoriach dwóch lub więcej państw członkowskich Unii Europejskiej, uznaje się miejsce, z którym jest związana osobiście, pod warunkiem że regularnie tam powraca. Ten ostatni warunek nie musi być spełniony, jeśli osoba mieszka na terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej w celu wypełnienia zadania w określonym czasie. Studia wyższe bądź nauka w szkole poza miejscem stałego pobytu nie stanowią zmiany miejsca stałego pobytu.

Na wstępie należy wskazać, że w toku postępowania o wydanie interpretacji indywidulanej przepisów prawa podatkowego, Organ nie może kierować się w swych rozstrzygnięciach innymi aspektami aniżeli wyłącznie tymi, które wynikają z przepisów prawa podatkowego i zasad ich wykładni, w tym zasady autonomii prawa podatkowego, która jest swego rodzaju kompromisem pomiędzy zasadami spójności i zupełności systemu prawa, do którego prawo podatkowe przynależy, a jego niezależnością w obrębie tego systemu. Wskazana zasada autonomii winna także uwzględniać specyfikę poszczególnych podatków i przepisów kształtujących dany podatek w okolicznościach będących każdorazowo przedmiotem interpretacji indywidualnej.

Pani wątpliwości dotyczą ustalenia, czy w przedstawionym zdarzeniu przyszłym, na podstawie art. 110 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku akcyzowym, będzie Pani przysługiwało zwolnienie od podatku akcyzowego dla samochodu osobowego przywożonego do Polski jako mienie przesiedleńcze.

Wyjaśnić już na wstępie należy, że indywidualna interpretacja prawa podatkowego nie jest aktem administracyjnym, a więc nie rozstrzyga o prawach i obowiązkach jej adresata. Jest to czynność, która nie dotyczy uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, a tylko o nich się wypowiada. Polega ona bowiem wyłącznie na udzieleniu informacji i nie wiąże się z przyznaniem, stwierdzeniem albo uznaniem uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Wydanie indywidualnej interpretacji prawa podatkowego nie tworzy w stosunku do jej adresata jakichkolwiek prawnie znaczących uprawnień i/lub obowiązków. Tworzy jedynie stan udzielenia informacji o możliwościach stosowania i wykładni prawa, do której jej adresat może się zastosować, choć niewątpliwie nie ma takiego obowiązku. Na etapie uzyskiwania interpretacji dochodzi jedynie do niewiążącej „wymiany poglądów” na możliwość zastosowania konkretnych przepisów prawa podatkowego do pewnego stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego (por. wyrok NSA z 3 czerwca 2014 r., sygn. akt II FSK 1550/12; prawomocny wyrok WSA w Poznaniu z 15 września 2021 r., sygn. akt I SA/Po 520/21).

W kontekście powyższego zaznaczyć zatem należy, że o rzeczywistym prawie do zastosowania omawianego w sprawie zwolnienia lub jego braku, ostateczną decyzję podejmuje właściwy naczelnik urzędu skarbowego, który zgodnie z art. 110 ust. 6 ustawy jest właściwy do wydania ewentualnego zaświadczenia stwierdzającego zwolnienie od akcyzy.

Mając na uwadze przedstawione we wniosku okoliczności i przywołane przepisy ustawy o podatku akcyzowym, które są w niniejszej sprawie podstawą poczynionego rozstrzygnięcia, w pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że możliwość zwolnienia od akcyzy samochodu osobowego przywożonego przez osobę fizyczną przybywającą na terytorium kraju na pobyt stały lub powracającą z czasowego pobytu z terytorium państwa członkowskiego na terytorium kraju, wymaga łącznego spełnienia następujących warunków wymienionych w art. 110 ust. 1 pkt 1 ustawy:

- samochód osobowy jest przeznaczony do użytku osobistego tej osoby;

- samochód osobowy służył do użytku osobistego tej osoby w miejscu poprzedniego jej pobytu w państwie członkowskim Unii Europejskiej przez okres co najmniej 6 miesięcy przed zmianą miejsca pobytu;

- osoba ta przedstawi właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego dowód potwierdzający spełnienie warunku, o którym mowa w pkt 2;

- samochód osobowy nie zostanie sprzedany, wynajęty lub w jakikolwiek inny sposób oddany do użytku osobie trzeciej przez okres 12 miesięcy, licząc od dnia jego przywozu na terytorium kraju;

- samochód osobowy został nabyty lub wprowadzony do obrotu zgodnie z przepisami dotyczącymi opodatkowania obowiązującymi w państwie członkowskim Unii Europejskiej, w którym osoba fizyczna miała miejsce zamieszkania, a przy wywozie nie zastosowano zwolnienia od akcyzy lub zwrotu podatku.

Dodatkowo, jak wynika z art. 110 ust. 7 ustawy (który należy stosować odpowiednio), samochód osobowy będzie mógł być objęty zwolnieniem od akcyzy, jeżeli został przywieziony przed upływem 12 miesięcy od dnia osiedlenia się osoby fizycznej na terytorium kraju.

Zaznaczyć należy, że zgodnie z treścią art. 110 ust. 8 ustawy, za miejsce stałego pobytu uznaje się miejsce, w którym osoba fizyczna przebywa przez co najmniej 185 dni w roku kalendarzowym ze względu na swoje więzi osobiste i zawodowe.

Przechodząc do oceny Pani stanowiska zaznaczenia wymaga, że w art. 110 ust. 1 ustawy określono zwolnienie od podatku akcyzowego dla samochodu osobowego przywożonego przez osobę fizyczną przybywającą na terytorium kraju na pobyt stały lub powracającą z pobytu czasowego z terytorium państwa członkowskiego na teren kraju. Omawiane zwolnienie wymaga od osoby przesiedlającej się spełnienia podstawowego warunku, jakim jest przeniesienie swojego dotychczasowego miejsca pobytu poza granicami kraju do Polski. Dodatkowo, ustawodawca uzależnił to zwolnienie od łącznego wypełnienia pozostałych warunków wyszczególnionych w pkt 1-5 ww. przepisu.

Na potrzeby omawianego zwolnienia w art. 110 ust. 8 ustawy ustawodawca wprowadził definicję miejsca stałego pobytu, która wyróżnia dwa kryteria stwierdzenia stałego miejsca pobytu, które zgodnie z wykładnią językową muszą wystąpić łącznie - czas pobytu w ciągu roku (185 dni) oraz posiadanie z tym miejscem więzi zawodowych lub osobistych. Jak zauważa W. Modzelewski w komentarzu do ustawy (komentarz do art. 110 ustawy, red. W. Modzelewski, 2022, wyd. 13, Legalis C.H. Beck), więzi zawodowe ustawodawca utożsamia ze stałym miejscem wykonywania pracy i te więzi są co do zasady istotniejsze. W przypadku jednak gdy miejsce, w którym istnieją więzi zawodowe, występuje na zmianę co najmniej w dwóch państwach członkowskich, to decydujące jest miejsce, gdzie istnieją więzi osobiste, pod warunkiem regularnego do niego powrotu.

Jak z kolei wyjaśnił WSA w Gdańsku w prawomocnym orzeczeniu z 24 marca 2020 r., sygn. akt I SA/Gd 1949/19: „(…) W wyroku z dnia 26 kwietnia 2007 r., w sprawie C-392/05 Alevizos v. Ypourgos Oikonomikon, Trybunał Sprawiedliwości stwierdził, że dla uznania miejsca stałego pobytu za stałe centrum interesów danej osoby, pod uwagę powinny być wzięte wszystkie mające znaczenie okoliczności faktyczne, to jest w szczególności fizyczne przebywanie tej osoby i członków jej rodziny, posiadanie miejsca zamieszkania, miejsce, gdzie dzieci faktycznie chodzą do szkoły, miejsce działalności zawodowej, lokalizacja interesów majątkowych, więzów administracyjnych z władzami publicznymi i organizacjami społecznymi, ponieważ elementy te oznaczają wolę tej osoby ustabilizowania miejsca pobytu, z racji trwałości wynikającej z normalnych nawyków życiowych i rozwoju zwykłych relacji społecznych i zawodowych. Dla ustalenia miejsca zamieszkania nie jest zatem wystarczające samo zamieszkiwanie w sensie fizycznym, ale bez zamiaru stałego pobytu, ani też sam zamiar stałego pobytu.

Odnosząc powyższe uwagi do niniejszej sprawy podzielić należy stanowisko organów, że jakkolwiek skarżący niewątpliwie przebywał na terenie Niemiec i wynajmował tam mieszkanie, niemniej jednak zgromadzony materiał dowodowy nie potwierdza, aby jego wolą było przeniesienie tam swojego ośrodka życiowego. Przeczą temu obiektywne okoliczności, takie jak zachowanie miejsca zamieszkania w Polsce (zameldowanie na pobyt stały) oraz składanie w Polsce deklaracji podatkowych dotyczących wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodów osobowych i płacenie podatków. Skarżący nie tylko zatem był w Polsce zameldowany na pobyt stały, ale też na terenie Polski przebywał i sprawdzał na jej teren samochody osobowe. Wskazuje to na zachowanie z Polską więzi mieszkaniowych (zameldowanie na pobyt stały), majątkowych (sprowadzanie na terytorium kraju samochodów osobowych) i podatkowych. Taki stan rzeczy, jak słusznie wskazał organ, miał miejsce przynajmniej od 17 lipca 2017 r., będącym datą osobistego złożenia przez skarżącego pierwszej z trzech deklaracji dotyczących wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu osobowego.

(…) Podkreślić należy, że samo nawet długotrwałe przebywanie w Niemczech i zamieszkiwanie tam, przy jednoczesnym zachowaniu więzi mieszkaniowych, majątkowych i podatkowych z Polską, nie oznacza zlokalizowania tam stałego centrum swoich interesów. W rozpatrywanej sprawie nie jest wystarczające oświadczenie skarżącego, że jego zamiarem było osiedlenie się na terenie Niemiec, skoro obiektywne okoliczności wskazujące na zachowanie przez niego więzi mieszkaniowych, majątkowych i podatkowych z Polską temu przeczą”.

W podobnym duchu wypowiedział się również WSA w Gdańsku w prawomocnym orzeczeniu z 24 lipca 2018 r., sygn. akt I SA/Gd 383/18, wskazując m.in., że: „(…) Samo jednak nawet długotrwałe przebywanie w Niemczech i zamieszkiwanie tam, przy jednoczesnym zachowaniu więzi zawodowych a także społecznych i podatkowych z Polską, nie oznacza zlokalizowania tam stałego centrum swoich interesów.

Jak wynika z akt sprawy, skarżący złożył w Urzędzie Skarbowym m.in. zeznanie PIT-36L i PIT-37 za 2015 rok wskazując zarówno adres zamieszkania [...] jak i adres prowadzenia działalności: [...]. Słusznie stwierdził organ, że nie można zgodzić się z twierdzeniem, iż stałym miejscem pobytu skarżącego - w myśl art. 110 ust. 8 u.p.a. - były Niemcy, skoro złożył on zeznania podatkowe w Polsce.

W rozpatrywanej sprawie nie jest wystarczające oświadczenie skarżącego, że jego zamiarem było osiedlenie się na terenie Niemiec, skoro obiektywne okoliczności wskazujące na zachowanie przez niego więzi zawodowych i podatkowych z Polską temu przeczą.”

Analiza obowiązujących przepisów oraz orzecznictwa w tym zakresie wskazuje więc, że na potrzeby zwolnienia pod uwagę powinny być wzięte wszystkie mające znaczenie okoliczności, na podstawie których określić można charakter pobytu poza granicami kraju osoby ubiegającej się o zwolnienie. Ocena tych okoliczności powinna uwzględniać również podstawową zasadę prawa podatkowego, mianowicie powszechność opodatkowania akcyzą wyrobów akcyzowych i samochodów osobowych i ścisłą interpretację przywilejów, stanowiących odstępstwo o przywołanej zasady powszechności opodatkowania.

Z przedstawionego opisu zdarzenia przyszłego wynika, że od 12 lat zamieszkuje Pani na terytorium Niemiec, gdzie znajduje się Pani centrum życia zawodowego i rodzinnego. Jest Pani zatrudniona w Niemczech od września tego roku będzie Pani przebywać na urlopie rodzicielskim (…), pobierając świadczenie (…). Pozostaje Pani w stosunku pracy z niemieckim pracodawcą. W październiku bieżącego roku planuje Pani wraz z mężem oraz dzieckiem faktyczne przeniesienie miejsca zwykłego pobytu do Polski, gdzie - jak Pani wskazała - będzie znajdowało się centrum Państwa życia rodzinnego. W Polsce zamierzają Państwo zamieszkać w lokalu mieszkalnym stanowiącym własność Pani ojca, który jest obecnie przygotowywany i remontowany na potrzeby stałego zamieszkania. Jest Pani również zameldowana w Polsce pod tym adresem, ponieważ utrzymuje Pani to mieszkanie. W ramach przeprowadzki planuje Pani przywieźć do Polski samochód osobowy, który stanowi Pani własność od ponad 7 lat, był użytkowany przez Panią nieprzerwanie na terytorium Niemiec przez cały ten okres.

W świetle tak przedstawionego opisu sprawy, zdaniem Organu nie będzie Pani przysługiwała możliwość ubiegania się o zwolnienie wynikające z art. 110 ust. 1 ustawy. Z podanych przez Panią informacji wynika bowiem, że samo przeniesienie więzi mieszkaniowych, rodzinnych i majątkowych do Polski, nie oznacza zlikwidowania w Niemczech centrum Pani interesów. Wskazała Pani w uzupełnieniu wniosku, że Po przeprowadzce nie będzie Pani wykonywała pracy na terytorium Niemiec, jednak pozostawanie Pani w stosunku pracy z niemieckim pracodawcą wraz z prawem przysługującego Pani urlopu rodzicielskiego oraz prawa do świadczenia (…). Nie wymelduje się Pani również z Pani miejsca zameldowania w Niemczech, ponieważ jest tam Pani związana trwającym stosunkiem pracy, urlopem rodzicielskim oraz pobieraniem świadczenia (…). Przedstawiony opis sprawy nie wskazuje, aby Pani wolą było przeniesienie ostatecznie na terytorium Polski swojego ośrodka życiowego, bowiem istotne są dla Pani więzi ekonomiczne związane z utrzymywanym stosunkiem pracy z Niemieckim pracodawcą i pobieraniem świadczenia. Zachowanie więzi zawodowych i podatkowych z Niemcami, pomimo przeprowadzenia się wraz z rodziną do Polski i zamieszkanie w Polsce, nie oznacza zlokalizowania w Polsce stałego centrum swoich interesów, co znajduje potwierdzenie w przytoczonym wyżej wyroku WSA w Gdańsku z 24 lipca 2018 r., sygn. akt I SA/Gd 383/18. Tym samym nie zostaje spełniona podstawowa przesłanka do ubiegania się o zwolnienie wynikające z art. 110 ust. 1 ustawy.

W konsekwencji w ocenie Organu w opisanej sytuacji, po przywozie samochodu osobowego z Niemiec do Polski, nie będzie Pani miała możliwości ubiegania się o zwolnienie od akcyzy na podstawie art. 110 ust. 1 ustawy, a nabyty wewnątrzwspólnotowo samochód winien zostać opodatkowany właściwą stawką akcyzy.

Wobec powyższego Pani stanowisko należy uznać za nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Organ informuje, że wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (zadanego pytania) Wnioskodawcy, w odniesieniu do opisanego zdarzenia przyszłego. Zauważyć bowiem należy, że to wyłącznie Wnioskodawca, w treści składanego wniosku, kształtuje jego zakres przedmiotowy. Zatem kwestie, które nie zostały objęte pytaniem wskazanym we wniosku, nie mogą być rozpatrzone – zgodnie z art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622, ze zm.; dalej jako: „Ordynacja podatkowa”).

Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ podatkowy jest ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu sprawy. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy lub stanu prawnego, udzielona odpowiedź traci swą aktualność. Równocześnie w przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź kontroli celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

-       Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa. Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.

-      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

-     Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (…).

Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

-     w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

-      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.