0111-KDIB3-3.4012.454.2026.1.AW

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej z 23 września 2026 r., który dotyczy podatku od towarów i usług w zakresie uznania transakcji za wewnątrzwspólnotowe nabycie towaru i jej wykazania oraz określenia momentu powstania obowiązku podatkowego wpłynął 25 września sierpnia 2026 r. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Wnioskodawca prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług (VAT) oraz jest zarejestrowany jako podatnik VAT-UE.

W ramach prowadzonej działalności gospodarczej Wnioskodawca dokonuje zakupu towarów handlowych od kontrahentów mających siedzibę w Chińskiej Republice Ludowej, a więc poza terytorium Unii Europejskiej. Nabywane towary są przeznaczone do wykonywania przez Wnioskodawcę czynności opodatkowanych podatkiem VAT.

Transakcje są realizowane na warunkach Incoterms DDP (Delivered Duty Paid). Zgodnie z ustaleniami handlowymi kontrahent z Chin odpowiada za organizację transportu towarów do miejsca przeznaczenia w Polsce oraz za dokonanie formalności związanych z importem towarów na terytorium Unii Europejskiej, a także za poniesienie kosztów i należności związanych z tym importem, w tym należności celnych i podatków związanych z importem.

Wnioskodawca nie dokonuje zgłoszenia celnego towarów, nie występuje jako importer ani zgłaszający w procedurze celnej oraz nie dokonuje odprawy celnej towarów na terytorium Polski. Wnioskodawca nie otrzymuje polskiego dokumentu celnego PZC/SAD, w którym występowałby jako importer lub zgłaszający.

Towary po opuszczeniu terytorium Chińskiej Republiki Ludowej są transportowane na terytorium Unii Europejskiej. Przed dostarczeniem towarów do Polski są one obejmowane procedurą importową w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, w szczególności w Republice Federalnej Niemiec, przez kontrahenta z Chin lub podmiot działający na jego rzecz.

Po dokonaniu importu w innym państwie członkowskim towary uzyskują unijny status celny, a następnie są przemieszczane z terytorium tego państwa członkowskiego na terytorium Polski i dostarczane Wnioskodawcy.

Transport na poszczególnych etapach realizowany jest przez firmy kurierskie lub przewoźników. Na etykietach przesyłek może znajdować się adres nadawcy lub centrum logistycznego znajdującego się w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, np. w Republice Federalnej Niemiec, z którego przesyłka jest następnie kierowana do Polski.

Wnioskodawca posiada elektroniczną dokumentację dotyczącą przebiegu transportu poszczególnych przesyłek, w szczególności dane dotyczące śledzenia przesyłek (tracking) dostępne za pośrednictwem platformy (...) Dane te wskazują poszczególne etapy transportu, w tym miejsca nadania, tranzytu oraz kolejne lokalizacje przesyłek. W przypadku przesyłek objętych opisanym modelem dostawy dane trackingowe wskazują na przemieszczanie towarów z terytorium Chińskiej Republiki Ludowej do państwa członkowskiego Unii Europejskiej, a następnie z tego państwa członkowskiego do Polski.

Wnioskodawca posiada faktury handlowe wystawiane przez kontrahentów z Chin, dokumentujące zakup towarów. Kontrahenci z Chin nie posiadają numeru identyfikacyjnego VAT-UE nadanego przez państwo członkowskie Unii Europejskiej ani polskiego numeru VAT.

Prawo do rozporządzania towarami jak właściciel jest przenoszone na Wnioskodawcę w momencie dostarczenia towarów do miejsca przeznaczenia na terytorium Polski.

Wnioskodawca nie nabywa towarów w celu ich dalszego przemieszczenia do innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej. Po dostarczeniu do Polski towary są wykorzystywane w prowadzonej przez Wnioskodawcę działalności gospodarczej do wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem VAT.

W opisanym modelu Wnioskodawca nie rozlicza w Polsce importu towarów, ponieważ nie jest podmiotem dokonującym importu ani nie występuje jako importer w dokumentach celnych. Wnioskodawca rozlicza natomiast nabycie towarów w związku z ich przemieszczeniem z innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej na terytorium Polski.

Przedmiotem wniosku jest ustalenie prawidłowej kwalifikacji podatkowej opisanych transakcji, w szczególności ustalenie, czy w przedstawionych okolicznościach nabycie towarów stanowi dla Wnioskodawcy wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów na terytorium Polski oraz określenie momentu powstania obowiązku podatkowego z tego tytułu.

Pytanie

Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z którym nabycie towarów od kontrahenta z siedzibą w Chińskiej Republice Ludowej, realizowane na warunkach Incoterms DDR w sytuacji gdy towary przed dostarczeniem do Polski są importowane na terytorium Unii Europejskiej w innym państwie członkowskim, uzyskują unijny status celny, a następnie są przemieszczane z terytorium tego państwa członkowskiego na terytorium Polski i dostarczane Wnioskodawcy, stanowi wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów, o którym mowa w art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, w związku z czym Wnioskodawca powinien rozliczyć podatek VAT z tytułu tego WNT w JPK_V7M, bez wykazywania tej transakcji w informacji podsumowującej VAT-UE z uwagi na brak po stronie chińskiego kontrahenta numeru identyfikacyjnego VAT-UE, a obowiązek podatkowy z tytułu tego WNT powstaje zgodnie z art. 20 ust. 5 tej ustawy, tj. z chwilą wystawienia faktury przez kontrahenta, nie później jednak niż 15. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano dostawy towarów?

Pana stanowisko w sprawie

Opisane nabycie towarów od kontrahenta z siedzibą w Chińskiej Republice Ludowej, realizowane na warunkach incoterms DDP, stanowi dla Wnioskodawcy wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów na terytorium Polski, o którym mowa w art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług.

Zgodnie z opisanym stanem faktycznym towary przed ich dostarczeniem do Polski są importowane na terytorium Unii Europejskiej w innym państwie członkowskim niż Polska. Po dokonaniu importu towary uzyskują unijny status celny, a następnie są przemieszczane z terytorium tego państwa członkowskiego na terytorium Polski, gdzie są dostarczane Wnioskodawcy.

W ocenie Wnioskodawcy istotne znaczenie dla kwalifikacji podatkowej transakcji ma fakt, że w momencie rozpoczęcia transportu towarów do Polski towary znajdują się już na terytorium Unii Europejskiej i posiadają unijny status celny. Następuje zatem ich faktyczne przemieszczenie z terytorium jednego państwa członkowskiego na terytorium innego państwa członkowskiego, a Wnioskodawca nabywa prawo do rozporządzania towarami jak właściciel.

W konsekwencji, zdaniem Wnioskodawcy, spełnione są przesłanki uznania opisanej transakcji za wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów, o którym mowa w art. 9 ust. 1 ustawy o VAT.

Okoliczność, że sprzedawcą towarów jest podmiot mający siedzibę w Chińskiej Republice Ludowej, nie powinna — zdaniem Wnioskodawcy — wykluczać kwalifikacji transakcji jako WNT, ponieważ przed przemieszczeniem towarów do Polski nastąpił ich import do Unii Europejskiej, a następnie towary zostały przemieszczone z innego państwa członkowskiego do Polski.

Wnioskodawca nie dokonuje importu towarów na terytorium Polski, nie występuje jako importer ani zgłaszający w procedurze celnej i nie otrzymuje dokumentu celnego PZC/SAD dotyczącego importu tych towarów w Polsce. W konsekwencji, zdaniem Wnioskodawcy, nie zachodzi po jego stronie obowiązek rozliczenia podatku VAT jako podatku należnego z tytułu importu towarów w Polsce.

Zdaniem Wnioskodawcy obowiązek rozliczenia podatku VAT powstaje natomiast po jego stronie z tytułu WNT. Wnioskodawca powinien zatem wykazać podatek należny z tytułu WNT w ewidencji i deklaracji JPK_V7M oraz, przy spełnieniu warunków do odliczenia, wykazać odpowiednią kwotę podatku naliczonego.

Wnioskodawca uważa jednocześnie, że brak numeru identyfikacyjnego VAT-UE po stronie kontrahenta z Chin powoduje brak możliwości wykazania tej transakcji w informacji podsumowującej VAT-UE w sposób wymagający wskazania numeru VAT-UE dostawcy. Brak tego numeru nie powinien jednak powodować braku obowiązku rozliczenia samego WNT w Polsce.

Wnioskodawca posiada dokumentację potwierdzającą zakup towarów, w szczególności faktury wystawiane przez kontrahenta z Chin, a także dokumentację dotyczącą przebiegu transportu, w tym dane trackingowe dostępne za pośrednictwem platformy (...) Dokumentacja ta pozwala na wykazanie faktycznego przebiegu transportu towarów, w szczególności ich przemieszczenia z terytorium Chińskiej Republiki Ludowej do państwa członkowskiego Unii Europejskiej, a następnie z tego państwa członkowskiego do Polski.

W zakresie momentu powstania obowiązku podatkowego Wnioskodawca stoi na stanowisku, że w przypadku zakwalifikowania transakcji jako WNT zastosowanie znajduje art. 20 ust. 5 ustawy o VAT.

W konsekwencji obowiązek podatkowy powinien powstać z chwilą wystawienia faktury przez kontrahenta, nie później jednak niż 15. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano dostawy towarów.

Zdaniem Wnioskodawcy powyższa zasada znajduje zastosowanie również w opisanym modelu dostawy, w którym kontrahentem handlowym jest podmiot z siedzibą w Chińskiej Republice Ludowej, jeżeli towary przed ich dostarczeniem do Polski zostały zaimportowane do Unii Europejskiej w innym państwie członkowskim, uzyskały unijny status celny, a następnie zostały przemieszczone do Polski.

W związku z powyższym Wnioskodawca uważa, że opisane transakcje powinny być kwalifikowane jako wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów na terytorium Polski, rozliczane w JPK_V7M, bez wykazywania ich w informacji podsumowującej VAT-UE z uwagi na brak numeru VAT-UE kontrahenta, a obowiązek podatkowy z ich tytułu powinien być ustalany zgodnie z art. 20 ust. 5 ustawy o VAT.

Wnioskodawca wnosi o potwierdzenie prawidłowości przedstawionego stanowiska.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 1263 ze zm.) – zwanej dalej ustawą:

Opodatkowaniu ww. podatkiem podlegają:

1. odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;

2. eksport towarów;

3. import towarów na terytorium kraju;

4. wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;

5. wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.

Z powołanego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie z którą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają wymienione czynności, ale tylko w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.

W myśl art. 2 pkt 1, 3 i 4 ustawy:

Przez terytorium kraju rozumie się terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z zastrzeżeniem art. 2a.

Przez terytorium Unii Europejskiej rozumie się terytoria państw członkowskich Unii Europejskiej […].

Przez terytorium państwa członkowskiego rozumie się terytorium państwa wchodzące w skład terytorium Unii Europejskiej, z zastrzeżeniem art. 2a.

W świetle art. 2 pkt 6 ustawy:

Towarami są rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

Stosownie do art. 2 pkt 7 ustawy:

Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o imporcie towarów – rozumie się przez to przywóz towarów z terytorium państwa trzeciego na terytorium Unii Europejskiej.

Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy:

Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).

Według art. 2 pkt 22 ustawy:

Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży rozumie się przez to odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.

Odnosząc się do wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów należy wskazać, że według art. 9 ust. 1 ustawy:

Przez wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 4, rozumie się nabycie prawa do rozporządzania jak właściciel towarami, które w wyniku dokonanej dostawy są wysyłane lub transportowane na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium państwa członkowskiego rozpoczęcia wysyłki lub transportu przez dokonującego dostawy, nabywcę towarów lub na ich rzecz.

W myśl art. 9 ust. 2 ustawy:

Przepis ust. 1 stosuje się pod warunkiem, że:

1) nabywcą towarów jest:

a) podatnik, o którym mowa w art. 15, lub podatnik podatku od wartości dodanej, a nabywane towary mają służyć działalności gospodarczej podatnika,

b) osoba prawna niebędąca podatnikiem, o którym mowa w lit. a

- z zastrzeżeniem art. 10;

2) dokonujący dostawy towarów jest podatnikiem, o którym mowa w pkt 1 lit. a.

Zgodnie z art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy:

Miejscem dostawy towarów jest w przypadku towarów wysyłanych lub transportowanych przez dokonującego ich dostawy, ich nabywcę lub przez osobę trzecią - miejsce, w którym towary znajdują się w momencie rozpoczęcia wysyłki lub transportu do nabywcy.

Stosownie do art. 22 ust. 4 ustawy:

W przypadku gdy miejscem rozpoczęcia wysyłki lub transportu towarów jest terytorium państwa trzeciego, dostawę towarów dokonywaną przez podatnika lub podatnika podatku od wartości dodanej, który jest również podatnikiem z tytułu importu albo zaimportowania tych towarów, uważa się za dokonaną na terytorium państwa członkowskiego importu albo zaimportowania tych towarów.

Stosownie do art. 25 ust. 1 ustawy:

Wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów uznaje się za dokonane na terytorium państwa członkowskiego, na którym towary znajdują się w momencie zakończenia ich wysyłki lub transportu.

Według art. 15 ust. 1 ustawy:

Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

W myśl art. 15 ust. 2 ustawy:

Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Ponadto, na mocy art. 17 ust. 1 pkt 3 ustawy:

Podatnikami są również osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne dokonujące wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów.

Należy wskazać, że z brzmienia art. 9 ust. 1 ustawy wynika, że aby wystąpiło wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów (WNT), po pierwsze, podmiot z jednego państwa członkowskiego musi nabyć prawo do rozporządzania towarami jak właściciel (na rzecz tego podmiotu ma być dokonana dostawa), a po drugie towary te w wyniku dokonanej dostawy mają zostać wysłane lub przetransportowane z terytorium jednego państwa członkowskiego na terytorium innego państwa członkowskiego. Przy czym, pozostaje bez znaczenia, kto faktycznie przewozi towar i na czyje zlecenie jest to czynione, gdyż towary mogą być wysyłane lub transportowane przez dokonującego dostawy, nabywcę towarów lub na ich rzecz. Treść przepisu nie wskazuje również jednoznacznie, w jakim terminie ta wysyłka musi się odbyć.

Dodatkowo, transakcja może zostać uznana za wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów, o którym mowa w art. 9 ust. 1 ustawy pod warunkiem, że nabywcą towarów transportowanych z terytorium jednego państwa członkowskiego na terytorium innego kraju członkowskiego jest podatnik, o którym mowa w art. 15, lub podatnik podatku od wartości dodanej, a nabywane towary mają służyć działalności gospodarczej podatnika, lub osoba prawna niebędąca podatnikiem, o którym mowa powyżej, natomiast dokonujący dostawy towarów jest podatnikiem, o którym mowa w art. 15, lub podatnikiem podatku od wartości dodanej.

Zgodnie z art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE. L z 2006 r., nr 347, str. 1, z późn. zm.):

„podatnikiem” jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej działalności.

„Działalność gospodarcza” obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalność rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą uznaje się w szczególności wykorzystywanie, w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu.

Wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów należy rozpoznać (opodatkować) w kraju, w którym towary znajdują się w momencie zakończenia ich wysyłki lub transportu. Podatnikiem (podmiotem zobowiązanym do opodatkowania WNT) z tego tytułu jest nabywca towarów.

Ponadto wskazać należy, że w myśl art. 96 ust. 1 ustawy:

Podmioty, o których mowa w art. 15 i art. 15a, są obowiązane przed dniem wykonania pierwszej czynności określonej w art. 5 złożyć naczelnikowi urzędu skarbowego zgłoszenie rejestracyjne, z zastrzeżeniem ust. 3.

Zgodnie z art. 96 ust. 4 ustawy:

Naczelnik urzędu skarbowego, po weryfikacji danych podanych w zgłoszeniu rejestracyjnym, rejestruje podatnika jako:

1) „podatnika VAT czynnego”,

2) „podatnika VAT zwolnionego” – w przypadku podatnika, o którym mowa w:

a) ust. 3 i 3c,

b) art. 113a ust. 1, jeżeli złożył zawiadomienie w celu rejestracji jako podatnik VAT UE

- i na jego wniosek potwierdza to zarejestrowanie.

Jednocześnie, stosownie do art. 97 ust. 1 ustawy:

Podatnicy, o których mowa w art. 15 i art. 15a, podlegający obowiązkowi zarejestrowania jako podatnicy VAT czynni, są obowiązani przed dniem dokonania pierwszej wewnątrzwspólnotowej dostawy lub pierwszego wewnątrzwspólnotowego nabycia zawiadomić naczelnika urzędu skarbowego w zgłoszeniu rejestracyjnym, o którym mowa w art. 96, o zamiarze rozpoczęcia wykonywania tych czynności.

W myśl art. 99 ust. 1 ustawy:

Podatnicy, o których mowa w art. 15, są obowiązani składać w urzędzie skarbowym deklaracje podatkowe za okresy miesięczne w terminie do 25. dnia miesiąca następującego po każdym kolejnym miesiącu, z zastrzeżeniem ust. 2-10, art. 130c, art. 133 i art. 138g ust. 2.

Jak stanowi art. 99 ust. 7c ustawy:

Deklaracje podatkowe, o których mowa w ust. 1-3, zawierają dane niezbędne do rozliczenia podatku, obliczenia jego wysokości, w tym wysokości podstawy opodatkowania, podatku należnego i podatku naliczonego, a także dane dotyczące podatnika.

Należy mieć na uwadze, że podatek VAT jest podatkiem opartym na zasadzie samoobliczania, co oznacza, że wysokość ewentualnego zobowiązania podatkowego deklaruje pierwotnie sam podatnik. Zobowiązania podatkowe w podatku od towarów i usług powstają bowiem na mocy zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa podatkowa wiąże powstanie takiego zobowiązania, bez potrzeby wydawania decyzji przez organy podatkowe.

Mając powyższe na uwadze wskazać należy, że podatnik dokonujący wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów na terytorium kraju musi z tego tytułu rozliczyć podatek VAT w Polsce. Wobec powyższego, ma on obowiązek dokonania samoobliczenia podatku należnego z tego tytułu i wykazania go w deklaracji podatkowej za okres, w którym powstał obowiązek podatkowy.

Kwestie danych jakie należy wykazywać w składanych deklaracjach reguluje rozporządzenie Ministra Finansów, Inwestycji i Rozwoju z dnia 15 października 2019 r. w sprawie szczegółowego zakresu danych zawartych w deklaracjach podatkowych i w ewidencji w zakresie podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2019 r. poz. 1988 ze zm.) – dalej: „rozporządzenie”.

Rozporządzenie to zostało wydane na podstawie art. 99 ust. 13b oraz art. 109 ust. 14 ustawy, które stanowią o upoważnieniu ministra właściwego do spraw finansów publicznych do wydania rozporządzenia określającego:

-    szczegółowy zakres danych, o których mowa w ust. 7c, wraz z objaśnieniami co do sposobu wypełniania i miejsca składania deklaracji podatkowych, o których mowa w ust. 1-3, oraz niezbędnymi pouczeniami, uwzględniając konieczność prawidłowego rozliczenia podatku oraz kontroli tego obowiązku przez organ podatkowy (zgodnie z treścią art. 99 ust. 13b ustawy);

-    szczegółowy zakres danych, o których mowa w ust. 3, oraz sposób wykazywania danych w ewidencji przesyłanej zgodnie z ust. 3b i 3c, uwzględniając konieczność zapewnienia prawidłowości rozliczeń podatników oraz kontroli obowiązków podatników przez organ podatkowy, identyfikowania obszarów, w których występują nadużycia w podatku lub narażonych na te nadużycia, oraz możliwości techniczno-organizacyjne prowadzenia przez podatników ewidencji (w myśl art. 109 ust. 14 ustawy).

Zatem od 1 października 2020 r. dotychczasowe deklaracje VAT-7 i VAT-7K i informacja o ewidencji zostały zastąpione przez przesyłany łącznie jeden dokument elektroniczny JPK_VAT, w formie JPK_V7M lub JPK_V7K. Oznacza to, że za okresy od 1 października 2020 r. nie ma możliwości składania deklaracji VAT-7 i VAT-7K oraz ewidencji w inny sposób niż w formie nowego JPK_VAT. Elementy nowego JPK_VAT określa ww. rozporządzenie oraz opracowane na jego podstawie wzory struktury logicznej JPK_VAT, w formie JPK_V7M i JPK_V7K.

Na podstawie § 1 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia:

1. Rozporządzenie określa:

1) szczegółowy zakres danych zawartych w:

a) deklaracjach podatkowych, o których mowa w art. 99 ust. 1-3 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, zwanej dalej ,,ustawą”,

b) ewidencji, o której mowa w art. 109 ust. 3 ustawy, zwanej dalej ,,ewidencją”;

2) objaśnienia co do sposobu wypełniania i miejsca składania deklaracji podatkowych, o których mowa w art. 99 ust. 1-3 ustawy, zwanych dalej ,,deklaracjami”, oraz niezbędne pouczenia, a także sposób wykazywania danych w ewidencji przesyłanej zgodnie z art. 109 ust. 3b i 3c ustawy.

2. Objaśnienia co do sposobu wypełniania i miejsca składania deklaracji oraz sposób wykazywania danych w ewidencji przesyłanej zgodnie z art. 109 ust. 3b i 3c ustawy określa załącznik do rozporządzenia.

Zgodnie z § 2 pkt 8 i pkt 9 rozporządzenia:

Deklaracje zawierają:

8) dane niezbędne do obliczenia wysokości podatku należnego;

9) dane niezbędne do obliczenia wysokości podatku naliczonego.

Stosownie do § 4 pkt 1 lit. i rozporządzenia:

Dane niezbędne do obliczenia wysokości podatku należnego, o których mowa w § 2 pkt 8, obejmują wysokość podstawy opodatkowania, a w przypadkach określonych w lit. d-f oraz i-m - także wysokość podatku należnego, z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów.

Według § 5 pkt 2 lit. b rozporządzenia:

Dane niezbędne do obliczenia wysokości podatku naliczonego, o których mowa w § 2 pkt 9, obejmują wartość bez podatku (netto) oraz wysokość podatku naliczonego z tytułu nabycia pozostałych towarów i usług.

Z pkt 4.1. załącznika do rozporządzenia „OBJAŚNIENIA DO DEKLARACJI” wynika, że w części deklaracji dotyczącej obliczenia wysokości podatku należnego wykazuje się wszystkie czynności podlegające opodatkowaniu (wysokość podstawy opodatkowania oraz wysokość podatku należnego), dla których obowiązek podatkowy powstał w okresie rozliczeniowym, za który jest składana deklaracja, po uwzględnieniu korekt wynikających z przepisów o podatku, jeżeli mają wpływ na rozliczenie w tym okresie. Dotyczy to również dostaw towarów oraz świadczenia usług, dla których miejsce świadczenia znajduje się poza terytorium kraju i w stosunku do których na podstawie art. 86 ust. 8 pkt 1 lub ust. 9 ustawy przysługuje prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony, z wyłączeniem czynności objętych procedurami szczególnymi, o których mowa w dziale XII w rozdziale 6a, 7 lub 9 ustawy.

Z pkt 5.1. ww. załącznika wynika, że w zakresie danych niezbędnych do obliczenia wysokości podatku naliczonego należy wykazać wyłącznie wartość towarów i usług oraz kwotę podatku naliczonego (z uwzględnieniem korekt) w takiej wysokości, w jakiej podatnikowi przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego od podatku należnego lub zwrot podatku naliczonego, na zasadach określonych w przepisach art. 86-92 ustawy, z uwzględnieniem przepisów wykonawczych, w okresie rozliczeniowym, za który jest składana deklaracja.

Jednocześnie z pkt 5.2. ww. załącznika wynika, że dane, o których mowa w § 5 pkt 2 i 3 rozporządzenia, są podawane przez podatnika w deklaracji, w przypadku gdy określone w tych przepisach zdarzenia wystąpiły u podatnika w danym okresie rozliczeniowym.

W deklaracji i ewidencji JPK_V7M przewidziano dwa pola, w których wykazuje się wartości wynikające z tytułu WNT.

W polu:

-    K_23 wykazuje się wysokość podstawy opodatkowania wynikającą z wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów – obliczoną zgodnie z art. 29a ustawy.

-    K_24 wykazuje się wysokość podatku należnego wynikającą z wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów – obliczoną od podstawy ustalonej zgodnie z art. 29a ustawy.

Stosownie do art. 100 ust. 1 pkt 2 ustawy:

Podatnicy, o których mowa w art. 15, zarejestrowani jako podatnicy VAT UE, są obowiązani składać w urzędzie skarbowym zbiorcze informacje o dokonanych wewnątrzwspólnotowych nabyciach towarów, o których mowa w art. 9 ust. 1 lub art. 11 ust. 1, od podatników podatku od wartości dodanej, zidentyfikowanych na potrzeby podatku od wartości dodanej.

Zgodnie z art. 100 ust. 3 ustawy:

Informacje podsumowujące składa się za okresy miesięczne, za pomocą środków komunikacji elektronicznej, w terminie do 25. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym:

1) powstał obowiązek podatkowy z tytułu dokonania transakcji, o których mowa w ust. 1 pkt 1-4;

2) dokonano przemieszczenia towarów lub zmiany w zakresie procedury, o których mowa w ust. 1 pkt 5.

W myśl art. 100 ust. 8 pkt 3 ustawy:

Informacja podsumowująca powinna zawierać następujące dane: właściwy i ważny numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych nadany przez państwo członkowskie właściwe dla podatnika podatku od wartości dodanej dokonującego dostawy towarów, zawierający dwuliterowy kod stosowany dla podatku od wartości dodanej - w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2.

Zauważyć należy, że przepis art. 100 ust. 1 pkt 2 ustawy wyraźnie wskazuje, że w informacji podsumowującej wykazuje się wewnątrzwspólnotowe nabycia towarów od podatników podatku od wartości dodanej zidentyfikowanych na potrzeby podatku od wartości dodanej.

Z opisu sprawy wynika, że Wnioskodawca w ramach prowadzonej działalności zamawia towary od kontrahentów z Chin. Transakcje są realizowane na warunkach Incoterms DDP (Delivered Duty Paid). Zgodnie z ustaleniami handlowymi kontrahenci z Chin odpowiadają za organizację transportu towarów do miejsca przeznaczenia w Polsce oraz za dokonanie formalności związanych z importem towarów na terytorium Unii Europejskiej, a także za poniesienie kosztów i należności związanych z tym importem, w tym należności celnych i podatków związanych z importem. Wnioskodawca nie dokonuje zgłoszenia celnego towarów, nie występuje jako importer ani zgłaszający w procedurze celnej oraz nie dokonuje odprawy celnej towarów na terytorium Polski.

W opisanym modelu Wnioskodawca nie rozlicza w Polsce importu towarów, ponieważ nie jest podmiotem dokonującym importu ani nie występuje jako importer w dokumentach celnych. Wnioskodawca rozlicza natomiast nabycie towarów w związku z ich przemieszczeniem z innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej na terytorium Polski.

Towary po opuszczeniu terytorium Chińskiej Republiki Ludowej są transportowane na terytorium Unii Europejskiej. Przed dostarczeniem towarów do Polski są one obejmowane procedurą importową w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, w szczególności w Republice Federalnej Niemiec, przez kontrahenta z Chin lub podmiot działający na jego rzecz.

Po dokonaniu importu w innym państwie członkowskim towary uzyskują unijny status celny, a następnie są przemieszczane z terytorium tego państwa członkowskiego na terytorium Polski i dostarczane Wnioskodawcy.

Transport na poszczególnych etapach realizowany jest przez firmy kurierskie lub przewoźników. Wnioskodawca posiada elektroniczną dokumentację dotyczącą przebiegu transportu poszczególnych przesyłek, w szczególności dane dotyczące śledzenia przesyłek (tracking) dostępne za pośrednictwem platformy (...) Dane te wskazują poszczególne etapy transportu, w tym miejsca nadania, tranzytu oraz kolejne lokalizacje przesyłek. W przypadku przesyłek objętych opisanym modelem dostawy dane trackingowe wskazują na przemieszczanie towarów z terytorium Chińskiej Republiki Ludowej do państwa członkowskiego Unii Europejskiej, a następnie z tego państwa członkowskiego do Polski.

Prawo do rozporządzania towarami jak właściciel jest przenoszone na Wnioskodawcę w momencie dostarczenia towarów do miejsca przeznaczenia na terytorium Polski.

Wnioskodawca nie nabywa towarów w celu ich dalszego przemieszczenia do innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej. Po dostarczeniu do Polski towary są wykorzystywane w prowadzonej przez Wnioskodawcę działalności gospodarczej do wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem VAT.

Wnioskodawca posiada faktury handlowe wystawiane przez kontrahentów z Chin, dokumentujące zakup towarów. Kontrahenci z Chin nie posiadają numeru identyfikacyjnego VAT-UE nadanego przez państwo członkowskie Unii Europejskiej ani polskiego numeru VAT.

Wątpliwości przedstawione we wniosku dotyczą ustalenia, czy Wnioskodawca postępuje prawidłowo, rozpoznając opisaną transakcję jako wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów (WNT) i wykazując ją w deklaracji JPK_V7M, bez wykazywania jej w informacji podsumowującej VAT-UE.

Mając na uwadze przedstawiony opis sprawy oraz obowiązujące przepisy prawa wskazać należy, że opisana transakcja będzie stanowiła wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów, ponieważ wypełnia zawartą w art. 9 ustawy definicję WNT. Kontrahent z Chin będzie podatnikiem podatku od wartości dodanej albowiem dokonuje czynności opodatkowanych (import towarów, dostawę towarów na terytorium Unii). Nabywane towary będą wysyłane lub transportowane na terytorium Polski z terytorium innego państwa członkowskiego i będą wykorzystywane w działalności gospodarczej Wnioskodawcy. Zatem spełnione zostaną wszystkie wymienione powyżej warunki, pozwalające na uznanie transakcji dokonywanej przez Wnioskodawcę jako wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów.

Skoro zatem dostawca (kontrahent z Chin) nie poda ważnego i właściwego numeru VAT UE i Wnioskodawca nie będzie w stanie uzyskać takiego numeru we własnym zakresie (z umowy, faktury, korespondencji handlowej) lub też dostawca nie będzie zarejestrowany do celów VAT UE na terenie Unii, to takiej transakcji nie można (ze względów technicznych) wykazać w składanej do urzędu skarbowego informacji podsumowującej o dokonanych wewnątrzwspólnotowych transakcjach VAT-UE – system informatyczny nie przepuści takiego dokumentu.

W konsekwencji stwierdzić należy, że Wnioskodawca postępuje prawidłowo, uznając opisaną transakcję za wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów (WNT) i wykazując ją w deklaracji JPK_V7M, bez wykazywania jej w informacji podsumowującej VAT-UE.

Jednocześnie Wnioskodawca powinien odrębnie wyjaśnić rozbieżności pomiędzy danymi zawartymi w złożonej deklaracji i w informacji podsumowującej, składając pisemne wyjaśnienie o braku identyfikacji kontrahenta z Chin, podając szczegółowe dane identyfikacyjne dostawcy towaru, powiadamiając urząd skarbowy o przyczynie braku wykazania tej transakcji w informacji podsumowującej.

Wątpliwości Wnioskodawcy dotyczą również wskazania czy momentem powstania obowiązku podatkowego dla opisanego wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów jest dzień wystawienia faktury lub najpóźniej do 15. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiła dostawa towaru do Wnioskodawcy.

Zgodnie z art. 20 ust. 5 ustawy:

W wewnątrzwspólnotowym nabyciu towarów obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wystawienia faktury przez podatnika podatku od wartości dodanej, nie później jednak niż 15. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano dostawy towaru będącego przedmiotem wewnątrzwspólnotowego nabycia, z zastrzeżeniem ust. 8 i 9. Przepis ust. 1a stosuje się odpowiednio.

Regulacja zawarta w art. 20 ust. 5 ustawy zobowiązuje podatnika dokonującego rozliczenia podatku z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów do rozpoznania obowiązku podatkowego 15. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano dostawy towaru będącego przedmiotem wewnątrzwspólnotowego nabycia chyba, że przed tym dniem podatnik podatku od wartości dodanej, będący dostawcą nabywanych w ramach wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, wystawił fakturę dokumentującą dokonaną dostawę, gdyż wówczas obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wystawienia faktury.

Zatem w przypadku wystawienia faktury przez podatnika podatku od wartości dodanej przed upływem 15. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano dostawy towaru będącego przedmiotem wewnątrzwspólnotowego nabycia, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wystawienia tej faktury.

Natomiast w przypadku gdy podatnik podatku od wartości dodanej nie wystawił faktury przed upływem 15. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano dostawy towaru będącego przedmiotem wewnątrzwspólnotowego nabycia, obowiązek podatkowy powstaje z upływem 15. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano dostawy towaru będącego przedmiotem wewnątrzwspólnotowego nabycia.

Jak wynika z wniosku transakcje dokumentowane są fakturami wystawianymi przez kontrahenta z Chin. Kontrahent chiński nie posiada europejskiego numeru VAT-UE.

Przenosząc powyższe na grunt przywołanych przepisów należy stwierdzić, że faktura wystawiona przez kontrahenta z Chin winna być traktowana jakby była wystawiona przez podatnika podatku od wartości dodanej. O tym, czy dany podmiot jest podatnikiem podatku od wartości dodanej (podobnie jak podatku od towarów i usług) czy też nie, nie decyduje fakt zarejestrowania się podmiotu dla celów tego podatku, ale charakter czynności wykonywanych przez ten podmiot. Nawet jeśli podmiot nie jest zarejestrowany w tym państwie członkowskim jako podatnik podatku od wartości dodanej (np. działa przez przedstawiciela podatkowego), to występuje jako taki podatnik z uwagi na fakt wykonania czynności podlegającej opodatkowaniu tym podatkiem (tj. w przedmiotowej sprawie import towarów i wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów). W związku z dokonaniem przez kontrahenta z Chin, na terytorium innego niż Polska państwa Unii Europejskiej, importu towarów i wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, stanie się on podatnikiem podatku od wartości dodanej w tym państwie. Tym samym dostawca towaru dla tej transakcji będzie działał w innym państwie członkowskim w charakterze podatnika podatku od wartości dodanej, co oznacza, że wystawioną przez niego fakturę należy traktować jak dokument, o którym mowa w art. 20 ust. 5 ustawy.

Z opisu sprawy wynika, że Wnioskodawca będzie posiadał fakturę wystawioną przez chińskiego kontrahenta. Wskazać przy tym należy, że w przypadku wystawienia faktury przez kontrahenta z Chin przed upływem 15. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano dostawy towaru będącego przedmiotem wewnątrzwspólnotowego nabycia, obowiązek podatkowy powstanie z chwilą wystawienia tej faktury. Natomiast w przypadku gdy kontrahent z Chin nie wystawił faktury przed upływem 15. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano dostawy towaru będącego przedmiotem wewnątrzwspólnotowego nabycia, obowiązek podatkowy powstanie z upływem 15. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano dostawy towaru będącego przedmiotem wewnątrzwspólnotowego nabycia.

Tym samym, stanowisko Wnioskodawcy należało uznać za prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego.

Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku opisem stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego. Ponosi Pan ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego podanym przez Pana w złożonym wniosku. Zatem, wydając przedmiotową interpretację oparłem się na wynikającym z treści wniosku opisie stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego. W przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

-   Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2026 r. poz. 622; ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego i zastosują się Pan do interpretacji.

-   Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

-   Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 146; ze zm. dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

-    w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

-    w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.